Seeds (2024)

Solide en joviaal speelfilmdebuut. Een film over Ziggy met Mohawk-roots (regisseur Kaniehtiio Horn zelf) uit Toronto die bijklus als fietskoerier en probeert haar droom na te jagen: een beroemde influencer worden. Nadat ze een lucratieve deal heeft gesloten met het zadenbedrijf Nature's Oath, wordt ze terug naar huis geroepen maar het blijkt allemaal een opgezet complot. Ziggy is sympathiek en een beetje maf, waardoor kijkers iemand hebben om te supporteren terwijl je probeert te achterhalen wat er aan de hand is. De film balanceert op een aanstekelijke manier behendig tussen lichte horror, luchtigheid en sociaal commentaar. Er zijn een paar bloederige scènes en erg leuk gedaan is het dat Graham Greene (Clearcut) verschijnt eh, als Ziggy's geweten, als de presentator True crime-serie Exhibit A: Secrets of Forensic Science (1997–2001) Ook de indiaanse moedertaal gaf de film ook een leuke touch. De film bezit iets herkenbaars, iets aanstekelijk vertrouwd, is ongedwongen luchtig vaak door de hoofdpersonage Ziggy en vergeet ook niet het nodige bloed, geen slecht debuut dus!

Kaniehtiio Horn regisseert, schrijft en speelt mee in Seeds, een thriller over zaden...

Een influencer als hoofdpersonage is altijd moeilijk bij mij. Te vaak zijn ze onuitstaanbaar met hun artificiële manier van doen, verschrikkelijk accent en de gsm die permanent aan hun hand gelijmd is. In het echte leven vind ik het al moeilijke persoonlijkheden om overeen mee te komen, laat staan in een film die ik opzet uit escapisme. Toch zorgt Horn ervoor dat het niet onmogelijk is om zo'n karakters min of meer aangenaam te maken. Haar personage Ziggy is scherp, sarcastisch en een beetje bad-ass. Haar interne problemen worden goed genoeg aangekaart zodat ze toch niet eendimensionaal overkomt.

Ik heb zowat het gevoel dat Horn meer wil zeggen dat in de film zit. Tegelijkertijd betwijfel ik of ze niet pretendeert meer te willen zeggen. Een beetje dubbel, dat weet ik. Er zijn enkele droom-sequenties die weinig tot niets bijdragen aan het plot en voor het grootste deel pretentieuze vaagheid probeert na te bootsen. Het daadwerkelijke plotje stelt niet heel veel voor. Het is een standaard wraak-verhaaltje met wat geneuzel over het klimaat en de bewaring van je roots en blablabla.

Heel licht in horror, substantie en amusementswaarde. Toch is het geen ware ramp, mede door Horn's charme in de hoofdrol.

2,5*