Ik ben toch redelijk teleurgesteld in dit regiedebuut van Zoë Kravitz. De film begint erg sterk met een mysterie dat vakkundig wordt opgebouwd. De sfeer is lekker luchtig met een onderliggend gevoel van narigheid. Alleen gaat het rond het middelpunt mis. Zoals bij veel dergelijke mystery-films voldoet de uiteindelijke verklaring van alle gebeurtenissen niet en blijf je met een leeg gevoel achter. "Was dat het?" vroeg ik me af toen de aftiteling tevoorschijn kwam.
Rye Lane is een luchtige doch verfrissende rom-com. Hoofdrolspelers David Jonsson en Vivian Oparah hebben een uitstekende chemie samen. Oparah's enthousiasme werkt aanstekelijk en balanceert perfect met de neurotische Jonsson. Het verhaal gaat vlot vooruit en duurt met zijn 82 minuten helemaal niet te lang. De film voelt aanvankelijk nogal hyperkinetisch en karikaturaal aan maar uiteindelijk kon ik er wel aan wennen. Waar ik dan weer geen fan van was, is het overmatig gebruik van de groothoeklens. Het is een nogal afleidende stijlkeuze.
Op voorhand wist ik niet dat The Beguiled een boek was of dat er überhaupt al een verfilming van bestond. Dat Coppola er een versie van gemaakt heeft die zich focust op de kant van de dames las ik ook pas achteraf. Voor mij werkte het erg goed en zou het vreemd zijn om dit verhaal vanuit het mannelijke standpunt te zien. Het verhaal zelf is nogal dun maar de uitvoering maakt veel goed.
Coppola weet de Southern Gothic-sfeer erg goed naar voor te schuiven. Met prachtige kostuums, een immens landhuis en een minimale score die bijna uitsluitend bestaat uit vogelzang wordt een serene doch onderliggend scherpe atmosfeer gecreëerd. De dames acteren de sterren van de hemel en ook Colin Farrell is sterk. Jammer dat het plot zelf wat magertjes is maar gelukkig duurt de film niet al te lang.
Alternatieve titel: The Friend, 24 maart 2025, 13:36 uur
Films over kanker zijn nooit gemakkelijk kijkvoor. Our Friend is een erg zware film die wordt gedragen door de acteersprestaties van Dakota Johnson, Casey Affleck en Jason Segel. De drie zijn ijzersterk in het overdragen van dit moeilijke verhaal. Ze zijn geloofwaardig en door het script zijn hun personages voldoende uitgediept. Je weet de hele film lang waar het verhaal naartoe gaat maar op het eind was ik helemaal niet onberoerd gelaten. De non-lineaire structuur vond ik eerder afleidend dan interessant dus qua narratief schiet de film nogal tekort.
Alternatieve titel: Spirit: De Hengst van het Woeste Westen, 24 maart 2025, 11:25 uur
In mijn jaren op de basisschool zat er een mottig kind in mijn klas. Het meisje zat bijna full-time bedekt in het opgedroogd snot, met een vinger in de neus en haar passie voor paarden was overal zichtbaar: paardenmappen, paardenpennen, paardenalles. Praktisch iedere dag vroeg ze ons of we Spirit al hadden gezien. Dat was - natuurlijk - haar favoriete film want ja... Paarden.
Zo is mijn haat jegens deze film en dergelijke paardenkinders organisch gegroeid. De aversie tegen Spirit is iets wat ik tot nu toe volledig vergeten was. Voor de vrouwelijke regisseur-challenge had ik zin in een animatiefilm en aangezien deze best goed scoort was ik toch wel benieuwd. Uitkomst? Ik haat paarden nog meer.
Spirit: Stallion of the Cimarron heeft eigenlijk weinig boeiends. Het titelpaard communiceert enkel via voice-over naar het publiek en de andere paarden galopperen er maar voor spek en bonen bij. Wel kan ik appreciëren wat men wilde bereiken maar het was erg moeilijk voor mij om te kunnen meeleven met een bende middelmatig geanimeerde paarden. De menselijke personages zijn bijna stuk voor stuk onuitstaanbaar.
