Logboek

Een erg korte Japanse animatiefilm over twee manga-tekenaars die op onverwachte wijze vrienden worden. Het is bondig, warm en mooi maar ook tragisch, triest en donker. De film valt op die manier gemakkelijk in twee delen te splitsen. De animatie is prachtig met de wisselende tekenstijlen tussendoor. Het verhaal zelf is wat onsamenhangend en heel soms zelfs wat saai. Toch is het, zeker mede door de korte speelduur, geen straf geweest deze te moeten kijken.

3*

Het verhaal van een junkie straatartiest die per toeval een kat in huis neemt en zo beslist zijn leven te beteren. Als hartverwarmend drama met een (klein) feel-good kantje is op papier een formule voor succes, zeker als een knuffelbare rosse kater centraal staat. De titulaire kater in de film is trouwens de échte Bob. Hoe warm is dat?

Deze film werkt dan ook wel voor een groot deel op dat vlak. Het is realistisch en heeft wel wat harde momenten. De balans zit goed en het tempo gaat ook lekker vlot. Misschien iets te vlot want op een gegeven moment gaat alles van de hak op de tak.

Een deel van de waargebeurde feiten werden ongetwijfeld verbloemd of herschreven om een sympathieke protagonist te hebben. Zeker als je weet dat het echte verhaal misschien niet zo rooskleurig is. Zeker niet als je leest dat na de dood van de kater Bob in 2020 door een ongeval de echte James Bowen terug dakloos is.

Hoe dan ook, ik wil Bob's standbeeld in Londen bezoeken. Die kater heeft mijn hart veroverd.

3,5*

Visueel is deze film zeer indrukwekkend met kleurrijke sets, extravagante kostuums en een old-school Hollywood-gevoel. En toch schort er heel wat aan deze klassieke musical. De liedjes zijn allesbehalve memorabel en werken eerder op de zenuwen dan wat anders, en dit komt van een musical-fan...

Het verhaal is niet alleen erg vrouwonvriendelijk, het is ook nog eens tergend saai. Veel heen-en-weer geblaat over romantiek en bourgeoisie zonder al te veel substantie. Dit alles samengeteld zorgde voor een nogal vervelende zit.

Toch nog een 2,5* voor de technische aspecten.

Twee gevangenen, de linkse politieke gevangene Valentin (Raúl Juliá) en de homoseksuele Molina die een minderjarige heeft "bezoedeld" (William Hurt). Beiden zijn het heel verschillende persoonlijkheden met elk een zwaar verleden. Molina spendeert de lange dagen met het vertellen over zijn favoriete film: Kiss of the Spider Woman. De twee vormen zo een onverwachte vriendschap, hopende op vrijlating.

William Hurt heeft in mijn ogen terecht de Oscar voor beste acteur gewonnen maar ook Raúl Juliá is uitzonderlijk sterk. De wisselwerking tussen beiden is fenomenaal en dankzij goed geschreven dialogen ook zeer geloofwaardig. Zware thema's als politiek, seksualiteit, menselijkheid, escapisme en eer. Toch voelt het allemaal niet pretentieus aan. Er zit veel herkenbaars in en het blijft ook boeien. Misschien ben ik niet helemaal fan van de 'film in film'-structuur maar dat is ook wat het uniek maakt.

4*

Kevin Spacey schittert als een genadeloze Hollywood producer met als hobby zijn assistenten te kleineren tot ze breken. Het helpt ook niet dat hij een grote misogynist is en amper gevoelens toont. Ondertussen probeert zijn assistent zichzelf te navigeren in deze nieuwe, overweldigende wereld van filmproducties. De vraag is enkel hoelang hij het zal uithouden.

Ik zag onlangs iemand online Swimming with Sharks omschrijven als een mannelijke versie van The Devil Wears Prada en dat slaat de nagel op de kop. Het is geen lichte film en de humor is voornamelijk van de zwarte variant. Er zit ook een groot stuk aan sociaal commentaar in verweven. Het verhaal is uiteindelijk niet erg heel bijzonder maar de non-lineaire vertelwijze past perfect en zorgt voor een wat interessanter geheel. Op het eind zat ik zelfs even met een mond vol tanden want ik zag dat het totaal niet aankomen.

4*

stem geplaatst

stem geplaatst

Goedkoop, amateuristisch, onbekwaam, onnodig.

