Logboek

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Deze satirische, moderne western van Ari Aster heeft veel moeite om te overtuigen. De film werd in mijn opinie verkeerd aangekondigd als komedie terwijl het eerder commentaar geeft. Er valt weinig echt te lachen en vele typetjes werkten me eerder op de zenuwen. I

Ik snap wel wat de film wil zeggen en dat is namelijk heel wat. Misschien wil Aster net te veel zeggen in dit 2,5u lange stuk. De politieke verdeling die corona teweegbracht maar ook klassenverschil, entitlement, adolescente arrogantie, de overwinning van technologiebedrijven en zelfs hoe iedereen zichzelf verliest in zijn eigen mening en die ook als enige waarheid zien.

Een hele boterham, dus. Het is bewonderenswaardig dat Aster dit überhaupt heeft aangedurfd om zo'n thema's aan te kaarten én te verwikkelen in een coherente film. Mijn probleem met de film is dat hij nooit echt de volle speelduur kan kiezen wat hij nu eigenlijk is. Enkele verhaallijnen gaan werkelijk nergens heen om dan op het eind nog even langs te komen om te zeggen hoe het is uitgedraaid. De tweede helft is wel beduidend beter dan de eerste. De humor is zwarter, er zijn daadwerkelijk dingen te verliezen voor de personages en er zit wat Tarantino-esk ultraviolence in.

De film is visueel wat minder interessant dan Asters vorige werken. De kleuren zijn dof en veel met de camera gebeurt er niet echt. Het past bij de desolate setting en de onheilspellende politieke sfeer maar als kijker is het een suffe bedoening.

De hele cast zit wel echt goed: Pedro Pascal is weer lekker charismatisch als altijd en Joaquin Phoenix doet wat hij altijd doet bij dit type films. Emma Stone en Austin Butler vullen de cast met grote namen uitmuntend aan.

2,5*

Wanneer je halverwege de film vergeet dat je een comedy aan het kijken bent dan zit er wel wat mis, denk ik. Op zich is de opzet best kluchtig maar de film is zelfs met zijn 74 minuten veel te lang. De klungelige monsters zijn niet eng noch grappig. Hier en daar heb ik wel even gedacht "Oh, dit is een mop." maar daar bleef het bij.

1,5*

stem geplaatst

Smile 2 heeft al sinds zijn release enige hype veroorzaakt. Na het middelmatige eerste deel was ik niet per se dolenthousiast over een vervolg maar hier zijn we dan...

Deze film is duidelijk een verbetering in vergelijking met zijn voorganger. De personages zijn ten minste goed uitgewerkt en er wordt oprecht geprobeerd iets nieuws te doen. De film ziet er dik in orde uit en de algemene regie is degelijk genoeg. Enkele 'nieuwe' gezichten in Hollywood waarvan ik uitkijk wat hun volgende projecten zullen zijn zitten in deze cast samen en doen algemeen hun best. Ray Nicholson, Kyle Gallner en Lukas Gage zijn drie acteurs die ik recentelijk erg graag zie spelen. Ook Naomi Scott is erg sterk in haar rol als getormenteerde zangeres met een zwart verleden.

Al deze positieve punten vallen in het niet als ik het grootste probleem van de film bespreek: het is gewoon niet eng. De entiteit van deze franchise is nooit angstaanjagend of zelfs verrassend. Scares zie je van mijlenver afkomen en zijn te repetitief. Met een speelduur van 127 minuten zijn de spannende scènes ook te ver uit elkaar verspreid. Naar het einde toe waren er net wat te veel plotwendingen om mij het te doen boeien dus ik was ook blij dat het dan gewoon gedaan was.

Technisch erg sterk maar helemaal niet eng of zelfs spannend.

3*

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Project MKHEXE is een urban legend over een gefaald mind control-experiment van de overheid tijdens de Koude Oorlog. Alle informatie online of fysiek werd gewist en nieuwe informatie wordt onmiddellijk offline gehaald. Na de mysterieuze dood van zijn broer maakt Tim een documentaire om de waarheid te achterhalen.

