Alternatieve titel: Shock, 31 oktober 2025, 15:47 uur
Schock van Mario Bava bevat dan misschien wel een van de beste jumpscares ooit gemaakt, de rest errond is weinig om naar huis te schrijven. Het verhaaltje is flinterdun waardoor ik me vooral moest focussen op de personages om wat interesse op te wekken. Jammer genoeg zijn het bijna allemaal luide, panische karakters zonder sympathieke momenten. Het kind is vervelend en de verhaallijn van de vrouw is zo uitgekauwd dat het niet leuk meer is. De climax is amper een verrassing te noemen waardoor ik me vooral afvraag of het dit allemaal wel waard was.
Steven Spielberg is bijna eigenhandig verantwoordelijk voor mijn panische angst voor haaien en de zee. Nu heeft hij mij al die jaren later ook trauma's over hordes aan spinnen berokkend. Bedankt.
Al heel mijn leven ben ik als de dood voor spinnen. Ze zien er niet uit, kruipen overal en zitten dagenlang lekker knus op je badkamermuur zonder enige vorm van huur te betalen. En laat ons eerlijk zijn, niks of niemand heeft écht acht ogen nodig, toch? Dat is gewoon de natuur die ons haat, geloof ik. Toch wil ik ze van ver bewonderen en dood ik nooit eentje als ik die zie zitten. Laat ze maar doen, denk ik dan.
Met deze Arachnophobia wordt onze basisangst voor de creepy crawleys geëxploiteerd tot het oneindige. Ik weet dat de engheid-factor bij niet-arachnofoben veel lager zal liggen maar ik zat meer dan eens ineengekropen. De film had ik opgezet tijdens een gezellig badje maar toen de badkamerscène kwam had ik daar al snel spijt van.
De film heeft die typische, warme uitstaling van een Amblin-film. De oranje tonen, mooie sets en nostalgische sfeer kenmerken de studio die vaak kwaliteit uitpompt. De rest kijkt erg hard als een Stephen King-verhaal en het zou me niet verbazen moest hij daar ook voor iets tussen zitten. Een klein dorpje, voldoende uitgediepte, kleurijke personages en een larger than life dreiging die het vredige bestaan stilletjes in gevaar brengt. Ik hou van King's stijl dus de gelijkaardige aanpak hier kon ik ook smaken.
Jeff Daniels is verrassend sympathiek en ook John Goodman is lekker leuk. Misschien speelt die laatste iets te karikaturaal om serieus genomen te worden maar het kan er nog mee door. De spinnen zelf zien er ook overtuigend uit in een mix van animatronics, poppen en échte beestjes. Misschien lijkt de climax-spin wat te hard op een pop maar het straalt charme uit. Ook heeft die één ijzersterke jumpscare die me letterlijk en figuurlijk een gat in de lucht deed springen.
Alternatieve titel: Terror at the Opera, 28 oktober 2025, 10:06 uur
Bij Giallo-films moet je toch wel door heel wat onlogische momenten kijken om je niet te storen. Het is veelal meer stijl dan substantie. Dario Argento is de meest bekende regisseur in het subgenre en iedere challenge kijk ik wel uit naar zijn werk. Suspiria is visueel prachtig, Profondo Rosso kruipt onder de huid en Tenebre is groovy in zijn muziekstijl. Vooral de soundtrack van die laatste leg ik nog regelmatig op.
Met deze Opera uit 1987 schotelt Argento een veel rechtlijniger verhaal voor. Natuurlijk moet je de film nog steeds veel vergeven want veel logische keuzes maken de protagonisten niet. Gelukkig maar want anders had je amper een film. Waar de film in uitblinkt is de heel verontrustende manier waarop ons hoofdpersonage gedwongen wordt te kijken hoe haar collega's en vrienden vermoord worden. Het gaf me toch wel een rilling of twee. De soundtrack is alweer fenomenaal en Argento's regie is uitmuntend. Al bij al opnieuw een erg geslaagde Giallo!
Southbound is alweer zo'n horrorfilm die ik altijd op de lange baan (ha!) schuif. Iets in het woord 'anthologie' schrikt mij af om het een kans te geven. Ik ben bv. ook geen fan van kortverhalen of kortfilms in het algemeen. Wat vreemd want meestal vind ik ze best te pruimen achteraf.
Deze collectie kortverhalen heeft me uiteindelijk wel kunnen bekoren. De verschillende segmenten variëren genoeg qua onderwerp dus ze voelen apart genoeg aan. Ze worden aaneengeregen op een uitzonderlijk natuurlijke manier waardoor het allemaal zeer lekker en natuurlijk in elkaar vloeit. Niet elk segment is even interessant en na een tijdje heb je het wel gezien maar het is entertainend genoeg om je de hele speelduur bezig te houden.
