Meningen

Erg leuke verfrissende film, die de nodige drama bevat, maar gelukkig ook een hoop humor. Ik zat eigenlijk vanaf het begin in de film en heb er tot het einde toe best van genoten. Het tempo van de film is goed en film geeft op de een of andere manier een heel herkenbaar beeld van de problemen die de mensen dit gezin (met elkaar) hebben.

Het acteerwerk is ook prima, zowel zoon Marc-André Grondin alsmede vader Michel Côté zetten sterke rollen neer. De vader is sowieso erg leuk met zijn soms erg droge opmerkingen. Dat is af en toe erg grappig. Ook de muziek bevalt wel Franstalige nummers worden afgewisseld met klassiekers van David Bowie en de Stones en het versterkt de sfeer van de film eigenlijk alleen maar.

Verder is de montage erg goed. Diverse afwisselende, inzoomende shots, zorgen ervoor dat alles heel dynamisch overkomt. Het ziet er regelmatig mooi en goed verzorgd uit en er zaten wel een paar creatieve momenten tussen.

Een erg leuke film dus, die ik meer als tragikomedie zou omschrijven, dan als drama, want ik heb toch regelmatig moeten lachen om vooral de vader. Mooi in balans allemaal en een film die ik zo weer op zou kunnen zetten!

4,0*

”How can you trust a man who wears both a belt and suspenders? The man can't even trust his own pants.”

Geweldige western van grootmeester Sergio Leone. Er is altijd een strijd gaande tussen deze spaghettiwestern en The Good, the Bad and the Ugly. Ik prefereer duidelijk die laatste, maar kan net als velen andere niet ontkennen, dat ook dit een zeer goede western is, met erg veel goede elementen.

Er wordt nogal eens gezegd dat dit een trage film is. Dat is absoluut waar. Het is echter aan de traagheid, de spanning en de geweldige cinematografie te danken, dat je zo snel in het verhaal wordt opgeslokt. De openingsscène is wat dat betreft alleszeggend. Hij is traag, maar tot in de puntjes gedetailleerd en om de een of andere manier brengt het een soort van zomerse loomheid met zich mee, waardoor het kijken er naar, heel plezierig en ontspannen aanvoelt. Die openingsscène is dan ook niet minder dan memorabel te noemen.

Daarnaast heeft Once upon a Time in the West gelukkig nog veel meer te bieden. De cast speelt de pannen van het dak. Henry Fonda zet een ontzettend sterke schurk neer. Hij heeft een sterke uitstraling en iedere scène waarbij hij in beeld is, gaat er dreiging van hem uit. Claudia Cardinale is de vrouw in het verhaal. Zij speelt een weduwe, en acteert vol overgave en daarnaast denk ik niet dat ik ooit een mooiere vrouw in een western heb gezien. Wat een uitstraling en wat een schoonheid. Alleen haar voorkomen is al voldoende om een scène goed te maken. Tenslotte is er nog de man met de harmonica. Charles Bronson zet hem op geweldige wijze neer. Niet veel zeggen, met een mysterieuze blik, snel handelend waar het moet, zet hij een legendarische rol neer, die door hem zelf ook nooit meer geëvenaard zou worden.

Een ander positief punt is de muziek, die wordt verzorgd door Ennio Morricone. Die muziek is zo krachtig en sterk en past perfect bij de emoties die de personages moeten overbrengen. Vooral op de mondharmonica sluit het allemaal perfect aan. Het is ook weer het soort muziek dat je in een bepaalde trance weet te brengen. Daarnaast maakt Leone zoals altijd veel gebruik van close-ups, waarmee hij de personages nog dichter op de kijker projecteert, waarbij wij hun gevoelens en ervaringen nog beter voelen. Tenslotte is het leuk om te zien dat deze film is beïnvloedt door vele andere westerns. Als je er een hoop gezien hebt, dan vallen de talloze verwijzingen naar oudere westerns goed op. Maar ook zonder die filmervaring vallen er wel enkelen te ontdekken.

