Alternatieve titel: De Laatste Eenhoorn, gisteren om 11:43 uur
Ik kende Rankin & Bass eigenlijk bijna alleen van hun kerstige stop-motionfilms, en de meeste daarvan konden me eerlijk gezegd niet veel boeien. Na het middelmatige The Flight of Dragons was ik dan ook behoorlijk huiverig voor deze, maar hij heeft me aangenaam verrast. De animatie is prachtig: ik ben geen grote fan van het merendeel van de personage‑ontwerpen, maar de achtergronden zijn echt om van te watertanden. De stemmencast is bovendien uitstekend.
Het verhaal zit bomvol lore en wereldbouw, maar begint ergens halverwege wel wat moeizaam en langdradig aan te voelen. Gelukkig trekt America het helemaal recht met de songs, die precies de juiste toon weten te zetten en de sfeer van het geheel perfect ondersteunen.
Daarnaast valt er verrassend veel queer subtekst in te lezen, ook al zal dat vast niet zo bedoeld zijn. Maar goed, voor wie ernaar op zoek is, is het onmiskenbaar aanwezig.
Dat titellied heeft echt totaal geen reden om zó catchy te zijn. Telkens als ik me begon te vervelen bij deze film, checkte ik gewoon mentaal uit en zat ik in mijn hoofd te viben met dat belachelijk aanstekelijke deuntje.
Alternatieve titel: Platvoet en Zijn Vriendjes, 13 januari, 10:46 uur
Als kind ben ik opgegroeid met deze films, maar mijn herinneringen eraan zijn opvallend vaag. In tegenstelling tot de meeste jongens op school heb ik nooit een uitgesproken dino-fase gehad, dus deze reeks heeft me eigenlijk nooit écht aangesproken. Mijn cassettes van The Swan Princess, The Little Mermaid en Thumbelina daarentegen zijn ongenadig mishandeld door de videorecorder. Achteraf gezien hadden mijn ouders mijn queerness misschien iets eerder kunnen vermoeden.
Toch voelde het als een pure nostalgietrip om deze opnieuw te bekijken. De openingsscène raakte meteen een snaar met een epische, emotionele score, mysterieuze settings en een bijna mythische, larger‑than‑life dinosaurus die het scherm volledig domineert. Zelfs als volwassene merkte ik dat ik er direct door werd meegezogen.
Wat opvalt, is hoe hard deze film eigenlijk is voor een jeugdfilm. Er zijn amper echt luchtige momenten: de personages verkeren bijna constant in gevaar. Dat werkt bijzonder goed, omdat de film zo een avontuur neerzet dat zowel kinderen als volwassenen kan grijpen, zonder het geheel te verzachten zoals een studio als bv. Disney wél zou doen.
En dan is er natuurlijk die ene scène. Die had me voluit aan het snikken. Niet alleen is dat specifieke moment intens verdrietig, de film verwerkt de verschillende stadia van rouw op een manier die voor een kinderfilm bijna ongewoon gelaagd aanvoelt. Juist de scènes erna maakten de grootste indruk, omdat ze zo pijnlijk herkenbaar zijn in hoe personages proberen om te gaan met verlies.
Deze film heeft eigenlijk geen enkel recht om zó diep te gaan, maar doet het toch.
Alternatieve titel: 'n Hondeleven voor Twee, 9 januari, 19:00 uur
Dit is een stevige slow burner die zich koestert in nihilistisch existentialisme. Het boort de kijker langzaam maar zeker de grond in. Het is duidelijk nooit bedoeld als een vrolijke film, maar de duisternis gaat veel verder dan verwacht, met thema’s rond zinloosheid, schuld en zelfdestructie die zich steeds nadrukkelijker opdringen. Die combinatie van zware ideeën en indringende beelden voelde in het begin overweldigend, maar gaandeweg wordt het juist die beklemming waar je ongemerkt voor valt.
De tekeningen zijn uitzonderlijk, met gedempte kleuren en een bijna oorlogachtige sfeer die perfect aansluiten bij de morele leegte van de personages. De wereld voelt versleten, uitgeput en tegelijk heel precies vormgegeven, alsof elk paneel je een nieuw detail van die deprimerende realiteit laat ontdekken. De score sluit daar naadloos op aan: soms jazzy en losjes, maar telkens wanneer de film de diepte ingaat, verschuift de muziek naar iets dreigends en onheilspellends, waardoor de spanning onderhuids blijft doorbruizen.
In de laatste vijftien minuten komt alles samen in een emotionele mokerslag. De opgebouwde spanning, de thematische zwaarte en de visuele symboliek barsten daar in één keer open, met als gevolg dat ik zat te snikken met tranen én snot. Geloof me als ik zeg dat dit ✨niet✨ mijn mooiste moment was – maar precies daardoor voelt die climax zo verdiend en oprecht.
