Meningen

Afgelopen vrijdag deze film weer eens gezien. Derde keer was en wederom was het genieten geblazen. Heerlijk om te zien hoe de Coens met kleuren spelen en wederom de perfecte acteurs voor de hoofdrollen hebben gecast. Tim Blake Nelson ziet er echt stupide uit evenals John Turturro, die ook lekker gek doet. Geroge Clooney is de enige van het stel die af en toe nog enigszins "normaal" overkomt, maar ook hij kan zich lekker uitleven en vooral zijn haarobsessie is uitermatige grappig.
Met de sfeer zit het ook wel goed, dankzij de prima aankleding en vooral aanstekelijke muziek van de film. De tijd vloog weer voorbij en de films van de Coens blijven bij na herziening altijd staan als een huis, zo ook deze!

4,0*

Een schitterende film dit, die ik niet snel zal vergeten.

De openingsscene is ontzettend mooi. Er wordt ons een aantal prachtige beelden voorgeschoten, ondersteund door aparte humpapamuziek, waar op de een of andere manier een soort van hypnotiserende werking vanuit gaat. Apart of niet, mooi is het in ieder geval wel.

De twee hoofdrolspelers spelen subliem en bouwen een hele aparte relatie met elkaar op, waarbij Brtko steeds machtelozer wordt. Hij is zeker niet het slimste personage, maar op de een of andere manier kreeg ik toch veel sympathie en op een gegeven moment zelfs medelijden met hem. Zijn constante denken aan zichzelf,wordt uiteindelijk zijn ondergang. En dat levert uiteindelijk zelfs een behoorlijke kippenvelscene op.

Tot het laatste half uur vond ik het een meer dan goede film. Het fantastische laatste half uur zorgt er echter voor dat het een pareltje wordt. Het roept ontzettend veel emotie op, maar daarnaast wordt het allemaal toch op een uiterst subtiele manier gepresenteerd. Het is fascinerend om te zien hoe de film afloopt.

En waar de openingsscene van de film ontzettend mooi is, daar is de eindscene werkelijk waar helemaal fantastisch. Echt een van de mooiste eindscènes die ik ooit in een film gezien heb en ik ken er toch behoorlijk wat.

Een Tjechoslowaakse parel en een dikke aanrader dit.

4,5* dik

Een bij vlagen erg leuke film, deze Ober en de eerste van Warmerdam, die mij grotendeels weet te overtuigen.

Het verhaaltje is er eigenlijk niet echt en dat is ook wel een grap. Verder zitten er een hoop rare momenten in, grappige personages en leuke zwarte humor. Van Warmerdam zelf is lekker op dreef als de ober, die het op momenten steeds zwaarder te verduren krijgt en daarom maar besluit te gaan klagen bij de bedenker van zijn leven. Die momenten zelf halen je soms wel ietwat uit de film moet ik zeggen. De scènes met de drie klagende heren, het eeeeeeh moment en het pijl en boog schieten, waren toch wel erg goed. Qua acteerwerk doet van Warmerdam het zelf niet slecht. In de bijrolletjes zijn vooral Bokma en Prins erg goed. Lyne Renee is trouwens een erg mooie vrouw. Die straalt veel klasse uit.

Niet alles is even geslaagd, maar Ober heeft me toch een aantal keren goed doen lachen. Verder is van Warmerdam best een fijne regisseur. Het komt er niet altijd even goed uit, maar hij heeft een goed gevoel voor de camera en levert toch vaak originele films af. Ober is in ieder geval zeker de moeite waard gebleken.

3,5*

Oblivion heeft mij uiteindelijk met gemengde gevoelens achtergelaten. Het is erg wisselend van niveau, en slaagt er helaas niet in zich te kunnen meten met de betere sci-fi films. Laat ik in ieder geval met het positieve beginnen. Visueel ziet het er prima uit en doet Oblivion soms denken aan Prometheus, waar ik het allemaal best wat weg van vind hebben. Het post-apocalyptische landschap ziet er desolaat, rauw en soms best indrukwekkend uit.