The Last Cabin is een voorbeeld van wat er gebeurt als een groep vrienden met een camera te veel vrije tijd maar geen talent hebben. Dit is verreweg de meest klungelige film die ik in lange tijd gezien heb. Overal hebben ze leentjebuur gespeeld bij andere en betere films waardoor er werkelijk geen enkel origineel aspect meer overblijft. Teksten worden zonder ritme opgevoerd door amateurs met het acteertalent van een verlepte sanseveria.

Hoewel het allemaal maar een kleine 80 minuten duurt, is het een ware test voor jouw geestelijke gezondheid. Er zijn zoveel fouten in het verhaal te vinden, fouten in de camera-bewegingen, overduidelijke cuts, slordige regie.

Vermijden deze handel!

1*

Ik vervloek nog steeds die ene persoon die het einde van deze film verklapt heeft. Het was een heel aantal jaren geleden en toch ben ik het altijd blijven onthouden. Misschien een teken dat het wel een geniaal einde is?

De film begint best leuk met een samengeraapt hoopje mensen op weg naar een feestje in een landhuis op een eiland. Standaard slasher-gedoe dus. Toch is het niet vreselijk en zit het tempo best goed. Wanneer de moorden beginnen verdwijnt jammer genoeg alle spanning. De meeste kills zijn volledig oninteressant en de scènes tussen slachtoffers in hebben weinig substantie. Pas de laatste tien minuten wordt het weer wat kwalitatiever qua verhaal.

Hit and miss.

2,5*

Oh wat is dit jammer. De film begon zo sterk en sfeervol om dan halverwege zijn tempo totaal te verliezen. Het is erg gemakkelijk om de hele uitkomst uit te pluizen op voorhand en dat is zonde. Zeker als je dan merkt dat je nog een uur te gaan hebt. 133 Minuten is sowieso veel te lang voor een film als deze. Er zijn meer dan voldoende sterke scènes en de cast acteert de sterren van de hemel. Toch kan ik niet ontkennen dat ik me wat verveeld heb.

3*

Looney Tunes is grappig en zal dat ook altijd blijven. Zo is ook deze recentste film met Daffy en Porky in de hoofdrol uitstekend vermakelijk. Slapstick, meta-jokes, innuendo's en kurkdroge humor wisselen elkaar moeiteloos af en zullen op iedereens toot wel een glimlach kunnen toveren.

Soms is klassieke cartoon-humor van weleer meer dan genoeg om de harten van de kijkers te vullen. De makers snappen dit jammer genoeg niet volledig. Hoewel de film zeker charme genoeg bevat, is het tempo heel hard opgedreven zodat de jeugd met een aandachtspanne van een goudvis nog steeds geïnteresseerd kan blijven. Jammer als volwassen kijker maar begrijpelijk.

Het is fijn om te zien dat er nog steeds handgetekende 2D-animatie gemaakt wordt door grote Hollywood studios. Jammer dat ze steeds schaarser worden én dat het publiek blijkbaar er ook niet voor staat te popelen. Men predikt zo vaak dat 2D-animatie terug moet komen maar als puntje bij paaltje komt, niet komt opdagen wanneer zo'n film in de bioscoop komt.

Ook triest dat deze film niet meer in het aanbod van HBO Max staat. Zo krijgt het grote publiek de film niet te zien en liefhebbers moeten op creatieve manieren de film proberen te vinden. En dan klagen studios dat de films niks opbrengen maar ze doen er ook geen moeite voor.

Kaksituatie vooral.

Un dimanche après-midi à l'île de la Grande Jatte van Georges Seurat is een uitmuntend schilderij. Er valt veel te vertellen over de plaatsing van complementaire kleuren, symmetrie, kleine opmerkelijke details en meer. Het is dan ook een persoonlijke wens om deze te kunnen bekijken in het Art Institute of Chicago.

Stephen Sondheim en James Lapine hebben elk meerdere meesterwerken op hun palmares staan. Lapine met Falsetto's en Into the Woods. Sondheim uiteraard met Sweeney Todd, West Side Story, Gypsy, Company alsook Into the Woods. Dat ze de handen in elkaar sloegen om een musical over Seurat's werk te schrijven is opmerkelijk en was ik al lang benieuwd naar. De musical won een Pulitzer-prijs voor Drama wat de interesse nog meer aansterkte. Het jammere is dat deze amper wordt opgevoerd en online enkel in een pro-shot van middelmatige kwaliteit te vinden is. Het goede is dat deze pro-shot met legendes Mandy Patinkin en Bernadette Peters is.

