Meningen

Aardige duikbotenfilm, die nergens echt heel goed is, maar ook nergens verveelt, waardoor de ruim twee uur dat de film duurt, uiteindelijk redelijk vlot voorbij zijn.

Kathryn Bigelow is degelijke regisseuse, die hier probeert een stukje Russische geschiedenis te verfilmen op een zo waarheidsgetrouw mogelijke manier. Jammer alleen dat de Russen door Amerikanen gespeelt worden, dat maakt het in mijn ogen dan allemaal weer net een stukje minder echt.

Het acteerwerk is niet slecht. Ford speelt naar behoren, maar zet verder niet echt een memorabele personage neer. Neeson is iets beter en de strijd tussen beiden is wel leuk om te volgen. Natuurlijk groeien de twee in de loop van de film naar elkaar toe. Zo’n duikboot blijft altijd iets claustrofobisch hebben, en ook in deze film komt dat weer goed naar voren. Het verhaal is niet heel bijzonder, terwijl de muziek van de film wel aangenaam is.

Al met al zeker geen slechte film, bij vlagen best boeiend maar in het genre zeker niet de beste duikbotenfilm.

3,0*

Leuk filmpje die ik vroeger nog wel meer kon waarderen.

Het verhaal is niet zo heel bijzonder, maar het is vooral de wisselwerking tussen James Belushi en zijn viervoetige vriend Jerry Lee, waardoor het allemaal grotendeels wel werkt. Samen komen ze in een aantal leuke situaties terecht, die best grappig zijn. Ik ga hier verder niet ontkennen dat het verder allemaal vrij voorspelbaar is en dat de clichés ook zeker niet ontbreken. Persoonlijk vond ik het einde, waarbij James Belushi de badguy met zijn zakcomputertje op het verkeerde been zet, best leuk bedacht.

Ik heb een lichtelijk zwak voor dit filmpje. Ik snap best dat mensen er niets aan vinden en ik zal hem ook niet zo snel aan iemand aanraden, maar ik houd hier dus wel van.

3,0*

Erg sterke en mysterieuze film dit, met een glansrol voor Kevin Spacey.

Kevin Spacey is altijd een van mijn favoriete acteurs geweest. Tegenwoordig acteert hij niet meer zo heel veel, maar als hij eens in een rol opduikt is het altijd minimaal bovengemiddeld goed. In K-PAX speelt hij nog wel beter en zet hij op uistekende wijze de mysterieuze Prot neer. Een man, die volgens eigen zeggen van een andere planeet komt. Hierdoor belandt hij al snel in het gekkenhuis. Vooral de band die hij daar opgebouwd met zijn psychiater Jeff Bridges is goed uitgewerkt. De manier waarop hij Bridges constant aan het twijfelen weet te brengen is boeiend om te zien.

Naast goed acteerwerk en een interessant verhaal, bevat K-PAX een sterke sfeer, en blijft het allemaal geloofwaardig. Daarnaast is de muziek van de film gewoon erg goed. Het klinkt erg elektronisch, maar het past vooral erg goed bij de film. Visueel is de film ook behoorlijk mooi, waarbij op sommige momenten de kleur blauw sterk wordt benadrukt. Het prima einde liet mij uiteindelijk tevreden achter.

4,0*

De nieuwste film van K3 borduurt een beetje voort op de serie Hallo K3!, omdat we hier weer dezelfde personages in terug zien komen. In vergelijking met de serie is dit toch wel een stukje minder grappig. Het is allemaal een stuk minder scherp en de humor lijkt niet altijd even goed te werken.

De leukste rol is weggelegd voor Philippe Geubels. Ik ben had nog nooit van hem gehoord, maar vond hem hier bij vlagen best wel grappig, met zijn monotone zinnen. Voor de rest viel het toch wel wat tegen. De dames zelf zijn ook wat minder leuk dan normaal en die pratende dieren maakten het er ook niet echt beter op.

K3 Dierenhotel is nog steeds leuk voor de kleintjes, maar voor de volwassenen is er deze keer duidelijk wat minder te genieten.

1,5*

Goed door te komen, maar daar is alles dan ook wel mee gezegd. Goed is het allemaal niet, het is natuurlijk erg op kinderen gericht, maar voor de volwassenen blijft er weinig over.

