Meningen

Fijne politieke thriller.

Z is een film die gelijk midden in een gebeurtenis inspringt. Op zich geen probleem, maar je moet wel even goed opletten wie nu wie is, en wat er allemaal precies gebeurt. Gelukkig speelt de altijd goede Yves Montand mee, die prima acteert evenals overigens de rest van de cast. Toen ik eenmaal echt in de film zat, werd de film steeds boeiender. Het verhaal zit erg goed in elkaar en door scènes uit verschillende standpunten te laten zien wordt het duidelijker en daarnaast is dat gewoon erg goed gedaan. Sowieso is het camerawerk sterk en is het soms ook erg dicht op de huid gefilmd, waardoor je als kijker soms bijna letterlijk in een scène zit.

Het tempo van de film is redelijk hoog en daarnaast heeft de film een fijne aangename soundtrack. Ik kan eigenlijk vrij weinig minpunten bedenken verder, want het is al met al een erg fijne thriller, zonder echt hele memorabele momenten of scènes. Ik vond alleen wel dat je niet echt kunt zien of merken, dat deze film over de Griekse politiek gaat. Gavras heeft hiermee duidelijk een statement willen maken tegen zijn regering, maar zonder enige voorkennis haal je er niet direct uit dat deze film over Griekenland gaat, mede ook omdat de film voornamelijk gevuld is met Franse acteurs. Maar dit is verder geen minpunt.

Verder opvallend om te zien dat het ruim veertig jaar geleden in Griekenland ook al niet altijd even goed liep, iets wat vandaag de dag weer helemaal actueel is, zij het dan op een iets andere manier.

4,0*

Aardige film, die goed begint, zijn spannende momenten heeft, maar er niet in slaagt om deze spanning de hele film vast te houden. Decleir speelt erg sterk, wat een goed acteur is dat toch. Hij zet erg sterk en geloofwaardig de rol van huurmoordenaar ledda nee, die aan Alzheimer lijdt. Wel aardig gedaan is het groene filter dat de film heeft op de momenten dat Ledda terugdenkt aan bepaalde situaties uit het verleden. De rechercheurs zijn wel aardig en af en toe zit er echt van die typische Belgenhumor tussendoor. Na de arrestatie van Ledda zakt de film wat in en hoewel het laatste half uur wat ingekort had kunnen worden, worden de laatste vijf minuten juist weer een beetje te vlug afgeraffeld. Neemt niet weg dat het best een aardig film is, die zeker zijn sterke momenten kent, vooral dankzij Jan Decleir.

3,0*

Erg mooie film deze Antonioni en bij momenten een geweldige kijkervaring.

Het eerste halfuur had ik even moeite om in de film te komen. De vele gesprekken vond ik nogal onsamenhangend overkomen en daarnaast ook niet altijd even boeiend.

Gelukkig stapt de film daar na een klein halfuur vanaf en vanaf dat moment wordt de film beter en beter. Zeker vanaf het moment dat het vliegtuigje gestolen wordt is het op momenten echt genieten geblazen van de prachtige beelden die Antonioni ons voorschotelt. De manier waarop het vliegtuigje over de woestijn vliegt en ook de woestijn zelf worden echt geweldig in beeld gebracht. De film is soms aan de trage kant, maar desondanks verveelt het daar geen moment. Zeker de langgerekte scène waarbij de twee hoofdrolspelers en nog enkele anderen de liefde met elkaar bedrijven, mag er absoluut zijn. Een van de hoogtepunten van deze mooie film.

Ook het einde van de film is sterk. Het surrealistische einde met de ontploffingen, is een visuele pracht op zich. Daarna is het typisch zo’n moment waarbij je ook even goed over de film kunt nadenken. Sommige zaken zijn voor meerdere interpretaties vatbaar, maar dat vind ik op zich altijd wel mooi bij films zoals deze.

Antonioni weet in ieder geval hoe hij een boeiende sfeervolle film moet maken, dat is wel duidelijk.

4,0*

Erg leuke film dit, moeilijk om te omschrijven wat er nu precies gebeurt, maar ik heb me geen seconde verveeld en vond het allemaal erg plezierig om naar te kijken.