Qua animatie is het allemaal nogal ongeïnspireerd. De blend van traditionele en computergegenereerde animatie is vaak een doorn in het oog. Het is allemaal nogal vlak en niet mijn stijl.
Een positief punt is dat men probeerde out of the box te denken. Ook de uitkomst met de slechteriken was wat atypisch voor een tekenfilm van deze aard.
Paarden... Nog steeds niks voor mij. Dit had beter een kattenfilm geweest.
Alternatieve titel: De Troetelbeertjes, 21 maart 2025, 10:50 uur
Ik moet dringend naar de tandarts door al die overdreven zoetigheid in deze film.
Met de Care Bears ben ik totaal niet opgegroeid. Integendeel, ik vond ze heel vervelend. Wat me dan bezielde om deze animatiefilm op te zetten weet ik dan ook niet. Het is bij deze dan besloten dat ik nog steeds geen fan ben van de irritante, uiterst positieve scharminkels. Zet daar dan een flutverhaaltje bij en je hebt 77 minuten pure hel.
Potverdorie. Natuurlijk ben ik weer gevallen als een blok voor die sentimentele laatste twintig minuten. Het spel tussen Geena Davis en Lori Petty is zo aandoenlijk dat enkele traantjes niet uitbleven. Waarom ben ik toch zo'n wrak bij zo'n films?
A League of Their Own is een old-school Hollywood-productie met een grote cast, opzwellende muziek, grote sets en een All-American nostalgisch gevoel. Het verhaal gaat lekker vlot en blijft de volle speelduur interessant. Het drama-aspect primeert maar er zitten voldoende grappen en feel-good momenten in verweven. Het vrouwelijk geweld wordt met verve gespeeld door de hele cast. Rosie O'Donnell, Madonna en Megan Cavanagh zijn een genot om naar te kijken. Het is echter de dynamiek tussen voorgenoemde Davis en Petty die er met kop en schouders bovenuit steekt. Tom Hanks loopt er wat verloren bij en kan niet op tegen de vrouwelijke powerhouses.
Dit was een erg mooie verrassing en toch krijgt de film een erg lage score op MM, imo. Misschien tijd voor de wereld om deze te herontdekken?
Alternatieve titel: Sidonie in Japan, 19 maart 2025, 10:52 uur
Isabelle Huppert is een schrijfster die nog steeds rouwt om de dood van haar man. Terughoudend neemt ze een vlucht naar Japan om publiciteit voor de herdruk van haar nieuwe boek te doen. In dit land van geesten en kersenbloesem leert ze zichzelf open te stellen en haar traumatische leven achter zich te laten.
Dit is een erg sobere, droomachtige film met een mooie boodschap. Japan wordt erg mooi en sereen in beeld gebracht en regisseur Élise Girard weet wel hoe je een film visueel aantrekkelijk maakt. Dat neemt jammer genoeg niet weg dat het verhaaltje wel heel dun is en het tempo te traag. De film probeert arthouse te zijn zonder echt die charme te kunnen behalen. Toch is Huppert altijd leuk om te zien en heeft ze een leuke - zij het ietwat houterige - chemie met haar tegenspeler.
Your Monster is voor het grootste deel een erg vermakelijke romantische comedy met op het eind wat horrorelementen. Wat direct opvalt is de geweldige prestatie van Melissa Barrera die alweer de show steelt. Haar chemie met co-ster Tommy Dewey is aandoenlijk en zorgt voor een heerlijke wisselwerking tussen de twee. Hun gevoel voor humor zit goed en ze zijn gewoon leuk om naar te kijken samen. Waar de film wat tekortschiet is bij de derde akte. Je merkt wel na een tijdje hoe de vork aan de steel zit maar de uitvoering is op zijn best rommelig te noemen.
