Meningen

Alleszins een goede sfeersetting van de achtergestelde buurten van het London, einde 19de eeuw.

Het mysterie rond Jack the Ripper weer opgerakeld, met de mogelijke pistes naar de dader, meerdere gruwelscènes uiteraard en toch ook goede vertolkingen, Johnny Depp, zeker, maar ook de personages van die weerloze, als gevangen en zich in de diepte van de maatschappij bevindende vrouwen, is goed weergegeven.

"Totaal"-film van uitstekende makelij : oorlogsdrama's, passie en romantiek, menselijke intriges en karaktertekening.

Topcast die naam waardig.

Een bijzonderheid : Frank Sinatra, voorheen zowat op het dieptepunt van zijn zang- en filmcarrieère, won zijn enige echte Oscar (voor beste mannelijke bijrol) en dit was het startschot voor een indrukwekkende relance, inzonderheid als zanger.

Het heet dat Sinatra de oren van Fred Zinnemans hoofd zeurde om de rol van Maggio, vanuit Afrika (Ava Gardner - "Mogambo") naar Hollywood reisde voor een screentest en uiteindelijk de rol kreeg, mede doordat Eli Wallach, oorspronkelijk voorzien voor die rol, niet beschikbaar was. Zo zie je maar.

Eigenlijk is het westerngenre hier maar een achtergrond om uit te maken dat niets of niemand opgewassen is tegen de massa en de publieke opinie. Het wordt allemaal erg amusant voorgesteld met schitterende, originele vondsten, de rondleiding bijvoorbeeld. Een plezier om ruige, lepe en dit keer charmante Bronson aan het werk te zien. Fijnzinnig en nooit dwaas of banaal. Als dit dan toch een western is, dan is hij toch de plezierigste die ik ooit tegenkwam.

Behoorlijk realistsich relaas over jongeren zonder verblijfsvergunnungen in de States, sceptisch tegenover de mogelijkheden om hun leven verder uit te bouwen en vaak, omwille van de vele onzekerheden, vaak in familiale disputen verwikkeld en zorgen meedragend.

Heel bijzondere aandacht verleent de film aan de inzet die toch van enkele mensen uitgaat om deze jongeren in de betere maatschappij te loodsen.

Hierbij dient het goed acteren van vooral Julianne Nicholsen vermeld en ook van Denis O'Hare. Daarnaast komen de jongeren erg natuurlijk en spontaan over.

Betekenisvolle film, die mag gezien worden.

Wou nog eens één van die pionierfilms uit het James Bondgamma bekijken. Ondertussen reeds de 50 voorbij, maar straalt nog altijd de nodige charme, flegme en humor uit. De actie zit vooral in het tweede gedeelte van de film. Nog eens genoten van de "North by North West-scène" (of man achtervolgd door helicopter) en de bootjesscene. en natuurlijk van het stevig acteerwerk van Sean Connery.
Ben volstrekt onvoldoende kenner van de Bondmaterie om te vergelijken met de latere (en Veel latere) films maar deze heeft toch om zijn authenciteit bij mij een streepje voor.

Drama-komedie waar het doorzettingsvermogen en het geloof in eigen kunnen van het hoofdpersonage centraal staat.

Kan doorgaan als feel-good-movie, ondanks Tourette.

Uiteraard een thema om de Amerikaanse samenleving toch al bij al in een goed daglicht te plaatsen waardoor het wat papperig wordt.

Is het naar het einde toe wat holderdebolder, deze spetterende komedie blijft één van de grappigste die ik ooit zag.

Natuurlijk is het schitterend duo Lennon-Matthau daar niet vreemd aan maar het is toch ook en vooral genieten geblazen hoe via gevatte gezegden en een humoristisch verhaal op een fijnzinnige manier de draak wordt gestoken met de journalistieke wereld, overheidinstanties en tenslotte ook nog even vlug met een zekere gewichtdoenerij van sommige films waarbij ge dan op het einde kunt "lezen" hoe het met de personages verder is gegaan. Beslist origineel.

Film heeft over die bijna 40 jaar niets van zijn waarde ingeboet.

Het relaas - of past het woord "avontuur" niet beter - van vier vrouwen die tijdens hun reis voortdurend te maken krijgen met corruptie, afpersing, diefstal, machtsmisbruik en geweld.

