Tômei Ningen Arawaru (1949)

Japanse versie van het verhaal van H.G. Wells en erg schatplichtig aan de Universal Monster-film van James Whale. Het plot is nogal kronkelig en verwarrend; Er zijn twee assistenten van Dr. Nakazato die werken aan een formule om onzichtbaar te worden...en rivaliseren om het hart van de dochter van de dokter Blijkt dat de Doc ook succesvol aan een drankje heeft gewerkt... met een vervelende bijwerking: het proefpersoon wordt gewelddadig. Bovendien spelen er criminele belangen. Het werd zo een enigszins ingewikkeld en onsamenhangende misdaadfilm. Een film die het vooral moet hebben van de leuke special effecten. Een goed geënsceneerde scène toont een politieachtervolging met een scooter. Niet gek want deze zijn gemaakt door Eiji Tsuburaya, die vijf/zes jaar later beroemd zal worden door zijn werk voor de eerste Godzilla.

Deze Japanse aftakking van de Invisible Man-reeks is beduidend anders dan de eerdere versies. De kopie die ik kon bemachtigen was in slechte staat, aldus de disclaimer vooraf. Men had duidelijk niet gelogen want dit was wel zeer onsamenhangend. De audio liep niet synchroon of was afwezig. De beelden hadden ook al een betere tijd meegemaakt.

Afgezien van de kwaliteit van de kopie is deze film in zijn geheel ook niet veel soeps. Het kaderende verhaal over een juwelendiefstal valt hoogstens kinderlijk te noemen. De verplichte romantische noot is halfslachtig uitgevoerd en voegt weinig tot niets toe. De voornaamste reden om deze film te zien is, zoals Joolstein hierboven ook al aangaf, de special effects. De vakkundig gemaakte illusies zien er heel overtuigend uit voor die tijd.

2*