Om eerlijk te zijn heb ik toch wat moeite gehad om hierin te komen. De muziek is chaotischer dan andere werken en heeft weinig écht grote nummers. Dit wil niet zeggen dat het niet goed is want de teksten zijn bij vlagen geniaal en oprecht grappig. Ik heb even gewacht om een oordeel te vellen zodat ik, zoals ik bij andere musicals gehad heb, mij verder kan oriënteren in de nummers en thema's.

Na enige tijd sudderen zie ik de pracht van het stuk. De staging is uitmuntend en de thema's van kunst, commercialiteit, obsessie, inspiratie en nalatenschap raken me. De tweede akte gaat een heel andere richting uit dan de eerste en dat is een meesterlijke move. De twee narratieven samen zorgen voor een magistrale harmonie eenmaal ze door elkaar heen gewoven worden. Ik durf zelfs te zeggen dat bij het nummer Move On spontaan kippenvel en natte ogen mij verrasten.

Stop worrying if your vision is new. Let others make that decision. They usually do.


Anything you do, let it come from you. Then it will be new.

4* en grote hoop dat dit ik dit ooit live kan zien.

National Lampoon's Vacation is een dikke zomerklassieker die al een tijdje op mijn radar staat. Het is een über-Amerikaanse, over-the-top roadtrip-komedie met allerlei gebeurtenissen die afwisselend flauw en komisch zijn. Er gebeurt best veel maar het voelt te veel aan als een aaneenschakeling van sketches in plaats van een samenhangende film. Op papier is bijna alles wat gebeurt best grappig maar in uitvoering komt niet alles goed over.

De Griswolds zijn wel een erg leuke bende met de overijverige Chevy Chase op kop. Hij weet wel de meeste moppen te doen slagen en speelt leuk met Beverly D'Angelo. Ook de twee kinderen hebben elk wel een paar leuke momenten. Niet elke mop werkt en veel is voorspelbaar. Toch was dit geen ramp om te bekijken.

3*

Is het heiligschennis om te zeggen dat ik dit geen fijne film vind?

Scorsese is een zeer goed regisseur maar dit vond ik maar een doelloze bedoening. De 97 minuten slepen zich voort in een aaneenschakeling van plotselinge momenten die weinig samenhang hebben. Griffin Dunne in de hoofdrol is ook nauwelijks sympathiek. De ondersteunende cast bevat wel wat leuke bekende gezichten maar kunnen het niveau nauwelijks omhoog tillen. En voor een komische thriller heb ik opvallend weinig gelachen en gethrilld.

2*

Een enorm moeilijke en harde film om te aanschouwen. De eerste helft is vooral minutieuze opbouw voor een hartbrekende finale. Hoewel het acteerwerk en het algemene script van wisselende kwaliteit zijn, valt een continu ongemakkelijk gevoel niet te ontkennen. Pas in de laatste 40 minuten gebeurt er veel meer maar dat valt wel wat tegen. Alle zorgvuldig opgebouwde spanning eindigt in een ietwat wansmakelijk gorefest dat een tien minuten te lang duurt.

3,5*

Een beruchte film waar ik al een paar keer wat over heb gelezen. Dit is allesbehalve een goede film. De killer spitsmuizen zijn duidelijk honden met een pakje aan waar een strontvervelend geluidseffect op werd geplakt. Personages lopen er maar wat bij en eigenlijk heb je zelf de helft van de tijd geen idee wat er aan het gebeuren is. De ridicule finale is de kers op de drol.

1,5*

Ik ga eerlijk zijn: Ik heb niks met Superman. De eendimensionale superheld had nooit echt een appeal. Mijn interesse was wel even gewekt toen Henry Cavill de cape aantrok maar laat ons eerlijk zijn, dat is vanwege een heel andere reden dan de persoonlijkheid... Met de nieuwe versie met David Corenswet - ook een uitstekende casting imo - in aantocht én met mijn ziekteverlof had ik toch tijd over om de originele met Reeve op te zetten.

