Alternatieve titel: Evil Dead Trap, 30 september 2025, 13:26 uur
Nami is presentator van een televisieserie over true crime. Op een dag krijgt ze een echte snuff-film in de brievenbus. Hierop is te zien hoe een vrouw brutaal gefolterd en vermoord wordt. Om de echtheid van de film te kunnen bewijzen gaat ze met haar crew naar het verlaten pand waar de film is opgenomen. Wat ze daar vindt tart alle verbeelding. Kunnen zij en haar collega's ontsnappen uit deze onheilige plek?
Deze viel me beter mee dan vooraf verwacht. Dit is een typisch 80s slasherfilmpje maar met een flinke dosis weird aan toegevoegd. De body horror was ook wel echt ranzig te noemen. De kills zijn creatief en goed uitgevoerd met practical effects. Velen zullen dit niet hun ding vinden maar voor mij werkte het wel. Naar het einde toe duurde het net wat te lang en hier en daar haperde het tempo wat.
Verder is dit een erg genietbare Japanse horrorfilm uit de 80's. De soundtrack is ook echt geweldig. Deed me wat aan Giallo-films als Tenebre en Suspiria denken.
De horror is al een tijdje uit de Invisible Man-franchise. Zo blijkt ook met deze vierde film in de reeks. Veel heeft dit alweer niet te maken met de magistrale film van negen jaar eerder. Het enige wat blijft is de bekende monocaine-formule en de kleinzoon van Jack Griffin.
Het familielid van Claude Rains wordt ingeschakeld door het Amerikaanse leger om te spioneren bij de Nazi's. Best handig want deze Griffin heeft namelijk het recept om zichzelf onzichtbaar te maken. De perfecte spion, hoor ik u zeggen. Niets is minder waar want hij ontmoet al snel de weergaloze Maria Sorenson en laat haar net zijn zwakte zijn.
Hoewel de onzichtbare spion bij vlagen interessant kan zijn, is het Ilona Massey die moeiteloos de aandacht opeist. Ze bezit een betoverende charme die weinig mensen onberoerd kan laten. Ja, zelfs ik zat mijn ogen uit te kijken bij deze prachtige verschijning. Voeg daar nog eens aan toe dat ze behoorlijk kan acteren en ik ben helemaal verkocht. Jon Hall als Agent Raymond is ook bekwaam genoeg om zijn rol te dragen. Als laatste voegt Peter Lorre zich nog toe aan de cast als Japanse spion. Wat hij doet in die rol is me nog steeds een raadsel.
Het stoort me dat er niks overblijft van het origineel. Aan de andere kant houd ik er wel van dat men alles uitprobeert in een franchise zodat de rek er niet begint op te komen. Dit keer is het een licht spionverhaaltje dat nergens écht origineel uit de hoek komt maar ook niet slecht in mekaar zit.
Geen straf, deze vierde film in de franchise. Ik ken slechtere filmreeksen.
3*
Alternatieve titel: The Bee Girl, 29 september 2025, 12:01 uur
In de challenge van dit jaar passeerden al de revue: Katvrouwen uit de ruimte, onzichtbare dames, sneeuwmadammen. Nu is het de beurt aan een wespenmeid!
Een CEO van een cosmeticabedrijf zoekt een nieuwe verjongingskuur nadat haar verkoopcijfers gedaald zijn. Ze vindt deze in de gelei van een wespenkoningin. Zoals het betaamt in soortgelijke sci-fi horrorfilms uit de jaren '50 gaat het uiteraard grondig mis. Ze verandert namelijk in een waar wespenwicht met dodelijke neigingen.
Dit is duidelijk een cash grab om mee te teren op het succes van het grandiose The Fly een jaar eerder. Hoewel de eerste helft vooral wetenschappelijk en cosmetisch gebrabbel is, verveelt het niet. Er zit een goede vaart in en je kijkt vooral uit naar het moment dat het monster tevoorschijn komt.
En dat valt nu eens sterk tegen. Meer dan een papier-maché masker met vacht is het niet. Jammer als dit de voornaamste reden is waarom een mens (normaal, geen wespenmens) deze film zou willen zien. Vanaf het moment dat er wat creepy dingen gebeuren kakt het ineen als een kaarthuis met heel slechte fundamenten.
Een paar maanden na The Invisible Man Returns werd deze sequel uitgebracht. Het concept van de franchise blijft hetzelfde, namelijk onzichtbare mensen. Het zit in de naam, hé. Wat distantieert dit derde deel in de reeks? Dat het hoofdpersonage dit keer een vrouw is én de algehele toon volledig anders ligt. Waar het origineel sfeervol, moody en krankzinnig was, de sequel spectaculairder en moreel interessanter, komt deze derde film uit het niks als een komedie!
Dat is het grootste probleem van de film. De slapstick comedy past helemaal niet bij het concept. Wie een solide vervolg met dezelfde patronen en atmosfeer komt bedrogen uit. In plek daarvan krijg je een luchtige deurenkomedie met van alle soorten typetjes. Virginia Bruce doet haar best met het slappe materiaal maar ze valt voornamelijk te beschrijven als een afkooksel van Katharine Hepburn's charme en chemie. Het overtuigt niet en het valt op wat de studio wil doen en hoe hard men probeert er een kaskraker van te maken.
Het budget van deze film zou ongeveer gelijkaardig zijn met het eerste deel en een pak duurder dan het tweede deel. Toch zien de effecten er spotgoedkoop en afgeraffeld uit. Misschien zat men met een sjoemelaar bij Universal Studios want ik heb geen flauw benul waar het geld naartoe is gegaan.
Er zitten hier en daar wat leuke momenten in en deze hele reeks heeft me op de een of andere manier gecharmeerd. Ik ga toch braaf bij een 2,5* blijven.
Af en toe kom je zo'n film die zo middelmatig is dat het moeilijk is enig gevoel te hebben bij het kijken ervan. Benny Loves You is er zo eentje.
Er is veel potentieel verkwist, waarschijnlijk door budgetredenen. De gemene knuffelbeer Benny ziet eruit alsof die uit een Playstation 3-game is gesprongen, en een slechte dan nog. Als dat nog niet erg genoeg is, vallen ook de kills tegen vanwege diezelfde ondermaatse CGI. Ik had veel liever practical effects gezien en volgens wat ze lieten zien was dit zeker niet moeilijk geweest. Maar ik neem aan dat ook dit te maken had met het budget.
Naar personages of verhaalsontwikkeling kon ik geen enkel gevoel opwekken. Het interesseerde me allemaal weinig en dat heb ik niet erg vaak. Het liet me koud, allemaal.
Hell House LLC Origins: The Carmichael Manor (2023) 2,5
27 september 2025, 16:02 uur
Dezelfde gimmick in een andere setting.