De effecten zijn redelijk, het verhaaltje uiterst voorspelbaar en het verveelt allemaal niet, maar boeien doe het ook niet.

2,0*

Toevallig deze film meegepikt, toen deze vanochtend op televisie voorbijkwam.

Het is de derde K3 film die ik zie en ondanks dat het allemaal niet geweldig is, is dit wel de beste van het stel. De film bewandelt wederom het bekende pad. Er is in deze film echter wat meer humor te ontdekken. Die komt niet van K3 maar meer van twee manelijke bijrollen. Zo is Urbanus lekker op dreef als gekke tovenaar, maar ook Peter Faber is wel geinig als de koning.

De dames zelf zijn niet geweldig en ook die muzikale intermezzo's hadden wat mij betreft echt niet gehoeven. Het stukje in het bos is nog wel aardig met al die sprookjesfiguren. En voor je het weet is alles weer voorbij.

2,5*

Een redelijke kinderfilm dit.

Ik had het allemaal nog veel erger verwacht, maar het viel nog enigszins mee. De dames doen met veel enhousiasme hun ding. De humor is zoals verwacht vaak erg flauw, maar er zaten zowaar ook nog enkele leuke grappen tussen.

Verder viel op dat er bij sommige overgangen gebruik werd gemaakt van animatie, wat er ook verrassend goed uitzag. Het grootste minpunt van de film kwam in de vorm van Paul de Leeuw, die als ADHD geest echt pijnlijk ongrappig,druk en irritant was.

Maar voor de rest viel het dus best mee, al scheelt het ook dat de film maar een uurtje duurt.

2,0*

Iets minder dan Pyaasa en een best wel deprimerende film, als je in oog neemt dat dit een autobiografisch verhaal en Dutt een aantal jaren later zelfmoord pleegde, omdat hij het leven klaarblijkelijk niet meer zag zitten.

Dutt schetst hier een aardig portret van de filmwereld en dat het leven als regisseur niet altijd rozengeur en maneschijn is, wordt hier goed duidelijk gemaakt. Zoals altijd in dit soort Indiase films, zitten er ook weer diverse liedjes doorheen. Ik vond ze deze keer niet zo heel goed.

De regie is op zich niet slecht en het drama komt ook redelijk uit de verf, maar ik vond het richting het einde allemaal wel enigszins slepen. Pyaasa is net wat beter, net als eigenlijk de meeste andere Indiase films, die ik tot nu toe heb gezien uit deze periode.

2,5*

Een vermakelijke en goede Kurosawa, maar geen film die echt kan concurreren met zijn toppers.

Het verhaal is zeker interessant. Een man die qua uiterlijk zo enorm op de hoogste leider lijkt, dat hij op dat gebied gemakkelijk zijn plaats in kan nemen. Het probleem is echter dat hij afkomstig uit de onderste regionen van de sociale ladder, waardoor hij totaal niet bekend is met hoe hij zich op dat hoge niveau moet uiten en gedragen. Daar weet Kurosawa in ieder geval redelijk veel uit te halen.

Visueel is de film ook erg mooi. Het kasteel waar de film zich grotendeels afspeelt, ziet er echt indrukwekkend mooi uit. Alles lijkt tot in de details helemaal verzorgd. Verder valt hier net als in Kurosawa’s latere film Ran het kleurgebruik op. Het rood, groen en blauw zie je regelmatig terugkomen en daardoor zie je als kijker vaak al snel, met wie we te maken hebben, iets wat ik op zich altijd wel fijn vind. In het midden van de film heeft onze Kagemusha een droom, waarin hij een raar iemand tegenkomt. Die droom is best onheilspellend en ziet er ook erg mooi en surrealistisch uit. Een erg mooie scène is dat.

De film kent verder prima acteerwerk. Tatsuya Nakadai is toch wel een erg goed acteur, zo bewijst hij ook hier. De muziek is wat minder en soms wel erg bombastisch, iets wat ik van Kurosawa eigenlijk niet verwacht had. Het einde van de film was en lichte teleurstelling. Ik vond de keuze van de zoon onbegrijpelijk. Sowieso deed dat personage mij niet zo heel veel, waardoor ik op het eind ook dacht, van eigen schuld, dikke bult. Dat was wel jammer, een wat andere afloop, had ik waarschijnlijk beter gevonden.