Conspiracy theories zijn altijd een leuke basis voor een found footage-film of mockumentary. Er is veel lore te halen uit Creepypasta's en men kan uren blijven zoeken naar connecties en cover-ups. De opzet van deze film zit dus wel al in orde en aanvankelijk is het wel best interessant om te zien welk broodje aap-verhaal hier wordt neergezet. Lekker mysterieus en met een goede opbouw. De film verliest zichzelf halverwege met nodeloos gemijmer over wat nu eigenlijk aan de hand is. Ook wordt er te veel herhaald in de meerdere interviews met acteurs die maar mager acteertalent bezitten.

Naar het einde toe werd het steeds vager en vager waardoor je als kijker gewoon afhaakt. Het blijft ook maar duren allemaal. Dit had geen 113 minuten lang moeten zijn. Een bondige 90 minuten volstaat bij een doorsnee film als deze.

Dit is een perfect voorbeeld van hoe je als filmmaker met honderden ideeën zit en die ook allemaal in de film wil verwerken. Men verliest zich hier dan in om een ellenlange exposition dump te doen om dan te kunnen pronken dat ze een "gelaagd verhaal" hebben geschreven. Uiteindelijk is dit een overlang, makkelijk te vergeten filmpje is.

En men mag wel eens stoppen met onnodige camera-malfunctions te gebruiken in dit soort films. Ik had mijn koptelefoon aan en ben nog aan het bekomen van het bombastische ruis-effect dat continu gebruikt werd.

2*

Deze films bewijzen op verschillende manieren dat het geen goed idee is om kinderen mee te nemen naar een dino-eiland.
In de eerste Jurassic Park is het vooral vanwege de horror, hulpeloosheid en geweldige set-pieces.
In alle andere films die erop volgen is het geen goed idee omdat de schrijvers duidelijk niet weten wat te doen ermee en het gewoon een marteling is voor de kijkers.

De nieuwe Jurassic World-reeks bewees met Dominion dat het nieuwe concept volledig uitgebloed was. Er was zo veel wat we wilden zien in deze films die gewoon nooit tot stand zijn gekomen op film. In plaats daarvan werd er gefocust op oninteressante personages, nostalgie en van de pot gerukte plotelementen. Toen men Rebirth aankondigde was ik ook heel sceptisch maar met te toevoeging van Scarlett Johansson, Mahershala Ali en Jonathan Bailey keerde toch enige hoop terug.

Deze zevende film in de franchise is uiteindelijk niet het fiasco à la Dominion geworden. Men gaat opnieuw de meer avontuurlijke richting uit met een setting op een exotisch eiland en enkele nieuwe, gemuteerde dinosaurussen.

De structuur is zeer simpel: men zoekt iets, men gaat naar de locatie om dat iets te zoeken, locatie is gevaarlijk. Heel diepgaand is het niet maar op dit moment heb je gewoon niet meer nodig om een fijne avonturenfilm met dino's te maken. Je weet wat de inzet is, wat er moet gebeuren en je gaat mee met de rit. En daar slaagt de film goed in. Er zijn enkele enorm genietbare grote ontmoetingen met dino's in die mijn hart sneller deden slaan, deels uit nostalgie en deels vanwege de uitmuntende uitvoering.

Wat belemmert me dan om geen hogere score te geven? Dat ligt vooral bij personages en de talloze 'gelukkige toevalligheden' die ze meemaken. Ik snap dat men vrijheid moeten nemen met geloofwaardigheid maar hier werd het net wat teveel van het goede. De cast is opvallend klein voor een JW-film, wat zeer verfrissend werkt. Dan is het toch wel onbegrijpelijk zonde dat er niet meer mee werd gedaan. ScarJo, Bailey en Ali zijn van nature charismatisch dus zij kunnen wel nog weg met de zielloze personages. De aangespoelde familie, daarentegen, is werkelijk strontvervelend. Een vader zonder ruggengraat, een dochter met aandachtsproblemen en een andere dochter met een lief dat werkelijk het bloed vanonder de nagels haalt. Als kijker zit je voortdurend te hopen dat ze opgegeten worden maar zelfs dat genot wordt ons niet gegund door de schrijvers.