De Mary Celeste is een legendarisch spookschip waarvan de bemanning op mysterieuze wijze verdween. Het is gemakkelijk om zo'n legende die tot de verbeelding spreekt als basis te nemen voor uw film. De solide basis is er namelijk al dus nu hoef je enkel maar een vaag genoeg verhaaltje rond de uitleg schrijven en je hebt een langspeelfilm.
Baanbrekend is deze film niet. Toen werd uitgelegd wat er eigenlijk aan de hand was rolden mijn ogen bijna uit hun oogkassen want we hebben dergelijke brol al talloze keren eerder gezien. Men probeert te hard mysterie te creëren waardoor men vergeet échte scares te construeren. Het begon allemaal nog wel wat degelijk maar naar het einde toe was ik mentaal volledig afgehaakt.
Een groep onderzoekers spenderen een nachtje in een oud landhuis in Louisiana. In dit landhuis zou de beruchte Mme. Delphine LaLaurie gewoond hebben. LaLaurie was een slavendrijver met wel heel macabere intenties. Zo zou ze fan zijn van diverse marteltechnieken te testen op haar onderdanen. LaLaurie heeft echt bestaan en haar Wiki-pagina is best interessant leesvoer. Voor wie daar geen tijd voor heeft kan zich altjid wenden tot de fenomenale Kathy Bates in AHS: Coven, waar ik LaLaurie vooral van ken.
Terug naar deze film, die oorspronkelijk als docu begon. Halverwege de productie werd ineens beslist om het narratief te wijzigen naar een fictieve horrorfilm. Of het plotselinge succes van The Blair Witch Project van een jaar eerder daar ergens voor tussen zal gezeten hebben laat ik in het midden. Toch stoppen de vergelijkingen met die klassieker hier niet. Zo is de poster van de videocassette wel heel gelijkend op die van de Blair Witch.
De film kopieert dezelfde vertelstijl door gebruik van interviews en de 480p videocamera. Originaliteit is hier niet te bespeuren want elk individueel element is een kopie. Het lijkt bij vlagen op een aftands studentenproject met een groep schoolvrienden. Het acteerwerk valt vaak niet serieus te nemen met deze ogenschijnlijk willekeurig samengeraapte cast. Het einde is intentioneel vaag maar dat mysterie wordt dan weer vernietigd door wat klungelig op een titelbordje geplakte uitleg.
Maar ik zou liegen als ik wel genoten heb van de old-school sfeer en spookhuiselementen. Het bracht me terug naar toen ik zo'n films praktisch inhaleerde toen ik tiener was. Met mijn dekentje om me heen gewikkeld als een burrito werd ik nostalgischergewijs naar simpelere tijden gekatapulteerd. Misschien was het vanwege het sentiment maar enkele scènes waren wel effectief. Met minimale elementen wordt een kille sfeer gecreëerd die je pas loslaat in de teleurstellende climax. Een deur die uit het niks opent, een stem die fluistert in een lege gang, een kandelaar die heen en weer zwaait,... Vaak zijn minimalistische elementen als dit exact wat het hem doen bij mij.
2,5* voor deze rip-off en de onverwachte nostalgische tijdscapsule.
The Lodger is zo voorspelbaar als het groot is. Gelukkig is de uitvoering van dit mysterie(?) nog te pruimen. De Victoriaans Londense setting vol mist, klinkers en donkere hoekjes in de sets is de grootste ster van de film. Ook is de legende van Mr. The Ripper altijd fascinerend geweest dus daarmee kan je al weinig misdoen. Het is gewoon jammer dat het allemaal zo gemakkelijk te raden valt en er weinig écht mysterie wordt opgebouwd. Ik kon de vaak poëtische dialogen wel enorm appreciëren.
Alternatieve titel: As the Gods Will, 21 oktober 2025, 10:04 uur
Een lekker luchtige horrorcomedy dat vergeleken kan worden met een Japanse Squid Game avant la lettre. Het pakt zichzef niet al te serieus en dat komt de algemene toon volledig ten goede. De verschillende spelletjes die worden gespeeld zijn absurd genoeg om een glimlach op mijn gezicht te toveren maar niet elk spel is even interessant.