Met The Carmichael Manor probeert de reeks een nieuwe kant uit te gaan. Ik was opgelucht om eens niet hetzelfde verlaten hotel te zien maar een modern spookhuis met een duister verleden. De lore wordt alweer vakkundig opgebouwd en er is voor een keer een mysterie te ontrafelen. We krijgen ook wat backstory over enkele zaken maar of deze écht nodig was valt te betwisten. Naar de tweede helft toe vervalt men alweer in hetzelfde stramien en ondertussen ben ik dat grondig beu.
Nog steeds en 2,5* want ik apprecieer wat men bereikt heeft.
De Hell House LLC franchise is niet helemaal aan mij besteed. Aan de ene kant apprecieer ik ten volste wat ze bereikt hebben met hun lore en trouwe fanbase. Iedere film breidt de achtergrond verder uit en men komt steeds met een nieuwe wind. Het enige wat deze reeks weerhoudt om waarlijk uit de verf te komen is dat het allemaal niet eng is. Tuurlijk, het is atmosferisch en heeft wel een paar interessante momenten maar eng wordt het nooit. Meer nog: het komt nooit in de buurt van eng zijn. In dit derde deel trekken we opnieuw naar het beruchte hotel maar het is ondertussen welletjes geweest. Het is een herhaling van zetten, dit keer met een melig randje toegevoegd.
Slecht is het niet maar het zal nooit echt mijn ding zijn.
In Brute 1976 botst een groepje roadtrippers op een moordlustige familie. Lekker basaal maar er zat hier wel wat in. De kills zijn best geslaagd en ook de slechteriken hebben een duidelijke, zij het erg gecompliceerde motivatie. Het slachtvee zelf is eendimensionaal maar dat mag wel bij een dergelijke genrefilm. Er zit een duidelijk probleem bij de editing want men was blijkbaar bang om scènes te schrappen. Niet elk shot is even belangrijk en er wordt veel op sfeer gefocust, minder op inhoud. Er is een bepaalde, wel heel expliciete kill die er veelbelovend uitzag. Denk aan een piemel en een drilboor. De versie die ik zag (pindakaas, maar blijkbaar ook andere versies hebben dit probleem) had de piemel volledig gecensureerd! Hoe durf je? Dit zou een van de hoogtepunten moeten zijn voor gorehounds zoals mij. En dan durven ze die blurren? Bizarre keuze.
Hier zit een zeer leuke film van anderhalf uur in. Jammer dat het 105min duurt.
Een degelijke sequel op een ultieme klassieker. Hoewel dit vervolg de genialiteit van het origineel evenaart, valt het wel op dat men wat anders probeert te doen. Met Vincent Price als de onzichtbare man zit het ook zeker goed. Al zie je hem niet écht, zijn stem alleen al is voldoende om mijn aandacht te trekken.
Men probeert grootser, moderner en spectaculairder te zijn, zeker naar het einde toe. De trukendoos wordt alweer opengetrokken en men tovert op vernuftige wijze enkele effecten op het scherm. Er wordt jammer genoeg vergeten dat we dit allemaal al eerder hebben gezien bij een film van 7 (!) jaar geleden. Veel vooruitgang is er op dat vlak niet geboekt. Het nieuwe is er wel af.
Wat een troep! Katten zijn helemaal geen moordlustige beesten uit de hel. Een walgelijke film met als enige doel om katten in een slecht daglicht te plaatsen. Wansmakelijk, goedkoop en misleidend!
- Aldus mijn katten Ludo en Frieda die meekeken, getriggerd door de vele kattengeluiden die van het scherm afspatten.
Eye of the Cat is een welbekend verhaal waarin een koppel hun zieke tante probeert te vermoorden voor haar geld. De oude tante is enorm begaan met haar honderd katten in huis. Haar neef wil haar geld maar zal eerst zijn kattenfobie moeten overwinnen. Zeer origineel is het niet. De charme zit hem in de uitvoering. De toevoeging van de katten geeft het een ietwat paranormale toets die welkom was.
De overacting en enkele van de pot gerukte scènes dragen bij aan de campy sfeer die er hangt. Het is niet altijd alleen maar fun want er zit ook een goede dosis spanning in. Een zeer bekende scène betreffende een rolstoel en een helling staat nog steeds als een huis. Ook het hele noir-achtige moordplotje verveelt niet gemakkelijk.
Alternatieve titel: The Cosmic Man Appears in Tokyo, 24 september 2025, 00:28 uur
Er is iets onmeetbaar charmants aan een bende figuranten in een klungelig zeesterrenpak. Zeker bij een midcentury horrorfilm is het smullen geblazen met deze campy nonsens.
Dit is ook echt alles behalve horror. Hetzelfde riedeltje wordt weer herhaald: Mensheid is slecht door atoombom uit te vinden, mensen gaan dood, aliens waarschuwen mensheid voor doem en dood, mensheid negeert het. Deze keer is er een extra dreiging, namelijk een planeet die op weg is om te botsen met de aarde. Lekker doomsday-achtig, zou je denken maar niets is minder waar. De film is namelijk best saai te noemen. Hoewel het hoofdpersonage, de alien zelf, best interessant is, komt ze nooit uit de verf. Het is alsof men elementen hebben samengeraapt maar zelf niet wisten wat ze ermee moesten aanvangen.
Het budget zal waarschijnlijk niet erg hoog gelegen want bij de langverwachte climax wordt er wel heel weinig getoond. Niet dat dit altijd nodig is maar als je steevast naar iets toe werkt verwacht ik wel dat we te zien krijgen wat er nu aan de hand is. Het is niet allemaal slecht want de sfeer zit wel goed en het ziet er allemaal charmevol uit.
Even mijn ervaring een kader geven:
Deze avond ben ik met een vriendin (die een schijterd is op vlak van horrorfilms) naar The Conjuring: Last Rites geweest. Iedereen die me een beetje kent weet dat ik een diepgewortelde haat voor de Kinepolis heb maar om deze film in de bios te zien had ik jammer genoeg geen alternatief. Mijn vriendin zag het wel zitten om de 4DX-versie (mijn god) te kiezen en aangezien ik haar platonisch enorm graag zie, heb ik me maar opgeofferd. Dus daar zat ik in de Kinepolis. In een zaal gebaseerd op gimmicks. Met een verse lading studenten die nu nog een overdosis energie hebben (wacht nog een maand of twee). Dit hing een hele ervaring worden.
De kous is er nu wel af bij deze reeks en daar ben ik niet rouwig om. Sedert Wan de franchise verlaten heeft als regisseur om zijn eigen whatever te gaan doen, is het wel bergaf gegaan. De spin-offs gingen van kwaad naar erger en Chaves heeft nooit Wans kunde geëvenaard. Zo ook met dit vierde deel. Hoewel het een verbetering is tegenover de vorige, zit er nog wel het een en ander mis.