Het is een geniale keuze om de film op Kodak te schieten. Het zorgt voor een klassieke stijl met feilloze belichting en kleuren. Ook de compositie van de shots is een grote verbetering in vergelijking van de plastic look van de eerdere films. Gareth Edwards weet hoe hij een film esthetisch aantrekkelijk kan maken. Het is duidelijk de mooist ogende film van de moderne reeks.

Oh, en schijt aan die Disney-dino.

3,5*

stem geplaatst

The Muppet Movie bracht ons vreugde en verwondering met Kermit die vrijstaand op een fiets reed. Dit vervolg brengt ons de hele Muppet-gang op fietsen in een gechoreografeerde musical-scène. Hiermee zoekt Jim Henson de grenzen op van poppenspel. Dit is ook zo doorheen de gehele film waarbij ik meermaals vol verbazing keek naar hoe de Muppets zo levendig samenkomen in de echte wereld. Men nam het concept van de eerste film en hebben het geperfectioneerd.

De verschillende cameos zijn grappig, zoals gewoonlijk bij een Muppets-project. Miss Piggy heeft veel meer schermtijd dan anders en dat is een goede zaak. Iedere Muppet heeft genoeg tijd om te stralen en elk van hen heeft wel een grappig moment. De meta-humor zit er nog meer in dan anders en zorgde meermaals voor hardop gelach.

Niet elk musical-nummer is memorabel en het verhaal is met momenten te slap. Toch kan ik het relativeren want deze olijke bende is gewoon te charmant.

Moest je nog niet overtuigd zijn geef ik u hier nog wat redenen om deze film te kijken:

- Miss Piggy die onderwater (!) een balletroutine uitvoert.
- Revolutionair poppensspel.
- Gonzo's slapstick-comedy waarbij zowel hij als andere Muppets letterlijk worden in de lucht gegooid.
- De running gag van Kermit en Fozzy die identieke tweelingen zijn.
- Revolutionair poppensspel.
- Een stuntpersoon in Miss Piggy-pak.
- REVOLUTIONAIR POPPENSPEL!

4*

Een maniakale seriemoordenaar gewapend met een scheermes heeft het gemunt op een groep sekswerkers in de buitenwijken van Rome. De dames zitten hierdoor niet alleen opgescheept met de sociale dreigingen van hun job maar moeten nu ook vrezen voor hun leven. Dit laten ze echter niet zomaar gebeuren!

Sweets from a Stranger kaart maatschappelijke kwesties omtrent de legalisatie van prostitutie aan en steekt het in een Giallo-jasje. Op zich is dat een zeer goede zaak maar de film is nergens overtuigend genoeg om een impact na te laten. De moordenaar is niet dreigend genoeg en de hoeveelheid moorden is teleurstellend voor een film in dit genre. De ongelukkige keuze om vrolijke, cartooneske muziek te gebruiken bij een montage waar de vrouwen zich noodgedwongen voorbereiden om zich te kunnen beschermen was zelfs borderline smakeloos.

Goede intenties, slappe uitwerking.

2*

Een jonge vrouw met weinig geluk, een getroubleerd verleden en een enorm foute ex is op een cross-country road trip om een nieuw leven te starten. Onderweg stoot ze op de corrupte en wel opmerkelijk agressieve sherrif die het op haar gemunt heeft. Een kat-en-muisspel begint doorheen de afgelegen county in New Mexico.

Dit is allerminst een origineel verhaal en eentje die we reeds meermaals en beter hebben gezien in andere thrillers. Het schoentje wringt hier vooral bij het oneven script en een saaie aaneenschakeling van uitgerekte dialogen. Ik snap helemaal waar de film op mikt maar het slaagt niet allemaal. Enkele verrassende momenten die uit het niks kwamen zorgden nog voor enige spanning maar de hilarisch makke finale was wel heel flauw. Ik heb porno met betere dialogen gezien.