Once Upon a Time in the West is zonder twijfel één van de beste spaghettiwesterns ooit gemaakt. De cast is fantastisch, de muziek is wonderschoon en de cinematografie is op sommige momenten niet minder dan verbluffend. Het is soms een tikkeltje traag, maar wel uitermate boeiend en spannend. Samen met The Good, the Bad and the Ugly behoort deze film tot de top in het westerngenre, die zich vandaag de dag terecht een klassieker mag noemen, die je als filmliefhebber gewoon gezien moet hebben.

5,0*

Erg mooie film van Scola, zowel qua thematiek, als inhoudelijk. Het acteerwerk is van een hoog niveau en het speelse toontje doet de film veel goed.

Het oogt allemaal erg natuurlijk en vooral de diverse verwijzingen naar en odes aan zijn illustere voorgangers zorgen hier voor een soort van kers op de taart. Scola weet dat de na-oorlogse Italiaanse cinema van een ontzettend hoog niveau is en dat o.a. zijn voorgangers als Visconti, Fellini, De Sica het erg groot hebben gemaakt. Scola eert daarom zijn leermeesters, maar laat daarnaast zien zelf een ontzettend goede leerling te zijn, die niet voor zijn voorgangers onderdoet.

C'eravamo Tanto Amati is een fijne wegkijker, met een mooi verhaal over vriendschap, dat filmisch van een zeer hoog niveau is en een ode aan de cinema zelf.

4,0*

Zo zie je ze niet vaak!

In ieder geval een erg originele film, dat moet gezegd worden, want van een filmploeg die meeloopt met een moordenaar ken ik geen tweede film. Het filmen in zwart-wit is best een goede zet en geeft de film enige rauwheid mee. Daarnaast bevat de film best mooie shots, vooral van de moorden, maar echt raken doet het me allemaal niet. De film kwam vooral op mij over als een vermakelijke film met een zeer druk hoofdpersonage, die soms sympathiek is, soms grappig, soms brutaal, soms best wel een klootzak en vooral eigenlijk compleet gestoord is. Verder zit er nog wel wat geslaagde zwarte humor in de film, maar daarnaast zakte de film ook wel eens in. Ik kanin ieder geval goed begrijpen dat mensen van deze film kunnen genieten en dat anderen er niets aan vinden. Voor mij in ieder geval leuk om een keer gezien te hebben.

3,0*

Deze film wordt toch wel als een klassieker beschouwd, maar kon mij niet zo heel erg bekoren. Nu ben ik sowieso niet zo'n musicalliefhebber, maar vrouwlief houdt er wel van en ik probeer graag iets uit, ook als het dan weleens niet zo goed bevalt, zoals hier.

Liza Minnelli speelt zeker goed,evenals Joel Grey, dat moet gezegd worden. Het verhaal is wel aardig, maar toch sloeg de verveling regelmatig toe. Vooral op muzikaal gebied is het allemaal niet geweldig. Er zat nooit een nummer tussen, dat mij echt aansprak of dat ik mooi vond. De aankleding van de film is overigens wel mooi. Vooral in de Kit Kat Club ziet het er allemaal erg mooi uit.

Uieindelijk is het zeker geen hele slechte film, maar is het vooral de muziek, die de film net doet overhevelen naar de negatieve kant van de score.

2,5*

Redelijke film, maar echt heel goed wordt het nooit.

Er zitten wat leuke verwijzingen in naar klassieke horrorfilms uit de jaren zeventig en tachtig, dat is altijd wel leuk om te zien. Maar zoals een klassieker als The Last House on the Left zijn gebreken kent, daar heeft Cabin Fever dat ook. Vooral op het gebied van spanning is Cabin Fever ondermaats. Spannend wordt het bijna niet.

Gelukkig heeft de film een hoop gore en nog wat geslaagde humor, zodat de film ondanks het gebrek aan spanning verder prima uit te zitten is. Het concept van een aantal vrienden, die in een vakantiehuisje in een bos zitten, is ook niet bijster origineel. Het tempo is echter goed en een paar redelijk twists zorgen ervoor dat het goed te doen blijft.

Toch ben ik niet echt onder de indruk.

2,5*

Een erg leuke en verfrissende film in het genre, al werd ik er misschien niet helemaal door omver geblazen, maar erg leuk vermaak is het zeker.