Dit mag uiteindelijk niet wegnemen dat dit een zeer fijne film is die me meermaals deed gniffelen.
Alternatieve titel: Monster, 17 maart 2025, 12:51 uur
Geen idee wat ik hiermee moet aanvangen. Aan de ene kant zijn de Humanoids best geslaagd met hun vuile, angstaanjagende uiterlijk en grote kill-count. Aan de andere kant is de rest van de film saai, ongeïnspireerd en zijn de personages allesbehalve memorabel. De climax met een moordpartij tijdens een festival zou het hoogtepunt moeten zijn maar werd verpest door verschrikkelijke sound editing.
Street Gang: How We Got to Sesame Street (2021) 4,0
17 maart 2025, 12:25 uur
Wie is niet opgegroeid met Sesamstraat? Het is een begrip in de wereld van de kinder-tv en enorm succesvol in elke taal. Natuurlijk was het bij ons de Nederlandstalige versie die op tv kwam maar ik heb ondertussen wel wat gezien van de originele versie vanwege mijn fascinatie met de Jim Henson Company.
Deze documentaire neemt een grondige duik in het verleden van Sesamstraat. Van het prille begin tot het grote succes maar ook de tragische gebeurtenissen binnen het team en hoe ze dat willen aankaarten bij jonge kinderen. Je merkt dat het een gigantisch werk geweest moet zijn dit allemaal op poten te zetten en je kan niks anders voelen dan respect en verwondering. Er mocht wel wat meer gesproken worden over de uitbreiding naar andere landen.
Uiteindelijk was het enorm fijn de making-of van dit geliefde kinderprogramma te zien. De bloopers zijn dan ook enorm grappig. Een deeltje van je kindertijd sterft wel als je ineens Bert & Ernie hoort vloeken terwijl een hand in hun poep zit maar het is zo verschrikkelijk amusant.
Madonna & Rosanna Arquette zijn zonder twijfel zeer goed op dreef hier. Hun presence maakt de film zoveel meer genietbaar. Ik had vooral het gevoel dat ik alles al eens eerder en beter heb gezien. Er zit ook niet zoveel vaart in het verhaaltje en echt grappig kan ik het ook niet noemen. Vooral punten voor de twee dames.
Bette Midler, Susan Sarandon, Megan Mullally en Sheryl Lee Ralph zijn alle vier acteurs die een genot zijn om naar te kijken. Ook hier zijn ze erg plezierig samen maar het zit me toch wat dwars dat deze generatie acteurs vaak naar achter wordt geschoven voor dit soort films. Echt grappig is het niet en origineel al helemaal niet. Wel zit er een erg vlotte vaart in en worden er een paar thema's aangekaart die onverwachts binnenkwamen.
Niet voor iedereen, maar als je van deze acteurs houdt is het wel een luchtige prent.
Queer is een film die het publiek sowieso zal verdelen. Het is niet alles wat er geadverteerd werd en tegelijkertijd is het zoveel meer. De zware symbologie en metaforen zijn droomachtig en slaan op het eerste gezicht nergens op. Toen ik dieper in de betekenis van dit alles dook en elk aspect met mijn man besprak, ontdekte ik dat er zoveel meer is dan je op het eerste gezicht zou denken.
Dit is absoluut een van Guadagnino's meest experimentele films met een standaard, rechttoe rechtaan eerste helft en een tweede helft die een compleet andere kant op gaat. De relatie tussen Craig en Starkey is zorgvuldig opgebouwd. Ik zal niet in detail treden, maar die ene stomende scène legde het hele publiek eindelijk het zwijgen op. Het is bloedheet, maar ook perfect geënsceneerd en gefilmd op een manier zoals alleen hij dat kan. De begeleidende score zwelt aan tot de climax en zorgt voor een scène die topcinema is.
Guadagnino heeft zijn eigen visie op Mexico City in de jaren 1950 gecreëerd, die surrealistisch en soms zelfs cartoonesk aanvoelt. Ik had echter een probleem met het occasionele gebruik van moderne muziek in deze setting. Het voelde als nagels op een esthetisch krijtbord.