Desondanks is Kagemusha een bovengemiddelde film, die grotendeels behoorlijk boeiend is en waarbij ik me weer prima vermaakt hebt.

3,5*

De eerste vier films, die ik van Kobayashi zag, waren allemaal goed tot zeer goed te noemen. Ook hadden ze allemaal een vrij lange speelduur, dus wat dat betreft wist ik wel zo’n beetje wat te verwachten van Kaidan. Ik zag overigens de versie van 164 minuten. Ik zou verder niet weten wat het verschil is met de langere en de kortere versie. Kaidan is onderverdeeld in vier verhalen, waarvan de een wat beter is dan de ander.

Het eerste verhaal is zeker niet de slechtste. Het gaat over een man die zijn vrouw verlaat en jaren later toch spijt krijgt. De opbouw is vrij rustig maar Kobayashi houdt het boeiend, door vooral te spelen met de achtergronden. Die zijn nogal opvallend gekleurd en geeft bepaalde scenes daardoor zeker iets extra mysterieus mee. Ik vond het verhaal ook best boeiend en de laatste tien minuten zijn zelfs lekker spooky. Ruime 3,5*

Het tweede verhaal is het leukst en ook verreweg het best. Geweldig wat een sfeer Kobayashi hier weet te creëren. Vooral het kleurgebruik is erg fraai. Warm geel/rood op de momenten dat het goed gaat en koud/blauw achtig op de momenten dat het kwaad verschijnt, en er veel dreiging is. Ook hier zien de achtergronden er wederom fantastisch uit. Sommige shots ogen echt als mooie schilderijen, zo prachtig ziet het er hier uit. Het moment datde man zijn belofte spreekt, zag ik wel aankomen, maar is desondanks erg sterk, omdat de spanning vanaf dat moment een ongekend hoogtepunt weet te bereiken. Fraai einde ook van dit verhaaltje. 4,5*

Het derde deel is dan wel een grote tegenvaller. Verhaaltechnisch is het een stuk minder interessant, maar ook visueel lukt het Kobayashi niet om het interessant genoeg te houden. Ineens wordt de toon minder grimmig en wordt en humor toegevoegd, met twee monniken, die wat rare kapriolen uitvoeren. Ook wordt er hier gezongen, wat niet bepaald mooi in de oren klinkt. De uiteindelijk afloop is dan wel weer erg sterk, maar het kan niet voorkomen dat dit het minste deel is van de vier. Kleine 2,5*

Het vierde en laatste verhaaltje is gelukkig ietsje beter en een aardige afsluiter. Het verhaaltje is ook vrij voorspelbaar, maar wel vermakelijk. Visueel ziet het er ook wat mooier uit dan het vorige deel, maar het topniveau van de eerste helft van Kaidan wordt helaas niet meer gehaald. Wel is de actie die hierin voorkomt, goed gechoreografeerd en fijn om naar te kijken. 3,0*

Al met al kom ik op een gemiddelde van drieënhalve sterren uit. Als ik erover nadenk, is dat ook wel het gevoel dat ik bij Kaidan heb. Het tweede verhaaltje is echt geweldig, maar dat niveau is helaas niet constant aanwezig. Kaidan is echter best een bijzondere ervaring en duidelijk een film van een goede en ervaren filmmaker.

3,5*

Wederom een erg genietbare Kurosawa dit. Dat is vooral te danken aan het avontuurlijke verhaal, dat prachtig gefilmd is. Erg mooie locaties en beelden wisselen elkaar af en af en toe betrapte ik mijzelf zelfs erop, dat ik ook weleens in zo'n omgeving zou willen zijn. Daarnaast is er natuurlijk Toshirô Mifune, die het bijna altijd goed doet en in deze film weer sterk speelt en zeer overtuigend overkomt. Fanatstische scene trouwens waarin hij de actervolging per paard inzet op twee soldaten en ze uiteindelijk met het zwaard te grazen neemt, dat is erg fraai in beeld gebracht. Ook zit er best wel wat vaart in de film, waardoor er iedere keer weer een hoop gebeurt. Verder zijn er ook wel minpunten. Vooral de twee boeren beginnen op een gegeven moment toch lichtelijk te irriteren. In het begin zijn hun angst en flauwe grapjes nog wel aardig, maar na verloop van tijd van steeds weer dezelfde soort maniertjes van geschreeuw, gezever en andere meligheid, wordt het toch wel iets teveel van het goede. Ook het einde vond ik niet helemaal binnen de film passen, omdat de rest van de film zich ook niet serieus neemt.