Wat onmiddellijk opvalt doorheen de film is dat die er fantastisch uitziet. De special effects zijn na al die jaren nog steeds van hoge kwaliteit, zij het met een charmante knulligheid. De kleuren, shots en sets zijn verbluffend. De fictieve wereld voelt wonderlijk maar ook tastbaar aan. Niet alleen Krypton maar ook de scènes in Metropolis zijn entertainend genoeg voor deze lange speelduur.

Waar het schoentje wringt is bij de grote slechterik Lex Luthor. Ik ben geen fan van de karikaturale, kinderlijke aanpak van het personage. Terwijl veel erg gegrond aanvoelt, is de bad guy dan weer disproportioneel inadequaat. Reeve is overtuigend en ook Margot Kidder als Lois Lane is sympathiek, al heeft ze niet veel meer te doen dan hysterisch gillen en niet weten hoe ze woorden moet spellen.

De derde akte is wat mijn score significant de hoogte in heeft geschoten. Geweldige effecten en zelfs met de vergezochte oplossing voelt het nooit dwaas aan.

4*

Naomi Watts en Edward Norton zitten vast in een liefdeloos huwelijk terwijl ze een dorp proberen te redden van een cholera-uitbraak. Dit is natuurlijk alweer een typisch white savior-verhaal en dit had gemakkelijk een smakeloze, slappe hap kunnen worden. Gelukkig wordt er smaakvol met het onderwerp omgegaan. De serene sfeer met prachtige landschappen dragen bij aan de mystieke aura van de film.

Watts en Norton hebben uitstekende chemie samen en dragen de film. Ook Toby Jones - die precies in elke film wel even wil opduiken, zo lijkt het - is een erg goede toevoeging. Het verhaal is niet erg gelaagd maar is nooit saai.

3,5*

Marshmallow heeft een ietwat amateuristische look en ook het hele 80's sfeertje voelt gefabriceerd aan. Dit neemt niet weg dat genrefans wel wat kunnen vinden hier. Verwacht geen gore of engheid maar origineel kan ik het wel noemen. Ongeveer halverwege wilde ik wat meer vaart en die kreeg ik ook met een broodnodige twist op het einde die de film boven de middenmaat weet te tillen.

3*

stem geplaatst

Zeer sterk familiedrama dat extra binnenkomt vanwege de geweldige zangstukken tussendoor. Het acteerwerk is niet van de gehele cast overtuigend genoeg om de hevige thema's aan te kunnen. De personages zijn wel memorabel en apart genoeg om een band te kunnen opbouwen. Als je het verhaaltje chronologisch zou vertellen - wat niet gebeurt in de film - zal er waarschijnlijk niet veel meer overblijven van de emotionele lading want in de essentie is gebeurt er niet zo heel veel. Toch weet het voldoende te boeien en laat het wel een indruk.

3,5*

stem geplaatst

Ik hou enorm hard van horrorfilms en thrillers gedreven door dialoog. Vandaar dat ik ook aan de lippen van Hugh Grant lag tijdens het kijken van deze Heretic die toch wel wat oproer veroorzaakt heeft vorig jaar. Grant speelt grandioos en heeft gelukkig ook een goed script gekregen om mee te werken. De volledige speelduur lang zit je wel geïnteresseerd te kijken want als er één iets is waar deze film vooral in uitblinkt, is het wel originaliteit. Het is een opmerkelijke film die me meermaals deed gokken waar hij heen wil. Naar het einde toe wordt het wat te veel van het goede met de ene na de andere twist. Met zo'n sterke opbouw is het dan ook moeilijk om een bevredigende conclusie te bedenken.

De grootste lofzang moet wel naar de twee dames, Sophie Thatcher en Chloe East, gaan. Beiden spelen enorm sterk als "nieuwkomers" tegen een tour de force als Grant. Thatcher heeft me nu wel volledig overtuigd na deze en het sterke Companion. Ik houd haar in de gaten!

3,5*

In Cuban Fury heeft Bruce zijn jeugdige passie voor salsa-dansen in competitie volledig verloren als volwassene. Het is pas wanneer hij een nieuwe collega wil imponeren dat hij de hobby na jaren terug wil oppikken, hoe moeilijk dat ook is voor hem.

Nick Frost is een charmante acteur die weinig echt slechts kan doen. Ook hier is hij alweer zijn sympathieke zelve én krijgt hij steun van Rachida Jones en Olivia Coleman. Jammer dat de twee dames hem net iets teveel in de schaduw werpen qua charisma want dat is niet wat de film nodig heeft. Niks tegen Jones en Coleman, overigens. Die twee zijn schatjes.