De scares zijn mettertijd cliché en voorspelbaar geworden. Niets is nog verrassend en de demons zijn allemaal te vlak. Er wordt ontelbaar keer vermeld hoe gevaarlijk deze zaak wel niet is maar als kijker voel je er maar weinig van. Dit keer is het een spiegel en een bende CGI-gezichten die een gekke smoel trekken. Erg eng is het niet en dat is vooral jammer. We hebben intussen een oversaturatie aan soortgelijke films waardoor ik niks anders kan dan een cynische blik werpen op het hele concept.
De film had zeker een stuk korter gemogen, met een middenstuk niet even sleept. Het duurt eeuwen eer de twee verhaallijnen samenkomen. Zo voelt het geheel aan als twee aparte films die men onhandig heeft samenplakken. Vernietigend is het niet maar het valt op.
Dat wil niet zeggen dat deze film verschrikkelijk is. Integendeel, ik heb me zeker niet verveeld. Het is een film met fouten en een geforceerd einde, dat wel. Toch zit het hart nog steeds goed met Vera Farmiga en Patrick Wilson. Die twee zijn de dragers van de franchise, dit keer vergezeld door hun filmdochter Mia Tomlinson. Ze is een goede toevoeging en een sterk karakter die blijft boeien. De hele familie is dan compleet met de aandoenlijk schattige Ben Hardy. Het drama-gehalte ligt wat hoger deze keer en dat zorgt voor een efficiënte emotionele impact.
3,5*
Sidenote: De 4DX was lange tijd tegenvallend met weinig beleving en veel geroezemoes doorheen de zaal. Qua geur merkte ik ook niets, tenzij BiFi-worst, BBQ en kak in hun assortiment zaten maar dat betwijfel ik. Enge momenten mislukten door tieners zonder manieren. Ik was denk ik echt de oudste in de zaal. Dat maakt me normaal gezien niet veel uit maar deze keer was ik ook de enige zonder manieren.
Bij de échte climax van de film werden we opeens letterlijk heen en weer geschud als een pot pudding tijdens een aardbeving. Gelachen hebben we zeker. De mensen voor ons hebben een scheetje gelost, dat ook.
Hoewel de setup en de algemene uitvoering weinig origineel is, is deze echt zo slecht nog niet als de MM-rating doet vermoeden. Het is een home invasion thriller volgens het boekje, zonder echte verrassingen maar wel met een aangename vaart. Aangezien er maar drie personages zijn (excl. de indringer) heb je weinig kans op kills. Gelukkig zijn de drie tieners helemaal niet onuitstaanbaar, wat eerder wel het geval is bij soortgelijke films. De indringer zelf heeft uiteindelijk niet echt heel veel te doen met enkel op het einde wat bedreigend staan roepen.
Abbie's vader is een seriemoordenaar van de bovennatuurlijke aard. Wanneer haar broers eerste moord gruwelijk fout gaat, wordt er van haar verwacht dat zij de nieuwe opvolger zal worden. Ze schrijft zich in voor de middelbare school en maakt daar de ene vriend na de andere, inclusief een crush op haar klasgenote. Maar hoelang tot ze haar vrienden zal moeten vermoorden? En wil ze dit nog wel?
Bloody Axe Wound heeft zeker het wiel niet uitgevonden. Toch is het een horror comedy met het hart op de juiste plek. Thema's zoals onmogelijke verwachtingen van de ouders, zelfontwikkeling en liefde worden aangekaart met humor en plezier. De kers op de taart is dat er hier en daar heerlijke kills met een slapstick sausje te zien zijn.
Waar het hapert is bij het tempo. Aanvankelijk gaat alles lekker vlot en blijkt de film een originele twist op het genre te zijn. Bij de derde akte loopt alles wat vast en komt het niet echt meer van de grond. Hier en daar nog een grapje maar meer valt er niet meer te beleven.
Het heeft potentieel maar er werd weinig écht uitgehaald.
Alternatieve titel: The Snow Woman, 23 september 2025, 15:27 uur
Een houtbewerker en zijn leerling doorploeteren de besneeuwde bossen op zoek naar het perfecte stuk hout. 's Nachts krijgen ze bezoek van de mythische Snow Woman. Hij vermoordt de meester maar spaart de leerling uit sympathie. Hij moet echter zweren dat hij nooit of te nimmer zal spreken over wat hij die nacht heeft meegemaakt.
Een mooi, tragisch en theatraal sprookje uit de Japanse folklore. De algemene sfeer komt goed uit de ver door gebruik van ijskoude geluiden, prachtige sets en een authentieke aanpak. De titulaire sneeuwmadam is zowel bedreigend als fascinerend, met haar katachtige ogen en grootse bewegingen. Van echte horror kan je niet spreken. Wel is dit een beklijvend liefdesverhaal met tragiek, romantiek en een hint van het bovennatuurlijke.
Osgood Perkins is hit or miss bij mij. Zijn eerste drie films hebben een 1,5* of lager ontvangen van mij. Dan is hij met veel mysterie aangekondigde Longlegs in de mainstream beland en stond enkele maanden later alweer een film van hem klaar. The Monkey heb ik eerder dit jaar gezien en was best leuk. Niet zo pretentieus als zijn andere meuk maar wel zwartkomisch en bloederig. Een grote verbetering. Nu moest ik nog, een jaar na de hype, Longlegs zien. Het baarde me wat zorgen vooraf aangezien die nogal polariserend werkte bij het publiek.
Vanaf de beginscène was ik verkocht. De visuele stijl en de plotse verschijning van Nicholas Cage in het begin bereidden me voor op een onvoorspelbare trip. Hoewel de personages elk probleem ogenschijnlijk moeiteloos overkomen, elke puzzel binnen enkele ogenblikken oplossen en verbanden veel te gemakkelijk leggen, vond ik dit een erg vlotte film. De sfeer is onheilspellend en de creep-factor is best hoog.
Ik zat op het puntje van mijn stoel dankzij de sound mixing. Stiltes, gefluister, bassen én stemgeluid zijn perfect afgesteld voor een verontrustende auditieve ongemakkelijkheid. Voeg daarbij nog een sterke cinematografie en het plaatje is compleet. De sfeer van de tijdsperiode stond me wel aan. Met warme kleuren en een analoog gevoel wordt een cozy ongemakkelijkheid. Een ideale tegenstrijdigheid.