Jammer van de boeren vooral, want anders had er makkelijk vier sterren in gezeten. Nu wordt het helaas een halfje minder. Kurosawa blijft echter een fascinerende regisseur.

3,5*

Redelijk vervolg, ware het niet dat er net wat minder leuke grappen e.d. in zitten dan in het eerste deel. Verder zitten er ontzettend veel bekende acteurs en Nederlanders in deze film, wat natuurlijk wel weer leuk is. Jammer is ook dat bijvoorbeeld een Kees en een Gerben, die in de boeken toch een voorname rol spelen in de film slechts zo marginaal aan bod komen, erwijl het mijn inziens allebei leuke karakters zijn, waar een heleboel mee gedaan kan worden. Een ietwat gemiste kans van Steven de Jong dus. Voor de rest is het als geheel allemaal best onderhoudend, maar het voegt allemaal weinig toe t.o.v. het eerste deel.

2,5*

Kanal is onderdeel van een oorlogstrilogie van Andrzej Wajda, die ik in de verkeerde volgorde aan het kijken ben, want Ashes and Diamonds heb ik reeds gezien. Nu maakt dit qua personages en verhaal gelukkig niet zo heel veel uit, want dat staat gelukkig vrij los van elkaar. Wel blijkt het niveau gelukkig weer erg goed te zijn, want net als Ashes and Diamonds, is ook Kanal een erg sterke oorlogsfilm.

Het is allemaal erg rauw en realistisch. Warschau ligt zowat helemaal in puin, de straten liggen vol puin en je voelt vanaf het begin de angst bij de Poolse verzetsstrijders, als op een gegeven moment de Duitsers komen opdagen. Het wordt sterk in beeld gebracht en ziet er bij momenten erg mooi uit. Net als een rat die het nauw gedreven wordt, vluchten ook de Poolse verzetsstrijders het riool in en daar begint het overleven pas echt. De manier waarop er in het riool gefilmd wordt, draagt ook bij aan de kracht van Kanal. Het voelt ontzettend claustrofobisch, vies en smerig aan en in feite is het wel de laatste plaats waar men wil zijn, zo’n hel is het, maar ze hebben nu eenmaal geen keuze.

Wajda brengt het allemaal vakkundig in beeld. Daarnaast wordt er prima geacteerd en de combinatie van factoren zorgt ervoor, dat het in de tweede helft behoorlijk meeslepend wordt. Geen geromantiseerd verhaal, maar de keiharde werkelijkheid en de spanning en ontberingen, die maar weer eens laat zien wat voor een waanzin oorlog in feite is. Na twee van zulke goede films, moet ik nu ook dringend op zoek naar Pokolenie, want daar ben ik nu toch ben heel erg benieuwd naar.

4,0* dik

Kangaroo Jack is een matige film, die zich wil richten op het hele gezin, maar soms ook daar de plank misslaat.

Het verhaalt stelt niet bijster veel voor. Er zitten een paar aardige grappen in, maar ook grappen, die niet geschikt zijn voor de jeugdige kijkers. De kangaroe is redelijk gemaakt hoewel soms toch wel erg duidelijk te zien is dat deze digitaal is. Anthony Anderson is op momenten wel aardig, maar je moet wel zijn drukke gedrag houden. Jerry O'Connell is nooit goed en ook hier scoort hij weer een dikke onvoldoende van zijn acteerkunsten.

Een matige film dus, die me verder niet zal bijblijven, of het moet de mooie Estella Warren zijn, maar die heeft vooral het voordeel dat ze haar uiterlijk meeheeft en men daardoor niet zo op haar acteerprestaties let.

1,5*

Kankerlijers, een titel met een dubbele lading, die de film wel dekt. Men probeert hier dan ook een zwaar onderwerp te voorzien van een luchtige en komische ondertoon, wat hier niet lukt.