Ook laat de fragmentarische aard van het script niet toe om erg veel emotionele connectie te maken met de personages. Uiteindelijk liet het me koud wie het loodje ging leggen want het was al vanaf het begin duidelijk hoe alles ging uitdraaien. Gelukkig heeft de film hier en daar nog wat verrassingen in petto dus vervelen deed het nooit. De CGI was overigens wel erg middelmatig en soms zelfs ondermaats. Jammer.
Spookhuizen zijn in het echt altijd een leuke manier om Halloween mee door te brengen. Lekker gemakkelijke scares en een opbouwende spanning terwijl je jou een weg baant doorheen de donkere gangen.
Films met zo'n griezelattracties als onderwerp hebben veel moeite om dit gevoel over te brengen naar het witte doek. De claustrofobische ervaring vol goedkope schrikmomenten kan men om de een of andere reden moeilijk vertalen op film. Films als Haunt, Hell House LLC en nu ook deze kunnen mij moeilijk of niet overtuigen. Vreemd.
Net als bij veel Found Footage filmpje zitten we hier ook weer opgescheept met een bende vervelende karakters. De scènes in de spookhuizen zijn luid, vervelend en veel te shaky. Het komt over als een vals, geforceerd gevoel van 'engheid' en van échte jumpscares kan je niet spreken. Het duurt ook wel heel lang tot er werkelijk wat gebeurt. De laatste 15 minuten waren veruit de interessantste maar tegen die tijd was ik mentaal al afgehaakt.
Een bende queer vampieren die wraak nemen op vrouwonvriendelijke mannen? Hell yeah!
Toegegeven, de premise van dit licht vampierfilmpje is leuker dan de daadwerkelijke uitvoering. De film mist een écht vakkundige hand om volledig tot zijn recht te komen. De editing is wat slordig en visueel ziet het er vaak nogal goedkoop uit. Het hele gegeven is fijn maar wanneer men probeert een emotionele toets toe te voegen komt het niet goed over. Het acteerwerk is net wat te min en de dialogen iets te gefabriceerd.
Dat neemt echter niet weg dat hier wel wat valt te genieten. De groep vampieren is lekker badass en hier en daar wat bloedvergieten. De karakters zijn best te pruimen en de sfeer van het nachtelijke L.A. doet het meestal wel goed in films. Echte hardcore horrorfans zullen niet aan hun trekken komen. Mij ging het wel allemaal lekker binnen.
In American Sasquatch onderzoekt een groep Youtubers of Bigfoot in de UK zou kunnen leven. Alle bewijs lijkt het te bevestigen dus trekken ze erop uit om de Amerikaanse legende te vinden.
Als je een film wil zien die zijn best doet het publiek tot het uiterste van waanzin te krijgen ben je hier aan het juiste adres. Niet in de goede zin, althans. Dit kon een zelfbewust, campy filmpje zijn. Integenstelling daarvan is dit 75 minuten lang afzien dankzij de incompetentie van de makers. Er is werkelijk niets positiefs te melden hierover. Er gebeurt zo weinig dat het spannender is om een slak te zien twijfelen.
Nietszeggende establishingshots wisselen elkaar af, soms bijgestaan door een spannend muziekdeuntje om de kijker 'on edge' te houden. De kijker wordt hiermee gegaslight want er is alweer niets te zien. Men probeert hun onbenullig 'filmpje' interessanter te doen lijken dan het werkelijk is. Uiteindelijk krijg je de schrikwekkende Sasquatch te zien. Althans, dat denk ik toch want het wezen leek eerder op een harige drol met spierspasmes dan op Bigfoot.
De beeldkwaliteit is ondermaats, acteerwerk onbestaand en creativiteit onder nul.
Alternatieve titel: The Wave, 14 oktober 2025, 22:03 uur
La Ola vertelt een gevoelig verhaal over vrouwelijkheid, toxische masculiniteit, ongewenste intimiteit en het protest daarop. Door middel van muziek wordt de opstand perfect weergegeven. Poëtische leuzes worden keer op keer herhaald, net als op een echte mars. De lyrics van de nummers zijn inventief, schrijnend en komen hard binnen. De grote dansroutines die de liedjes bijstaan zijn modern en provocerend. Het deed me wat denken aan Emilia Perez qua stijl.
De film start met een erg vlot tempo en laat de kijker weinig ademruimte over. Wanneer het op volle toeren draait, drukt het verhaal in allerijl op de rem waardoor de rollercoaster bijna volledig stilstaat. Dit gebeurt een aantal keer en dat is mijn grootste probleem met deze film. Het tempo kon beter vloeien want hier zit echt veel in.
Prachtige symboliek, metaforen en dans. Jammer van de rommelige regie en wat problemen met het tempo.