2*

In Get Away komt een gezellig gezinnetje op vakantie in Zweden terecht op een afgelegen eilandje. Hier is een jaarlijkse traditie à la The Wicker Man aan de gang en de buitenstaanders zijn hier niet bepaald welkom. Vreemde figuren en opmerkelijke gebruiken passeren de revue en binnen de kortste keren ontstaat er een strijd om te overleven.

Steffen Haars is niet mijn favoriete regisseur en zal dat ook niet snel worden. Toch heb ik me uitzonderlijk vermaakt met deze zwarte comedy. Echt horror kan je dit niet noemen maar er zitten toch wel wat aangename elementen in de film verwerkt. De humor zit verrassend goed met een altijd leuke Nick Frost. Ook Aisling Bea, met haar droge aanpak, heeft me volledig voor zich gewonnen.

Niet alles werkt want de cliché's vliegen je om de oren. Ook zijn enkele typetjes wel heel vervelend uitgewerkt waardoor scènes met hem wel erg lang lijken te duren. Heel bijzonder is het verhaal niet maar dankzij de humor stoort het nooit écht. De derde akte gaat een richting uit die ik niet had verwacht maar met plezier omarmde.

3,5*

Al Pacino speelt een blinde veteraan met melodramatische gewoontes in dit oversentimenteel drama.

Scent of a Woman is een film waarvan duidelijk te merken valt dat het gemaakt is voor het Oscar-seizoen. Opzwepende muziek, dramatische speeches en een motiverend einde, zij het met een boodschap die nogal slecht overkomt - je moet worden gestraft voor een fout die je maakte, tenzij je een veelbelovende, witte student bent. Dit hebben we langs ook nog gezien in het Belgische nieuws...

Lekker Amerikaans, dus. Misschien ben ik wat te cynisch waardoor zo'n dingen me veel te hard opvallen. Het is wel allemaal vakkundig gemaakt met een warme sfeer, mooie dialogen en een degelijke soundtrack. Al Pacino acteert naar moderne standaarden nogal te uitbundig maar zoiets is nodig als je een slungel als Chris O'Donnell als tegenspeler hebt.

3,5*

Jason is terug, en hoe!

Deze reboot is eigenlijk exact wat deze uitgebluste franchise nodig had. De Pamela Voorhees-verhaallijn wordt grotendeels geskipt en er wordt vooral gefocust op Jason, want dat verwacht iedereen wel van een Friday-film. Jason zelf is gemener, meedogenlozer, bruter én sneller. De kills hier zijn toch wel het leukste van de hele franchise, met de verontrustende slaapzak-kill die er met kop en schouders bovenuit steekt.

Wat me altijd zal blijven storen in 00's horror is de hoeveelheid wiet, seks en alcohol. Het maakt personages alleen nog meer eendimensionaal en storend. Oh, en de harde rock als soundtrack mag voor mij ook achterwege gelaten worden. Het haalde me echt uit de film.

3*

Een doodgewone donderdagmiddag in Gent: ik wil me laten verrassen door een willekeurige film in de Sphinx. Twee zalen waren voorbehouden voor de speciale senioren-vertoning van The Salt Path, mét koffie en taart! Ik had geen zin om daartussen te gaan zitten dus koos ik maar Kensuke's Kingdom in een zaal die helemaal leeg was, maar dan jammer genoeg zonder koffie en taart.

Dus ik zat daar in het midden van de zaal, aan het janken als een kind bij de verschillende emotionele momenten die deze film kent. Dat is wel wat Kensuke's Kingdom goed doet: op serene, ingetogen manier een emotionele connectie vormen tussen het verhaal en de kijker. Verscheidene zware thema's passeren de revue zonder te deprimerend over te komen.

