Meningen

Aangenaam sixties en seventies sfeertje en een mooie hoofdrol van Marc-André Grondin.

De film begint leuk en het verhaal kent een leuke opbouw, met veel inspiratie uit Toto le Héroes.

Daarna verwacht je dat de film een bepaalde richting kiest, en wat meer duidelijk maakt over de wereld waarin de hoofdrolspeler leeft. Jammergenoeg blijft het vooral bij uiterlijk vertoon.

Ik kreeg weinig hoogte van de personages. Het hoofdpersonage worstelt met van alles, dat zie je wel aan z'n gezicht, maar in de dialogen en acties laat 'ie weinig van zichzelf zien. Ik voelde erg weinig binding met de personages.

Ik deel helaas de lofuitingen voor deze film niet.

Ik ben op zich liefhebber van het werk van Scola (Üna Giornata Particolare en Brutti Sporchi e Cattivi vond ik schitterend), maar hier kon ik geen moment meeleven met de personages. Ik vond de dialogen matig en de acties van de personages wazig. Daarnaast was de nasynchronisatie bar slecht. Nu hebben wel meer oude italianen daar last van, maar gezien de overige kritiekpunten die ik heb, kon ik me er nauwelijks overheen zetten.

Nino Manfredi vond ik geweldig in Brutti Sporchi e Cattivi, maar hier zit hij constant maar wat glazig voor zich uit te staren. Een irritant personage, maar nog irritanter vond ik de filmfreak. Wat een onuitstaanbaar hysterisch mannetje.

Cinematografisch zaten er wel een aantal mooie dingen in. Vier jaar na deze film gebruikte Woody Allen ongeveer dezelfde technieken (commentaar gevende personages, stilstaande omgevingen e.d.).

Ik vind die Ben een hilarisch personage. Hij is een vat vol tegenstrijdheden. Een arrogante klootzak, charmeur en seriemoordenaar. Een gestoorde moralist die zich in hilarische bochten wringt om zijn daden te vergoeilijken. Een zielepiet die zich voordoet als genie. De enige vrouw die hij kan krijgen is een hoer op leeftijd. Hij is een parodie op de macho man en tegelijkertijd leurt hij met de culturele elite waar hij ineens de breekbaarheid zelve is en er zelfs geliefd raakt.

De film is niet enkel een gestoorde gek die dom wat mensen neerknalt. Dan moet je Bernie niet gaan zien, dat is een film met een slapstick hak er op los plot.

Ik vind deze film wel meer dan een platte komedie. C'est Arrivé près de chez Vous is een satire op een hoop zaken. De film is bijvoorbeeld een bittere en en zwartkomische satire op de soms doorgeslagen rol van tv. Dat verwijst naar de haast ziekelijke neiging van tv makers om dubieuze personen te omarmen en er onuitputtend aandacht aan te besteden (Ratelband, Gordon & Joling, Showroom). In deze film raakt de tv ploeg medeplichtig bij de daden van Ben. Een thema dat ook in Natural Born Killers en 15 minutes speelt.

Moet een Al Jazeera en CNN klakkeloos alle terroristenboodschappen uitzenden? Kunnen we er niet beter voor kiezen om alle terroristenboodschappen te boycotten en die mensen geen zendtijd meer te geven?

Laat de media zich niet teveel voor het karretje spannen van deze criminelen of is er gewoonweg geen keuze? Ik heb geen antwoord op deze vragen maar je kunt daar over filosoferen.

Redelijk originele Franse heist film.

Vrij onnozele, wat belegen humor, maar wel met een fijne sfeer. Met een John Lanting achtige setting: kloppen op het deurtje, deurtje open, deurtje dicht...

De Franse rasacteurs Bernard Blier en Michel Serrault maken het de moeite waard.

De film valt wat te veel in herhaling, maar het a-typische einde is toch wel vrij verrassend.

Erg leuke, vlotte komedie.

De film is wat Louis de Funes achtig, maar wat minder druk. Ook veel knipogen naar de serieuze Italiaanse en Franse politiefilms.

Meesterlijk camerawerk (met name de kadrering is subliem). In komedies niet zo vaak zo gezien.

Leuk om Sellers weer in een hoofdrol te zien. Verder Prima cast; Victor Mature, Maria Grazia Buccella en de boeven. Een daarvan lijkt op een neef van Al Bundy en Tommy Cooper. Heel frappant.

De locaties zijn ook erg sfeervol. Daarnaast grotendeels opgenomen in de Cinecittà studio's.

