Duidelijk herkenbaar voor wie ooit een queer awakening meemaakte tijdens het kijken naar 80s-slasherfilms.
Jane Schoenbruns nieuwste film heeft heel wat te zeggen over hoe het is om Hollywood binnen te stappen als een aspirerend filmmaker met frisse ideeën. Alleen om vervolgens snel het zwijgen opgelegd te krijgen door executives en studio’s die uiteindelijk de final cut in handen hebben. En dat allemaal omdat wij, als publiek, niet altijd ‘elevated horror’ willen, maar opnieuw moeten leren om films soms gewoon op face value te nemen en niet meer dan dat.
Jammer genoeg verloor de film me na ongeveer twee derde. Ik begreep waar hij naartoe wilde, maar hij nam te veel omwegen om er te geraken. De montage was niet zo vlot als hij had moeten zijn en sommige grappen vielen daardoor plat. De toon die de film nastreeft is ook niet altijd even duidelijk. Hoewel de film wil bekritiseren dat horrorfilms tegenwoordig onnodig ‘elevated’ zijn, kan ik niet anders dan het gevoel hebben dat Schoenbrun in hun eigen val trapte.
Deze film is absoluut prachtig. Het voelt als een perfect huwelijk tussen Bob Ross en Friday the 13th. Heel wat grappige gags die met de camera worden uitgehaald. Vooral een met een oude hotelier en een stoffige DVD-speler. De tranen stonden in m'n ogen van het lachen. Een paar slimme gags met de naam van de killer en een excellente scène waar je in zijn POV terechtkomt zijn de reden waarom ik de film nog eens zou willen zien.
Ik ga afsluiten met iets dat voor iedereen die deze film niet gezien heeft nergens op slaat, maar…
Die hitsige fried chicken-montage met sexy dipsausjes en orgasmissche kraakgeluiden zou zomaar de beste scène van het hele jaar kunnen zijn. En dat zegt iemand die vegetariër is!