Het verhaaltje is standaard maar wordt door de typisch Britse aanpak net wat leuker om te kijken. De personages grenzen heel vaak aan het karikaturale wat soms vervelend werkt maar nooit de fun er volledig uittrekt. Vooral de finale is lekker opwekkend, wat de film na een tijdje wel nodig had.

3*

Een kidnapper en zijn slachtoffer komen vast te zitten in de sneeuw. Hierdoor moeten ze niet alleen elkaar maar ook de koude weten te overleven. Daarbovenop loopt er nog een beest uit oude legenden rond.

De plotomschrijving klinkt interessanter dan de film uiteindelijk geworden is. Het is vooral een samenraapsel van verschillende ideeën die nooit echt goed uitgewerkt werden en nogal misplaatst voelen samen. Het acteerwerk is wel degelijk en er wordt hat maximum uit het lage budget gehaald maar het komt allemaal amper van de grond.

Misschien had dit beter een kortfilm geweest want als langspeelfilm kon het nooit volledig overtuigen. Maar de intentie was er wel, dus dat is al iets.

2,5*

Een slappe horrorkomedie die eigenlijk niet echt grappig is. Het hele boeltje is vaak irritanter dan komisch en de dwaze personages hielpen ook al niet om de boel wat op te leuken. Het begon allemaal nog wel wat leutig maar werd na een tijdje enorm repetitief zonder uitzicht. Zelfs Andy Serkis himself kon het niet redden.

2*

Hoewel ik het altijd toejuich als nieuwe releases nog steeds op film geschoten worden vond ik de disclaimer aan het begin borderline pretentieus. Je moet ons niet zeggen dat je liefde voor film en camera hebt, we merken het meestal wel op als het oprecht zo is.

Dat gezegd zijnde, 35mm is nog steeds de superieure manier van filmen.


Kyle Gallner is geknipt voor dit soort rollen en zijn wisselwerking met Willa Fitzgerald werkt aanstekelijk. Die twee dragen de film zonder zichtbare moeite. De non-lineaire vertelwijze zorgt voor een extra laag die de kijker laat raden wat er eigenlijk aan de hand is. Er zijn verschillende kleine twists of verandering in verwachtingspatronen waardoor mijn aandacht continu behouden werd. Er zit ook een goeie portie zwarte humor in verweven en de mix werkt helemaal.

Een nieuwe klassieker?

4*

Zoals Madonna sprak: Bette Davis, we love you. en dat is zeker waar. Enkel zie ik haar nog veel liever in iets interessantere films die meer te bieden hebben.

The Nanny is een oppervlakkige thriller waarvan je al snel kan raden hoe de vork aan de steel zit. Jammer, want de ssfeer en score zijn zeer goed. Ook het acteerwerk ik meer dan behoorlijk. De personages zijn echter nogal vervelend en het hele verhaaltje is best saai.

2,5*

Every time I watched a straight scene I had to do this massive translation for myself. Then I did Torch Song Trilogy. I get these straight people saying to me 'you know, it's not really gay, it's universal'. I say 'up yours, it's gay'. That you can take it and apply it to yourself is wonderful, but at last I don't have to do the translating, you do.

Harvey Fierstein slaat hier de nagel op de kop. Dit is een exacte verwoording van hoe het was voor mij om op te groeien als closeted gay man. Hetero's zullen waarschijnlijk wel begrip tonen (waarvoor dank ) maar zullen nooit écht weten hoe het is je zo misplaatst te voelen in een maatschappij die nog steeds bang is om teveel gay toe te laten. Ik ga niet teveel sociale kritiek proberen geven maar het is moeilijk me in te houden, zeker in dit huidige klimaat.

You must pay. You must suffer. If you're a woman who commits adultery, you're only put out in the storm. If you're a woman who has another woman you better go hang yourself. It's a question of degree and certainly if you're gay, you have to do real penance - die!
- Arthur Laurents

The Celluloid Closet graaft grondig in de geschiedenis van queer representatie in cinema. Van heel openlijk homoseksuele personages in de jaren '30, de harde censuur in Hollywood tot de verschillende gay clichés die soms enorm kwetsend maar ook oprecht grappig kunnen zijn. Dit is een testament dat we er altijd al geweest zijn en ook nergens naartoe gaan. Het is vooral jammer dat 30 jaar nadat deze film uitkwam er nog steeds een groot taboe is rond queer hoofdpersonages - wokeness, door de strot rammen van de queer agenda,... Kijk maar naar de furore die Lightyear, Jungle Cruise, Beauty and the Beast veroorzaakten.