De animatie lijkt sober maar straalt in de prachtige achtergronden. Vakkundig getekend en subliem vormgegeven. Hoewel het tempo aanzienlijk lager ligt dan de traditionele animatiefilm, verveelt het nooit. De stemcast is sterk met Ken Watanabe, Cillian Murphy en Sally Hawkins. Met zo'n grote namen verbonden aan het project is het toch opmerkelijk dat dit pareltje zo hard onder de radar vliegt.

Een aanrader.

4*

Een Freddy/Jason crossover lijkt misschien wat raar maar wonder boven wonder werkt het! De lompe Voorhees wordt goed gecounterd met de zwartkomische Krueger. Robert Englund is eigenlijk de enige persoon die zijn rol kan spelen, dat bewijst hij hier ook weer eens. Jason heeft nog steeds nul komma nul persoonlijkheid maar zijn kills zijn lekker bruut, lomp en bloederig. Dat is iets wat ik in de afgelopen delen van de franchise hard gemist heb.

Jammer van de saaie menselijke personages, verschrikkelijke heavy metal-soundtrack en wel heel 00's uitstraling. Ook: iedere keer als het woord faggot wordt uitgesproken in een film, maakt niet uit van welke tijdsgeest die ook is, krijgt hij een mindere score. Wanneer hebben we dit soort homofobe taal ooit toegelaten?

3*

Hard getwijfeld of ik deze zou kijken aangezien ik vorige Horrorchallenge deze reeds gezien had. Ik dacht voor de full experience te gaan bij mijn Friday-binge dus ik waagde me nog eens aan het avontuur met Jason Voorhees... in space!

Erg goed is dit alweer niet maar ik ben wel blij dat men eens wat helemaal anders doet. De campy toon zit er wel in en eigenlijk valt dit helemaal niet serieus te nemen, de film doet dat ook niet. Sommige kills zijn lekker bruut maar de meeste zijn niet memorabel. De CGI is verschrikkelijk gedateerd en de sets zien er te plastic uit.

2*

Jason gaat naar de hel? Dan mag hij deze franchise ook meenemen.

De Friday the 13th-franchise is veilig en wel in een nieuw decennium aangekomen en hiermee is ook een nieuw dieptepunt bereikt. Jason zelf ziet er erg badass uit, met zijn masker in zijn gezicht gesmolten. Zonde dat we hem uiteindelijk maar een minuut of zeven te zien krijgen. De rest van de film heeft bijna niks met Mr. Voorhees te maken en kon eender welke schurk zijn. Het is onnodig, onhandig en onleuk.

Oh, en laat me niet beginnen over de spuuglelijke poster art.

1,5*

Jason Takes Manhattan! Maar niet vooraleer hij zich meer dan een uur nutteloos bezighoudt op een schip richting Manhattan!

Serieus, hier had ik toch wel meer van verwacht. De hele film zit je te wachten tot 'ie in de Big Apple terechtkomt maar het beloofde bloedbad in New York blijft uit. De hele gimmick valt uiteen en laat je nogal bedrogen achter. In het kort: ik amuseer me amper nog met deze serie.

2*

Nja, negeer maar wat ik schreef aan het eind van mijn review bij de vorige film. Dit trok op geen hol.

Toegegeven, het is goed dat we eindelijk een hoofdpersonage krijgen die wél een individuele persoonlijkheid heeft. Dat gezegd zijnde, het is geen leuke persoonlijkheid. Haar klef gedoe omtrent traumatische gebeurtenissen in haar jeugd gemengd met een slap Carrie-afkooksel werkt totaal niet. Ik heb dat cliché nooit echt graag gezien. Had Freddy Krueger niet ook zo eentje in zijn franchise?

Verder zijn de kills van de afgeraffelde kant en zit er weinig tot geen inspiratie in het hele gebeuren.

Kan Jason ook niet eens een momentje rust krijgen? Ik zou ook pissig zijn moest men mijn vredige slaap continu verstoren.