De film speelt zich, zoals de titel al verraad, zowat de hele speelduur af in een tuin. De tuin ziet er verder niet netjes of onderhouden uit, maar is wel heel groot. Hoofdrolspeler Jakub ontdekt niet alleen alles wat in de tuin afspeelt, maar tevens leert hij wijze levenslessen. Dat is best op originele wijze vormgegeven in deze film. De sfeer is heerlijk nazomers, beetje herfstachtig en zoals Baggerman ook al zegt, zou je als het ware zelf die tuin wel willen instappen, om deel te kunnen uitmaken van het geheel en te zien hoe het verder gaat met Jakub, zijn vader en de rest.

De muziek is de film is uitstekend. Veelal rustig en vrolijk, soms wat luider, maar iedere keer weer perfect passend bij de scène, die zich op dat moment afspeelt. Verder zit er redelijk wat unieke scènes in de film, die je niet snel in een andere film zult aantreffen. Het moment waarop Jakub en zijn vriendin samen in een mierenhoop gaan staan en daarvan genieten is zo’n moment. Het voelt heerlijk spontaan aan en draagt bij aan de aparte dromerige sfeer en kracht die deze film uitstraalt.

De tuin lijkt op het eerste oog misschien dood, maar de gebeurtenissen die er plaatsvinden zijn oh zo levendig. Ja erg genoten van dit filmpje!

4,0*

Het Zakmes is toch wel een soort van jeugdsentiment. Ondanks dat ik al een jaar of 17 was toen ik de film voor het eerst zag, vond ik het destijds een leuke film. Ik heb de film daarna nog een keer gezien, maar dat is inmiddels ook alweer meer dan tien jaar geleden. Gisterochtend kwam de film toevallig op televisie en wat herinnerde ik mij alles nog goed.

De film laat op een erg sterke manier zien hoe kinderen denken en dat ze op hun eigen manier soms nog wel slimmer kunnen zijn dan volwassenen. Het sfeertje is heerlijk. Mees wordt goed gespeeld door Olivier Tuinier en ook zijn vader doet het heel behoorlijk. Het huishouden is ontzettend rommelig, maar over een beetje eierpunch op de televisie wordt niet moeilijk gedaan.

Geniaal is uiteindelijk het idee van Mees op zijn vriendje Tim te laten weten dat hij zijn zakmes nog heeft. Zelfs als volwassene is deze film nog uiterst genietbaar en daarnaast was het ontzettend leuk om deze film na al die jaren weer eens te zien.

3,5* blijven makkelijk staan.

Zambezia is niet bepaald een topper in de animatiefilms, die heden ten dage worden uitgebracht. Qua animatie ziet het er allemaal nog wel aardig uit. Het doet hier en daar enigszins denken aan Rio, met een uiteenlopen en kleurrijk gezelschap aan vogels. Dat ziet er niet slecht uit, en ook de manier waarop het Zuid-Afrikaanse landschap in beeld wordt gebracht is niet onaardig.

Het probleem zit hem vooral in het simpele verhaaltje, waarvan de moraal er vanaf het begin al vrij snel op ligt. De humor is vaak erg kinderlijk en wordt nooit echt heel leuk of scherpzinnig. Ook de personages vallen nogal tegen. Alleen de maraboes komen soms nog wel grappig uit de hoek zetten.

Met een iets scherpere toon had dit allemaal toch een stuk leuker kunnen zijn. Nu blijft het vooral erg simpel, druk en voorspelbaar en is het lang niet altijd even leuk om naar te kijken. Een gemiste kans, als je het mij vraagt.

1,5*

Aardige film van Mizoguchi, al zal ik zeker niet ontkennen dat ik hem een tikkeltje aan de lange kant vond.

Het verhaal is zeker niet slecht. Een romantisch drama, waarbij de liefde een absolute hoofdrol speelt in het uiteindelijk drama, dat zich hier ontspint. Aangezien de hoofdrolspeler een acteur speelt, zien we ook regelmatig toneeluitvoeringen, waarbij de hoofdrolspeler zijn acteerkunsten tentoonspreidt. Die uitvoeringen zijn leuk en afwisselend en een fijne onderbreking van het verhaal.

Het verhaal zelf heeft wel een redelijk verloop, al duurt het richting het einde dus wel wat lang en daarnaast is het ook wel behoorlijk sentimenteel richting het einde. Visueel ziet het er goed uit, met veel lange takes en mooie camerastandpunten.

Uiteindelijk zorgt dit alles ervoor dat dit een leuk tijdverdrijf is geworden. Maar van alle Mizoguchi’s die ik tot nu toe zag is het echter wel de minst indrukwekkendste.