Qua verhaal gaat het halverwege sterk bergaf. Wat begon als een intense thriller met voldoende efficiënte schrikmomenten, verandert snel in iets helemaal anders waar ik eigenlijk geen zin in had. Het werd te hard uitgelegd maar dan toch weer vaag gehouden. Misschien ook op een gegeven moment teveel Cage? Van zodra je zijn personage meer zag, verdween het mysterie. Men borduurt dan te lang verder op iets wat veel korter had gemogen. Dit neemt niet weg dat ik de eerste helft echt aan het genieten was.
Sterk acteerwerk, mooie cinematografie en uitstekende soundmixing. Enkel jammer van het verhaal dat niet helemaal in balans is.
Kaniehtiio Horn regisseert, schrijft en speelt mee in Seeds, een thriller over zaden...
Een influencer als hoofdpersonage is altijd moeilijk bij mij. Te vaak zijn ze onuitstaanbaar met hun artificiële manier van doen, verschrikkelijk accent en de gsm die permanent aan hun hand gelijmd is. In het echte leven vind ik het al moeilijke persoonlijkheden om overeen mee te komen, laat staan in een film die ik opzet uit escapisme. Toch zorgt Horn ervoor dat het niet onmogelijk is om zo'n karakters min of meer aangenaam te maken. Haar personage Ziggy is scherp, sarcastisch en een beetje bad-ass. Haar interne problemen worden goed genoeg aangekaart zodat ze toch niet eendimensionaal overkomt.
Ik heb zowat het gevoel dat Horn meer wil zeggen dat in de film zit. Tegelijkertijd betwijfel ik of ze niet pretendeert meer te willen zeggen. Een beetje dubbel, dat weet ik. Er zijn enkele droom-sequenties die weinig tot niets bijdragen aan het plot en voor het grootste deel pretentieuze vaagheid probeert na te bootsen. Het daadwerkelijke plotje stelt niet heel veel voor. Het is een standaard wraak-verhaaltje met wat geneuzel over het klimaat en de bewaring van je roots en blablabla.
Heel licht in horror, substantie en amusementswaarde. Toch is het geen ware ramp, mede door Horn's charme in de hoofdrol.
De kleine Iben zou in zijn broek gedaan hebben moest die deze film hebben gekeken in zijn jonge jaren...
The Gate is een verrassend spannende en bijna enge film, wat ik totaal niet zag aankomen. Dit is alweer zo'n typisch jaren '80 product waarin kinderen in een wel heel benarde situatie terechtkomen, waar het verhaal net dat tikkeltje te donker gaat en je als kijker niet echt weet voor welke doelgroep dit gemaakt is,... Het ene moment is het een spannende, luchtige avonturenfilm. Het andere moment moeten de kinders vechten voor hun leven tegen een bende verschrikkelijke monsters én eigenhandig de apocalyps voorkomen. Wat een mooie balans, toch?
De kindacteurs werken lekker aandoenlijk en komen nooit irritant over, wat bijna een wonder is bij een film uit deze periode. De special effects zijn charmant gedateerd maar zien er in het algemeen best goed uit. Zoals gezegd zit er een goede dosis spanning in en zit het tempo ook lekker strak.
Een minpuntje is dat het einde wat te zeemzoet is naar mijn mening. Je kan ook niet alles hebben in de wereld...
Alternatieve titel: Grave of the Fireflies, 18 september 2025, 19:44 uur
Gelukkig moest ik meteen na afloop ergens anders heen. Anders zat ik waarschijnlijk nog steeds te snikken en te jammeren in de cinemazaal, langzaam opgaand in de tapijtwanden in de hoop dat iemand me uit deze existentiële crisis kwam bevrijden.
Alle grappen opzij: ik had nooit verwacht dat dit mij zó hard zou raken. Het is zwaar materiaal, dat zeker. Maar tijdens de film was ik vooral aan het kijken, niet echt aan het meeleven. Pas tegen het einde merkte ik hoe gehecht ik geraakt was aan Seita en Setsuko. Twee fascinerende, uitstekend geschreven personages. Ze hebben allebei hun goede en slechte kanten, wat hen menselijk maakt. Seita neemt niet altijd de juiste beslissingen, en dat is uiteindelijk ook mee de reden waarom zijn zusje sterft. Hard om te aanvaarden, maar net dat maakt deze film zo sterk.
Elk shot is een schilderij, pure kunst. Je kan zeggen dat we dat gewoon zijn van een Ghibli-film, maar verdorie, ik blijf er versteld van hoe levend die wereld aanvoelt, zelfs in de donkerste tijden. Er zit zoveel liefde in elke scène. De muziek is even prachtig en bezorgde me meermaals kippenvel.
Ik ben zo blij dat ik dit op groot scherm heb mogen zien, want ik weet dat het de ervaring alleen maar versterkte. Ik ben er nog steeds niet helemaal van bekomen.
En dan had ik daarna een vertoning van het hilarisch slechte Birdemic ingepland. Mensen in deze nieuwe zaal vroegen me letterlijk of het wel ging, omdat mijn stem nog steeds trilde.
Indien je komkommers eng vindt, is dit een film voor jou! Voor al de rest valt deze te skippen.
Bloat is een lui excuus voor een horrorfilm. Het zit vol inconsistenties, stukken die uiteindelijk nergens heengaan, onbekwame editing en een uitvoering die totaal niet is wat de film had kunnen zijn. Het constante inzoomen op het computerscherm zorgt voor hoofdpijn en verwarring. Alle interacties tussen personages voelen artificieel aan. Daarbovenop is het nog eens slecht geacteerd en slecht geschreven. Het monster op zich is amper te zien en wordt duidelijk erg vaag gehouden om het budget niet teveel naar boven te trekken.
Oliver is een tiener die zijn ouders veel te vroeg is verloren. Zijn vader heeft hij nooit echt gekend en zijn moeder is een jaar geleden betrokken geraakt in een absurd ongeluk met een zwembad, tv en een tuinkabouter. Na zijn vrijlating uit een mentale instelling wordt hij in de gaten gehouden door maatschappelijk werkers. Om zijn eenzaamheid tegen te gaan, probeert hij vrienden te maken maar zijn leeftijdsgenoten vinden hem maar een freak. Dan zit er maar niets anders op dan nieuwe vrienden op te graven op het kerkhof. Wanneer zijn nieuwe vrienden miraculeus tot leven komen, heeft hij een nieuwe familie gevonden...
Max Harwood is uitmuntend als sociaal afgezonderde tiener met vreemde gewoontes. Hij is perfect gecast in deze comedy met lichte horrorelementen. Het hele verhaaltje is aandoenlijk en ook de uitvoering ervan is degelijk. De film verkent eenzaamheid als thema en doet dit op een oppervlakkige doch hartverwarmende manier. De sets zijn kleurrijk en vrolijk, met een jaren '80 sausje dat misschien net niet genoeg uit de verf komt of zelfs onnodig is. Misschien ben ik geen fan van de nogal dwaze CGI die achteraf gezien niet veel toevoegt, behalve een klein mopje hier en daar.