3,5 sterren

Een hele sterke Haneke!
Van begin tot eind interessant. Een typische Haneke film; hij weet weer een aparte en duistere sfeer neer te zetten met goede psychologische diepgang.
Ik vind het mooi dat juist deze film geen hapklare brokken aan de kijker voorschotelt. Hoewel er wat mij betreft ook niet ZO veel te raden over blijft. Dat valt wel mee.
Het is in ieder geval een film die indruk bij me heeft gemaakt.

Het open einde vind ik goed. Laat de interpretatie aan de kijker over. Ik vind het een passend einde voor deze film, en het geeft op de valreep nog een goede clue.
In het interview op de dvd zegt Haneke dat hij er zich van bewust is dat 50 procent van de kijkers niet opvalt wat er in dat laatste shot te zien is... Wat hij geweldig vindt.
Hij had eerst een nog lastiger te interpreteren shot gemaakt met veel schaduw. Hij heeft bewust de kijker ruimte geboden voor eigen interpretatie.
Ook zegt hij in dit interview dat Majid en zijn zoon inderdaad ontkennen de videobanden gestuurd te hebben, maar dat je je af kunt vragen of ze de waarheid spreken. Hij gaat nog even uitgebreid in op hoe mensen liegen en hoe overtuigend mensen vaak liegen.
Hij vertelt dit in relatie met de titel; 'verborgen'. Hij heeft de film geschreven op Auteuil. Een acteur die altijd een geheim met zich meedraagt. Hij maakt van Auteuil ook een leugenachtig persoon, althans met name naar zijn vrouw.

Leuk kolderiek filmpje, met af en toe een hoog John Lanting gehalte. Het is naar een gelijknamige toneelstuk, en dat kun je wel zien aan de film. Maar dat hindert helemaal niet.

Goldie Hawn speelt hier een leuk typetje, waar ze dus een Oscar voor kreeg. Ingrid Bergman's rol springt er wat mij betreft bovenuit. Je ziet wel dat ze hier van genoten heeft.

De film kwam in 1969 uit, het jaar waarin Woodstock plaatsvond. De hele platenzaak ademt ook die sixties sfeer uit en de kleding ook.

Walter Matthau is gewoon weer Walter Matthau, nou ja gewoon, hij is eigenlijk altijd goed.

Het verhaal is eigenlijk een langgerekte running gag met het ophouden van de schijn en de zoveelste leugen.

Originele film over een vrouw die op extreme wijze wraak neemt op haar ex.

Het is een vrij taaie film die zich voornamelijk op een plek afspeelt. Ik vond het echt pijnlijk om te zien, omdat al het oude zeer naar boven komt bij de gesprekken die ze voeren. Goed geacteerd door beide hoofdrolspelers. Lino Ventura is goed als vanouds.

Soms is het psychologische aspect hier zelfs enger dan het expliciete geweld in een willekeurige Saw film.

La Cage kent een opvallend en origineel slot. Ik vind het wel een bevredigende afsluiter.

Super zwartgallige Kaurismäki vol galgenhumor.

Het is een heel merkwaardige film. De personages zijn als lemmingen die zich in de afgrond storten. Ze willen naar het magische Eira, maar ze zijn nogal onnozel en hebben een existentiële crisis. Ze zwerven rond en komen amper verder. Ze heten ook allemaal Frank, dat is wel komisch. Ik moest even denken aan de sketch van Jiskefet waar alle personages Peter ('Pedor') heten.

Deze Kaurismäki moet het vooral hebben van de unieke sfeer, met veel Amerikaanse invloeden. De blues van Elmore James past hier erg goed bij.

Ik vond vooral het afslachten van de dieren shockerend (muskusrat, schildpad en varken). Viel me trouwens nog mee dat deze film nog enigzins een verhaal heeft. Moeilijk om zo'n film een beoordeling te geven, maar ik houd het op 2,5 sterren.

Weer een briljante Charles Laughton, deze keer in de rol van sullige geest.

Het begin van film is erg leuk wanneer het kasteel nog bewoond wordt door adel en ridders. Jammer dat dat verhaal maar heel kort duurt.

In de 'hedendaagse' tijd valt het kindsterretje Margaret O'Brien op. Leuk vroegwijs kind.

De geestverschijningen zien er mooi uit. In het zwart-wit tijdperk wisten ze daar wel raad mee. Zie ook Dr. Mabuse.

Mooie warme film.

Wederom een goede film over rouwverwerking met Nanni Moretti.

La Stanza del Figlio maakte meer indruk op me, maar de films verschillen teveel waardoor vergelijken een beetje zinloos is.