3,0*

Erg stijlvolle en leuke film weer van Kitano. Deze keer is het een Samuraifilm waar hij zelf de hoofdrol in speelt en wederom boeit het.

Vooral de gevechten in de film zagen er goed uit en worden door Kitano uitstekend in beeld gebracht. Erg vermakelijk om te zien hoeveel bloed er bij elke steek of slag van het zwaard wel niet uitspat. Het verhaal zelf was niet echt bijzonder en het was wachten op de confrontatie tussen Zatoichi en Hattori, die trouwens snel voorbij was. Verder bevat de film de nodige humor en best leuke muziek, waarbij vooral het einde in positieve zin opvalt.

Leuke film dus, die prima in het rijtje van de andere Kitano's past.

3,5*

Een leuke film van Kusturica, maar het moet gezegd worden dat deze het bij lange na niet haalt bij zijn eerdere films.

Zavet is niet veel anders dan zijn andere films. Bizarre over the top humor, soms lekker banaal, rare personages, veel vrolijke muziek en veel dieren vullen deze Zavet in. Dat klinkt allemaal goed. Dat is het in de eerste helft zeker ook wel, maar toch lijkt Kusturica op een gegeven moment een beetje de balans kwijt te raken. Het tempo is enorm hoog en Kusturica lijkt op sommige momenten gewoon veels te veel in bepaalde scènes te willen stoppen, waardoor de lijn langzaam maar zeker uit de film verdwijnt. Hierdoor voelen de ruim twee uur dat de film duurt, op een gegeven moment toch wel ietwat lang aan. Dat is iets, wat ik bij zijn vorige films nooit had.

Verder ontbreekt het een beetje aan diepgang. Het hoofdpersonage moet aan de toekomst denken, omdat zijn opa er straks waarschijnlijk niet meer is, maar dat element komt maar erg weinig terug in het verhaal. Overigens is los van alle kritiek gelukkig nog voldoende te genieten. De maffe personages en de creatieve aanpak van Kusturica zorgen ervoor dat ik toch nog regelmatig met een glimlach op mijn gezicht heb zitten kijken. Het camerawerk is ook van een bovengemiddelde kwaliteit en verder is het een film, waar je jezelf prima mee kunt vermaken en dat heb ik dan ook wel gedaan.

“Slechts” een gemakkelijke voldoende dus.

3,0*

Ik wilde deze film weleens zien vanwege de slechte kritieken en achteraf kan geconcludeerd worden inderdaad, dat het een erg matige film is. Echter zeker niet de slechtste allertijden. Effecten en acteerwerk waren nog best redelijk en hoewel de film verder nergens over gaat, vond ik het soms nog best geinig om te zien. Wat een hoop bekende Nederlanders deden er trouwens aan mee zeg, niet normaal meer.

1,5*

Knap gemaakte mocumentary van Allen.

Ik ben het eigenlijk wel helemaal eens met de mening van Yeyo. Op de uitwerking van de film is niets aan te merken. De film is ontzettend knap gemaakt en Allen weet zichzelf enorm goed in de oude opnames te verwerken. Zo goed zelfs, dat het niet van echt te onderscheiden is. Daar moet echt een enorm werk ingezeten hebben. Het verhaal is daarnaast op papier best absurd. Maar ik kan me bijna niet voorstellen dat iemand die Allen niet kent hier in zou trappen, maar goed dat weet je natuurlijk nooit.

De film zelf heeft zeker enkele grappige momenten, maar is over de gehele linie toch wel minder grappig dan ik hoopte. De transformaties zijn erg goed gedaan en ook het moment dat bekend wordt dat Zelig verschillende kinderen en vrouwen heeft, is best hilarisch. Daar tussendoor vond ik de pogingen tot humor vaak wat minder geslaagd. Ook de voiceover begint ondanks zijn authentieke stem richting het einde wat te vervelen.

3,0*

Bijzondere film om een keer gezien te hebben.

De film begint heel mooi inderdaad met het reeds genoemde wuivende graan. Ook het einde met de vruchten die rijp aan de bomen en struiken hangen, vond ik trouwens een erg mooi shot.

Daartussenin schommelt het allemaal een beetje. De beelden zijn soms wel mooi, maar vooral de erg luide bombastische muziek haalde soms wel weer wat van die schoonheid weg. Verder is het wel interessant om te zien de strijd tussen de boeren en de aanhangers van het collectivisme verloopt.

