Timestalker (2023)

Liefde overwint alles. Zelfs Vadertje Tijd. In Timestalker overstijgt de liefde diverse tijdsperioden. In Timestalker reïncarneren personages naar hartenlust en vinden elkaar in een ander leven en in een andere tijd weder. Het draait allemaal om het vrouwelijke hoofdpersonage Agnes en haar liefdesobject Alex. De protagoniste lijkt overigens de drijvende kracht in de cyclus van ontmoetingen te zijn. Ze stalkt en begeert Alex door de eeuwen heen, terwijl hij van haar evenwel niet zo onder de indruk lijkt te zijn. De film beschrijft een aantal van die ontmoetingen vanaf de 17e eeuw tot recente tijden. Alice Lowe is de regisseur en schrijver van de film en plaatst zich bovendien als protagoniste ook nog eens in het middelpunt van haar eigen schepping.

Wat voor Agnes haar lotsbestemming is, is voor Alex een kwelling. Een gezonde balans in de relatie tussen beiden is er nooit. Een grappige toevoeging is het personage George (Nick Frost) dat door de eeuwen heen een vergelijkbare obsessie voor Agnes laat zien terwijl Agnes hem op haar beurt niet ziet zitten. George leeft zijn obsessie uit in driftige fantasieën die leuk kijkvoer opleveren. Voor ander leuk kijkvoer zorgen enkele bloedige en soms wat macabere scènes die een fijne zwarthumoristische ondertoon bezitten. Moest er wel om lachen.

De diverse episoden hebben een bepaalde toneelmatige uitstraling die past bij de structuur van de film die als het ware een aaneenschakeling is van lange en korte sketches. Sketches waarin steeds dezelfde basisgedachte wordt uitgespeeld. Sketches waarin Agnes steeds maar weer pogingen doet om steeds dezelfde man te strikken. Het thema van de eenzijdige adoratie speelt zich weliswaar in een steeds afwisselend tijdperk af maar ondergaat op den duur toch enige sleetsheid. De sketches ogen op den duur minder fris en spontaan. Ze zijn eveneens minder grappig. Er is verval zichtbaar. De wending aan het eind is opverend leuk en vormt een prima afsluiting van een film die onlangs zijn korte speelduur iets te lang duurt.

Alice Lowe is al jaren goed op dreef in de Britse cinema met haar perfecte gevoel voor humor en leuke uitstraling. Als regisseur kwam ze enkele jaren geleden met Prevenge die me wel kon smaken en een 3,5* opleverde. Nu is ze terug met een komischer project genaamd Timestalker.

In deze film volg je een vrouw, Lowe zelf, die iedere keer als ze haar wederhelft tegenkomt een gruwelijke dood sterft. Bij iedere reïncarnatie valt ze opnieuw voor dezelfde man en herhaalt het spelletje zich keer op keer. Zo volg je de vrouw doorheen verschillende tijdsperiodes en versies van haarzelf.

Een erg origineel uitgangspunt, dus. Het is ook een concept met kritiek en toch voldoende humor en slimme situaties waardoor het nooit prekerig aanvoelt. Lowe bewijst alweer dat ze combinatie acteur-regisseur haar op het lijf geschreven staat. De supporting cast is ook erg leuk met als kopstuk Nick Frost die, ondanks zijn wat irritante rol, zich zichtbaar amuseert. Het ziet er allemaal leuk uit en er zit een vlot tempo in het verhaal. Misschien zit het na een tijdje wel wat tegen om iedere keer hetzelfde tafereel te aanschouwen maar gelukkig zit er genoeg variatie in de situaties om niet te vervelen. Zelf had ik wat meer tijdsperiodes willen zien.

Timestalker zal het grote publiek waarschijnlijk niet aanspreken. Voor wie houdt van absurde films met enkele laugh-out-loud moppen en het hart op de juiste plek zal wel aan hun trekken komen.

3,5*

Tijdreizende rom-com. Filmmaakster Alice Lowe droomt zichzelf in deze macabere komedie door de jaren heen, (de jaren 1793, 1847, 1940, 1980, 2117), altijd verliefd op dezelfde man, altijd voorbestemd om zichzelf voor haar 'ware liefde' op te offeren of verander een bewuste incarnatie uiteindelijk de toekomst...De eeuwen aan verloren tijd, die vrouwen hebben gewijd aan de fantasie van de prins op het witte paard. Elke nieuwe ontmoeting kent weer andere heerlijke, droogkomische of scherpe grappen en van slapstick tot aan popparodie. Alice Lowe schreef het, regisseerde het en speelt de hoofdrol, een bewonderenswaardige prestatie. Wel is het een beetje een eigenzinnige film met apart gevoel voor humor die je moet aanspreken. De film is dus niet ieders kopje thee.. maar voor mij was dit echt genietn en een geweldige film.