De manier waarop The Cabin in the Woods het aanpakt werkt. Het hele clichégebeuren wordt op een leuke manier op de hak genomen. Ik werd steeds benieuwder hoe alles in elkaar zat en doordat er iedere keer slechts kleine details werden onthuld, bleef ik tot het einde toe nieuwsgierig.

Geniaal is het moment waarbij alle mythologische wezens in de lift te voorschijn komen. Erg leuk gedaan en tevens een scene, waarbij je jezelf zit te verwonderen wat er allemaal gebeurt. Daarnaast is het sfeertje bijzonder sterk en verveelt het allemaal geen seconde.

Verder valt ook op dat er een hoop leuke verwijzingen naar andere horrorfilms inzitten. De manier waarop Sigourney Weaver uiteindelijk wordt geïntroduceerd is geweldig en wederom een mooie link naar een oude klassieker.

Het valt me op dat ik nu nog steeds over de film zit na te denken. Ja dan heb je als makers toch wel iets goeds gedaan. Ik zat lange tijd met drieënhalve ster in mijn hoofd, maar ben toch van mening dat dit originele werkje nog een halfje meer waard is. Dus bij deze!

4,0*

Een hele belevenis om eens een film van bijna 90 jaar oud te zien. Ik snap dat de film voor zijn tijd heel baanbrekend was, maar tegenwoordig zijn we wel wat gewend. Het verhaal in de film zit goed in elkaar, alleen is het door het donkere verhaal niet altijd even goed te volgen. De film ziet er inderdaad erg expressionistisch uit met mooi gemaakte decors die in de verte ook wel een beetje aan Tim Burton doen denken. Dr. Caligari kwam soms behoorlijk eng over, vooral als je hem door het raam in zijn stoel ziet zitten. Best geinig allemaal, maar in mijn ogen niet echt bijzonder. 70 minuten is trouwens de perfecte tijd voor een film als deze.

3,0*

Een boeiende film weer van Haneke, die ook deze keer weer een film heeft afgeleverd, die stof geeft tot nadenken.

Caché valt in eerste instantie op door het uitermate trage tempo. Een gezin wordt lastiggevallen en het blijkt al snel dat het te maken heeft met het verleden. Ondanks dat er soms niet heel veel gebeurt weet Haneke je toch enigszins te prikkelen door mij nieuwsgierig te maken en niet te snel teveel prijs te geven. Soms gaat het tempo even omhoog, maar meestal blijft het laag. Haneke gebruikt dat ook om zijn kenmerkende lange shots te tonen. Shots die vaak wel erg mooi geschoten zijn. Daarnaast blijf je toch wel constant over het verhaal nadenken. De vraag wie de tapes gestuurd heeft, hield mij wel behoorlijk bezig.

Het acteerwerk is overigens heel behoorlijk Auteuil speelt een prima rol en zet echt een overtuigend personage neer, waarvan ik echt steeds meer twijfels kreeg over zijn eerlijkheid. Binoche heb ik nog nooit een slechte rol zien spelen en ook hier houdt zij zich prima staande. Naarmate het einde vordert, verwachtte ik op een gegeven momentnog een uitschieter. Die kwam echter niet, en ik was toch even verbaast omopeens de aftiteling over het beeld te zien lopen. Ik miste aanvankelijk de betekenis van deze scene, maar een paar reviews hierover nalezen, geeft uiteindelijk toch een hoop duidelijkheid.

Caché is uiteindelijk een film gebleken, die me niet helemaal overdonderd heeft. Maar het is wel weer goed gemaakt, kent niet al te veel minpuntjes, en geeft zeker een hoop stof tot nadenken.

3,5*

Viel toch een klein beetje tegen moet ik zeggen. Op zich zijn er veel goede ingrediënten aanwezig om hier een leuke komedie van te kunnen maken, maar het kot niet helemaal uit de verf.

Chase en Murray zijn toch wel leukste elementen hier. Vooral Murray die continu de strijd aangaat met de grondeekhoorn, zorgt voor de nodige humor. Daaromheen is het vaak wat flauw en zitten er ook duidelijk momenten in dat het allemaal minder leuk is of gewoon inzakt.

