Seeds (2024)

Deze film krijgt hier een hele lage score. Ik las ergens dat films waar dezelfde persoon schrijver, regisseur en hoofdrolspeler is, vaak laag scoren. Dat is logisch omdat je dan met een B-film met laag budget te maken hebt. Dat geeft zijn beperkingen. Dan is het allemaal wat minder.

Daarbij kan ik mij voorstellen dat veel kijkers deze film na tien minuten uitzetten. Ik heb zelf ook die aanvechting gehad, want het begint met het leventje van influencer, en dat doet Kaniehtiio Horn zo goed dat ik er spontaan een hekel aankreeg. Dat selfies maken en neppe smoelen trekken geeft braakneigingen. Je moet er niet aan denken dat je daar een hele film naar moet kijken.

Gelukkig krijgt de film na een minuut of twintig een andere wending wanneer de omgeving van stad naar land verandert. Al lijken de afstammelingen van de indianen dusdanig veramerikaniseerd dat je afvraagt wat er van hun roots overgebleven is. Maar dat is het leuke van deze film, steeds als je denkt, het wordt niet veel, wordt het toch weer beter. En dat gaat door tot het onverwachte einde toe, dat er best mag zijn.

Het acteerwerk kan er mee door, Het plot is eenvoudig, het verhaal wat kort door de bocht, maar daardoor minder absurd dan veel Hollywood films met hun verplichte elementen. Indiaanse acteurs die deels spreken in hun eigen taal, en zich niet gedragen als clichés, doen de authenticiteit goed, niet spectaculair, maar wat geschetst wordt, voelt wel realistisch aan. Misschien is dit wel een film van indianen voor indianen.

Voor een B-film vind ik het beslist goed gedaan. Ik houd wel van B-films Houd je niet van B-films dan kan je die sowieso beter links laten liggen, dan afkraken en de open deuren intrappen die inherent zijn aan films met een laag budget. De charme is het onconventionele, het enthousiasme waarmee ze gemaakt worden, en hoe men met weinig middelen toch iets aardigs weet te maken. B-films scoren gemiddeld wel een punt lager door hun beperkingen. Net als bij actie-films vind ik dat je ze dan beter onderling kan vergelijken, dus geef ik deze een 3,50.

Solide en joviaal speelfilmdebuut. Een film over Ziggy met Mohawk-roots (regisseur Kaniehtiio Horn zelf) uit Toronto die bijklus als fietskoerier en probeert haar droom na te jagen: een beroemde influencer worden. Nadat ze een lucratieve deal heeft gesloten met het zadenbedrijf Nature's Oath, wordt ze terug naar huis geroepen maar het blijkt allemaal een opgezet complot. Ziggy is sympathiek en een beetje maf, waardoor kijkers iemand hebben om te supporteren terwijl je probeert te achterhalen wat er aan de hand is. De film balanceert op een aanstekelijke manier behendig tussen lichte horror, luchtigheid en sociaal commentaar. Er zijn een paar bloederige scènes en erg leuk gedaan is het dat Graham Greene (Clearcut) verschijnt eh, als Ziggy's geweten, als de presentator True crime-serie Exhibit A: Secrets of Forensic Science (1997–2001) Ook de indiaanse moedertaal gaf de film ook een leuke touch. De film bezit iets herkenbaars, iets aanstekelijk vertrouwd, is ongedwongen luchtig vaak door de hoofdpersonage Ziggy en vergeet ook niet het nodige bloed, geen slecht debuut dus!

Kaniehtiio Horn regisseert, schrijft en speelt mee in Seeds, een thriller over zaden...

Een influencer als hoofdpersonage is altijd moeilijk bij mij. Te vaak zijn ze onuitstaanbaar met hun artificiële manier van doen, verschrikkelijk accent en de gsm die permanent aan hun hand gelijmd is. In het echte leven vind ik het al moeilijke persoonlijkheden om overeen mee te komen, laat staan in een film die ik opzet uit escapisme. Toch zorgt Horn ervoor dat het niet onmogelijk is om zo'n karakters min of meer aangenaam te maken. Haar personage Ziggy is scherp, sarcastisch en een beetje bad-ass. Haar interne problemen worden goed genoeg aangekaart zodat ze toch niet eendimensionaal overkomt.

Ik heb zowat het gevoel dat Horn meer wil zeggen dat in de film zit. Tegelijkertijd betwijfel ik of ze niet pretendeert meer te willen zeggen. Een beetje dubbel, dat weet ik. Er zijn enkele droom-sequenties die weinig tot niets bijdragen aan het plot en voor het grootste deel pretentieuze vaagheid probeert na te bootsen. Het daadwerkelijke plotje stelt niet heel veel voor. Het is een standaard wraak-verhaaltje met wat geneuzel over het klimaat en de bewaring van je roots en blablabla.

Heel licht in horror, substantie en amusementswaarde. Toch is het geen ware ramp, mede door Horn's charme in de hoofdrol.

2,5*