Ik had grote moeite om sympathie voor de hoofdrolspelers te krijgen. Hun acties waren vaak vervelend en irritant en meestal niet zo grappig. Later werd dat gelukkig wel iets beter. Het grote probleem vond ik hem in de geloofwaardigheid van de film liggen. Dat zit hem vooral in de manier, waarop de jongens alles kunnen uithalen in het ziekenhuis, er nauwelijks controle is en de reacties van het personeel, directie etc. ook verre van geloofwaardig zijn.

Ik heb zelf een paar maanden geleden ook een paar weken in het ziekenhuis gelegen, misschien dat het me daardoor veel meer opviel en ik me er erger aan stoorde. Het drama vond ik sowieso niet al te sterk uitgewerkt. Te ongeloofwaardig en het blijft te oppervlakkig. Het komediegedeelte is daarnaast vaak niet grappig, waardoor Kankerlijers op twee gebieden de fout in gaat.

Het is een dappere poging om een zwaar beladen onderwerp op een andere manier aan te pakken, dat moet gezegd worden, maar helaas wordt de plank hier echter flink misgeslagen.

1,5*

De laatste Kitano die ik nog niet gezien had is gelijk ook zijn minste film. Dat is wel jammer natuurlijk, maar ook Kitano heeft weleens een missertje. Het concept vond ik overigens wel goed bedacht.

Het begint allemaal nog wel goed, met een paar leuke verwijzingen naar en grappen over oudere films, waarbij ook Ozu voorbijkomt. Een geinige parodie, waarbij ik een paar keer moest glimlachen en het leuk vond hoe alles werd neergezet. Naarmate het verhaal vordert, gaat het echter langzaam mis.

Kitano maakt het namelijk steeds bizarder, maakt het wordt er daardoor niet leuker op. De personages worden wat minder leuk, met als dieptepunt dat kale mannetje met zijn ontzettend irritante geluid, waardoor ik uiteindelijk blij was de film afgelopen was.

2,5*

Denen weten wel hoe een realistische goed verpakte thriller moet maken, daar is deze Kapringen namelijk een goed voorbeeld van.

Kapringen is een film, die vooral een goede spanningsopbouw kent. Het begint rustig en zelfs als de daadwerkelijke kaping heeft plaatsgevonden, lijkt er soms niet veel aan de hand. De onderhuidse spanning is echter wel degelijk voelbaar. Er zit niet heel veel actie in, maar de personages worden redelijk goed uitgewerkt en er wordt getracht het verhaal op een realistische manier te vertellen, wat goed lukt.

De acteerprestaties zijn in orde. Vooral Søren Malling, die ik reeds kende van The Killing, levert een prima acteerprestatie als de directeur van het bedrijf. Vooral de onderhandelingen over het losgeld, tussen hem en de piraten, zijn boeiend om te volgen. De uiteindelijke ontknoping mag er ook zeker zijn. Vooral de manier waarop je als kijker een beetje in slaap wordt gedommeld is wel aardig gedaan. Op een gegeven moment denk je namelijk dat de piraten het niet zo kwaad bedoelen, omdat ze zelfs met de bemanning zingen e.d., maar dat blijkt slechts schijn te zijn.

Uiteindelijk is het allemaal erg degelijk en goed gemaakt, maar mist het net die ingrediënten om echt een topper te zijn. Desondanks is het een prettige wegkijker, die op een realistische wijze een boot kaping in beeld weet te brengen.

3,5*

Veel verwacht van tevoren van deze film en gelukkig ook gekregen. Wat een goede Nederlandse film is dit zeg. Het scenario is uitstekend en dat wordt aangevuld met uitstekend camerawerk, mooie muziek en een prima aankleding van de film, die de kijker doet denken alsof we daadwerkelijk in de twintiger jaren zijn aanbeland.

Mooi ook hoe de relatie tussen vader en zoon zit. Aan de ene kant willen ze niets met elkaar te maken hebben, maar aan de andere kant kunnen ze ook niet zonder elkaar. Hoofdrolspeler Fedja van Huêt, doet het zeker niet slecht, maar is eigenlijk het zwakste punt van de film. Dit is eigenlijk alleen maar een compliment aan de andere spelers, die subliem acteerwerk tentoonspreiden. Jan Decleir is geweldig op dreef als norse deurwaarder, die geen enkel medelijden lijkt te kennen. Het is echter Victor Löw, die de show steelt. Zijn manier van praten, lopen, zijn houding en vooral die kin , zijn echt subliem gedaan.