Alles wat we zien in DJ Ahmet is in andere films al gedaan. Weinig origineels, dus. Toch gaat de film gemakkelijk binnen dankzij de humor, enkele leuke vonsten en degelijk acteerwerk. Het tempo mocht echt wel hoger en de regisseur moet nog leren knippen in zijn werk. Ook gaat de film niet ver genoeg bij de climax waardoor het nogal hol aanvoelt.
Alternatieve titel: Punishment of the Tokugawa Women, 14 oktober 2025, 10:36 uur
Shogun's Joy of Torture heeft zijn naam zeker niet gestolen. We krijgen drie afzonderlijke verhalen met de focus op 17e-eeuwse marteltechnieken voorgeschoteld. Deze martelingen worden vooral toegepast op mensen van het vrouwelijke geslacht en liefst zo naakt mogelijk. Het zal nooit wat voor mij zijn want het breinloze geweld is er vooral om te shokeren. Er zit een goede boodschap achter alles maar op een gegeven moment is het welletjes geweest. Het eerste segment is het beste van de drie met een omgekeerde kruisiging die ik niet snel zal vergeten.
Alternatieve titel: John Carpenter's Ghosts of Mars, 14 oktober 2025, 09:32 uur
Films waarin geweergeweld de voorgrond neemt en échte horror op de achterbank schuift heeft me nooit kunnen bekoren. Dat is ook een van de redenen waarom ik bv. Alien de hemel in prijs en het vervolg Aliens niet uit kan staan. Het constante geschiet is breinloos, luid en eentonig. Maar soms heb je zin in zo'n film en is dat perfect ok.
Ghosts of Mars is ook weer zo'n film waarin bijna volcontinu wordt ge-pieuw-pieuwd en ge-pow-powd. Het duurt te lang en na ongeveer twintig minuten wist ik zeker dat dit een zeer lange zit zou worden. De personages aan de goede kant van het geweer zijn bijna onuitstaanbaar door hun dubbele motieven en paniekerige geschreeuw. Ook de villains zijn stereotiep maar hun make-up was dan weer zeer cool te noemen. Ook kon ik de set design, practical effects en het kleurgebruik heel goed smaken.
John Carpenter gooit alle subtiliteit door het raam en gaat voor een actiefilm zonder pretentie. Er is sowieso publiek voor, maar geef mij liever de old-school thrills en chills.
Het FFG is niet altijd prestige, glitter en glamour. Soms blinkt het uit in zijn bizarre keuzes op de programmatie en daarvan is deze Dracula een perfect voorbeeld.
Regisseur Radu Jude kennen sommigen misschien van Do Not Expect Too Much of the End of the World (2023) dat een paar jaar geleden ook op het filmfestival te zien was. Nu is hij terug met - hou u vast - een drie uur durende, Roemeense anthologie over de mythe van Dracula, inclusief prominent aanwezige AI-gegenereerde beelden, bloed en spuug.
Deze Dracula is absurdisme ten top. Het verhaal gaat over een regisseur die van de studio een film over de legendarische vampier moet maken. Hij zit echter zonder inspiratie en zijn laatste test-screening was een regelrechte ramp. Daarom vraagt hij nu aan zijn eigen AI-bot om enkele verhalen te genereren. Deze collectie van vreemde, holle troep krijgen wij als kijker te zien, samen met de oorspronkelijke film die door de regisseur nog steeds wordt verdedigd.
De ironie is me niet ontgaan dat de eerste film die met opzet overduidelijke AI-beelden inzet bij het maken van een film en daar schaamteloos mee loopt te paraderen, gebaseerd is op het verhaal van een ondood bloedzuigend monster. Radu Jude slaat hiermee de nagel op de kop en weet het publiek bijna drie uur te trollen met een overdaad aan wansmaak.
De film ziet er erg flauw uit en dat is duidelijk met opzet gedaan. De amateuristische stijl past bij de film die zélf als Frankenstein-monster in elkaar is gehaakt met onsamenhangende segmenten. De vele verhalen die passeren wisselen hard af in kwaliteit maar de humor hebben ze wel allemaal gemeen. We hebben meermaals met tranen in de ogen gezeten door visuele moppen die vol droogheid worden afgevuurd.
Dat wil niet zeggen dat deze film een en al genialiteit is. Integendeel, want de speelduur is echt van de pot gerukt. Na ongeveer anderhalf uur heb je het wel gezien. De grappen worden ook schaarser maar blijven wel steeds erg grappig. Ik was ook wat teleurgesteld in het horror-gehalte. Erg veel gore en bloed is hier niet te vinden.