2*

Jason Voorhees komt op spectaculaire wijze opnieuw tot leven want ja, je hebt nu eenmaal iemand van de Voorhees-familie nodig voor een Friday the 13th-film. Jason is dus terug, dit keer op bovennatuurlijke wijze én met een grotere drang naar bloed. Met machete-zwaaien, harpoenen, speren en meer gaat hij tekeer zoals nooit tevoren op een groep tieners. Wat is dit keer anders? Het is allemaal gewoon grappig!

De slapstick humor die men heeft toegevoegd blaast een frisse wind de franchise binnen. Het is meer dan welkom na alle ironisch grappige films om nu eens een oprecht grappige film te zien. De kills zijn over de top en ook de acteurs hebben duidelijk goesting in hun werk. Men probeert ook de setting wat aan te passen, wat ook werkt.

Verder valt het verhaal nog steeds als een drol in mekaar halverwege en bestaat het merendeel van de scènes uit geren en gegil in de donkere bossen. Ondertussen kennen we het wel. Als de rest van de reeks dit niveau behoudt, kan het wel eens goed komen....

3,5*

Soms is het beter om een doodgebloede horror-franchise te laten voor wat het is. Ik weet niet hoe de financiële opbrengst van de vorige delen is, maar ik geloof dat Paramount een aardig centje verdiende aan de reeks, anders hadden deze dode koe opnieuw tot leven gewekt. Zo kan ik deze vijfde film ook het beste omschrijven: een dode melkkoe waar enkel nog stof uit de uiers te halen valt.

Deze film rommelt langs alle kanten, met enorm vervelende personages en derde akte die maar blijft doorgaan. Zelfs de korte 90 minuten voelen aan de lange kant want er zit geen enkel beetje vaart in. Het einde is aanvankelijk wel wat origineel maar gaat uiteindelijk ook weer de belachelijke kant op. Serieus, wie bedenkt dit?

2*

Dit derde deel gebruikt 3D als gimmick en het is enorm tacky. Om helemaal eerlijk te zijn, zijn net die goedkope trucjes die dit middelmatige stuk film net wat leuker maken. Ironisch gezien, natuurlijk.

Aan de sfeer valt wederom niks op aan te maken. Ook de personages hebben weliswaar een eigen persoonlijkheid en zijn voor een keer niet onuitstaanbaar. De moorden zijn spitsvondig maar qua verhaal valt er alweer niks te beleven. Jammer ook dat veel van de vorige films bijna exact gekopieerd wordt. Creatieve drooglegging bij Paramount indertijd, denk ik.

3*

Dit vervolg heeft duidelijk de camp in Camp Crystal Lake geplaatst.

Meer van hetzelfde maar deze keer mét Jason. Hij heeft nog niet zijn Hockey-masker - dat is voor deel 3 - maar hij komt toch best angstaanjagend over met die zak over zijn hoofd. Verder is dit een gigantische herhaling van zetten, inclusief overbodige recap van wat er gebeurde in de vorige film. Personages zijn van karton maar de setting is nog steeds wel leuk. Heel serieus valt dit deel eigenlijk helemaal niet te nemen.

2,5*

Friday the 13th is nog zo'n klassieker van formaat binnen het horrorgenre. Van de iconische setting op Camp Crystal Lake tot de knullige doch doeltreffende muziek. Het allegaartje van tieners (?) heeft weinig diepgang maar dat maakt weinig uit omdat je weet wat hun eind zal zijn. Wie Jason verwacht komt bedrogen uit want initieel was het mama Voorhees die aan het moorden is geslagen. Het zorgt voor een plot twist voor de nieuwe generatie horrorfans, wat natuurlijk altijd welkom is. Betsy Palmer in haar rolkraag en kort kapsel is en blijft een iconisch beeld, inclusief de onthoofding.

Verhaalgewijs heeft de film echt niet veel te vertellen maar dat maakte me weinig uit. Het is mid-zomer, ik was alleen thuis op een donkere, regenachtige avond dus dan zijn de omstandigheden wel compleet voor deze film.