Jammer dat de film in de tweede helft iets aan snelheid inlevert en daardoor soms iets inzakt. Neemt niet weg dat deze film zich terecht bij de beste Nederlandse films ooit mag scharen. Eindelijk heb ik weer eens een Nederlandse film gezien, die ook internationaal niet misstaat. De Oscar voor beste buitenlandse film destijds in is mijn ogen niet meer dan terecht!

dikke 4,0*

Redelijk vervolg, dat natuurlijk gemaakt werd, omdat het eerste deel zo succesvol was. Je ziet in dit deel dat Macchio wat meer gewend is aan zijn rol en daardoor oogt hij wat minder onwennig dan in het vorige deel.

De film is verder redelijk onderhoudend en behoorlijk voorspelbaar en weet t.o.v. zijn voorganger eigenlijk vrij weinig nieuws te bieden. Morita is trouwens wel wat charmanter dan Chan in de remake. Het voelt op het einde alleen wat langdradig aan. Anderhalf uur was lang zat geweest voor zo'n simpel vervolg.

2,5*

En natuurlijk moesten ze ook nog een derde deel maken. De inspiratie was duidelijk weg, miste dit bij deel 2 al een beetje, maar hier is eigenlijk helemaal niets origineels meer aan te ontdekken. Het verhaaltje is inspiratieloos, futloos en kan wederom niet in anderhalf uur afgewerkt worden. Waar de eerste film nog wel een leuke sfeer kent, is dat ook in dit deel als sneeuw voor de zon verdwenen. Het is een pure melkkoe geworden dit deel, iets anders kan ik er niet van maken. Alles om maar weer meer geld in het laadje te krijgen, wat blijkbaar ook nog gelukt is, want er is zelfs nog een vierde deel gemaakt.

0,5*

Een onderhoudend filmpje dit, dat ten opzichte van het origineel in een modern jasje is gestoken, maar verder eigenlijk nauwelijks wat toevoegt.

Voor een simpel verhaal als dit, duurt de film ook zeer lang. Jaden Smith is zeker een aardig talentje, maar heeft niet of nauwelijks chemie met Chan. Verder is de ontknoping nogal voorspelbaar en is het einde nogal abrupt.

Ondanks bovenstaande minpunten, kijkt het allemaal best lekker weg, zijn de gevechten wel aardig en goed in beeld gebracht en wordt soms ook best een mooi beeld geschets van de Chinese wereld. Zo zijn de beelden op de Chinese Muur bijvoorbeeld erg mooi. Toch is het net te weinig voor een voldoende, daarvoor is het allemaal te simpel en duurt de film net wat te lang.

2,5*

Heerlijk filmpje weer van Ghibli.

Ik houd van de films van deze studio en keer op keer blijkt het weer te werken. Arriety is een charmant klein filmpje, dat eenvoudig van opzet is, maar prima werkt. De animatie is erg mooi en is vergelijkbaar met de films van Miyazaki. Het had ook zomaar een Miyazaki film kunnen zijn, want de kwaliteit is zo goed als gelijkwaardig.

Arriety is in ieder geval een fijn personage. Ze is een vrolijke meid, die samen met haar vader nogal eens op avontuur gaat in de grote mensen wereld. Daar zit ook gelijk een van de sterkste scènes van de hele film. Het momenten dat Arrietty met haar vader het grote huis verkent, is zowel avontuurlijk, spannend, mooi en leuk tegelijk. Verder is het gewoon een heerlijk luchtig filmpje, dat uiterst fijn wegkijkt en waarbij de Ghibli magie wederom werkt. Naast veel luchtigheid zitten er ook wel serieuze momenten in de film. Zo vond ik het moment, waarbij de jongen aan Arriety vertelt dat hij een ernstige hartziekte heeft, best wel heftig en een sterke scène.

Gelukkig slaagt Yonebayashi erin om de sfeer fijn te houden en is het gewoon een fijn filmpje. De zoveelste alweer uit de Ghibli stal, maar de eerste van een jonge nieuwe regisseur, die het in zich lijkt te hebben om een waardig opvolger te zijn van de oude Miyazaki.