Grote namen zoals Whoopi Goldberg, Tom Hanks en Susan Sarandon delen hun ervaringen maar ook veel namen achter de schermen hebben veel interessants te zeggen. Hun interviews zitten vol met voorbeelden waarvan je toch wel even moet lachen omdat je de gay ondertoon nooit echt doorhad.

Zeer sterk, zeer on point.

4*

Dit derde deel in de franchise valt onmiddellijk op vanwege de sterk verbeterde animatie. Elk detail springt van het scherm. De kleuren en texturen zijn zo enorm gedetailleerd dus op technisch vlak is deze film alvast geslaagd.

Net zoals bij het tweede deel merk je dat dit geen vervolg is vanuit creatieve beweegredenen maar eerder vanuit de studio zijn nijging om goudmijntjes uit te melken. De scriptschrijvers zijn duidelijk creatief bankroet want erg veel nieuws heeft dit vervolg niet te bieden. De slechterik is best zwak te noemen en de geliefde hoofdpersonages lopen ook wat verdwaald rond. Gelukkig heeft Toothless alweer veel ontwikkeling want zijn band met Hiccup is uiteindelijk de focus van deze trilogie. Deze huilkont heeft uiteraard nog een kwartier na afloop nog zitten snikken vanwege het enorm emotionele einde. Gelukkig dat men dat toch wel goed heeft uitgevoerd.

3,5*

Een groep vrienden maakt tijdens hun reis naar Zuidoost Azië een kayaktrip. Volgens legendes zou in deze jungle echter een stam kannibalen wonen die niet blij is met deze indringers.

Naar plotomschrijving toe hoopte ik hier op een nieuwe The Green Inferno maar dit misbaksel komt daar niet eens in de buurt. Dit is een enorm ongeïnspireerde thriller waarin je volcontinu hoopt dat de personages een zo bruut mogelijke dood sterven. Jammer dat de vijandige stam hier totaal incapabel in is en meer olijk loopt rond te huppelen dan wat anders. Een bende seutenkannibalen, dus.

Dit kan helemaal overgeslagen worden. Ik zou zeggen: doe geen moeite.

1,5*

Ik zat te brullen van het lachen toen de alien een hoop katten omtovert in een uit de kluiten gewassen Nurofen 400 Fastcap.

Jules is een kleine, schattige film met een mooie boodschap over ouder worden en de problemen die daarbij komen kijken. De cast doet het goed en in het script zitten en paar warme momenten. Toch kon het me allemaal niet honderd procent bekoren. Ondanks de beknopte speelduur zat ik enkele keren naar mijn horloge te kijken. Er zit wat fout met het tempo en de toon die de film wil aanslaan.

3*

Debbie Does Dallas zag ik laatst passeren op Letterboxd en na wat opzoekwerk was mijn interesse wel gewerkt. De cult-status is onmiskenbaar en de beruchte status van de film toendertijd zorgt voor een nog meer legendarische reputatie. Uiteindelijk is dit een zeer opmerkelijke film: de alliteratie, het domme verhaaltje, de straight porn...

Ik ben vooral blij dat ik dit niet op mijn tv heb gekeken want de buren hebben inkijk op onze living.

Dit is geenszins een goede film. Het is simpelweg een excuus om porno te maken. Dat het daarbovenop nog eens slechte porno is valt dan ook nog tegen. Indien je fan bent van funky haarbosjes, daddy-type mannen en truttige dametjes of van slappe dialoog en harde piemels kan dit wel wat voor jou zijn. Mij deed het niet veel.

Er komt nooit een antwoord of Debbie echt naar Dallas gaat of niet dus daar zat ik ook nog eens mee gefrustreerd.

1,5*

In Waarom Wettelen begraaft Bas zijn vrouw Christine. Wanneer tijdens de begrafenis de notaris plots opduikt met haar laatste wens om in Wettelen begraven te worden, start een dagenlange rouwwandeling vol komische gebeurtenissen en verwerking van familieproblemen. Daarbovenop komt de vraag: "Waar ligt Wettelen eigenlijk?".