Dat de basis hier voor Groundhog Day is gelegd, lijkt me overigens ook duidelijk. Die samenwerking tussen Ramis en Murray is vooralsnog zeker een stuk grappiger te nomen dan deze.

2,5*

Zeker niet slecht, deze Cadence, waar vader en zoon Sheen samen in spelen, terwijl vader de film ook nog eens regisseert.

Ondanks dat het tempo behoorlijk traag is, bleef ik toch van begin tot einde grotendeels geboeid zitten kijken. Vader en zoon Sheen spelen beiden goed en ook de relatie tussen Franklin en zijn zwarte medegevangenen wordt redelijk goed uitgewerkt. De rest van de cast doet het ook naar behoren, waarbij vooral Laurence Fishburne en Michael Beach er in positieve zin bovenuit springen.

Op een gegeven moment komt het nummer Chaingang voorbij, waar de gevangenen dan op een aparte manier op dansen. Dat was wel een leuke onderbreking. Al met al is Cadence wel aardig. Soms goed, soms iets minder, maar goed genoeg voor een voldoende score.

3,0*

Prima film dit van Visconti.

Visconti is een regisseur, die graag de tijd neemt om een film te vertellen en hier is dat niet anders. Het begin van de film is aardig, maar ik had wel moeite om in de film te komen, mede ook, omdat ik het lastig vond alle personages uit elkaar te houden. De travestietendans is een mooi hoogtepunt van dat begin.

Als ik de personages eenmaal goed kan plaatsen wordt de film gelukkig ook beter en beter. Dirk Bogarde levert hier evenals Ingrid Thulin een erg sterke acteerprestatie af, niets om aan te merken. Toch ben ik nog het meest onder de indruk van Helmut Berger. Zijn uiteindelijk transformatie is fascinerend om te zien en daarnaast gewoon erg geloofwaardig.

Het tweede gedeelte van de film bevat voor mij ook echt de hoogtepunten. De nacht van de lange messen is een fantastische scene. Ook de scene waarbij moeder en zoon samen in bed liggen, had iets surrealistisch over zich heen en is erg sterk.

Rest me nog te zeggen dat de film visueel erg goed is en een fijn baroksfeertje heeft. De sfeer is soms lekker dreigend en de film is uiteindelijk gewoon erg goed.

4,0*

Leuke mix van verschillende genres, gecombineerd met prima acteerwerk, waardoor je automatisch een fijne wegkijker hebt.

Want dat is The Caine Mutiny. Echt heel hoogstaand wordt het nooit, maar met een paar goede acteurs en een degelijk script kom je in ieder geval al een heel eind. Vooral Humphrey Bogart speelt een erg leuke rol. Hij is een nogal autoritaire kapitein van een schip, die tijdens een reis steeds verder lijkt door te draaien. Hij speelt sterk en overtuigend, maar daarnaast vond ik zijn aparte gedrag soms ook wel grappig. Vooral als hij op een gegeven moment het zwaar krijgt tijdens de ondervraging in de rechtzaal, is absoluut hilarisch. Fred MacMurray en Robert Francis spelen overigens ook prima.

De scènes op de boot zijn goed gemaakt, vooral tijdens de storm, ziet het er visueel allemaal erg goed uit. De sfeer is vaak lekker luchtig, ondanks het op papier zware verhaal. Echt hoogstaand wordt het allemaal nooit, ondanks dat het overal degelijk is en vaak ook erg vermakelijk. De rechtbankscène is voor mij het hoogtepunt van de film. Erg vermakelijk om te volgen, al heb ik sowieso wel een zwak voor dat soort momenten. Het liefdesverhaaltje van Francis is dan weer wat minder en vond ik op sommige momenten zelfs behoorlijk storend. Het leek er een beetje aan de haren bijgesleept en leidde alleen maar af van het werkelijke verhaal.

Al met al een fijn filmpje. Makkelijk, luchtig, leuk en een fijne wegkijker.

3,5*

Een behoorlijk absurde en droogkomische roadtrip, zoals alleen Aki Kaurismäki ze kan maken.