Zoals ik al zei, wijkt de tweede helft af van de traditionele opzet en waagt zich in trance-achtige scènes en vage symboliek. Het was even wennen, maar ik kon het vakkundige filmmaken echt waarderen.
Deze documentaire focust zich op Art Johnston & José Pepe Peña, eigenaren van de immens populaire queer bar Sidetrack in Chicago. Beiden hebben enorm veel meegemaakt in hun leven: van de AIDS-epidemie, het opkomen voor gay rights tot het ondergaan van de corona-crisis in 2020. Het koppel is al meer dan 50 jaar samen en delen klaarblijkelijk een liefde die menig persoon jaloers op mag zijn. Hun relatie is aandoenlijk en hun werk voor de community onmiskenbaar belangrijk.
Het verhaal van deze twee wordt voldoende uitgediept en je krijgt voldoende beeld van waarvoor ze staan. Sommige anekdotes zijn grappig en bijzonder terwijl andere dan weer schrijnend zijn. De twee hebben de opkomst van acceptatie voor de gemeenschap meegemaakt en ervoor gevochten. Wanneer het homohuwelijk in de V.S. eindelijk werd toegestaan werd ik emotioneel omdat het een resultaat is van hun harde werk en inzet. Ik kan alleen maar applaudisseren voor wat die hebben verwezenlijkt.
Drag Kids volgt een viertal kinderen die drag queen zijn als hobby. Simpel genoeg onderwerp maar het is wel eentje met voldoende controverse. Kinderen die zich mengen tussen volwassen drag queens, uitgedost in de meest extravagante outfits en aan het lip-synchen voor hun leven. Aan de ene kant vind ik dat kinderen kinderen mogen zijn en ze mogen doen wat hun hart zegt wat het wil. Aan de andere vind ik het wat fout om kinderen te zien optreden terwijl het publiek hun dollarbriefjes aangeven als fooi. Ook de verschillende woedeuitbarstingen van de kids zijn nogal vreemd om te zien, al blijven het natuurlijk kinderen.
Gemengde gevoelens, dus. Het is wel hartverwarmend om te zien hoe deze kinderen een veilige omgeving hebben, met ouders die hun steunen in de Queer community en een groep mensen die in dezelfde wereld zitten en hun de vrijheid geven te zijn wie ze willen zijn. Niet iedereen heeft het zo makkelijk.
Als documentaire heeft de film erg weinig om handen en is het visueel niet zo interessant. Ook had ik het na een uurtje wel gezien en moest ik me doorheen de laatste twintig minuten sleuren.
Alternatieve titel: A Beautiful Day, 10 maart 2025, 10:54 uur
Een heel duistere thriller die, volgens de plotomschrijving althans, lijkt op generieke actiefilms zoals Taken. Niets is echter minder waar want Lynne Ramsey schotelt een donker, nihilistisch drama voor. Wat vooral uitsteekt is Joaquin Phoenix' acteerprestatie want potverdorie die man kan acteren. Het omlijstende verhaal is wat te mager om een hele speelfilm te blijven boeien. De film ziet er wel zeer goed uit en enkele kleine keuzes zorgden voor meer detail in de duistere wereld die werd gecreëerd.
To Wong Foo, Thanks for Everything! Julie Newmar (1995) 4,0
4 maart 2025, 09:30 uur
Patrick Swayze, Wesley Snipes en John Leguizamo als drie drag queens op weg naar Hollywood in een aftandse Cadillac... Wie had dat ooit gedacht?
Met een titel als deze verwacht je een film dat echt larger than life is. Gelukkig stelt dit echt niet teleur want wat een fijne film is dit geworden. Hoewel de straight-casting van drie queer personages me aanvankelijk echt niet lekker zat, hebben de drie zeer goede prestaties neergezet en heb ik me er mettertijd helemaal niet meer aan gestoord.