Inhoudelijk is het echter een heel stuk minder interessant. Op bepaalde thema’s wordt nooit echt diep ingegaan en ook de personages blijven allemaal erg oppervlakkig en krijgen maar weinig diepgang mee. Het zorgt ervoor dat Oblivion op diverse momenten erg leeg aanvoelt en nooit echt een ziel lijkt te hebben. Qua acteren is het ook niet al te best. Tom Cruise weet als geen ander de aandacht volledig naar zich toe te zuigen, maar die grote Tom Cruise show is hier duidelijk wel wat teveel van het goede. Olga Kurylenko is een zeer matige actrice en dat zie je hier ook weer terug. Alleen Freeman vond ik wel een aardig rolletje hebben, maar die heeft niet zo’n grote rol.

Het helpt daarnaast ook niet dat de dialogen vrij matig zijn en sommige grapjes afkomstig zijn uit andere films. De soundtrack is wel aardig, maar ook niet heel sterk. Wel redelijk goed waren deplotwendingen, die er zowaar voor zorgden dat enkele plotgaten verdwenen. Maar al met al is Oblivion geen topper gebleken. Visueel is het prima, maar verder valt er dus genoeg op aan te merken.

2,0*

Erg fijne film van Soderbergh, die vooraf al opvalt door de enorme sterrencast.

De kar wordt getrokken door George Clooney en Brad Pitt, die er ook duidelijk zin in hebben. Het verhaaltje is in feite vrij simpel, een beroving van drie casino’s, maar de uitwerking en invulling door Soderbergh mag er zijn, waarbij ook de locatie Las Vegas natuurlijk behoorlijk tot de verbeelding spreekt.

Mede door het enthousiasme van de acteurs en de stijlvolle aankleding, ontstaat er een film die heerlijk wegkijkt en een ontzettend fijn sfeertje kent. De film kent verder erg sterke dialogen en Soderbergh weet met zijn strakke regie ook Las Vegas af en toe op fraaie wijze vast te leggen. Verder wordt er een hoop aandacht besteed aan de voorbereiding en uitwerking van de casino-overval en ook dat ziet er goed uit. De film is verder luchtig en bevat ook de nodige humor.

Erg fijne film dus. Jammer dat het vervolg alleen behoorlijk tegenviel. De derde film is dan overigens wel weer oke.

4,0*

Ocean's eleven was destijds, ondanks dat het een remake was, een verrassende en verfrissende film. De film bevatte een goed plot, bevatte een hoop goede en bekende acteurs, was goed gemaakt en kwam vooral heel fijn en sfeervol over. Het vervolg Ocean's twelve was misschien wel iets te relaxed. De sterren vonden het gezellig met elkaar en dat straalde de film ook uit, alleen was het verhaal deze keer een heel stuk minder, waardoor de film eigenlijk als los zand aan elkaar hing.In deze film klopt het weer. Het verhaal is oke en de wisselwerking tussen de acteurs prima. Een en ander is best voorspelbaar, maar film slaagt er toch voor een groot gedeelte in om de sfeer en het geheel van het eerste deel te benaderen. Vermakelijk en een prima afsluiter van de reeks.

3,0*

Ocean's Eleven van regisseur Steven Soderbergh, is in mijn ogen een gave film. Ik keek destijds dan ook erg uit naar Ocean's twelve, maar dat is toch een fikse tegenvaller. Het is een rommelige film geworden, waar in tegenstelling tot zijn voorganger een logisch plot ontbreekt en die eigenlijk nog het meest lijkt op een uitje van bekende Hollywoodsterren. Dat de cast het leuk heeft gehad om de film te maken straalt duidelijk van de film af. Dankzij de zelfspot van de acteurs vond ik de film toch nog wel te genieten. Er zitten toch nog wel wat vermakelijke scènes in, maar daarvoor wil men een film als deze niet zien. Het bijrolletje van bruce Willis was trouwens erg leuk, maar in zijn geheel scoort de film toch dik onvoldoende. Gelukkig is het derde deel dan weer een stuk beter!