Ik moet zeggen dat de humor hier soms wel heel zwart is. Ik had even wat tijd nodig om erin te komen. De zwart-wit fotografie zorgt in combinatie met de aangename muziek voor een bevreemdend, maar wel aangenaam sfeertje. De humor wist mij niet altijd te raken, maar er zitten in ieder geval meer dan voldoende geslaagde momenten in. Het feit alleen al, dat iedereen Frank heet, zorgt ook voor een aantal geslaagde momenten.

En uiteindelijk ook hier wel weer aardig van genoten. De humor moet je liggen, maar als die bevalt, zal je ook de rest van het oeuvre van Kaurismäki goed kunnen smaken.

3,5*

Een degelijke thriller, die de volledige speelduur wel weet te vermaken.

Ik moet zeggen dat Halle Berry het hier prima doet. Ik vind haar nogal wisselend in acteerprestaties, maar hier laat ze zich in ieder geval weer eens van de positieve kant zien. Ook Michael Eklund is sterk en zet een behoorlijk gestoord personage neer, die af en toe erg creepy voor de dag weet te komen.

Verder is het visueel niet verkeerd. De soundtrack zorgt voor redelijk wat sfeer en draagt op de “belangrijke momenten” bij aan de spanning. Wel vond ik het einde wat vreemd. Normaal kan ik dat wel waarderen, maar hier paste het niet echt bij het personage van Berry. Ook die onnozele vent, die halverwege wil helpen en in de kofferbak belandt, was niet al te sterk.

Maar goed, het kijkt zoals gezegd wel lekker weg, kent een degelijke spanningsopbouw en heeft verder niet heel veel zwakke punten. Best aangenaam kijkvoer dus.

3,0*

Aparte, maar wel een fijne film van Du Welz. Vinyan beviel mij ook wel en Calvaire is van hetzelfde soort. De film is in ieder geval lekker onvoorspelbaar, bevat een paar lekker weirde personages en kent een lekker eigenaardige, maar sterke sfeer.

De inleiding had wel wat korter gekund, want voor een film die slechts anderhalf uur duurt, komt de spanning wat laat. Du Welz gebruikt verder een paar sterke shots, zoals o.a. het reeds veel genoemde 360 graden shot dat precies de gestoordheid van alles op dat moment op een perfecte manier weergeeft. Het dansen in het cafe, was voor mij het hoogtepunt van de film. Geweldige scene om te zien, waarin echt alles lijkt te kloppen.

Lekker filmpje dus en Du Welz is een man om in de gaten te houden.

3,5*

The Cameraman is een aardige film met Buster Keaton, maar haalt het mijns inziens niet bij zijn betere werk.

Het grote verschil is vooral dat dit minder slapstickachtig en spectaculair is, dan ik van hem gewend ben. Keaton speelt zijn rol als cameraman met de nodige overtuiging en zorgt in ieder geval voor voldoende vermaak. Het romantische ondertoontje dat door het verhaal verweven is, wordt goed benut en zorgt ervoor dat ik op het einde toch wel met een glimlach op mijn gezicht zat. Er zitten een aantal geslaagde grappen in, maar ook momenten dat het wat minder werkt en daardoor ook wat minder leuk is.

Gelukkig is het tempo wel lekker hoog en de speelduur niet lang, waardoor de negatieve punten nooit de overhand krijgen. Best leuk, maar ook niet meer dan dat dus. Een stuntende Keaton vind ik persoonlijk het allerleukst.

3,0*

Toch wel enigszins tegenvallend dit.

Ferrell en Galifianakis zijn toch wel twee acteurs, die me vaak wel aan het lachen kunnen maken. Hier lukt het vooral die laatste en valt Ferrell wat tegen. Hoewel het idee leuk is, om de Amerikaanse verkiezingscampagne eens goed op de hak te nemen, is de uitwerking niet altijd even grappig.

Er zitten een paar leuke scenes in, maar het overgrote deel van de grappen is niet zo leuk. Veel poep, plas en seksgrappen, die voorspelbaar, flauw en vooral totaal niet leuk zijn. Die baby die in slowmotion een klap in zijn gezicht krijgt, was dan wel weer geniaal. Verder zijn de bijrollen nog redelijk goed ingevuld, waardoor de uiteindelijke schade nog ietwat meevalt.