Dimitri Verhulst heeft een bizarre, eigenzinnige en vooral erg absurde tragikomedie op poten gezet. Er gebeurt regelmatig wat waar je toch wel even van staat te kijken. Het leuke is dat de unieke humor praktisch altijd werkt. Mijn man en ik lagen meermaals strijk van het lachen om de visuele moppen en de droge manier waarop alles wordt aangepakt. Als je het omschrijft aan anderen kan dit snel overkomen als een platte comedy met weinig om handen. Toch is dit een erg ingetogen film met een niet echt luchtige toon.

Met Peter Van Den Begin weet je bijna zeker dat het wel goed komt. De andere acteurs zijn van eerder wisselende kwaliteit. Het spel tussen de twee zussen is nogal houterig en de soms onnatuurlijke dialogen helpen hier ook niet bij. Qua verhaal had ik misschien wat meer vaart of inhoud verwacht maar vervelen deed het zeker niet. Ook werden veel dingen (ik denk bewust) wat vaag gehouden. Dit werkte vaak iets te verwarrend. Misschien moet Verhulst nog leren knippen in zijn werk en had het algemene script nog een nieuwe versie nodig maar ik vergeef hem.

Ik snap oprecht de haat jegens deze film niet. Het is een absurde, zwart-komische dramedy met een paar erg sterke moppen. Ik wil gerust meer van dit zien.

3,5*

Een slordige 15 jaar geleden was er een kleine hype binnen de animatiefilms met een heel unieke reeks creepy uitingen. Coraline, ParaNorman en Monster House zijn hier mooie voorbeelden van. Dit waren spannende, soms enge en heel af en toe verontrustende films die een perfecte gateway waren voor kinderen om het horror-genre te ontdekken. Deze Night of the Zoopocalypse deed me aan deze periode denken en liet me realiseren dat er nog steeds dergelijke films zijn. Bij deze dus een open oproep om die terug te brengen.

Night of the Zoopocalypse is jammer genoeg geen hoogvlieger. Hoewel er wel erg verontrustende stukjes te zien (denk aan zombie-konijntjes die elkaar opeten) zijn blijft het toch iets te braaf om echt leuk te worden. Er gebeurt erg veel maar het is te repetitief waardoor ik het hele ding na een 45 minuten wel al gehad had. De animatie is wel best leuk en de designs zijn soms zelfs grappig. De voice-cast kon me ook niet heel hard overtuigen, zelfs niet met David Harbour als norse poema. Wat wel opvalt is dat geen van de personages echt helemaal sympathiek is. Elk hebben ze hun egoïstische kant wat voor een welkom extra laag in hun persoonlijkheid zorgt.

2,5*

stem geplaatst

Een TV-film met Casper Van Dien en Ernie Hudson over haaienaanvallen in Zuid-Afrika klonk me wel nog interessant maar ik had de slechte ratings moeten geloven. Hoewel er wel degelijk een verhaal is proberen te vormen met wat spanning en plotwendingen, is het nooit echt interessant. De titulaire shark attacks zijn teleurstellend te noemen en het overkoepelende verhaal is zwak uitgewerkt. De dialogen zijn niet alleen slecht geschreven, ze zijn ook nog eens extreem houterig gebracht door de hele cast. Ook de Scooby-Doo-achtige reveal van de slechterik was te bizar voor woorden.

2*

stem geplaatst

stem geplaatst

Ik heb nooit iets met Pokémon gehad. Ik heb het meerdere keren geprobeerd, maar ik kon voor de games of het kaartspel weinig sympathie opwekken. Het sprak me gewoon niet aan, maar daar zat ik dan, op zoek naar een animatiefilm om naar te kijken terwijl ik aan het strijken was.

Ik moet zeggen dat ik hier enorm van heb genoten! De thema's zijn behoorlijk duister en er is weinig tot geen ruimte voor luchtige komedie om de diepgaande onderwerpen te compenseren. De personages verkeren voortdurend in gevaar en ik voelde een sterke band met de verschillende Pokémon. Brock, Misty en Team Rocket werden misschien wat onderbenut en het hele verhaal ging te snel voorbij om te kunnen verwerken wat er eigenlijk aan het gebeuren was.

3,5*