2,0*

Een leuke Bondfilm, niet heel speciaal, maar amusant genoeg om je tijd twee uur mee door te brengen.

Octopussy begint vooral met veel spektakel en een prima openingsscène, die het beste doet hopen. Ook wel leuk dat het zich deze keer allemaal grotendeels afspeelt in India. Dat maakt het allemaal wat meer afwisselend. Je kunt hier al duidelijk zien dat Moore te oud wordt om 007 te spelen, en hoewel het ook niet zijn allerbeste performance is, komt hij er hier nog net mee weg.

Moore heeft weer een aantal leuke oneliners, wat in combinatie met de aardige actie en het prima tempo voor een aantal leuke momenten zorgt. Maud Adams is een redelijke Bond girl. De schurk, gespeeld door Louis Jordan, doet het naar behoren, maar het is vooral leuk dat Q hier weer een wat groter aandeel in heeft. Dat levert altijd leuke scènes op, zo ook hier. Wel is het jammer dat regisseur Glen hier net als bij a View to a Kill, de fout maakt om de uiteindelijke ontknoping weer erg lang uit te rekken. Dat haalt het niveau toch weer een klein beetje naar beneden.

Verder is de muziek vrij aardig en goed passend bij de sfeer, die Octopussy uitstraalt. In zijn geheel is het allemaal voldoende en mag deze Bond zich tot de grote groep rekenen, die op een voldoende score van mijn kant uitkomen.

3,0*

Ik weet niet waarom, maar ik had hier toch wel iets meer van verwacht. Het begint allemaal erg sfeervol en het mysterie en alles daaromheen, wordt langzaam maar zeker ontrafelt, zonder dat er in de eerste helft nou bijzonder veel gebeurt.

In de tweede helft ontspoort het allemaal en lijkt de film vooral de richting kwijt, waarin het wil gaan. Daarnaast vond ik de hoofdrolspeelster ook maar een vervelend personage. Enorm betweterig, eigenwijs en bovenal ook erg dom. De schrikmomenten waren schaars en vond ik ook niet echt eng.

Al met al is het dus niet al te sterk. Het begint niet onaardig, maar eindigt vrij zwak.

2,0*

”In my profession there is neither good nor bad. There is innocence and guilt. That's all.”

Een erg mooie film noir, die vooral erg stijlvol en mooi geschoten is. Qua cameravoering wordt er goed gebruik gemaakt van de donkere steegjes en schaduwen, wat direct ook bijdraagt aan de sterke, soms zelfs onheilspellende sfeer van Odd Man Out. Het is in dat opzicht erg vergelijkbaar met The Third Man, die ook al zo mooi is in dat opzicht en ook van de hand van Reed is, die een duidelijke en sterke regie heeft.

Het verhaal is niet eens zo bijzonder, maar de uitwerking is erg goed. De acteurs spelen goed. James Mason speelt een uitstekende hoofdrol als de man op de vlucht, die ondanks zijn daad toch erg sympathiek weet over te komen. Hij is afhankelijk van de mensen die hij onderweg tegenkomt en dat maakt het verloop niet alleen onvoorspelbaar, maar ook nog eens behoorlijk spannend. Verder oogt het allemaal erg realistisch en zijn de keuzes die gemaakt worden verdedigbaar en vooral ook erg geloofwaardig.

Jammer van het onvermijdelijke trieste einde. Wel weer prachtig gefilmd, dat dan weer wel, maar stiekem hoopte ik dat Mason het zou redden. Het maakt de film er echter niet minder om. Het is prachtig gefilmd, met prima acteerwerk, een goed uitgewerkt verhaal en een groots einde.

4,0* dik

Ontzettend matige film dit, ondanks de fraaie vormingen van Katja Schuurman.