Beide heren hebben in ieder geval weleens in grapperige films meegespeeld, en gaan dat hopelijk in de toekomst ook weer doen.

2,0*

Aardige film, die het vooral van het sterke acteerwerk moet hebben. Ledger en Cornish spelen allebei behoorlijk sterk moet ik zeggen, evenals Geoffrey Rush in zijn bijrol van vriendelijke drugsdealer.

Verder valt op dat deze film enorm frisse kleuren heeft, alles ziet er erg mooi en verzorgd uit. Toch duurde het eigenlijk wel even voorat in de film zat. De film begint gelijk midden in het verhaal en wordt vooral vanuit het oogpunt van het personage van Heath Ledger verteld. En hoewel Ledger goed acteert, vond ik zijn personage maar een weinig sympathie opwekkende slome nietsnut, die soms zelfs een lichte irritatie opwekte. Dit zorgde ervoor dat ik bij sommige gebeurtenissen in de film echt het gevoel had van eigen schuld dikke bult, i.p.v. dat het een bepaalde sympathie opwekte, zoals waarschijnlijk de bedoeling was.

Toch verveelt de film in het tweede gedeelte uiteindelijk niet, omdat dat gedeelte een stuk sterker is dan het eerste gedeelte. De scènes waarbij ze afkicken en die van de dode baby, zijn buitengewoon sterk. Verder vond ik de weg naar het einde redelijk voorspelbaar, maar het einde zelf kon ik dan toch wel weer waarderen. Geen superslecht einde, maar een einde met hoop, iets wat ik op de een of andere manier niet verwacht had, maar uiteindelijk wel beter vind passen bij de toon van deze film.

Al met al een degelijke film, die niet echt origineel is, maar zeker genietbaar.

3,0*

Candyman is best sfeervol, maar daarmee is het grootste pluspunt ook gelijk wel benoemd. Het is het allemaal net niet soms. Het verhaal is op papier best aardig, maar komt qua uitwerking hier en daar duidelijk wat te kort.

Qua horror stelt het allemaal ook niet zo heel bijzonder veel voor. Een paar redelijke schrikmomenten, die vooral goed werken dankzij Tony Todd, een man die in dit soort horrorfilms altijd wel op zijn plaats is. Madsen doet het redelijk, maar ook niet meer dan dat.

Het echte spektakel zit duidelijk aan het einde en is ook best goed. Wel is het jammer dat Candyman niet meer van dit soort momenten kende. Nu blijft het ondanks die paar schrikmomenten nogal gezapig en wordt het nooit het spannend. Ook Philip Glass heeft weleens betere soundtracks verzorgd. Meer dan een matige score zit er wat mij betreft dan ook niet in.

2,5*

Prima film weer van Bava. Deze keer eens geen horror, maar een thriller. Ook in dat genre bewijst Bava goed uit de voeten te kunnen.

De sfeer is lekker zwoel en doordat het grootste gedeelte zich in een dichte auto afspeelt, op sommige momenten zelfs licht claustrofobisch. het is allemaal vrij eenvoudig van opzet, maar dat is hier juist de kracht. Het camerawerk is fijn, dicht op de huid en zorgt voor net dat beetje meer spanning.

Halverwege boet de film op een gegeven moment wel wat aan kracht in. Het einde is gelukkig verre van voorspelbaar en vond ik erg goed gevonden. Bava is een leuke regisseur, die uit weinig best veel kan halen en iemand, die mijn interesse zeker heeft.

3,5*

Erg flauw filmpje, met een hele hoop bekende gezichten die aan deze race meedoen. Zaten nog wel wat geinige momenten tussen, vooral dankzij Jackie Chan en "Jaws" uit James Bond, maar echt leuk wordt de film eigenlijk nergens.

1,5*

Een moeilijk te definiëren film van The Archers. Het heeft op de een of andere manier iets ongrijpbaars, het verhaal, wat we hier voorgeschoteld krijgen. Ik verwachtte aanvankelijk een soort van detective. Daar begint het ook wel mee, wanneer het verhaal van “the Glue Man” naar voren komt, maar langzaam maar zeker wordt dat een beetje terzijde geschoven en verandert het in soort van sprookje.