Het is knap dat ze van 'Nanni Moretti op een bankje' zo'n complete film hebben weten te maken.

De sexscene op het eind vind ik juist erg goed in de film passen.

Deze Almodóvar bevalt me minder dan de andere films die ik van 'm gezien heb.

Gekunsteld ongeloofwaardig en rommelig verhaal. Het einde van de film is tenenkrommend slecht. Toch verder niet onaardig, dus 2,5*.

Nou ik ben toch wat minder te spreken over The House of Clocks.

Ik heb m een paar dagen geleden gezien, maar kan er nu al bijna niks meer van herinneren.

Het verhaal vond ik erg flauw en aangezien er ook weinig gore in zit, vind ik het maar een matige Fulci.

De drie tieners vond ik maar irritante figuren.

Uiterst merkwaardig. Casanova ziet er bijna uit als een vrouw.

Veel vreemde scènes in bizar grote decors. Het was bij vlagen best komisch, soms zelfs kolderiek. Wat een idiote en trieste man eigenlijk.

De film heeft net zo weinig om het lijf als Casanova. Meer van hetzelfde, en het begon me uiteindelijk behoorlijk te vervelen.

Bijzonder weinig rode draad, waardoor alles als los zand aan elkaar hangt. Dan is 164 minuten een lange zit; ik heb de film dan ook in delen gekeken.

Het is wel een aangename film, maar ik vind het allemaal niet zo origineel en bijzonder.

Het idee van de film is een soort van arthouse variant op Fight Club (slapeloosheid, daardoor andere werkelheid binnentreden, op een coole manier verteld in voice-over), hoewel natuurlijk compleet ander genre.

De voice-over pakte me niet. De filosofische teksten die die knul uitspreekt vind ik een beetje too much.

De hoofdrolspeler acteert goed, maar wat mij betreft had iemand anders de rol gekregen. Een iets oudere acteur, of iemand die er niet jonger uit ziet dan z'n leeftijd.

Wat me het meest aanspreekt is Emilia Fox. Mooie actrice.

Erg leuke nieuwe Bond, met een meesterlijk villeine Mads Mikkelsen en de perfecte Bond girl Eva Green (The Dreamers!).
De rauwe randjes in het script bevallen me zeer. Een Bond die fouten maakt en soms slecht gehumeurd is, is leuk. Bond die doodleuk inbreekt in M's appartement vind ik ook wel geestig.
De film kent helaas ook wat minpunten. Het verhaal kent iets te veel zijlijntjes, en het einde van de film is slap. Kwartiertje korter had de film veel goed gedaan.
Jammer van het cliché casino gedoe ook. Ja ja, natuurlijk gaat ie uiteindelijk winnen. Duurde allemaal verrekte lang. En natuurlijk hebben Mikkelsen en Craig steeds de beste kaarten.... Zucht.
Ondanks de minpunten een ijzersterke Bond. Ik rond af naar boven 3,75 -> 4 sterren

Prachtige film!

Kun je nog wat van leren als je ooit op een onbewoond eiland strandt.

De vliegtuigcrash is aangrijpend en ontzettend realistisch.

Minpuntje is het einde van de film inderdaad. Het laatste deel is in ieder geval te lang. Voegt niet zoveel toe.

Prettig gestoorde 'retro' sciencefiction-film.

Een ongecompliceerde feelgood film. Een hoop nonsense, maar vermakelijke nonsense.

Nogal gedateerd misschien, maar het kwam op mij juist nostalgisch over.

De kat vond ik erg leuk, vooral omdat hij zo nuchter is. De oplichtende halsband was een simpel effect maar het paste perfect in de film. Zo'n film waar het verhaal er eigenlijk minder toe doet, maar de sfeer en de personages belangrijker zijn.

De special effects ogen nu soms wat knullig, maar omdat het geen cgi is kan ik die oude effecten juist wel waarderen. Het heeft zelfs wel een bepaalde charme als je bijvoorbeeld wat draadjes kunt zien.

Er zijn natuurlijk betere Disneys, maar als vermakelijk tussendoortje zeker de moeite waard.

Dit is eigenlijk een soort eigentijdse en Amerikaanse Woody Allen knipoog naar La Dolce Vita zit ik me nu te bedenken.

De hoofdrolspeler gaat van het ene feest naar het andere feest, maar is er niet echt bij met z'n hoofd. Het glamourwereldje fascineert hem en hij wil er graag bij horen, maar aan de andere kant is hij een simpele brave burgerman die er totaal niet in past.

Kenneth Branagh lijkt (hier) trouwens erg op Robert Palmer.