Schuurman mag dan mooi vormingen hebben, als actrice is ze maar matig en weinig overtuigend. Hetzelfde mag gezegd worden van tegenspeler Weeber, die op zich best kan acteren, maar in deze film nauwelijks uit de verf komt. De relatie tussen de twee personen komt op mij niet geloofwaardig over en is ook niet echt goed uitgewerkt. Inhoudelijk is er dus weinig te genieten.

Maar ook visueel heeft de film vrij weinig te bieden. De soundtrack is nog wel aardig, maar filmtechnisch zitten er maar weinig mooi geschoten plaatjes in de film. De seksscènes zijn eigenlijk nog het meest boeiend om te zien.

Kortom een slechte film met een tamelijk slecht verhaal en belabberd acteerwerk.

1,5*

Wel een aardige film. Er zitten een aantal heel herkenbare momenten in en sommige stukken op kantoor worden lekker droog gebracht. Hert had echter nog wel wat scherper gemogen. De personages zijn echter wel leuk. Iedereen komt erg duf en suf over en dat heeft op de een of andere manier iets natuurlijks. Zitten een aantal zeer geslaagde grappen en momenten in, zoals met de bouwvakkerbuurman, die alles hoort wat er gezegd wordt, maar ook wel wat mindere, zoals het hele gebeuren met Anniston eigenlijk. Toch vermaakt de film wel en kijkt het lekker weg.

3,0*

Mijn 7e Tarkovsky en ik durf wel te stellen dat dit samen met Zerkalo de zwaarste film is die ik van hem gezien heb. De film heeft voor mij hetzelfde probleem als Zerkalo. Visueel ziet het er allemaal prima en verzorgt uit, met af en toe erg fraaie camerashots, zoals ik van Tarkovsky gewend ben, maar van het verhaal was op een gegeven moment geen touw meer aan vast te knopen. Nu had ik dat bij andere films van hem ook weleens gedeeltelijk(Stalker, Ivan’s Childhood), maar die trokken je op een gegeven moment op zo’n weergaloze manier weer terug in de film, dat het vaak niet eens uitmaakte of ik alles begreep. Hier had ik dat soms, maar soms ook helemaal niet. Toch moet ik zeggen dat de film redelijk snel aan me voorbijging en ondanks de lange speelduur niet langdradig aanvoelde. Het einde was daarnaast ook wel mooi uitgewerkt. Daarom scoort deze film nog makkelijk een voldoende, al behoort het wel tot Tarkovsky's minste werk.

3,0*

Leuke film, vooral dankzij Nicolas Bro, die goed op dreef is hier.

Het is al weer een flinke tijd geleden dat ik een film van Christoffer Boe zag, dus het werd ook wel weer eens tijd. Na Reconstruction en Allegro gaat Boe hier een ietwat andere richting op. Hij maakt een soort van nep-documentaire met een handheld camera, waardoor alles nog wat realistischer gaat ogen, en speelt er zelf ook nog een rolletje in.

Het begin is even wennen, maar na een tijdje zijn er wel aan gewend. Boe probeert hier en daar wat uit en gooit er een aantal verwijzingen naar zijn vroegere films in, waarbij die naar Reconstruction veruit het leukst is, omdat Bro hierbij enorm obsessief gedrag vertoont. Dat obsessieve gedrag van hem is sowieso wel grappig.

Het laatste gedeelte is wel erg leuk gedaan, omdat Boe hier behoorlijk losgaat met zijn stijl, al had ik wel een vermoeden hoe dit alles af zou lopen. Ondanks dat dit misschien geen topper is, heb ik me verder prima vermaakt. De combinatie Bro en Boe werkt wat dat betreft vrij goed.

3,5*

Zeer aangenaam filmpje, dat in een rustig maar fijn tempo voorbij kabbelt. Berlijn is een plaats, waar ik ook nog wel eens naartoe zou willen en na het zien van deze film, krijg ik er alleen maar meer zin in.