4*
Alternatieve titel: Het Geheim van NIMH, 5 januari, 19:53 uur
Wat een absoluut kunstwerk is deze film.
Dit is heel anders dan veel andere animatiefilms uit die tijd. Dit duistere fantasieverhaal bevat schattige, antropomorfe muizen die voortdurend in gevaar zijn. Er staat veel op het spel en de sombere sfeer is op zichzelf al dreigend en bevat bijna geen lichtere elementen.
Het artwork is geweldig, met beelden die tot de rand gevuld zijn met folklore. Het zorgt ervoor dat deze wereld echt leeft. De achtergronden zijn prachtig geschilderd, ik kon mijn ogen er niet van afhouden.
Ik vond dit absoluut geweldig. Hoewel ik tijdens mijn jeugd meerdere keren de kans had om dit te bekijken, heb ik dat tot nu toe nooit gedaan. De film leek te grijs voor mijn jongere zelf, te somber en misschien zelfs ouderwets. Ik ben zo blij dat ik dit nu ontdek. Het heeft absoluut potentieel om een persoonlijke favoriet te worden.
Het is dankzij mijn recente DnD-campagne dat ik me volledig op het fantasygenre stort. Wie had dat ooit gedacht?
Alternatieve titel: De 4 Dino's, 5 januari, 12:42 uur
Het is jammer dat zo’n leuk uitgangspunt volledig wordt verprutst door nietszeggende momenten en een verhaal dat alle kanten opschiet. Sommige scènes zijn ongemakkelijk getimed en het stemacteerwerk is ook niet echt denderend.
Het voelde allemaal net iets te kinderachtig voor deze cynische, verbitterde bijna‑dertiger. Misschien is dat juist een teken dat ik weer eens moet leren plezier maken.
En verder: ik doe álles om een gigantische schelp te bemachtigen die opengaat om de Amerikaanse vlag te onthullen, vastgehouden door een zeemeermin en haar volkomen normale broer, Richard.
Je zou kunnen denken dat nog een bewerking van A Christmas Carol volstrekt overbodig is, en daar zou je gelijk in hebben. Deze versie reduceert het verhaal echter tot de essentie en bouwt daar een heel nieuw kader omheen.
Door het verhaal direct na de Tweede Wereldoorlog te laten plaatsvinden, sluit het perfect aan bij de duistere geest van Scrooge. De thema's van anti-oorlog, socialisme, hebzucht, verdriet en collectieve verantwoordelijkheid zijn zelfs naar hedendaagse maatstaven zeer relevant.
Het is een uiterst politieke film zonder enige luchtige momenten. Zelfs het einde, hoewel nog steeds positief, heeft een bittere ondertoon. De goed geënsceneerde flashbacks zorgen voor een bijna theatraal gevoel.
Ze hadden dit Downton Abbey: The Moderate Finale moeten noemen.
Het plezier van het kijken naar een stoïcijnse familie die zich op dramatische wijze door kleine tegenslagen manoeuvreert, houdt de wereld al geruime tijd in zijn greep. De aantrekkingskracht van het besef dat je nooit, maar dan ook nooit deel zult uitmaken van deze specifieke rijkdom en pompeusheid, werkt als een nederige betovering op het publiek.
En toch aanbidden we deze groep uitzonderlijk Engelse mensen en laten we uiteraard een traan wanneer we vaarwel moeten zeggen. Afscheiden die ons worden voorgeschoteld via melodramatische flashbacks, visioenen of simpelweg mensen die met hun hond door de velden richting de toekomst wandelen, badend in een filmisch perfecte zonsondergang.
Alsook: Maggie Smith wordt pijnlijk gemist in elk frame.
Ik had last van de ergste kater die de mensheid ooit heeft gekend en besloot een luchtige, makkelijke kerstfilm te kijken om de pijn te verzachten. Nou, het maakte alles erger…
Ik overdrijf niet wanneer ik zeg dat dit een van de meest afschuwelijke pogingen tot een kerstfilm in lange tijd is. Het voelt alsof drie totaal verschillende films onhandig aan elkaar zijn genaaid tot één geheel. De toonwisselingen zijn schokkend en het hele plot slaat werkelijk nergens op. Kinderachtige conflicten worden zo zwaar opgeblazen dat ik bijna mijn eigen ogen wilde uitsteken omdat ik deze drol van een film niet langer kon verdragen. Op dat moment ontdekte ik dat ik nog niet eens halverwege was.
De enige reddende factoren zijn Tom Wozniczka – die me op elk willekeurig moment gerust een rondleiding door zijn privé-wijngaard mag geven, hartelijk dank – en Sean Amsing als de bijdehante, stereotype queer met verrassend veel grappen die wél werken.
Maar serieus… Wie heeft dit gedrocht goedgekeurd? Ophangen, vierendelen en weg ermee!