Aardige Woody Allen film.

Ik ben een groot liefhebber van eetfilms, maar deze viel me wat tegen.

Sfeervol, hoewel het eten niet bijzonder en verlekkerend in beeld gebracht wordt. Daarvoor kan je beter andere eetfilms kijken.

De gesprekken van de italianen zijn niet altijd even boeiend. Je ziet wel een bont gezelschap aan mensen en de camera gaat steeds van het ene naar het andere tafeltje, dus afwisselend is het zeker.

Het oude vurige mannetje is nog het leukste en interessantste karakter in deze film. Ook levert hij de beste acteerprestatie. Deze man is niemand minder dan Vittorio Gassman, die al speelde in de italiaanse klassieker Riso Amaro (1949). Hij zou twee jaar na deze film overlijden.

Leuke rol van Sandrine Bonnaire. Zij heeft een hele mooie onschuldige uitstraling, maar je hebt tegelijk het idee dat er iets niet pluis is.
Deze film verandert van een 'doorsnee' Chabrol in een rasechte Haneke film wanneer de sfeer omslaat.
Huppert was in de jaren 90 nog niet zo goed. Ik vind haar rollen vaak minder aansprekend dan haar recentere werk na '00. Ze speelt dikwijls een tamelijk onaangenaam persoon, zo ook hier. Maar er zit minder gelaagdheid in haar rol.
Wranger dan dit einde is haast niet mogelijk. Het past wel bij de film en maakt het uitzonderlijk, maar het liet mij wel zitten met een extreem naar gevoel.

Dit jaar al de tweede Franse film die ik zie over een begrafenis.

L'Heure d'Été zag ik eerder al, die viel me tegen en helaas valt deze film me nu ook erg tegen.

Het is nogal een chaotisch gebeuren. Er wordt gewerkt met veel vluchtige beelden en een nadrukkelijk aanwezige maar prettige soundtrack.

De personages vind ik maar vaag. Ze praten wel tegen elkaar maar communiceren nauwelijks. Elk personage zit opgesloten in zijn eigen kleine wereldje.

Eigenlijk vind ik, op het kleine meisje na, alle personages onsympathiek,

Daarbij heb je de irritante aanwezigheid van een aantal homosexuelen en een transsexueel. Er is bijvoorbeeld een hiv-besmette tienerjongen die met beide veel oudere heren van het homostel iets gehad heeft en voor en na de begrafenis wat verveeld rondhangt. Het zal allemaal wel ergens voor dienen, maar het kon mij totaal niet boeien. Bij bepaalde arthouse films lijkt het devies wel; hoe vager de personages hoe beter.

Over de overledenen niets dan goeds, maar de overleden kunstenaar blijkt een asociaal en een tiran geweest te zijn en de hele film kunnen we naar de klaagzang luisteren van de bezoekers van de begrafenis.

Ik vind Valeria Bruni Tedeschi een heel mooie en aangename actrice, maar hier maakt ze weinig indruk op me. Haar personage worstelt nogal met zichzelf en haar ex, maar het kon mij niet boeien.

De meeste franse films hebben een aangename sfeer die Franse cinema typeert, maar die miste ik hier. Deze film is te kil en te afstandelijk.

Wat een apart ventje is die Cooper Raiff. Beetje vreemd in de omgang. Aan de ene kant vlot, maar ook een tikkeltje ongemakkelijk. Hij speelt iemand van 22 jaar maar ziet er ouder uit.

Ook Dakota Johnson heeft een merkwaardige, moeilijk te peilen rol. Haar rol spreekt me maar wisselend aan. Ze zendt ambigue signalen uit.

Het is wel een originele film. De humor miste ik een beetje, of het is niet mijn humor.

Odeya Rush lijkt op een jonge versie van Mila Kunis.

Leuke film. Het duurde betrekkelijk lang voordat ik echt goed in de film zat. Vond het wat flauw beginnen allemaal.

Er zitten veel melige scenes in. De sfeer heeft wel wat weg van anime films.

Jammer dat 'ie zo lang duurt. Vind dat niet echt ten goede komen aan de film.