Jammer van de zeer matige muziek, maar verder best goed.

3,0*

Prachtige film van Kiarostami, die vooral terugkijkt op het eerste deel van de koker-trilogie, die ik nog niet gezien heb, maar dat maakt de beleving gelukkig absoluut niet minder.

Er zit een ongelofelijke lekker sfeertje in deze film. Ondanks dat er in de tussen tijd een aardbeving geweest is, die mensenlevens gekost heeft, is de sfeer positief. Kiarostami rijdt samen met zijn zoontje in zijn oude Renault 5 door het prachtige, maar soms moeilijke begaanbare Iraanse landschap, spreekt mensen, geeft ze een lift, wordt soms zelf ook geholpen en zo komt hij langzaam in de buurt van de plaats waar hij naartoe wil.

De grens tussen realiteit en fictie is zo miniem, dat het voor de kijker soms echt niet te zien is en juist dat geeft dit soms net dat beetje extra. Bij vlagen is het prachtig gefilmd, met een paar fijne in en uitzoom shots, zoals ik dat al vaker bij Kiarostami zag. Ook het eindshot is prachtig en vat de film in één scene prachtig samen. Grappig hoe een mens zich van tevoren ook kan vergissen. Ik had vooraf namelijk op een ietwat zware film gerekend. Ik kreeg echter een uiterst luchtige en zelfs de beste, die ik tot nu toe van deze regisseur zag.

4,0*

Enorm zware film. Zerkalo is mijn eerste kennismaking met Tarkovsky en misschien is het niet de beste film van de man om mee te beginnen, maar niet iedereen heeft natuurlijk altijd de keuze. Ik ben er in ieder geval volledig uitgerust op zaterdagmiddag voor gaan zitten omdat ik er al rekening mee had gehouden dat de film erg abstract zou zijn. Nou dat klopt ook wel kan ik achteraf concluderen. De film is qua cinematografie erg mooi te noemen. De scènes als het jongetje in het water zwemt en de bak met water zijn mooi gefilmd. Het verhaal van deze film is in mijn ogen echter het grote minpunt van de film. Het is te onsamenhangend en een echt verhaal is er eigenlijk nauwelijks in te ontdekken, behalve dat het natuurlijk herinneringen zijn. Hierdoor weet de film mij niet echt te pakken en is meeleven met de acteurs er niet tot nauwelijks bij.
Ondanks dit gegeven spoken sommige beelden na twee dagen toch nog wel in mijn hoofd rond en heeft de film op de een of andere manier toch een goede indruk achter gelaten. Ik ben na deze film toch wel benieuwd naar andere films van deze regisseur. In de hoop dat de volgende dan iets lichter te verteren zullen zijn ga ik binnenkort zeker mijn tweede Tarkovsky aanschouwen.

3,0*

Mooie film, die de klopjacht op Osama Bin laden op een geloofwaardige en soms ook erg boeiende wijze in beeld weet te brengen. Het sleept in het middenstuk soms net iets teveel, maar het begin en einde mogen er zeker zijn.

Jessica Chastain is de dragende kracht van Zero Dark Thirty. Een vrouw die me vorig jaar al een paar keer in positieve zin opviel en nu wederom. Haar rol is sterk en krachtig en tussen alle mannen staat ze in elke scene haar mannetje. Ze zou het beeldje weleens kunnen pakken, ik vind de prestatie er in ieder geval goed genoeg voor. Ook de rest van de cast is zeker niet slecht, maar er zit ook niemand met een echt grote rol tussen.

Het camerawerk is vrij afwisselend, maar vooral richting het einde, als de daadwerkelijke aanval begint erg sterk. Ik vond het ook erg interessant om te zien hoe zorgvuldig men te werk ging om hem te pakken. Ook weet Bigelow de toon gelukkig niet te uitbundig te maken. Daar gaan veel andere van dit soort Amerikaanse films nogal eens de fout in, maar Bigelow omzeilt die valkuil prima.

Het enige echte verwijt dat ik heb, is dat het allemaal minder meeslepend is dan gehoopt. Pas op het moment dat de actie echt begint, wordt het enigszins meeslepend. Verder is het lichtelijk afstandelijk en deed het mij niet zo veel, al is het begin en eindpunt wel meer dan in orde.