Jan Ole Gerster is een getalenteerd regisseur. De keuze voort zwart-wit vond ik wel een goede en geeft het geheel een bepaalde nostalgie mee. De hoofdrolspeler moet naar de toekomst kijken, al krijgt hij te maken met personen en andere zaken uit het verleden.

Ik vond vooral de verhouding tussen drama en komedie erg uitgebalanceerd. De subtiele humor werkt erg goed, maar leidt nooit af van de basis, terwijl het drama ook bijzonder sterk is. De rode draad van de zoektocht naar koffie is trouwens ook erg leuk.

Oh Boy kent weinig uitzonderlijke momenten, maar is als som der delen erg sterk en blijft ook lekker lang hangen. Zo en nu eerst een lekker bakje koffie!!

4,0*

Leuke luchtige film van Ozu.

De film heeft een aparte soort van humor, die soms best goed werkt. Die vrouw die een aantal keren komt kijken, omdat ze denkt geroepen wordt, terwijl haar man scheten laat, is best komisch. En zo zitten er wel meer van dat soort momenten door de film heen verweven. De film speelt zich af op een kleine plaats van een vijftal gezinnen en nadat je iedereen een klein beetje kent is het allemaal best leuk om te volgen.

De manier van communiceren staat duidelijk centraal in deze film. De kinderen ergeren zich aan de taal van de volwassenen. De volwassenen ergeren zich aan de modernisering van de samenleving door de televisie. Verder komen ze er achter dat er door zwijgen heel wat misverstanden kunnen ontstaan. Daarnaast wordt er nogal wat afgeroddeld in deze samenleving. Op zich zitten er door die miscommunicatie best wat interessante stukken in de film en geeft de film zelfs nog stof tot nadenken.

De film maakt niet zoveel indruk als eerdere Ozu’s die ik zag, maar is desondanks een fijne wegkijker, die nog makkelijk boven de gemiddelde film uitkomt.

3,5*

Zeker niet slecht, maar ik had vooraf het idee dat dit weleens een topper zou kunnen zijn. Dat gevoel, kwam echter niet uit.

Los Ojos de Julia is in ieder geval erg sfeervol. Het begin is redelijk mysterieus en de gedachte dat eriets bovennatuurlijks aan de gang is, kan echter al vrij snel in de richting van de prullenbak. Het verhaaltje is niet onaardig, maar vooral op het gebied van spanning wordt er bij lange na niet het maximale uitgehaald. Ook zitten er hier en daar wat missers tussen, wat de film niet erg deert, maar er wel voor zorgt dat het nooit echt heel goed wordt.

Het einde is ook redelijk slap, al is het kwartier daarvoor juist weer wel erg goed. Mooie scene ook metde naald in het oog.Verder is het acteerwerk naar behoren, net als de rest van het geheel. Het kijkt verder lekker weg, is misschien niet top, maar de Spanjaarden zijn hier vaak wel goed in.

3,0*

Ik kan hier niet echt enthousiast over worden. In navolging van Seven Brides for Seven Brothers is dit een musical in een westernsetting. De setting is in ieder geval erg kleurrijk en de omgeving mag er op zich ook best zijn.

Het tempo is nogal aan de trage kant. Aangezien de muzikale intermezzo's wat wisselend van kwaliteit zijn, is dat soms niet echt fijn, aangezien de tijdsduur van Oklahoma! ook niet bepaald de kortste is. Gelukkig wordt er nog wel aardig geacteerd.

Het verhaal met de bijbehorende romantiek is daarentegen enorm zoetsappig. Bij andere films zie ik dit soms graag, maar hier vond ik het allemaal net wat teveel van het goede. Het is erg dik aangezet, wat op zich niet raar is bij een musical, maar ik vond het af en toe nogal storend.

Al met al geen superslechte musical, maar ook niet echt een goede. Het had met een wat hoger tempo en een iets ingekort verhaal nog best wat kunnen worden, maar het is dan ook een genre, dat maar moeilijk punten weet te scoren bij me.