Zoals altijd ziet het er cinematografisch erg goed uit. Ondanks dat sommige opnames duidelijk studiowerk zijn, is het sfeervol en knap gefilmd. Ik had enigszins moeite om in het verhaal te komen, maar langzaam gebeurde dat en langzaam aan werd het allemaal ook steeds beter. Op momenten is wel duidelijk te merken dat deze film tijdens de Tweede Wereldoorlog geschoten is. De redenen waarom in de oorlog gevochten wordt, worden op subtiele wijze benadrukt en verpakt. Verder zitten er ook zeker wel wat diepere lagen in de film en is de sfeer op momenten erg dromerig, net zoals bijvoorbeeld de sfeer in hun latere meesterwerk “A Matter of Life and Death”

Ik ben hier niet helemaal door omver geblazen. Het is een knap gemaakte film, dat zeker, maar het pakte me niet helemaal zoals gehoopt. Misschien dat een herziening me er ooit nog eens anders over laat denken, maar op dit moment kan ik er niet meer dan drieënhalve sterren aan kwijt.

3,5*

Vermakelijk filmpje, dat onderhoudend is van begin tot einde en waar de twee hoofdrolspelers op een gegeven moment wel in een behoorlijk hachelijke situatie komen. Hoewel het niet echt storend is, zit in het middenstuk op een gegeven moment wel een erg zwakke scene en domme keuze van de twee. Hoe verzin je het om tijdens een beklimming met nauwelijks houvast te gaan bellen? Eigen schuld dikke bult denk ik daarna dan. Gelukkig komt de film die kleine inzinking te boven en maakt dat het weer goed met het sterke einde. Het wordt nergens superspannend, maar ook nergens saai en het kijkt allemaal lekker weg, dus een voldoende is wat mij betreft zeker op zijn plaats.

3,0*

Best wel een fijne film dit. Nani Moretti zet een herkenbaar hoofdpersonage neer, die ineens veel voor zijn kiezen krijgt en soms wat moeite heeft met het vervolg van zijn leven. Regisseur Grimaldi weet echter precies de juiste sfeer te scheppen, die een film als deze nodig heeft. De film vertelt het verhaal op een manier zonder overdreven sentimenteel te worden en heeft af en toe tijd voor luchtige momenten, wat ervoor zorgt dat de film prima in balans is.

Het is daarnaast boeiend om te zien, hoe Moretti zijn dagen veelal doorbrengt in het park, waar veel patronen en mensen een terugkerend dagelijks ritueel zijn. Elke personage heeft ook een nuttige functie in het geheel en heeft uiteindelijk op de een of andere manier met het hoofdpersonage te maken. Na het prima eerste uur, zakt de film de laatste drie kwartier een tikkeltje in, maar desondanks blijft het leuk om te zien hoe Moretti’s leven zich langzaam maar zeker herstelt. Ook het einde van de film is mooi en dit is zo’n typische film die je met een goed gevoel achterlaat en daarvan zijn er nog altijd te weinig.

Dikke 3,5*

Een paar maanden geleden heb ik de remake gezien en dat maakte mij uiterst nieuwsgierig naar het origineel. Het verhaal is zo goed als hetzelfde, maar leuk is het wederom. Ik vond de Niro in de remake uiterst sterk acteren, maar tegen Robert Mitchum kan hij toch niet op. Wat een geweldige acteur is dat toch. Net als in “The Night of the Hunter” gaat ook hier gelijk vanaf het moment dat je hem ziet een enorme dreiging uit. Vooral zijn soms non-verbale manier van acteren is erg indrukwekkend. Verder is ook Peck erg goed, al haalt hij het niet bij Mitchum.

Het spel tussen beiden is interessant om te volgen en leuk uitgewerkt. Het mindere aan deze film is de spanning, die iets minder aanwezig is dan in de remake. Wel is deze film realistischer, dan vooral het einde van de remake. Ook is de muziek net wat minder. Al met al is de film in zijn geheel net wat beter dan de remake, maar het verschil is niet groot. Met iets meer spanning hadden vier sterrren er zeker wel in gezeten. Dat is echter niet het geval en dus blijf ik steken op dezelfde score als de remake. De rol van Mitchum is echter onvergetelijk.