Kortom zeker niet slecht en gewoon goed gemaakt, maar het mist vooral in het middenstuk datgene om een echte topper te kunnen zijn.

3,5*

Dit is over het algemeen best wel een boeiende film, al zakt Platform soms wel een klein beetje in, maar het is me niet tegengevallen. Qua inhoud deed het me enigszins aan het werk van Hsiao-hsien Hou denken, vooral aan een Time to Live and the Time to Die.

Het verhaal kabbelt in een rustig tempo voort. Ik vond de cinematografie hier wel goed passen bij het verhaal. Het zijn vaak statische en lange shots, en er lijkt niet altijd veel te gebeuren om dat moment, maar toch verveelt het allemaal niet. Hier en daar worden wat tijdsprongetjes gemaakt, en samen met de hoofdpersonages maken wij de veranderingen in het oude Chinese denken mee. Naarmate het verhaal en de tijd vordert, lijkt de soundtrack ook steeds wat moderner te worden. Een detail, waar blijkbaar goed over is nagedacht en die goed past bij deze vertelling.

Zeker niet slecht dus, maar op sommige puntjes net niet goed genoeg voor een echte hoge score. Zhang Ke Jia geeft in ieder geval een interessante inkijk in een stukje van de Chinese geschiedenis. Een aangename kennismaking dus en ik wil zeker nog wek eens een keertje meer van deze regisseur gaan zien.

3,5*

De derde Kiarostami, die ik zag en ook deze is goed bevallen, al is het in zijn totaal net wat minder goed dan de andere twee.

Van de ''Koker trilogy'', waar deze Through the Olive Trees ook bij hoort heb ik overigens nog geen film gezien. Ik had tijdens het kijken niet het idee dat ik een bepaalde voorkennis miste, want alles was behoorlijk goed te volgen. Het scenario deed mij enigszins denken aan Truffauts La Nuit Américaine (1973), die ook over een regisseur gaat, die problemen heeft tijdens het maken van zijn film. Through the Olive Trees is een leuke film, en zeker niet alleen drama, zoals het genre hier doet vermoeden, want er zit genoeg luchtigheid en komische elementen in.

Naast het maken van een film is de rode draad ook het verhaal van de jongen, die gek ik op een meisje, terwijl zij niks van hem moet hebben. Op de filmset probeert hij telkens weer haar aandacht te krijgen, wat regelmatig voor een komische noot zorgt. Ook de scenes, die telkens weer overnieuw moeten, omdat er iets niet goed gaat zijn erg vermakelijk van opzet. Het camerawerk, is mooi en weet de schoonheid van de natuur aldaar op mooie wijze vast te leggen. Vooral de laatste paar minuten zijn buitengewoon mooi gefilmd.

De diepere gelaagdheid, kon ik er overigens deze keer niet uithalen. Ik vond het vooral een erg vermakelijke film, met een aantal mooie scenes, maar het mist deze keer net wat, om echt van een erg goede film te kunnen spreken.

3,5*

Fantastische film weer van Kusturica dit!

Na 5 minuten heb je al door dat we met een film van Kusturica te maken hebben. Want wat een vrolijke chaos qua dieren, muziek en maffe personages zitten er weer in deze film. En oh wat vind ik dat toch fijn. Het is een heerlijk apart oosters Balkansfeertje, zoals alleen Kusturica dat kan creëren, en ik laat me er oh zo graag door opzuigen. Deze film voelt voor mij aan als een soort van modern, magisch sprookje, waarin twee mensen verliefd op elkaar worden en ondanks de vele vaak absurde gebeurtenissen, die om hen heen plaats vinden, verliezen ze elkaar als het ware niet uit het oog.

Net als zijn andere films, bevat deze film ook heerlijke muziek. Verder zit er weer enorm veel gekke, soms zelfs absurde humor in de film, waarbij ook regelmatig de beesten weer een hoofdrol speelden. Mister Blonde somt trouwens een mooi rijtje op, waarbij ik bij elk van zijn voorbeelden spontaan weer een glimlach op mijn gezicht krijg. Vooral de voetbalwedstrijd is te gek voor woorden en ik heb ook nog nooit zo moeten lachen om “voetbalhooliganisme”. Die keeper die pis over zich heen krijgt. Geweldig moment!