Ruime 3,5 sterren

Ik had niet verwacht dat deze film mij zo positief zou verrassen.
Ik ben meestal niet zo'n fan van films met geesten (ik vind ze hooguit vermakelijk), maar dit is andere koek.
Dramatisch staat de film als een huis. Het verhaal zit goed in elkaar en de personages zijn goed uitgediept. George C. Scott is de man op de juiste plek. Erg sterke rol, wat een geweldig acteur. Daarnaast Melvyn Douglas in een krachtige bijrol.
De cameravoering is uitmuntend en de film kent veel creatieve en doeltreffende camerastandpunten. Er zijn steeds de juiste keuzes gemaakt die spanningverhogend werken. Enige kanttekening: het auto ongeluk aan het begin van de film vond ik niet helemaal effectief in beeld gebracht en gemonteerd. Soit.
De horror scene's zijn een goede mix van suggestieve en expliciete scene's. Daarbij is het grote oude huis de perfecte locatie voor deze creepy scene's. De zolder en de trap naar de zolder verdienen een speciale vermelding. Zeer mooi gemaakt.
De muziek is zeer goed. Van die 'klassieke' horrormuziek. Enorm sfeerverhogend. Ik mis dat wel in hedendaagse horror films.
Mooi einde ook! Het muziekdoosje dat geopend wordt en gaat spelen Geniaal!
4 sterren (met ruimte voor een halfje meer)

Duidelijk door een vrouw en mannenhater gemaakt.
Alle mannen in deze film zijn hufters en ontrouw, en ze kunnen niets. Ze gedragen zich ook nog eens als hysterische vrouwen. Heel bizar.
De pooiers en bijbehorende bende zijn Bassie en Adriaan typetjes.
Alleen de vrouwenrollen zijn nog enigzins uitgediept. Catherino Frot stelt eigenlijk nooit teleur en ook hier niet, maar het is onvoldoende compensatie.
De film is slecht geschoten (videolook) en je hoort steeds hetzelfde pauzemuziekje als er actie is. Erg knullig.
Heel raar hak-op-de-tak plot. Zo hyper en amateuristisch dat het lachwekkend is. Hier komt de vlammenwerper. Stap 1....
Chaos wil en passant van alles aan de kaak stellen, maar slaat door het flutscript en eendimensionale karakter , finaal de plank mis.
Lees net op IMDb dat het genre komedie is. Dat is mij volledig ontgaan...

Asjemenou. Er is werkelijk waar niets positiefs te melden over deze film. Op 1 uitzondering na; Rosita Steenbeek is een aantrekkelijke dame.

Acteerniveau toneelvoorstelling groep 8 basisschool.

Er was geen script en dat is te zien...

Het audiocommentaar is nog wel enigzins interessant. Al zijn het wel malle sjappies die niet al te snugger over komen. Maar wel paar leuke anekdotes.

Verdiende 0,5*

Een erg leuke film!

De rol van Depp heeft me verrast, ik vind hem hier erg grappig en deze rol is meteen een van mijn Depp favorieten. Zijn mimiek is fenomenaal en de maffe lachjes vind ik erg grappig.

Freddie Highmore heeft precies de juiste uitstraling als arme sloeber jochie. De andere kinderen zijn ook erg leuk en goed gecast.

Het 'huis' is volgens mij een directe verwijzing naar Chaplins Modern Times, zoals er natuurlijk wel meer filmverwijzingen in deze film zitten.

Hier en daar heeft de film een beetje een te nadrukkelijke digitale, onechte look. Verder is het verhaal wel erg rechttoe rechtaan. Zitten er in het boek misschien nog wat meer rauwe Dahl verhaallijnen?

Anyway, Charlie and the Chocolate Factory is een no-nonsense feelgood film voor iedereen.

Toch best een sympathieke en lieve kleine film.
Ik had Les Galettes de Pont-Aven eerder gezien en daarom verwacht dat deze film ook dezelfde insteek zou hebben, maar niets is minder waar. Eigenlijk is Serge Sauvion een soort vaderfiguur voor de aanstekelijk giechelende meiden. De film komt vrij authentiek en bijna documentair aan en toont de tijdsgeest en zoals je kunt verwachten typisch jaren 70 interieurs en kleding. Het heeft iets nietigs, die bestelwagen door het uitgestrekte Franse platteland te zien rijden. Dat levert mooie beelden op.
Serge Sauvion en de meiden komen in het begin van de film aanvankelijk wat lui over, maar dat verdwijnt spoedig als ze van hot naar her rijden om als eerste op markten te staan voor de beste plek en ze over behoorlijk arbeidsethos blijken te beschikken en lol hebben in het verkopen van tafelkleden.
Het treffen met Jean-Pierre Marielle zorgt voor een serieuze wending met verstrekkende gevolgen.
Daar blijkt toch maar hoel jong en naïef de meiden zijn en door schade en schande leren ze dat niet elke man de beste bedoelingen heeft.
De happy ending was erg welkom en laat de film voornamelijk als feel good en luchtig ervaren.