Het is een perfect voorbeeld van love it or hate it. Een veertiental toeschouwers zijn tijdens de screening naar buiten gewandeld. Wij zaten dan weer, samen met een groepje gasten achter ons, de schateren. Ook mijn man die dit soort films nooit zou opleggen heeft zich kostelijk geamuseerd.
De enige vraag die je als toeschouwer op een zondagavond, kwart voor een, vermoeid door het kijken van dit 3u durende ding, kunt stellen is: What the fuck?!
Dit sfeervolle mysterie met Mickey Rourke en Robert De Niro zou in principe moeten werken. Het heeft een goeie cast, degelijke cinematografie en een passende soundtrack. Gooi daar nog wat occult gedoe in een New Orleans setting in en je hebt een recept voor succes. Waar de film de mist ingaat is bij het mysterie in kwestie. De hele tijd wordt er op een onsamenhangende manier gehint naar een grote reveal die uiteindelijk zwaar teleurstellend is. Ik voelde me achteraf bedrogen want het is wel een flauw excuus voor wat er allemaal gaande is.
Sfeervol, degelijk maar toch echt wel te slap in het script.
Een fietskoerier/sekswerker zit verveeld met zijn klanten die een voor een vermoord worden. Hij trekt eropuit om de killer te vatten maar niet zonder tussendoor zijn libido te laten spreken...
Anything That Moves werdt gepromoot als absurde zwarte comedy. Wat we uiteindelijk voorgeschoteld kregen op het FilmFest Gent overstijgt genres. Eerst en vooral is de hoeveelheid seks, naakt en geslachtsdelen op scherm zeer hoog. Ik geloof dat het merendeel van de film bestaat uit mensen die in en uit elkaar schuiven. Niet dat ik een seut ben op dat vlak, maar het was even schrikken op een doodgewone zaterdagmiddag.
Het publiek had duidelijk ook wat anders verwacht want naar het einde toe, wanneer er wel heel veel smerigheid te zien is, kreunde het publiek ongemakkelijk mee. De film blinkt uit in zijn overdaad. Veel gore, seks en absurdisme. Weinig verhaal, dan weer. Jammer genoeg ben je niks met een stijlvol geschoten film als het uiteindelijk maar holle meuk blijkt te zijn, zo blijkt.
De volcontinue stroom aan seks en geweld werd na een tijd eentonig en zelfs onnodig. Ik zat me halverwege al actief te vervelen met deze film die niet weet wat het wil zijn. Uiteindelijk is het een werk dat met zijn vage comedy, overdadige expliciete seks en bloederige finale enkel uit is op het polariseren van zijn publiek.
Cato Kusters regisseert met kunde een teder, intiem portret. De wissselwerking tussen Nina Meurissse en Laurence Roothooft komt oprecht over en dat is de sterkte van deze film. Met deze twee natuurlijke acteurs valt het heftige onderwerp nog zwaarder binnen. Hun liefde én activisme wordt met respect weergegeven.
Het is een waargebeurd verhaal en dat zorgt ervoor dat het toch wat harder raakt. Dat neemt natuurlijk niet weg dat we alweer een "Bury Your Queers"-concept hebben en daar heb ik het inmiddels grondig mee gehad. Wanneer wordt onze happy ending ook eens op film gezet? Oh juist, zoiets wint geen prijzen.
Homofobie wordt schaars in beeld gebracht en gelukkig maar. Deze scènes zouden het publiek moeten doen realiseren dat deze haat de wereld nog niet uit is, en dat is ook zo. Het wordt echter op een clichématige manier in beeld gebracht met als enig doel een verontwaardigd geluidje uit het generieke, heteronormatief publiek te sleuren. Het is doorzichtig.
De goede zaak van Julian en Fleur is inspirerend en deze film doet het eer aan. Jammer dat het middelmatige script de film belemmert om échte impact te maken. Toch zat ik door de ijzersterke acteurs halverwege al met tranen in mijn ogen en die hebben nog tot lang na de aftiteling gerold.
Horror Noire: A History of Black Horror (2019) 4,0
7 oktober 2025, 15:39 uur
Een korte doch zeer boeiende documentaire over de geschiedenis van zwarte mensen in horror. De film neemt een grondige duik in de verschillende bewegingen en subgenres. Er wordt vaak met plezier teruggekeken naar klassiekers als Blacula en zelfs het abominabele Blackenstein. En toch wordt er hard ingegaan op walgelijk problematische stereotypes van de zwarte cultuur en hoe dat geëvolueerd is mettertijd. Het doet je even stilstaan bij hoe ver we gekomen zijn en welke lange weg we nog te gaan hebben.