3,5*

Nu alleen maar hopen dat men deze alleenstaande film niet verneukt met een hoop middelmatige tot ondermaatse sequels die enkel gemaakt worden om de kas van de studio's te spijzen... Oh, laat maar zitten.

"I don't see myself getting old.
I don't see myself having kids.
I don't see myself."

Potverdorie dit heeft mij gebroken.


Sorry, Baby is een film met een enorm moeilijk thema, eentje die we tegenwoordig veel zien in film. Veel van het succes van dergelijke films hangt volledig af van de aanpak en de oprechtheid. Dat zit meer dan goed bij deze film. Als iemand met een traumatische jeugd, bipolaire stoornis en aanhoudende depressieve perioden herken ik veel thema's en kleine opmerkingen. Hoewel de oorzaak helemaal niet dezelfde is als in de film, is PTSD enorm universeel waardoor velen stukken zullen herkennen.

Eva Victor heeft een serene doch komische aanpak gekozen en het werkt grotendeels. De humor is aandoenlijk en zware scènes hakken er stevig in. Toch weerhoudt het aarzelende tempo de film om echt te schitteren. Ieder klein moment is nodig maar aan de andere kant gaat het ook maar niet vooruit. Victor acteert magnifiek en is een acteur om in de gaten te houden. Ook Mackie is enorm knuffelbaar en bewijst nog maar eens wat voor een fijne actrice ze is. Samen dragen ze de film moeiteloos. Ook John Carroll Lynch komt even langs in een mooi en oprecht momentje.


3,5*

Toegegeven, Gojira ziet er in deze film wel heel bedenkelijk uit, soms zelfs belachelijk. Toch is dit een heel sterke film en niet vanwege de reden die je verwacht.

Wie had ooit gedacht dat een film over de bekende Kaiju een pure satire over de bureaucratie die in de weg staat om levens te redden, een concept die als een zelf gesponnen web rond de politiekers hangt. Het is vooral schrijnend dat dit vandaag de dag relevanter is dan ooit. Ik moet er geen tekeningen bij maken, geloof ik.

Verder is dit een vlijmscherpe thriller met enkele deftige verwoestingsscènes. De gimmick is er na een tijdje wel volledig van af en de opgeblazen speelduur kon veel bondiger.

Een unieke film die laat zien dat generaties na het origineel uit de jaren '50 Godzilla nog steeds vlijmscherp commentaar kan geven.

3,5*

Now You See Me heeft een geniale combo: de mix van goocheltrucs en een heist-film is extreem entertainend. Het origineel heb ik destijds vaak gezien en hard van genoten. Het vervolg is toch wel een grote stap terug. Isla Fisher wordt hard gemist en wordt magertjes vervangen door Lizzy Caplan. Jesse Eisenberg en Dave Franco krijgen opvallend weinig te doen. Andere personages krijgen dan wel meer screentime, ze krijgen nog steeds geen diepgang. De trucs en twists zijn nog meer overdreven ingewikkeld om een zwak plot en script te verbergen. Het lukt hen maar gedeeltelijk.

2,5*

Met een tacky titel als D-Railed, hoe had ik ooit iets kwalitatiefs verwacht?

Het murder mystery-spel op een trein die ontspoort klonk als een leuk concept. Zeker als in de tweede kant de horrorkant opgegaan wordt. Jammer genoeg is dit gewoon een aaneenschakeling van frustraties in een film die niet weet wat hij moet zijn. Alle verrassingselementen worden onhandig uit de doeken gedaan waardoor er totaal geen spanning te bespeuren valt. Ook het acteerwerk is dubieus.

1,5*

Veel contemplatie over ouderdom, nalatenschap, liefde, creativiteit en vriendschap. Dit alles wordt op een kabbelend tempo verteld terwijl je als kijker alleen maar kunt genieten van de sereniteit. Er zit veel wijsheid in de dialogen verstopt en iedereen zal wel een raakvlak hebben met de thema's. Uiteindelijk is er wat te weinig verhaal om te boeien en kan de film soms wat pretentieus overkomen. De prachtige score van David Lang maakt zo veel goed. Ook de volledige sterrencast bewijst waarom ze zo geliefd zijn.