Zelf zijn niet altijd al te zuiver maar hun verhalen maken duidelijk dat het leven niet eenvoudig is, dat ze veelal uit noodzaak moeten handelen of dat ze er simplelweg werden ingeluisd.

Soms grappig, soms doodernstig, maar al bij al geboeid gekeken. Wat ongewoon en dat mag

Het destijds populaire liedje, trouwens veel ouder dan deze film, en een paar luchtige revue-scènes zullen wel de aantrekkingskracht van deze "Frou-Frou" uitgemaakt hebben, maar erg begeesterend is de film niet en de werkelijk boeiende momenten zijn schaars.

Dany Robin en de acteurs die de aristocratie begin 20ste eeuw uitbeelden zitten wel keurig in hun rol en de decors zijn best goed.

Louis de Funès was toen nog geen kasacteur, want lang voor zijn echte populariteit, en eerder nog in bijrollen ("Ah I Les belles Bacchantes", is er ander voorbeeld van).

Fernandel in een ernstige rol. Een unicum, een collector's item.
En een zeer goede film ook... en niemand heeft hem gezien....!?
Onze Marseillees lukt het trouwens nog aardig om een ernstig gezicht op te zetten. Hij, als dokter in Arles, door iedereen gekend en gewaardeerd, die zich het hoofd op hol laat brengen door een jong meisje en zijn beroep en huwelijk in het gedrang brengt. Een verhaal als vele andere die toch nog een bijkomende dimensie krijgt omdat in het slot de dokter het meisje als het ware voor hem wil "bezitten". Precies hetzelfde als wat hij zijn vrouw voorheen verweet in haar houding ten zijne opzichte. Mensen zijn soms klein nietwaar.
Het slot wijkt af van wat het boek van Simenon beschreef maar dat leek me niet zo erg. Wat vooraf ging is inhoudelijk genoeg en goed vertolkt. Niet alleen Fernandel, maar ook Françoise Arnoul, als het speels, verleidelijk en niet dom ding, naast Jacques Castelot, zoals altijd in een wat louche rol.

Zeer goede film.

Kan de schets van het gezinsleven en het karakter van het hoofdpersonage wat lang uitvallen met ogenschijnlijk onbelangrijke scenes, storen doet het echt niet en dit voornamelijk door de overtuigende vertolking van Michael B.Jordan.

Nadien is de cineast aardig in de weer om een passende sfeer, waarbij ge het nakend drama zo aanvoelt, te creëeren en dit is hem zekerlijk gelukt.

Heel goed cameramerk bij het incident.

Realistisch en passend emotioneel.

Het "duistere" slot lijkt de kijker toch te willen overtuigen dat er in de film meer insteekt dan het naakte verhaal van vergelding(misschien), toevalligheden en absurde wendingen
Het is een gevoelige film over menselijke relaties in wisselende omstandigheden, over vervreemding, ongeluk en machteloosheid.
Heel bekwaam hoe de regisseur u toch in de ban houdt en de spanning heel langzaam opdrijft en merkwaardig is toch de eindscène (een triestere reproductie van een vroegere gelijkaardige scène, niet zonder symboliek) en hoe vreemd is het dat Toshio zich hierbij eerst bekommert om het lot van Takashi, zoon van de mogelijke stichter van alle onheil, dan dat van zijn eigen dochter..
Bewonderenswaardige beeldcomposities.

Emotioneel mens-dier-relatie met WO II op de achtergrond, zonder dat dit laatste sterk wordt uitgediept, maar toch met het besluit dat het ganse oorlogsgebeuren zeker niet beantwoordde aan wat de jonge snaken, vaak door armoede gedreven, werd voorgespiegeld.
Het accent op armoede ligt zeker in het begin van de film (de uiterst karige en berekende maaltijd van het gezin) dat zijn hoogtepunt bereikt als de moeder de deur voor haar eigen kind toesmijt. Een mond teveel aan tafel... . Sterk met een uitstekende, natuurlijke vertolking door de kleine Franz.

Erg komische start maar dan wordt het toch wel wat erg sentimenteel en duiken de clichés massaal op.

Toch in zijn geheel een grappige film met het onverbeterlijk duo Depardieu-Richard.

In de jaren 60 was het David Janssen die in de zaterdagavond-afleveringen van "The Fugitive"-reeks de spanning er in hield en hier, in

deze film, zijn Harrison Ford en Tommy Lee Jones de prima acteurs die in deze werkelijke actie-thriller de show stelen.

Inderdaad, boven het gemiddelde in zijn genre.