4,0*

Leuke korte eerste film van Tarkovsky, die door het luchtige verhaal eigenlijk nergens aan zijn andere films doet denken, maar qua shots spiegelscene soms al wel. Het was even wennen aan de film, maar de band die uiteindelijk ontstaat tussen het jongetje en de man is mooi gedaan en ziet er erg natuurlijk en vooral ook oprecht uit. Fijne wegkijker dus!

3,0*

In dit debuut van Rainer Werner Fassbinder komt het discriminatiethema naar voren, iets wat nog wel eens vaker terugkomt in zijn latere films.

Fassbinder lijkt hier een soort van experiment van gemaakt te hebben. Een zwart-wit film met erg statisch camerawerk en telkens terugkerende problemen in de relationele sfeer. Ik kan me overigens goed voorstellen dat anderen hier niet veel aan vinden, maar ik vond het bij vlagen best wel wat hebben.

Grappig trouwens,(ook al is het niet zo bedoeld) hoe lomp die Duitsers hier worden neergezet in het omgaan met vrouwen. Ik vond vooral het laatste kwartier best wel sterk. De rest is soms wat wisselend van niveau, maar in zijn geheel goed genoeg voor een voldoende score.

3,0*

Ik had nog nooit een Kaurismäki gezien, maar goede verhalen gehoord en gelezen en deze film leek mij wel leuk om mee te beginnen.

Het is wel een leuk filmpje moet ik zeggen. Apart sfeertje en aparte kleurtjes, wat gelijk een leuke eigen stijl oplevert. Het acteerwerk is ook opvallend. Er wordt niet zo heel veel gezegd. Het gaat over twee mensen, die een relatie met elkaar hebben en beiden in een zelfde soort van situatie belanden. Aan de ene kant dacht ik soms dat ze eens wat beter na moesten denken bij hun keuzes, maar aan de andere kant had ik wel veel respect voor hun doorzettingsvermogen.

Verder heeft Drifting Clouds een rustige soundtrack. Niet heel opvallend, maar zeker niet slecht. Uiteindelijk hoopte ik wel dat de twee nog werk zouden vinden en dat het in ieder geval goed zou aflopen. Dat gebeurde ook, en daar was ik wel blij mee, want dat vond ik heel goed passen bij deze film.

Deze eerste kennismaking met Kaurismäki beviel goed. Binnenkort nog maar eens wat van de beste man opzoeken.

3,5*

Aardige jeugdfilm van eigen bodem over een jongen, die een bijzondere vriendschap krijgt met een kleine kauw.

De vergelijking met een film als Kes is natuurlijk snel gemaakt, al is dat toch wel een betere film. Rick Lens doet het vrij behoorlijk, al oogt hij vooral in de momenten dat hij moet zingen nogal krampachtig. Het verhaal heeft nogal wat elementen, die je vaak terugziet in dit soort films. De vader of moeder is afwezig, de band met de vader is niet al te sterk, wat zorgt voor een kind dat soms lastig te peilen is.

Er zitten een aantal mooie scenes in, die ervoor zorgen dat Kauwboy toch zeker de moeite van het kijken waard is. Vooral de scenes tussen de jongen en het kauwtje vond ik best wel mooi. Dat het beestje het niet zou overleven, kwam niet echt als een verrassing. Ook is deommekeer van de vader iets te plotseling en een tikkeltje ongeloofwaardig. Verder valt de cinematografie wat tegen, maar daar staat tegenover dat de soundtrack best wel goed is. Vooral het nummer bij de aftiteling is erg goed en passend.

Het is al met al een lieflijk filmpje, dat niet helemaal goed werkt, maar gelukkig het meeste wel goed doet, waardoor het toch een redelijk fijne wegkijker is geworden.

3,0*

Dit is zeker een zeer stijlvolle film, die een beetje een mix is van een mooie zwart-witte noir gemengd met een arthouse sausje en een verhaal over de Japanse yakuza.

Het verhaal staat nog niet eens zozeer centraal. Het is meer de sfeer en de stijl, die het bij vlagen boeiend maken. Vooral de openingsscène is erg mooi. Daarna wordt er een aardig portret geschetst van een man, die duidelijk moeite heeft om weerstand te bieden tegen de verleiding om wederom de fout in te gaan. Het acteerwerk is naar behoren en de karakteristieke koppen van de diverse personages passen goed bij hun rol.