3*

Celine Song serveert ons dit keer een ietwat satirische blik op het moderne dating-leven. Het is mooi gebalanceerd en bevat enkele spitsvondige momenten. De comedy zit vaak snor en ook de zwaardere thema's komen goed over. Ik wacht gewoon nog steeds op het moment waarop A24 leert een film te maken met een normaal tempo.

Johnson, Pascal en Evans zijn een goed trio. Hun perstour samen was ook een genot om naar te kijken. Misschien wel leuker dan de uiteindelijke film?

3,5*

Excuseer, ober? Er zit teveel generatietrauma en te weinig wolfman in mijn Wolf Man film.

Als een hedendaagse horrorfilm over lycantropie is dit een middelmatige uiting die weinig indruk maakt. Als hervertelling van een iconisch horrorpersonage is dit faliekant mislukt.

Leigh Whannell komt alleen maar over als een one-trick-pony die toch meer missers dan hits op zijn naam staan heeft. Hij probeert zo extreem hard meer te zijn dan hij kan en dat merk je hier meer dan ooit. Hoewel er geniale momenten zijn - de POV en de soundmixing - valt het op dat het allemaal nogal hol is. De personages zijn, ondanks de getalenteerde Julia Garner, ongelofelijk droog waardoor connectie praktisch onmogelijk is. De dialogen zijn ook van tenenkrommende kwaliteit.

Maar het is allemaal wel sfeervol en het geluid zit magistraal in mekaar dus een kleine 2,5* kan er wel van af.

Een erg korte Japanse animatiefilm over twee manga-tekenaars die op onverwachte wijze vrienden worden. Het is bondig, warm en mooi maar ook tragisch, triest en donker. De film valt op die manier gemakkelijk in twee delen te splitsen. De animatie is prachtig met de wisselende tekenstijlen tussendoor. Het verhaal zelf is wat onsamenhangend en heel soms zelfs wat saai. Toch is het, zeker mede door de korte speelduur, geen straf geweest deze te moeten kijken.

3*

Het verhaal van een junkie straatartiest die per toeval een kat in huis neemt en zo beslist zijn leven te beteren. Als hartverwarmend drama met een (klein) feel-good kantje is op papier een formule voor succes, zeker als een knuffelbare rosse kater centraal staat. De titulaire kater in de film is trouwens de échte Bob. Hoe warm is dat?

Deze film werkt dan ook wel voor een groot deel op dat vlak. Het is realistisch en heeft wel wat harde momenten. De balans zit goed en het tempo gaat ook lekker vlot. Misschien iets te vlot want op een gegeven moment gaat alles van de hak op de tak.

Een deel van de waargebeurde feiten werden ongetwijfeld verbloemd of herschreven om een sympathieke protagonist te hebben. Zeker als je weet dat het echte verhaal misschien niet zo rooskleurig is. Zeker niet als je leest dat na de dood van de kater Bob in 2020 door een ongeval de echte James Bowen terug dakloos is.

Hoe dan ook, ik wil Bob's standbeeld in Londen bezoeken. Die kater heeft mijn hart veroverd.

3,5*

Visueel is deze film zeer indrukwekkend met kleurrijke sets, extravagante kostuums en een old-school Hollywood-gevoel. En toch schort er heel wat aan deze klassieke musical. De liedjes zijn allesbehalve memorabel en werken eerder op de zenuwen dan wat anders, en dit komt van een musical-fan...

Het verhaal is niet alleen erg vrouwonvriendelijk, het is ook nog eens tergend saai. Veel heen-en-weer geblaat over romantiek en bourgeoisie zonder al te veel substantie. Dit alles samengeteld zorgde voor een nogal vervelende zit.

Toch nog een 2,5* voor de technische aspecten.