Alternatieve titel: De Nacht van de Levende Doden, 7 oktober 2025, 10:55 uur
Wel, hier kon ik niets mee. Phantasm heeft overal een degelijke rating dus mijn verwachtingen lagen best hoog. Ik werd verrast toen ik merkte dat dit een kinderlijke poging tot horror is. Kinderen als protagonist zijn vaker wel een hekelpunt bij mij aangezien de dreiging automatisch minder is. Niemand wil een kind in al té groot gevaar brengen, laat staan dat een kind zou sterven in een film. Het ligt gevoelig bij het publiek dus men blijft het safe spelen.
Ook is het hele verhaaltje weinig soeps. Dwergen, slaven en de uiteindelijke uitleg van wat er allemaal aan het gebeuren is werd helemaal van de pot gerukt. Het zal nooit mijn ding zijn, vrees ik.
Alternatieve titel: Creep Show, 7 oktober 2025, 10:38 uur
Creepshow is zo'n horrorklassieker die ik om de een of andere reden nooit een kans heb gegeven. Daar is dankzij deze challenge verandering in gekomen en wat ben ik daar blij om!
Dit is een collectie van sfeervolle verhalen die heel hard lijken op diegene die verteld worden rond een kampvuur. Het wekt een nostalgisch gevoel naar de old-school boeken en verhalen waar ik als kind niet genoeg van kon krijgen. Denk maar aan Paul Van Loon en nu als volwassene Stephen King.
King heeft grappig genoeg ook een rolletje in een van de segmenten. Het is wel het minste segment maar de pret ligt vooral in King's karikaturale rolletje. Veel iconen passeren hier de revue en dat zorgt voor een fijn herkenningsfeestje. De losstaande verhalen zijn niet allemaal even interessant maar hebben de perfecte noot. De visuele stijl valt ook voldoende op met de vele kleuren. En natuurlijk ook de zwarte humor die perfect goed zit.
The Woman in the Yard brengt thema's die we al talloze keren hebben gezien in horrorfilms. Verdriet, rouw en depressie hebben zijn altijd al prominent geweest in de historie van de griezelfilm. Dit is nog duidelijker met de zogenaamde 'New Age of Horror'. Het wordt meer en meer een gemakkelijke keuze om een verhaal vanuit dat uitgangspunt te benaderen. Eerlijk gezegd, ik ben dat ook wat beu. Toch heeft deze film tegen verwachtingen in een gevoelige snaar geraakt.
De metafoor is niet bepaald subtiel te noemen. Veel van de interne conflicten van ons hoofdpersonage zijn vlak uitgewerkt en wekken weinig tot geen sympathie. Toch vallen te puzzelstukjes in mekaar tegen het einde en dat is vooral de reden waarom ik een hogere score geef dan wat de film op zich eigenlijk verdient.
Echt eng is dit niet te noemen maar de dame in de tuin straalt voldoende mysterie uit om geboeid te blijven. De twee kinderen daarentegen waren dan weer een reden waarom ik blij ben dat onze adoptieprocedure nog wel even zal duren. De film ziet er best goed uit, al is het vaak te donker gemaakt in post production.
Een standaard werkje die me meer smaakte dan van tevoren gedacht. Ik snap de lage score maar ik denk dat de emotionele band zeer persoonlijk zal liggen.
Enys Men is een prachtige film, dat kan je wel zeggen. Over elk shot werd lang nagedacht, het is bijna een kunstwerk op zich. De betoverende soundtrack werkt als een spreuk over de kijker. De sfeer van de 70's wordt perfect nagebootst. Je wordt zowaar ondergedompeld in een dromerige wereld dat veel belooft maar weinig aflevert.
Erg veel gebeurt er niet en dat is meteen het grootste probleem van de film. Veel vaagheden en weinig om je aan vast te houden. Dit soort films zijn genieten geblazen als je in de juiste mood bent en je focus onverdeeld naar de film gaat. Dat ik mezelf niet in de beste omstandigheden en met veel afleidingen van buitenaf bevond is mijn eigen schuld. Het droeg ongetwijfeld mee aan mijn uiteindelijke middelmatige score.
Er valt achteraf veel te ontleden, zo ook op Reddit. Na meerdere interpretaties te lezen kan ik de film meer appreciëren voor wat het is. Toch is het veel te veel style over substance en neigt het misschien soms wat naar het pretentieuze.
Enys Men ervaring die meer weg heeft van mijn Headspace meditatieritueel dan van een échte film.