2,0*

Een interessante film van Eisenstein, die qua niveau vergelijkbaar is met zijn andere jaren twintig films. De Oktoberrevolutie van 1917 was ik wel mee bekend en is één van de allerbelangrijkste aanleidingen tot het ontstaan van het communisme.

Eisenstein weet ook hier een fijne montage en camerawerk af te leveren, met een aantal sterke scenes, waarbij er honderden mensen tezamen komen. Toch wordt er een soort van eenheid gecreëerd door hem. Lenin wordt hier duidelijk verheerlijkt en ik vond het ook wel leuk om weer wat zaken aangehaald te zien worden, die ik alweer vergeten was, maar die door deze film ineens weer uit het geheugen naar boven gehaald werden.

Qua montage is Eisenstein zijn tijd altijd wel ver vooruit. Hij weet meestal wel iets boeiends te vertellen, al wordt het op de een of andere manier ook nooit heel grootst of meeslepend, waardoor zijn films altijd van een echte topscore verstoten blijven. Maar het is een leuk stukje geschiedenis, dat kan zeker niet worden ontkend.

3,5*

Mooie film met een lach en een traan.

Departures is een film dat een vrij zwaar onderwerp behandelt. Het gaat over het uitgebeuren in Japan en laat tevens zien hoe men daar omgaat met de dood en vooral ook met het lichaam van de persoon die is overleden. Een onderwerp dat je behoorlijk subtiel moet aanpakken.

Dat gebeurt in Departures ook. Daarnaast bevat een film fijn en sterk acteerwerk.Masahiro Motoki is erg overtuigend als Daigo, een voormalig cellist, die worstelt met zijn verleden, maar ook met zijn toekomst. Op sommige momenten slaagt hij erin grappig uit de hoek te komen, maar ook in de serieuze momenten van de film overtuigt hij. De mooiste rol is wordt echter neergezet door Tsutomu Yamazaki, die als zijn nieuwe werkgever hem veel zaken over leven en dood leert, maar daarnaast ook een soort van vaderfiguur voor hem wordt. De band tussen deze twee mannen is op een erg mooie manier uitgewerkt.

Verder kenmerkt de film zich door een mooie cinematografie en een sterke soundtrack. De hoofdrolspeler was eerst een cellospeler en die stijl komt ook regelmatig terug in de muziek van de film. Het is echter een heerlijk deuntje, die maar in mijn hoofd blijft hangen en die mij op de een of andere manier aan de film “In the Mood for Love” doet denken. Die film heeft namelijk ook zo’n terugkerend deuntje die erg mooi is en die na het zien van die film ook maar in mijn hoofd bleef rondspoken.

Departures is een sterke film. De film heeft sentiment, maar wordt nooit overdreven sentimenteel, doordat de film ook genoeg luchtigheid bevat. Het acteerwerk is erg goed en daarnaast is het ook mooi om te zien hoe men in een land als Japan de doden behandeld. Dat gebeurt op een respectvolle manier en ondanks het zware onderwerp is het geen droevige film, maar juist een hartverwarmende film.

4,0*

Voorspelbare familiefilm, vol moraaltjes en een hoop flauwe grappen, eigenlijk precies wat je van tevoren bij een film als deze ook mag verwachten. Toch zitten er gelukkig ook nog wel wat geslaagde grappen in, mede ook dankzij Seth Green, die ik persoonlijk altijd wel grappig vind, al is zijn rolletje hier verder niet bijzonder. Ook Travolta is nog wel aardig, i.t.t. Williams die ik in zijn typische rol, die hij zovaak speelt ook hier maar zeer vervelend vind. In zijn geheel dus zeker geen bijzondere film, al had ik van tevoren nog veel erger verwacht.

2,0*

Vermakelijke komedie met een Ferell en een Vaughn die allebei erg lekker op dreef zijn. Het verhaal is lekker rechttoe rechtaan en een hoog niveau haalt het allemaal niet, maar vervelen doet het in elk geval geen moment. De grappen zijn talrijk , al is de humor vaak wat platvloers. Luke Wilson doet zijn best, maar hier zien op komisch gebied toch wel een heel stuk minder in huis te hebben dan zijn collegavrienden. Er zit trouwens ook nog een leuke bijrol van Sean William Scott in. Leuke onzin al met al dus!