3,5*

Behoorlijk sterke thriller, die hier en daar wat over the top gaat, maar juist daardoor wel een prima spanningsboog creëert. De Nro speelt zijn rol erg goed als gestoorde psychopaat, wiens acties vaak nogal onvoorspelbaar zijn. Ook Nolte doet het best aardig, al is hij lang niet zo goed als De Niro. Verder heeft de film een goede opbouw, prima ondersteunende muziek en gaat de film zoals verwacht in het laatste half uur pas echt goed los. Verder heeft Scorsese er een paar fraaie plaatjes in gestopt, waarbij vooral de verandering in de lucht ook vaak de dreiging in de film mooi weergeeft. Erg vermakelijk allemaal.

3,5*

Zo dit was de laatste van de superheldenfilms, die ik nog moest zien, voor ik me aan The Avengers ga wagen,maar het is zeker niet de beste. Wat heet, ik vind het zelfs de minste van allemaal.

Vooral Captain America zelf is een weinig bijzondere held, en wordt ook niet al te best gespeeld door Chris Evans. Hetzelfde geldt voor Hugo Weaving als de schurk. Hij doet precies wat je zou verwachten en speelt op de automatische piloot.

Verder miste ik hier vooral leuke humor. Er waren wel pogingen toe, maar die kwamen vaak niet goed uit de verf. Gelukkig zit er dan nog een hoop actie in de film. Op zich niet heel bijzonder maar wel onderhoudend, waarbij gezegd moet worden dat de CGI er gewoon behoorlijk goed uitziet.

Zo ik hoop dat alle actiehelden samen wel een betere film oplevert. De Iron Man films bevielen goed, maar de rest was hooguit redelijk. Captain America zelf scoort echter een onvoldoende.

2,0*

Goed vervolg, dat moet gezegd worden en dat vond ik toch wel vrij verrassend.

De eerste Captain America vond ik namelijk de minst goede van de hele Marvel-reeks. Chris Evans heeft ook maar weinig uitstraling en acteert vrij tam. Dat is hier ietsje beter, maar het blijft een tamelijk zwak punt. Wat men hier wel goed doet is de anderen een iets grotere rol geven. Scarlett Johansson doet het erg leuk als Black Widow en ook Samuel L. Jackson komt hier goed uit de verf. De aanval op zijn auto is daarnaast een geweldige actiescène. Sowieso is de actie in dit deel beter en dat maakt het ook plezieriger om naar te kijken.

Verder is de Winter Soldier tot het moment dat hij zich onthuld, een vrij sterke bad-guy. Dat Nick Fury niet dood is, is natuurlijk geen verrassing en zo zitten er nog wel wat clichés in. Het belangrijkste punt is echter, dat dit vervolg gewoon beter in elkaar zit, betere aandacht voor de personages kent, betere actie heeft en daardoor een stuk aangenamer is om te zien. Captain America zal nooit mijn favoriet worden, maar als ze ze zo blijven maken is het zeker niet vervelend om naar te kijken.

Laat “The Avengers” nu maar komen.

3,0*

Aardige avonturenfilm uit de oude doos, waarin Errol Flynn en regisseur Michael Curtiz voor het eerst met elkaar samenwerken. Dat zouden ze nog een paar keer doen, waaronder o.a. het meesterlijke “The Adventures of Robin Hood”. Dat niveau wordt in Captain Blood nooit gehaald, maar los daarvan is het wel een vermakelijke film.

Flynn is wel een leuke acteur moet ik zeggen. Hij heeft iets kwajongensachtigs over zich, wat goed van pas komt bij een avonturenfilm als deze. Olivia De Havilland is vooral een mooie verschijning, die een redelijk goede chemie met Flynn heeft, al vond ik haar verder niet zo sterk spelen. Verder hoopte ik op iets meer actie. Soms bleef het allemaal wat te lang hangen in de gesprekken tussen de personages. De actie die er in zat is verder wel goed, terwijl ook de regie en aankleding meer dan in orde zijn.

Kortom best vermakelijk en voor zo’n oude avonturenfilm, nog steeds goed de moeite van het kijken waard.

3,0*