Toegegeven, Bigfoot ziet er wel heel belabberd uit. Toch is deze Night of the Demon sfeervol en valt er plezier te beleven. Met de korrelige film, bos in herfstkleuren en typische stijl uit de periode is dit een ideale film om in de herfst te zien. Het heeft een of andere wollige charme.
Bigfoot vermoordt veel toevallige passantjes dus op dat vlak mag de horrorfan zeker niet klagen. Veel gore is er niet maar naar het eind toe werd de vuiligheid wat opgekrikt. Er zijn veel losstaande scènes waarin iemand wordt vermoord. Het drijft het tempo niet echt vooruit maar het verveelt niet. Er is ook een leuk verhaaltje dat omhuld is in mysterie.
Uiteindelijk is de matige uitvoering waar de film punten verliest. Diepgang heeft dit niet en er is al helemaal geen talent voor de camera te bespeuren. Ach, het hoort erbij.
Alternatieve titel: Matango: Fungus of Terror, 3 oktober 2025, 18:18 uur
Enkele overlevenden van een schipbreuk spoelen aan op een onbewoond eiland. De zoektocht naar voedsel en water lijkt stroef te verlopen. Daarnaast bevinden zich op het eiland talloze gemuteerde paddenstoelen. Als ze ervan eten, veranderen ze al snel zelf in zo'n uit de kluiten gewassen champignon. Hoelang duurt het voordat de paniek toeslaat?
Lovcraft meets Kaiju, zo kan ik Matango omschrijven. De killerschimmels in kwestie zijn helemaal niet eng. Het is de onderlinge spanning en onrust waar de film het van moet hebben. De film voelt dankzij zijn regenachtige bossen en talrijke champignons aan als een gezellige herfstwandeling. Perfect voor deze tijd van het jaar. De film ziet er technisch gezien degelijk uit, met mooie beelden, verlaten settings en ook een heel sterke score.
De score wordt naar beneden gehaald door het dunne verhaal die me uiteindelijk niet heel hard wist te boeien. De personages zijn ook net te veel volgens het boekje om enige band mee te krijgen. Het kon me eigenlijk weinig schelen wat hun einde zou zijn. Ook staat het verhaal halverwege bijna volledig stil en valt het te hard in herhaling. Jammer, want dit begon sterk.
Jai Courtney met dat baardje en in scruffy bloot bovenlijf. Waaraan hebben we dat verdiend? Potverdorie, ik ben er even niet goed van.
Ik heb me onverwacht heel hard geamuseerd met deze Dangerous Animals. Het vindt het genre niet opnieuw uit maar levert wel een stevig en degelijk anderhalf uur af. Al vanaf de eerste tien minuten werd ik meegesleept in het verhaal dat toch verrassend bruter was dan vooraf gedacht. Lekker gemeen en niet bang om wat bloed te tonen, zo zie ik mijn horror graag.
De haaien zijn dit keer niet de focus maar nog steeds eng genoeg. De échte dreiging komt van een moordlustige Jai Courtney met lekker groovy dansmoves. Hassie Harrison is de perfecte tegenspeler: sterk, stoer en spitsvondig. Ze maakt af en toe wel heel domme keuzes maar dat is eigen aan het genre. Dat wil niet zeggen dat ik meer dan eens heb gezucht bij haar moves. Josh Heuston heeft veel minder te doen maar overtuigt met het matige rolletje dat hem werd toegedeeld.
De film ziet er degelijk uit en ook de CGI-haaien konden ermee door. De spanning wordt op een gegeven moment lekker hoog opgedreven en ook de liefhebbers van gore zullen aan hun trekken komen. In zijn genre een sterke toevoeging.
What do you say I... take you home and eat your pussy.
Pure poëzie...
Alweer een puberale poging tot een haaienfilm. Kitscherige dialogen passeren de revue in overvloed, gesproken door acteurs met geen greintje talent in hun lichaam. De haai verandert ook in dit deel continu van grootte maar ook van ras! Er wordt gesproken over een tijgerhaai terwijl we net een witte haai hebben gezien. Enkele haaienshots worden ook meermaals gebruikt, maar dan gespiegeld. Alsof we het niet door zouden hebben. Dergelijke inconsistenties vind je regelmatig in deze film en na een tijdje begint het amusant te worden.
Sarah Michelle Gellar is een erg leuke verschijning. Helaas verdwijnt ze hier in een rommelig stuk rotzooi die maar niet van de grond wil komen. Het verhaaltje hapert langs alle kanten en weet nooit waarop het moet focussen. Verschillende verhaallijnen worden aangehaald maar nooit afgewerkt. Hierdoor kan het overkoepelende verhaal geen interesse opwekken. De uitkomst ervan komt uit het niets en gebeurt ook maar. De hele film kijk je uit naar het moment dat er wat gebeurt en wanneer het komt ben je al zo afgehaakt dat het je geen hol meer kan schelen.