3,0*

Bij vlagen een hele aardige film. Ik had van tevoren bij dit verhaal wat meer actie verwacht, met een aantal scènes waar de hoofdrolspeler helemaal door het lint zou gaan na vijftien jaar gevangenschap. Dat viel achteraf reuze mee, omdat de nadruk in deze film wat meer het drama ligt.
Op zich niets mis mee, want het wordt wel op een mooie manier gebracht. Het kleurgebruik van de film is apart, maar geeft de film mijns inziens wel iets extra’s mee. Ook visueel zit de film goed in elkaar met af en toe hele goede shots, al vond ik juist de actiescènes er wat minder overtuigend uitzien. Ook de muziek vond ik goed gekozen en fijn om te horen. Niet te overdreven bombastisch, zoals je vaak in andere films ziet, maar juist iets rustiger en goed passend bij de film.
Het verhaal is goed te volgen, al had ik in eerste instantie niet direct door dat er afgewisseld werd tussen heden en verleden. Wel goed gedaan trouwens, want het geeft de film op sommige momenten net wat meer diepgang.
Tenslotte is de film op sommige momenten nog best goor om te zien. Vooral de scène waarbij Oh Dae-su zijn eigen tong afhakt staat me nog erg goed voor de geest. Brrrr..........
Prima kijkvermaak dus!

Dikke 3,5*

Een aardige Disneyfilm, die deze keer het alom bekende verhaal van Oliver Twist op geheel eigen wijze uitwerkt. Ik vond de animatie niet altijd even sterk, maar vooral het eerste en laatste liedje van de film zijn wel erg leuk. Verder zijn de personages wel geinig, op Georgette na, die ik maar irritant vond. Ook duurt het gelukkig allemaal niet te lang. Voldoende dus van mijn kant.

3,0*

Degelijke film, die nergens bijzonder wordt, maar desondanks wel fijn wegkijkt.

Met het verhaal van Oliver Twist ben ik sinds mijn jeugd al bekend. Desondanks heb ik het nooit een echt indrukwekkend verhaal gevonden. Overig jaar heb ik Oliver! gezien, waarin hetzelfde verhaal op musicalachtige wijze wordt gebracht. Dat vond ik niet echt een succes.Polanski brengt het in ieder geval beter.

Hij weet hier een sterke Britse sfeer te scheppen. Verder zijn de acteerprestaties degelijk, waarbij vooral Kingsley zijn rol goed invult. Fagin heb ik ook altijd het meest interessante personage gevonden, omdat hij zo gekleurd is. Hij heeft zijn goede en slechte eigenschappen en dat zie je hier mooi terug.

Maar ondanks dat het geen slechte film is, wordt het dus ook nergens heel goed. Het is deglijk vakmanschap, maar meer ook niet.Sommige regisseurs zouden tekenen voor zo'n film, maar Polanski kan echter nog veel beter dan dit.

3,0*

Zo dit was me een lange zit zeg. Ik heb het van nature al niet zo op musicals, maar dit viel niet mee. Carol Reed, toch niet de eerste de beste slaagt er in ieder geval in de film mooi aan te kleden en uiterst verzorgd te laten overkomen. Helaas houden de pluspunten rond deze film daar wat mij betreft op. Het grote probleem van deze film zijn de talloze nummers die voorbij komen en die ik op een enkele na allemaal maar erg matig vond. Daarnaast haalden die nummers me iedere keer weer uit de film en hierdoor onbeert de film ook alle vorm van enige vaart. Telkens als ik dacht dat het misschien wel wat leuker zou kunnen gaan worden, kwam er weer zo'n vervelend rotnummer voorbij, waardoor je uiteindelijk wel een film krijgt die bijna tweeënhalf uur duurt. Daarnaast is het acteerwerk ook maar matig. vooral de jongetjes zijn lang niet altijd overtuigend. Kortom nog minder dan ik van tevoren gedacht had.