De opzet is simpel maar de executie is uitmuntend. Dit is voor mij de perfecte feel-good film met opzwepende muziek, meerdere geslaagde moppen en een queer-positieve boodschap die op het eind echt hartverwarmend werkt. Stockard Channing is perfect gecast en zet ook een sterke rol neer.
Voor mij een erg geslaagde film, al is het af en toe wat plat en kort door de bocht. Het hart zit goed en de boodschap duidelijk.
4* - "Look, that little Latin boy in drag is crying. Find out why that little Latin boy in drag is crying."
Ik had een luchtige coming-of-age komedie verwacht, geen film die mijn eigen existentiële crisis aanwakkert...
My Old Ass heeft een fantastische boodschap en dat is ook wat de score voor mij omhoog heeft gehaald. Het is vreemd hoe accuraat een boodschap kan zijn en diep kan binnenkomen bij de kijker. Zo hield ik het bijna niet droog naar het einde toe.
Aubrey Plaza is zoals altijd lekker charismatisch, al had ik veel meer schermtijd van haar verwacht. Het gemis is echter niet van lange duur want we zitten lekker opgezadeld met de enorm getalenteerde Maisy Stella. Wat een geweldige prestatie zet zij hier neer. Wat gemakkelijk een eendimensionaal, saai en voorspelbaar personage had kunnen zijn, wordt opgekrikt naar een rond en sympathiek persoon dankzij het talent van Stella.
De film is enorm grappig maar blinkt vooral uit in de dramatische momenten. Een bijna perfecte mix van humor, luchtigheid en diepere momenten.
Alternatieve titel: Time Stalker, 3 maart 2025, 10:05 uur
Alice Lowe is al jaren goed op dreef in de Britse cinema met haar perfecte gevoel voor humor en leuke uitstraling. Als regisseur kwam ze enkele jaren geleden met Prevenge die me wel kon smaken en een 3,5* opleverde. Nu is ze terug met een komischer project genaamd Timestalker.
In deze film volg je een vrouw, Lowe zelf, die iedere keer als ze haar wederhelft tegenkomt een gruwelijke dood sterft. Bij iedere reïncarnatie valt ze opnieuw voor dezelfde man en herhaalt het spelletje zich keer op keer. Zo volg je de vrouw doorheen verschillende tijdsperiodes en versies van haarzelf.
Een erg origineel uitgangspunt, dus. Het is ook een concept met kritiek en toch voldoende humor en slimme situaties waardoor het nooit prekerig aanvoelt. Lowe bewijst alweer dat ze combinatie acteur-regisseur haar op het lijf geschreven staat. De supporting cast is ook erg leuk met als kopstuk Nick Frost die, ondanks zijn wat irritante rol, zich zichtbaar amuseert. Het ziet er allemaal leuk uit en er zit een vlot tempo in het verhaal. Misschien zit het na een tijdje wel wat tegen om iedere keer hetzelfde tafereel te aanschouwen maar gelukkig zit er genoeg variatie in de situaties om niet te vervelen. Zelf had ik wat meer tijdsperiodes willen zien.
Timestalker zal het grote publiek waarschijnlijk niet aanspreken. Voor wie houdt van absurde films met enkele laugh-out-loud moppen en het hart op de juiste plek zal wel aan hun trekken komen.
Waarschijnlijk is dit de meest deprimerende Batman animatiefilm die ik tot nu toe heb gezien. Er wordt bijna non-stop gepeinsd door middel van een emo voice-over. Iedereen loopt er maar wat negatief bij waardoor dit zeker geen opgewekte film is. De animatie is best leuk maar van eens standaard niveau. De voice-acting wordt aangevoerd door Bryan Cranston als Commissioner Gordon en die doet het verdienstelijk, al ben ik geen fan van name-casting.
Hoewel deze maar 68 minuten duurt, voelde het veel langer aan vanwege het kabbelende tempo en nogal klungelige script.
- haar favoriete film want ja... Paarden. 