Met een speelduur van anderhalf uur is dit een perfecte snack tussendoor. Horrorfans zullen bedrogen uitkomen. Indien je van luchtige comedy met een donker randje houdt, dan is dit misschien wel voor jou. Scherp is het nooit, oprecht is het wel.
Met een titel als Fierce Killer Marsupial had ik een grappige, zelfbewuste en over de top film verwacht. In plaats daarvan kreeg ik dit slaapwekkende stuk vreten voorgeschoteld.
Het engste aan deze film is de spuuglelijke oranje filter die continu afleidt. Personages lopen anderhalf uur te brabbelen, verhaaltjes te vertellen. Als kers op de taart beginnen ze werkelijk te midden van een crisissituatie aan een infantiele puzzeltocht om meer views te krijgen. Er gebeurt werkelijk niets hier. Niemand is sympathiek en de marsupial in kwestie is amper te zien. De encounters met het wezen zijn op een hand te tellen... Moest je maar twee vingers hebben, of zo.
Alternatieve titel: The Legend of Sweeney Todd, 17 september 2025, 13:57 uur
Sweeney Todd is een verhaal uit de Britse folklore die me altijd wel al heeft geïnteresseerd. De mix van Victoriaans Londen, bloederige moorden en slachtoffers in taartjes proppen vind ik namelijk heel gezellig. Het is klassiek, luguber en gewoon erg leuk op een macabere manier.
Ben Kingsley en Joanna Lumley als het moordende koppel werkt verbijsterend goed. Beiden weten wat te doen met hun personage en hebben er plezier in. Deze TV-film weet met zijn mooie kostuums en decors te overtuigen. Het heeft een old-school gevoel dat vraagt om een kopje thee en een dekentje.
De schrijvers wilden duidelijk wat anders doen met het bekende verhaal en meestal werkt het wel. Soms sleept het wel eventjes maar ik heb me nooit écht verveeld.
Een groep vrienden gaat op jachtweekend in de bossen van Michigan met als enige doel om zo veel mogelijk herten neer te knallen. Hun respectloze gedrag tegenover de lokale bevolking, de natuur en zijn inwoners ontwaakt een eeuwenoude demoon die wraak wil nemen.
Heel kwalitatief is deze comedy horror niet echt. Er zijn ook gewoon erg veel elementen waar ik andere films hard op afreken. Er gebeurt relatief weinig en pas in de laatste 20 minuten gebeurt er wat waardig voor het horrorgenre. De personages zijn echt zeer slecht geschreven en vervelend. Een bende mannen met onuitstaanbaar veel testosteron waarvan 48 blikjes bier in 24u tijd de standaard is. De slurs en beledigingen vliegen je zo vaak rond de oren dat ik persoonlijk niet meer wist of dit nu satire was of niet. Het is niet per se mijn geprefereerde vriendengroep, dat is zeker.
Om de een of andere reden keek het wel lekker weg. Er zijn wel enkele lekker sarcastische momenten die ik kon appreciëren en de setting is perfect voor dit herfstweer van tegenwoordig. Een kluchtig tussendoortje dat nergens buiten de lijntjes kleurt maar toch met volle overgave is gemaakt, ondanks het lage budget.
Alternatieve titel: Hotspring Sharkattack, 16 september 2025, 18:52 uur
Hot Spring Shark Attack moet je zien om te kunnen geloven. Niets is te gek in deze horror comedy die het best valt te omschrijven als een Japanse Sharknado on crack.
Atsumi is een kuststadje met als grootste trekpleister de vele Onsen waar toeristen kunnen ontspannen. Die rust wordt verbroken wanneer een prehistorische haaiensoort opduikt en mensen aanvallen. Door hun millennia oude anatomie zijn ze nog eens enorm flexibel dus kunnen ze met gemak doorheen de rioleringen en waterbuizen zwemmen. Een gezellige Onsen? Daar denken deze haaien anders over want zij zijn uit op mensenvlees!
Ik hoop zo hard voor de makers dat dit een schoolproject is want alleen op die manier kan ik dit geslaagd noemen. Werkelijk alles is intentioneel zo slecht dat het komisch wordt. Afschuwelijke CGI, haaienpopjes, onderzeeërs uit een 3D-printer, een onderwater-macho-man met superkrachten,... Alles passeert de revue en aanvankelijk is het best amusant. Na een half uurtje begint de rek er weer op te komen en begint het vooral te storen. De personages zijn zo dom dat het naar het irritante neigt. Ook is dit met zijn korte speelduur veel te lang. Men probeert epische scènes zo amateuristisch mogelijk te doen overkomen maar ik heb gemerkt dat dit niet echt mijn ding is.
Voor de fans van Sharknado zal dit waarschijnlijk wel te pruimen zijn. Ik zat eerder op mijn klok te kijken en speet het me dat ik geen bier bijhad...
Een groep medewerkers aan boord van een sleepboot ontdekken een verlaten cruiseschip uit de 60's in het midden van de oceaan. Naar verluidt zou er miljoenen aan goud te vinden zijn aan boord. Onwetend gaan ze op goudjacht maar de boot en zijn spectrale bewoners hebben wat trucjes uit te halen met hen...
Ghost Ship heeft een veelbesproken openingsscène. Zelfs al heb je de film niet gezien, velen weten wel over dewelke het gaat. Lekker abrupt en zeer goed uitgevoerd. Dan verplaatst het verhaal zich naar de 21ste eeuw en merk je vrijwel onmiddellijk een kwaliteitsdip. Die dip wordt doorheen de film niet meer goedgemaakt en we blijven voor de komende 80 minuten met een nogal lelijke 00's stijl. Dit houdt vooral in dat er heavy metal, ruwe kleuren, uiterst corny dialogen en slechte editing aanwezig moeten zijn. Er is een overvloed aan shots met lage frame rates om dramatiek te accentueren. Mooi is het niet en het neigt eerder naar het goedkope toe.
Toch zit deze film barstensvol leuke ideeën die nooit echt goed worden uitgevoerd. Ik steek het op de lage productiekosten en een mengelmoes van elementen die men niet aan elkaar kon rijgen. Misschien heeft de regisseur gewoon niet echt veel talent. Die heeft trouwens ook het abominabele Thir13en Ghosts in dezelfde lelijke stijl gemaakt. Ik ga van dat laatste uit.
2,5* voor de originele ideeën in een foute verpakking.
Een groep overlevenden van een ramp met een cruiseschip ontdekken een verlaten schip in open zee. Denkende dat ze gered zijn, stappen ze aan boord. Na enig onderzoek blijkt dat het schip verlaten is maar de echo's van het verleden nog lang niet verdwenen zijn...