1,5*

De tweede film die ik zie van Buñuel en dit is toch heel wat beter wat mij betreft dan Belle de Jour. De film is op momenten keihard en weet alle ellende en armoede die in de film afspeelt enorm goed op mij als kijker over te brengen.

Het verhaal is bijzonder interessant en het ongemakkelijke gevoel dat Buñuel door middel van de film op de kijker probeert over te brengen, komt in het laatste half uur bij mij in ieder geval keihard aan. Ik vond het vervelend dat toen El Jabio dood was, de zwerver keihard stond te juichen. En dan bedoel ik vervelend in de zin van dat die scene mij een naar gevoel gaf en gelijk duidelijk maakte dat alle personages hun slechte kanten hebben. Ook bevat de film sterke bijpassende muziek en zijn de surrealistische scènes op bijzonder mooie wijze in de film verwerkt.

Ja ook mij lijkt deze film een voorganger van Cidade de Deus, maar deze film is beter en weet je als kijker een naar en ongemakkelijk gevoel te geven en dat is gewoon knap. Klein meesterwerk en mijn nieuwsgierigheid voor de rest van Buñuel’s werk is nu echt gewekt.

4,5*

Leuk om een keer te zien, maar als je niet veel met de Olympische Spelen hebt, stelt het allemaal niet zoveel voor.

Ik vond het wel interessant, al wordt het op den duur een beetje eentonig. De Nazi ondertoon is op momenten duidelijk aanwezig en de nadruk ligt hier ook duidelijk op de atletiekonderdelen. De marathon, het polstokhoogspringen en de wesdstrijden met Jesse Owens waren voor mij de hoogtepunten van deze documentaire.

En stiekem was het best leuk als er weer eens geen Duitser op het podium stond bij een onderdeel. Deel twee gaat binnenkort ook nog wel aan de beurt komen.

3,0*

Bij dit tweede deel had ik wat meer moeite om in de film te komen. Waar het eerste deel langzaam minder werd, daar wordt deze documentaire richting het einde steeds wat beter, met het schoonspringen als absolute hoogtepunt.

Ook de muziekkeuze is hier wat beter. Wel is het allemaal wat minder samenhangend, maar daarnaast zijn de sporten wel weer wat afwisselender. Het blijft ook wel vermakelijk om die overenthousiaste commentator weer te horen.

Al met al behoorlijk gelijkwaardig aan het eerste deel.

3,0*

Wel leuk, ondanks dat er best een hoop mis is, als je hier serieus naar kijkt. Doe je dat iets minder, dan is het een lekkere wegkijker.

Vooral Butler verraste me en weet de film toch wel enigszins te dragen. Ik was vroeger nooit zo’n fan van hem, maar ik moet zeggen dat hij me langzaam aan steeds beter begint te bevallen. Daarnaast is Olympus has Fallen volgestopt met erg veel actie. De meeste actie is best goed en het zorgt ervoor dat het tempo lekker hoog ligt en je zelf ook niet al te veel tijd krijgt om na te denken. De actiescènes zijn soms ook lekker hard. De CGI is in orde, maar kon op sommige momenten wel iets beter.

Verder blijven de overige personages nogal plat en staat Amerika natuurlijk weer voor het goede , wat een aantal keren erg overdreven naar voren komt. Maar goed, dat kun je nu eenmaal verwachten in dit soort films. Maar ik heb me best geamuseerd en ondanks de kritiekpunten verveeld het ook geen seconde. Dat levert allemaal nog geen top film op, maar het is in ieder geval een heel stuk beter dan het laatste deel van Die hard, waar dit af en toe ook wel enigszins aan doet denken.

Een goede hoofdrolspeler en prima actie verbloemen de zwakheden behoorlijk, en daardoor is het allemaal prima genietbaar.

3,0*