Onthou ook het puik en overzichtelijk camerawerk. Genietbaar in dit tempo.

Dat onze vluchteling een paar keer al te vlot vlot wordt herkend en dat die US Marshalls super, super clever en vlug zijn en technisch prima uitgerust en ondersteund, leek mij wel een beetje ongeloofwaardig maar heeft mij eigenlijk amper gestoord.

Het eerste deel van de film, namelijk de keiharde opleiding van de mariniers is toch wel chockerend en komt dit werkelijk met de realiteit overeen ? De vorming van een elite korps (weliswaar mensen bestemd voor de oorlog) gebeurt met brutaliteiten en uitsluitend met allusies op sexualiteit, zonder enige vorm van waardigheid en opvoeding. Drillen en mensonwaardigheid is de leuze, van echte oorlogsstrategie is geen sprake.

In het tweede gedeelte loopt het verhaal verder via de ogen van een oorlogscorrespondent en dat maakt het boeiender, maar iets nieuws heb ik niet gezien. Het is ook niet de enige Vietnam-story. Wat mij in die films altijd stoort is dat wanneer een kameraad geschoten is en stervend, de anderen daar precies rustig staan rond te mediteren. De realiteit zal wel anders zijn, zeker. Zolang ge in de vuurlijn zit is men met zich zelve bezig. Niet overdrijven met het superras, heren amerikanen, aub.

Als ge met een film voordurend moet lachen dan is hij als komedie geslaagd en dan kunt ge toch niet nalaten er een hoog cijfer aan toe te kennen.

Hilarisch is het met de typische Britse flair en de even Britse sociale achtergrond van fabriekspopulatie, werkloosheid en gewoon van dag tot dag leven.

Tom Wilkinson vind ik de beste act.

Aanbevelertje.

Raffaello Matarazzo, specialist van sociale melodramatiek, zet hier een misdaadfilm neer, die net als de twee andere films die ik van deze regisseur zag, ook nu mij niet echt overtuigde.

De plot lijkt mij naar de eenvoudige kant - zou als een film noir kunnen doorgaan - en de uitwerking ervan lijkt, zoals reeds opgemerkt, wat knullig (de vechtpartijen en de schietscenes, die onwaarschijnlijke oliesporen, de sporenscene in het slot...).

Meer dan "tegen de achtergrond van", de ingreep van de Rode Kmer, want deze Combodjaanse familie wordt er werkelijk door verscheurd.

Een aangrijpend drama gebracht in een mooie, kleurrijke animatiefilm met als enig minpuntje de te enge variatie in het uitbeelden van gezichten, ogen en gelaatsuitdrukkingen, maar overigens mooie tekeningen van plantages, wolken, de natuur...

Een aangenaam en inhoudelijk kijkstuk. Geen meesterwerk.

Luchtige toon rond een lichamelijk gehandicapte in een film die vriendschap, behulpzaamheid, verstandhouding en toenadering vooropstelt.

Grappig in de vaak harde bewoordingen, dialogen en veinzerijen en een Craig Roberts die overtuigt.

Puike soundtrack.

Zwak musicalletje. Het plot is het alleszins, maar ook de zang- en dansnummers maken geen indruk, misschien op "Bonjour Paris" na en de song "s' Wonderful", maar die dateert al van 30 jaar vóór de film.

Zag van Michael Haneke alleen maar sterke films.

Zo ook deze "Funny Games", 10 jaar vóór zijn versie met Naomie Watts en Tim Roth in de hoofdrol, maar nu met even goede acts en met even kundige opbouw, camerawerk, en passende opdrijving van de suspens. Lange shots die het leed van de slachtoffers stevig accentueren eerder dan het eigenlijke zinloos geweld in beeld te brengen.

Susanne Lothar zet wel de meest overtuigende vertolking neer.

Onbehaaglijke maar erg spannende thriller met overtuigende acteerprestaties (Tim Roth misschien iets minder dan de anderen) met een slot toch wel anders dan gewoonlijk in dergelijke gijzelingsdrama's. Daarom is het ook Haneke, die hier, lang uitgesponnen, de spanning en het gruwelijke stelselmatig opdrijft.

Een goede film totaal anders dan Haneke's jongere suksessen die ik zag als "Das Weisse Band" en "Amour" maar in zijn genre heel geslaagd

Musical rond Barbra Streisand met een klassiek, te voorspellen plot maar ik zag al veel slechtere in dit genre.