Op zich is dit een best interessant uitgangspunt en de film start ook wel lekker sfeervol. Jammer dat de film niet veel spannends te bieden heeft. Geen enkele 'scare' komt uit de verf en zijn ook inspiratieloos uitgevoerd. De hele clou van het spookschip vind ik ook maar onnodig wansmakelijk.
En het is alsof screenwriters niet weten hoe kinderen zijn in het echte leven. Ik bedoel, ze zijn best irritant als je ze tegenkomt in het wild maar bijlage na niet zo strontvervelend als in deze film.
Een nieuwe versie, nieuwe groep meisjes, nieuwe twist!
Deze remake probeert zijn eigen ding te doen en meestal lukt dat wel. Er wordt wel geteerd op het origineel maar al snel valt van die film niks meer te bespeuren en ontpopt deze remake zich tot een volledig eigen product. Het is een verfrissend maar intussen hebben we wel al genoeg soortgelijke twists gezien dat het uiteindelijk nergens écht spectaculair is.
Mijn grootste probleem is dat dit overduidelijk een TV-film voor SYFY gemaakt is. Het ziet eruit als zo'n goedkope film die een of andere YouTuber begin 2010's zou gemaakt kunnen hebben. Het hele kleurenschema is zo lelijk afgesteld en ik kon er de hele speelduur maar niet aan wennen. Ook is niet elke acteur even goed, sommigen zijn zelfs erg slecht. De killer krijgt iets te weinig schermtijd maar zijn kills zijn gelukkig wél de moeite. Vooral in de laatste 20 minuten is het genieten geblazen als genreliefhebber.
Blood Diner bevat veel. Heel veel zelfs. Kannibalisme, cults, zombies en zelfs een pratend brein op sterk water. Het is zo druk en men probeert te hard om grappig te zijn dat het vermoeiend wordt. Elke mop slaat de bal mis en elk nieuw plotelement is zo hard van de pot gerukt. Je weet waar de film naartoe gaat maar de film neemt rustig zijn tijd door via onnodige omweggetjes de speelduur te rekken.
Slappe boel die te vermijden valt. Ik had iets minder infantiel verwacht, vooral.
1,5*
Alternatieve titel: The Abominable Snowman of the Himalayas, 15 september 2025, 14:11 uur
Peter Cushing is op expeditie in het Himalaya-gebergte op zoek naar de gevreesde yeti. Samen met zijn ploeg ervaren bergbeklimmers begint hij aan een gevaarlijke tocht vol hevige sneeuwval, vreemde gebeurtenissen en een crew die meer en meer verdeeld geraakt over wat er nu eigenlijk aan de hand is.
Films en boeken met als setting een desolaat, arctisch landschap jagen me sneller de stuipen op het lijf dan andere. Het heeft wat te maken met de kille leegte, de zekerheid dat er niks daarbuiten is en enkele momenten die net het tegendeel bewijzen. Voor mede boekliefhebbers kan ik Dark Matter van Michelle Paver sterk aanraden. Even claustrofobisch en lekker bondig.
De setting komt erg realistisch over dankzij de sterke decors die naadloos overgaan naar helicopter-shots. Mooie sets en overtuigende sneeuw. Het sound design verdient ook zeker een pluim want geluid speelt hier een erg grote rol. Spookachtige geluiden in de sneeuw hebben me meermaals toch wel de kriebels gegeven.
De uiteindelijke conclusie is er eentje die ik niet zag aankomen en nogal wat kritiek levert. De psychologische angst primeert in dit verhaal, de yeti komt op de achtergrond. Aanvankelijk vreesde ik dat dit ging resulteren in een gedateerd stuk praterij maar het tegendeel werd bewezen. Het is onderhuids spannend en wanneer er wat bovennatuurlijks (?) gebeurt, komt het oprecht spookachtig over. Een geslaagde mix van setting, psychologische angst en een creature feature.
Alternatieve titel: The Hound of the Baskervilles, 15 september 2025, 10:43 uur
Lang verloren geacht en in 2018 gerestaureerd en nu gemakkelijk te bekijken op Youtube. Deze laatste stille film over Sherlock Holmes is eentje die leunt of sfeer, setting en gevoel. Dit specifieke Holmes-verhaal is altijd al een van mijn favorieten geweest vanwege de griezelige setting en creepy onderwerp. Ondertussen is de engheid er wel al vanaf maar de film bevat genoeg leuke elementen. De hond in kwestie is jammer genoeg dan weer niet spookachtig en is zelfs niet eens zwart...
Alternatieve titel: Hell Creatures, 14 september 2025, 22:09 uur
Marsmannetjes met savooikool op hun kop zijn nu eenmaal niet echt heel eng te noemen. Toch wist deze film, ondanks de afwezigheid van spanning of dergelijke, me toch nog te boeien. Het is allemaal erg low budget en veel heeft men niet over het plot moeten nadenken. De algemene toon is leuk, kluchtige en licht. Niks erg speciaals maar ik heb al veel erger gezien om te weten dat ik dit allemaal niet al te serieus moet nemen.
Then conquer and breed! Kill the white man and take his women!
Oei. Nu hebben we wat...
Boris Karloff in de rol van de Aziatische Dr. Fu Manchu is op zich al problematisch genoeg. Voeg daar nog eens een slap allegaartje van een cast aan toe en je hebt niet bepaald een erg amusante film. Het is verfrissend dat men wat de avontuurlijke kant op gaat binnen het horrorgenre en dat wist ik wel te appreciëren. Het hele 'doorgeslagen dokter'-aspect kon me dan weer minder schelen aangezien we dat elders beter hebben gezien. Wanneer er gebruik wordt gemaakt van een 'mind control'-plotje was het hek al helemaal van de dam. Origineel is het niet en interessant evenmin. Hier en daar redden enkele onserieuze momenten het van complete waanzin. Toch is dit gezonken schip niet meer te redden.
Alternatieve titel: De Wraak van het Monster, 13 september 2025, 02:50 uur
The Creature from the Black Lagoon is terug! Dit keer is hij gevangengenomen en overgeplaatst naar een marinepark in Florida. Hier wordt hij tentoongesteld aan het nieuwsgierige publiek maar men vergeet natuurlijk dat wilde monsters moeilijk te temmen zijn...
Het is fijn om te zien dat het monster nog steeds zijn lust voor vrouwelijk schoon niet verloren heeft. Zonder reden pikt hij er vakkundig de meest lieflijke dametjes, ze dan genadeloos te ontvoeren om uiteindelijk... wat, eigenlijk? Ik weet het niet. Jullie?