Ik hoop oprecht dat de cinematograaf die hieraan heeft meegewerkt ontslagen werd want dit zag er abominabel uit. Die lelijke grijze filter die op de lens werd gepleurd is zo zielloos dat men van creativiteit niet meer kan spreken. Het haalt elke vorm van leven uit de hele ervaring.
Alternatieve titel: Open Water 3: Cage Dive, 2 oktober 2025, 16:36 uur
Cage Dive werd na productie nog snel Open Water 3: Cage Dive genoemd, want iemand in Hollywood was ervan overtuigd dat de Open Water Franchise nog geld kan opbrengen.
Ik ben altijd wel te vinden voor een haaienfilm, zij het schlocky of kwalitatief. Mijn panische angst is groot genoeg om mijn hartslag te verhogen iedere keer er een onderwatershot met haaien tevoorschijn komt. Het zijn prachtige beesten, he. Maar ze hebben ook tanden... Heel veel tanden.
Cage Dive begint met een typische found footage-intro die te lang duurt en met personages die onuitstaanbaar zijn. Als haaien nog niet eng genoeg waren, moeten de personages de echte horror des levens doorstaan: relatiedrama rechtstreeks uit Sturm Der Liebe. Het zorgt alleen maar voor eye rolls en frustratie bij de kijker. Gelukkig zijn er hongerige haaitjes die even hard afzien van het drama dus daar zo snel mogelijk een eind aan willen maken.
Elke scène met de haaien is wel zeer overtuigend uitgevoerd. Ze zien er goed uit en de wel erg harde shaky cam helpt bij het opdrijven van de spanning. Er zit een verrassende hoeveelheid gore en bizar efficiënte jump scares in de film. Jammer dat het dan wordt verpest door te lang gebrabbel tussen een hoop onuitstaanbare personages met het IQ van een krop verlepte sla.
Mijn grootouders vonden het een goed idee om de toen 8-jarige Iben naar Jaws te laten kijken. Enter mijn angst voor de open zee die tot op heden erg prominent aanwezig is. Toch ben ik altijd haaienfilms blijven opzoeken. Of het is uit interesse of sadisme zal ik nooit weten. Zo kwam ik als kind de film Shark Attack 2 op TV tegen, en met een titel als die kan het niet anders dan eng zijn. En als kleine uk was dat inderdaad ook heel eng. Zo eng zelfs dat ik na 10 minuten de film heb afgezet want het werd me te veel. Om de een of andere reden had ik onlangs zin om deze film te herbezoeken met een open, volwassen geest. Nou, ik had dat beter niet gedaan.
Dit is objectief gezien een verschrikkelijke tv-film. De haai in kwestie is puur plastic en verandert ook steeds van grootte. Dialogen zijn geschreven door een 14-jarige met een fascinatie voor tieten, seks en bloed. Het is ontzettend puberaal en bevat geen enkele logica. Frustrerend zou de een zeggen, de ander zou opteren voor de term vermakelijke nonsens. Ik zit in dat eerste kamp. Hier en daar is er nog een leuk bloedbadje om het nog een beetje op te leuken maar dit schip is al gezonken.
Er zijn ontelbare feiten over de majestueuze witte haai die we nooit zullen weten. Wat we wél weten dankzij deze wetenschappelijk onderbouwde kwaliteitsfilm, is dat deze haaien ook brullen! Wie had dat ooit gedacht?
Alternatieve titel: Invisible Man Appears, 2 oktober 2025, 10:21 uur
Deze Japanse aftakking van de Invisible Man-reeks is beduidend anders dan de eerdere versies. De kopie die ik kon bemachtigen was in slechte staat, aldus de disclaimer vooraf. Men had duidelijk niet gelogen want dit was wel zeer onsamenhangend. De audio liep niet synchroon of was afwezig. De beelden hadden ook al een betere tijd meegemaakt.
Afgezien van de kwaliteit van de kopie is deze film in zijn geheel ook niet veel soeps. Het kaderende verhaal over een juwelendiefstal valt hoogstens kinderlijk te noemen. De verplichte romantische noot is halfslachtig uitgevoerd en voegt weinig tot niets toe. De voornaamste reden om deze film te zien is, zoals Joolstein hierboven ook al aangaf, de special effects. De vakkundig gemaakte illusies zien er heel overtuigend uit voor die tijd.