Barbra verraste wel met haar act en dat leverde haar een Golden Globe en een Oscar op. Haar stem bleef wel haar grootste troef : "Second hand rose", "People", "My Man"...

Komische, zeg maar dolkomische musicalletje, met woordspelingen en anachronismen, soms goede, soms dwaze vondsten en met een puike Zero Mostel als een oplossing voor elk probleem.

Op te merken is ook Michael Crawford, razend populair in de jaren 70, als de onverbeterlijke "Spencer" in "Some mothers do 'ave 'em" ("Moeders slimste").

Nee, Rosi heeft zijn film niet volgestouwd met beelden en getuigenissen van de ellende die zich op de Middellandse Zee afspeelt.
Niet dat er geen indringende bewijzen van het onmenselijk gebeuren worden aangevoerd : de getuigenis van de dokter, de noodkreet vanuit het zinkend bootje, de evacuatie van de totaal uitgeputte, stervende of reeds overleden mensen, de lijken in de verstikkingsruimte waar voor de overtocht 800 € werd betaald, de brandwonden...., maar Rosi wisseltt deze beelden of met het contrasterend geluk van een eenvoudige vissersfamilie uit Lampedusa.
Het komt heel verassend over en voor een documentaire doet het onwennig aan, zeker in de beginne, maar het vormt een knap gemonteerde afwisseling en is niet zonder betekenis. Ook Samuele heeft problemen maar eigenlijk ze zijn pietluttig en zijn zorg voor de toekomst is zeker niet drastisch. Signifikant is zeker het gedrag van Maria die liedjes op de radio aanvraagt, zich alleen maar zorgen maakt over het weer en een afbeelding kust als dank voor haar geluk. Dit geluk is aan de immigranten voorbij gegaan...

Aanvankelijk dacht ik aan een voorloper van "The wrong Man" maar het bleek veel eerder een sterke film over het lynchen van verdachten, destijds in de States nog erg gebruikelijk (vooral dan tegen niet-blanken).
Lijkt de hier geschetste volkswoede toch wel heel extreem, het voorbeeld wordt door Fritz Lang aangegrepen om het onrechtmatige en onrechtvaardige van deze daad te illustreren.
Spencer Tracy is geknipt voor deze rol van goede Amerikaan die uiteindelijk zijn wraakgevoelens onderdrukt om niet nog meer leed te brengen. en het kan wel gesteld dat "Fury" de aanloop was voor Tracy's verdere, grootse carriere.

Spectaculaire oorlogsfilm.

Gruwelijke gevechtstaferelen zijn het bijnderste element van de film. Daarnaast het klassieke : Amerikaans heldendom en verheerlijking ervan en conflicten onder de manschappen die weggeveegd worden door het onvoorwaardelijk broederschap in de strijd.

Wat een tedere film. Dacht aanvankelijk aan "Marty" (1954) maar Fúsi is nog "opmerkelijker" dan de rol die Ernst Borgnine vertolkte.
Hij is niet alleen timide en wereldvreemd, hij is ook een verdraagzaam slachtoffer van pesterijen, is verbaasd en beseft niet waarom de ouders de onschuldige omgang met zijn kindervrienden verbieden en wanneer er toch een vrouw in zijn leven komt, blijkt deze wispelturig en zenuwziek te zijn, al is hij bereid alles voor haar te doen en letterlijk en figuurlijk zijn laatste cent aan haar te besteden. Fusi is een goed mens, een té goed mens...
Van Dagur Kári zag ik nog maar één film..."The Good Heart". What's in a name ?
Hoe dan ook genoten van dit eenvoudig werkje, het verhaal, de typeringen, de intimistische soundtrack, het acteren...

Mooie, sobere en intimistische film die gretig beeldspraak en symboliek hanteert.
Een eigenlijk hoofdthema vind ik er niet in, wel heel wat begrippen zoals de kracht van de natuur en de invloed ervan op de mens, het geloof in het hiernamaals, de onbreekbare band tussen ouder en kind....
Heel wat mooie scènes, eenvoudige scènes ook zoals de fietstochtjes en de mijmeringen met de oude man, maar ook indringende, zoals de sterfscène...
Knappe natuurbeelden (Er was werkelijk een tyfoon op het eiland bij het filmen), mooie, doorgaans aangrijpende muziek en zang.
Eerste film die ik zag van Kawase en zeker geen teleurstelling.