De verandering van setting doet de film geen deugd. Ons wezen wordt van alle sfeer en mysterie gestript en in een gigantische visbak gesmeten. Dit werkte bij latere films zoals o.a. Jaws 3-D ook niet, dus ik hoop dat men hun lesje intussen geleerd heeft. Het is allemaal niet bijster interessant en als kijker kan je bijna op de minuut vertellen wat er staat te gebeuren. Misschien hier en daar nog wat leuke camerabewegingen en enkele geinige onderwatershots maar daar blijft het jammer genoeg bij.
Creature From The Black Lagoon komt niet tot zijn recht. Het is zelfs zo erg dat het bijna schaamtelijk wordt.
Alternatieve titel: De Wenteltrap, 12 september 2025, 22:46 uur
Soms heb je niets meer nodig dan een groot landhuis, stormachtig weer buiten en een goeie dosis rariteiten. Dat is ook wat deze The Spiral Staircase grandioos maakt. De sfeer wordt uitmuntend weergegeven in de geïsoleerde locatie, daar zorgt ook de muziek voor want die is lekker mysterieus en dramatisch. Het acteerwerk alsook het verhaal neigen soms naar het melodramatische maar storen nergens.
Er zijn twee dingen die ervoor zorgden dat ik een hogere score geef als voorheen gedacht geef. Er zit een specifieke scène met een personage die om een reiskoffer in de kelder gaat. Deze is nagelbijtend spannend en de suggestiviteit wordt zeer goed vormgegeven door middel van schaduwen en geluid. Dit is tophorror.
De tweede reden is Dorothy McGuire in haar elegante zwarte rok en koket witte blouse. Wat een stijlicoon.
Alpha is dertien wanneer ze thuiskomt van een huisfeestje met de letter A getatoeëerd op haar bovenarm. Wanneer haar moeder dit ontdekt is ze natuurlijk in alle staten. Laat staan dat er nog eens een besmettelijke ziekte die mensen langzaam in marmeren beelden verandert hevig de ronde gaat. Deze is overdraagbaar via het bloed dus natuurlijk ontstaat er paniek en hoopt iedereen dat het meisje niet besmet is geraakt met deze allesverwoestende ziekte. Daarbovenop logeert Alpha's heroïneverslaafde nonkel bij hun in het appartement. Iets wat de fundamenten van dit gebroken gezin nog meer doet daveren.
Julia Ducournau heeft me volop opvertuigd met Grave (2016), een ruw coming-of-age verhaal met kannibalisme. In de hoop dat ze dit weer zou opnieuw doen trok ik naar de Sphinx en stond ik klaar voor de wereld die Ducournau zou bouwen voor mij.
En wat een wereld is het. Dystopisch, nihilistisch en uiterst onaangenaam. Zo kan je Alpha's realiteit wel benoemen. De hele film hangt er een claustrofobisch gevoel in de lucht, mede omdat er geen tot weinig shots buiten te zien zijn. De marmeren ziekte, die trouwens enorm overtuigend wordt weergegeven, is duidelijk een allegorie voor de AIDS-epidemie. Het is ruw, eng en hartverscheurend om dit leed aan te zien, zeker wanneer je de connectie legt. Hiernaast wordt ook het thema drugsverslaving aangekaart. Naarmate de film vorderde kreeg het laatste meer tijd en laat dat net het minst interessante deel van het plot zijn. Waar de eerste helft scherp en verontrustend is, verliest de tweede helft zichzelf wat in pretentieus heen-en-weer gezwier tussen verschillende tijdlijnen. Het is eerder vermoeiend dan verfrissend en vooral des te jammer want de eerste helft had me volledig mee.
De volledige cast, met als speciale vernoeming Mélissa Boros in een superbe hoofdrol, zit comfortabel in hun rol. Ook ziet de film er technisch gezien enorm goed uit. Misschien naar het einde toe iets te veel CGI-zandstormen naar mijn smaak maar ik kan daar wel mee leven.
Alpha is een unieke film die zeker niet voor iedereen weggelegd is. Mij nam het mee in zijn vreemde wereld met de maar al te reële angst voor besmettelijke ziekten, zij het bv. AIDS of COVID, en de sociale afzondering die er automatisch bijkomt.
Alternatieve titel: Tetsuo: The Iron Man, 12 september 2025, 14:04 uur
Het is opvallend lang geleden dat een film nog eens een fysieke reactie van walging uit mij kreeg. Dat is bij deze Tetsuo: The Iron Man alleszins gelukt. Dit is absoluut geen gemakkelijke film. Het valt het best te omschrijven als een Lynchiaanse nachtmerrie die de kijker gedesoriënteerd en gedegouteerd achterlaat. Dit is de volle 64 minuten lang pure gore verpakt in een chaotische trip waarvan ik even moest bekomen. Het sound design is geniaal met walgelijke, vervelende en non-symfonische geluiden. Hier en daar is er een vleugje normaliteit in de soundtrack te vinden, maar dat is schaars.
Het nadeel van dit soort trips vol ultraviolence en gore snel uitmondt in overdaad. Hierdoor valt er na afloop weinig échte substantie te bespeuren. Het is een conceptfilm, dat snap ik wel. Toch verkies ik enig gevoel van rechtlijnigheid in mijn film, als die dan toch zo zwaar wil zijn.
Waarschuwing! Kijk deze film als je fan bent van:
- Grote gilamonsters.
- Gilamonsters van reguliere grootte omringd door maquettes en speelgoedwagentjes.
- Volwassen mannen in een gilamonster-pak.
Ben je geen fan van bovenstaande niche-onderwerpen? Laat deze film dan best links liggen want verder valt hier nogal weinig te beleven.
Dit is een inspiratieloze versie van die creature features met gigantische, gemuteerde beesten in de titel. Eerst en vooral is het monster zelf amper te zien en geenszins dreigend. Diverse scènes met 'aanvallen' worden links en rechts wat rondgestrooid maar echt effectief zijn ze niet. Het omringende verhaaltje is tergend traag, zeker wanneer je als kijker constant zit te roepen naar het scherm want de personages zijn te dom om het zogenoemde mysterie op te lossen. Je weet van de start al dat het een reuze gilamonster betreft (duh, het zit in de titel). Zo wordt enige vorm van spanning volledig ontnomen van het publiek. Uiteindelijk zit je dan maar opgescheept met een hoop vervelende knulletjes en de enige sheriff van het dorp die blijkbaar nog nooit van het woord intonatie heeft gehoord. Zo gaan zelfs 74 minuten erg traag voorbij.
Op visueel vlak is het knullig, met constant dezelfde, herhalende beeldcompositie. Steeds worden personages aan dezelfde kant van het beeld gezet, met aan de andere kant hun tegenspeler. Dit zorgt voor een vervelende zit die ongewenst een gevoel van benauwdheid opwekt. Het is niet fijn om te zien en betuigt alleen maar van onkunde.