Ik moet zeggen dat ik het middenstuk soms iets minder boeiend vond, maar richting het einde wordt het allemaal weer beter, waarna er afgesloten wordt met een geweldig laatste eindshot. Het is bij vlagen erg genietbaar en zeker bovengemiddeld goed te noemen.

3,5*

Mijn 9e film van Miyazaki en met alleen nog Ponyo te gaan ben ik er dan door heen. Helaas is dit wel de minste van de negen die ik gezien heb. Het verhaaltje is wel aardig, de animatie niet slecht, maar ik heb het weleens beter gezien. Het ontbreekt deze animatiefilm vooral aan sterke bijpersonages, waar de andere films van Miyazaki dit altijd wel hebben. Nausicaa is een leuk personage om te zien, maar daarnaast blijft er weinig over. De strijd tegen het gif e.d. is goed weergegeven en hoewel er best een moraliserend verhaal in de film zit, stoorde mij dit niet. In zijn geheel wederom best vermakelijk, maar niet zo leuke en/of interessant als andere Miyazaki's!

3,0*

Een waardige afsluiter van ruim drie decennia aan mooie animatiefilms.

Hoewel de stijl naadloos aansluit bij de vorige films van Miyazaki, vind ik het anno nu erg verfrissend om te zien. Miyazaki heeft enorm veel oog voor detail en dat laat hij hier vaak op een erg mooie manier zien. De animatie ziet er geweldig uit en lijkt er haast op dat hij extra zijn best heeft gedaan op dat gebied. Er zitten in ieder geval een paar verbluffend getekende scenes in, waarbij het voor de kijker echt ouderwets genieten is geblazen. Ook het geluid is erg mooi, waarbij ik vooral de vliegtuigmotoren indrukwekkend vond klinken.

Het verhaaltje volgt heel losjes het leven van Jiro, een jongen/man, die helemaal bezeten is van vliegtuigen. Het is een rechtlijnig verhaal, dat in tegenstelling tot veel van zijn andere films, totaal geen fantasy of sprookjes elementen bevat. Alleen de dromen die Hiro heeft, kun je daar misschien lichtjes onder scharen. De toon is best zwaar, al zitten er voldoende luchtige elementen in. Als je dromen hebt, moet je die nastreven, is de boodschap die ik hier uithaal. Dat loopt samen met het liefdesverhaaltje, dat ook goed uitgewerkt wordt.

Uiteindelijk is de cirkel hiermee dus rond. Jammer dat Miyazaki ermee stopt, maar gezien zijn leeftijd in combinatie met het vele werken dat ik het maken van dit soort animatie gaat zitten, is het heel begrijpelijk. Kaze Tachinu behoort wat mij betreft tot zijn beste werk, al zal Tenkû no Shiro Rapyuta hoogstwaarschijnlijk wel altijd mijn absolute favoriet blijven.

4,0*

Fijne Deense film, die rustig begint, maar naarmate het verhaal vordert steeds meer op stoom komt, om uiteindelijk best wel sterk te eindigen.

De manier waarop de personages geïntroduceerd worden is in ieder geval erg vakkundig gedaan. De manier van monteren is sterk en zorgt dat je nieuwsgierig wordt. Het komt allemaal wat langzaam op gang en de eerste drie kwartier bevat soms ook wel wat minder sterke momenten. Net op het moment dat het allemaal echt in dreigt te zakken, komt er een wending in het verhaal en wordt het gelukkig een stuk interessanter.

Er wordt vrij goed geacteerd. Anders W. Berthelsen doet het zeker niet onaardig, maar wordt door Nicolaj Lie Kaas toch wel van het doek gespeeld. In de tweede helft komt de spanningsboog om de hoek kijken en die wordt toch wel behoorlijk goed aangespannen. Ook is het sterk dat Bornedal Jonas laat sterven. Dat maakt het allemaal net wat beter, vooral ook omdat ik hem toch al niet zo sympathiek vond.

Bornedal weet in ieder geval goed raad met dit genre en heeft het misschien wel in zich om eens een echte topper af te leveren.

3,5*