Ik geef toch nog 2* voor de treincrash die ik als kind ook nabootste met mijn Playmobil treinset. Deze werd toen blijkbaar stiekem gefilmd en in deze film geplakt.
Alternatieve titel: Rocket to the Moon, 12 september 2025, 13:20 uur
xCat-Women of the Moon is zo'n typische 50's sci-fi filmpje met weinig om het lijf maar vol klungelige charme. Deze keer gaat het om een missie naar de maan waarin een crew, bestaande uit vier mannen en een vrouw, een wel heel bijzondere beschaving ontdekt. Deze titulaire Cat-Women verschuilen zich op de donkere kant van de maan, waar heel hun beschaving is uitgeroeid en er slechts een paar van deze wezens meer overblijven. Nu willen zij alles eraan doen om hun ras te redden en mee te vluchten naar de aarde...
Het enige kattige aan deze Cat-Women zijn hun uitgesproken wenkbrauwen en een wel heel suggestieve catsuit. Stijlvol is het zeker, buitenaards niet echt. De film zit vol met dwaze, vrouwonvriendelijke en gedateerde zinnen met als kleffe hoogtepunt ""You're too smart for me, baby. I like 'em stupid". Lekker seksistisch maar laat mij hier geen tirade starten.
Om de kijker wat te amuseren heeft men tussendoor nog tijd gehad om enkele uit de kluiten gewassen spin-marionetten van zolder te halen en neer te pleuren op de bende astronauten. Lekker dwaas, natuurlijk. Toch heeft het een bepaalde charme die je ook vind bij het gelijkwaardige Plan 9 from Outer Space (1957) Kwaliteit is het niet maar amusant kan het wel zijn.
Dit is geen hoogvlieger maar wel een campy ruimteavontuur. Het zit vol dwaasheid en valt helemaal niet serieus te nemen. En dan te bedenken dat de makers dat waarschijnlijk net wel deden...
Alternatieve titel: The Tale of Princess Kaguya, 11 september 2025, 17:29 uur
Een zeer unieke animatiefilm, zowel qua thema's als qua stijl. Het is een prachtig ontworpen kunstwerk dat je bij elke tekening de adem beneemt.
Dit Japanse sprookje behandelt veel thema's die vandaag de dag nog steeds relevant zijn: feminisme, sociale verwachtingen, vrijheid en verlangen. Het roept verwondering op, maar ook tragedie, en zal volgens mij bij iedereen weerklank vinden.
Ik kreeg kippenvel toen Kayuga en Sutemaru over prachtige landschappen vlogen, om even later mijn hart in stukjes te laten breken.
Die specifieke sprankelende Henson-magie ontbreekt grotendeels in deze sciencefictionfilm met de Muppets. Hoewel Gonzo een geweldig – echt geweldig, zelfs – bijpersonage is, is elke poging om hem wat diepgang te geven in een hoofdrol tot nu toe mislukt. Bovendien is het een misdaad tegen de menselijkheid om hier geen musical van te maken.
Dat betekent niet dat deze film inherent slecht is of zo. De Muppets hebben in deze film gewoon hun scherpte verloren. Het intellect is afgezwakt en hun kenmerkende humor is vervangen door pure, jeugdige slapstick. Ik weet dat ze altijd al gek waren, maar hier is hun scherpte verdwenen.
Ik heb wel genoten van de vele cameo's en Miss Piggy is altijd geweldig. Ik vind het nog steeds leuk om deze bende samen te zien en ik heb hier en daar een paar keer moeten lachen. Het is zeker geen marteling om deze film te zien.
Maar laten we Gonzo's achtergrondverhaal gewoon negeren en hem zijn glorieuze whatever laten zijn.
Alternatieve titel: De Muppets Veroveren Broadway, 6 september 2025, 13:13 uur
Die echte Muppet-magie is in deze film alomtegenwoordig.
Hoewel het verhaal niet zo inventief is als dat van de andere films, verdient deze film meer lof vanwege zijn onmiskenbare charme. De Muppets voelen zo levendig aan in een realistische setting. Er zijn te veel perfecte scènes om op te noemen. De enige die echter expliciet het vermelden waard is, is Rizzo en zijn bende ratten die een complete zang- en dansroutine uitvoeren in de keuken. Ik herhaal: RATTEN DIE DANSEN IN DE KEUKEN.
Misschien is die derde akte met dat hele geheugenverlies-gedoe niet zo interessant en dient het alleen maar om de speelduur te verlengen, maar dat maakt me niet uit. Ik heb net gezien hoe Joan Rivers en Piggy een schattige make-up sessie hadden, wat wil je nog meer?
Deze film bewijst maar weer hoe belangrijk de omstandigheden zijn waarin je iets kijkt. Ik lag een paar dagen in het ziekenhuis en kon ’s nachts niet slapen. Dus zette ik deze film op. Na zo’n veertig minuten merkte ik dat ik toch wel een creepy gevoel kreeg. Dat verlaten, spookachtige politiebureau paste akelig goed bij het desolate ziekenhuis waar ik lag.
Na een uurtje dommelde ik in en de volgende ochtend keek ik verder, terwijl het ziekenhuispersoneel alweer druk in de weer was. En ja, in daglicht was de film meteen een stuk minder eng. De clichés en makkelijke schrikeffecten werden doorzichtig en zelfs wat saai. De derde akte helpt ook niet echt: veel te cheesy naar mijn smaak. Het lage budget begint dan echt op te vallen en alles wordt nogal repetitief.
Had ik maar wakker kunnen blijven die nacht, dan had deze film waarschijnlijk een veel betere kans gehad om me écht te laten schrikken.
Ik ben momenteel dol op de boekenreeks en deel 3 ligt klaar op mijn nachtkastje. Toen ze de cast bekendmaakten, kon ik mijn geluk niet op. Letterlijk iedereen in de club is perfect gecast.
Wat me opviel tijdens het zien van deze verfilming, is dat echt elk personage perfect wordt neergezet door de acteurs. Naomi Ackie en Jonathan Pryce leveren oprechte prestaties, terwijl David Tennant hilarisch irritant is.
De film heeft die typische Netflix-kwaliteit: een saaie bedoening die visueel niet veel te bieden heeft. Eerlijk gezegd had ik meer warmte verwacht van Chris Colombus, gezien zijn palmares. Ik ben ook echt geen fan van de manier waarop ze het einde hebben aangepakt. De personages hebben uiteindelijk gemengde morele waarden die mij niet bevallen, waardoor het nog moeilijker is om me met hen te verbinden.
Desondanks heb ik me hiermee vermaakt. Het is Brits, grappig en verrassend.