Ook de personages in de film zijn erg fijn. Luka is een fijn personage, maar Sabaha is wat mij betreft de absolute ster van de film. Wat een mooie vrouw, wat een uitstraling en wat een positivisme straalt zij eigenlijk ieder moment uit. Niet verwonderlijk dat Luka dan ook op haar verliefd wordt. Vooral het moment waarbij ze voor het eerst aan elkaar toegeven, terwijl in het huisje waarin ze zich bevinden de bommen zowat inslaan, is van ongekende schoonheid. Ook qua cinematografie is het allemaal erg mooi en verzorgd. Kusturica zorgt ervoor dat het soms erg fraaie landschap van Bosnië op prima wijze in beeld wordt gebracht.

Na het zien van deze film is het makkelijk te concluderen, dat ik mij geen moment verveeld heb. Kusturica weet mij wederom tweeënhalf uur te betoveren met zijn film en laat hiermee echt overduidelijk zien dat het leven soms een enorm mirakel is. Net als bij Black Cat, White Cat had ik bij deze film ook een enorm vrolijk gevoel na afloop. Heerlijk is dat!

4,5*

Een meer dan aardige film van David Fincher, maar ik had er misschien wel iets meer van verwacht. Het begint allemaal erg aardig met een aantal moorden, waarbij het al snel duidelijk is dat we hier met een inteligente seriemoordenaar te maken hebben.

Daarnaast bevat de film een prima sfeer en is het acteerwerk van de hoofdrolspelers niet onaardig, waarbij vooral Ruffalo er in positieve zin bovenuit springt. Daarnaast bevat de film een erg mooie cinematografie, waarbij Fincher mij af en toe erg mooie beelden weet voor te schotelen.

Het enige wat ik echt misste bij deze film was de spanning. Met was meer spanning had de film echt een topper kunnen zijn. Ondanks dat is het verder gewoon een knap gemaakte film, die ondanks het gebrek aan spanning en de tijdsduur eigenlijk geen moment verveelde.

3,5*

Mijn eerste kennismaking met het werk van Lucio Fulci en best een aangename, hoewel deze Zombi 2 op diverse momenten overigens juist erg onaangenaam is.

Ik vond de zombies er best wel tof uitzien moet ik zeggen. Ik wist van tevoren eigenlijk niet zo goed wat ik kon verwachten, maar het viel me niet tegen moet ik zeggen. Het acteerwerk is vrij brak en de personages stellen geen ene bal voor, maar dat maakt hier niet zo heel veel uit. Fulci deinst er niet voor terug om de vuiligheid en de gore uitermate goed in beeld te brengen en dat zorgt voor een hoop vermaak. Ik dacht dat ik inmiddels wel wat gezien had op dit gebied, maar de scène, waarbij er door een zombie een scherf door het oog van een vrouw wordt geduwd, is gaaf om te zien en uitermate knap gemaakt. Ook de zombie vechtend met de haai, is erg leuk gedaan.

Zo zitten er nog wel meer leuke momenten in deze Zombi 2. De manier waarop de zombies uit de grond komen, is ook wel mooi om te zien. Uitermate langzaam en dreigend. Nu zijn de hoofdrolspelers soms ook niet al te snel van begrip. Ik dacht dat zombies traag waren, maar onze hoofdrolspelers hier kunnen er soms ook wat van. Tussen de leuke momenten door, is het soms wel wat traag en zakt het niveau soms wat in. Toch blijft het tot het einde toe behoorlijk vermakelijk, en heb ik me toch wel erg geamuseerd.

Fulci weet in ieder geval met een niet al te groot budget een originele en soms lekker smerige zombiefilm af te leveren en dat is toch best een complimentje waard.

3,5*

Niet hoogstaand, wel redelijk vermakelijk.

Een Zombie film van eigen bodem, op papier een leuk idee. De uitwerking is ook niet onaardig, al werkt de humor lang niet altijd.

Het is allemaal lekker overdreven en de film neemt zichzelf gelukkig geen seconde serieus. De special effects zijn nogal wisselend, vaak druipt de nepheid er vanaf. Wel zit er veel vaart en behoorlijk wat actie in en ook de nodige gore ontbreekt niet.

De acteurs zijn nogal wisselend. Zo'n Mimoun Ouled Radi is vaker niet dan wel grappig, maar die dikke met zijn bowlingballen is wel een geinig personage. De manier waarop hij doodgaat is origineel en misschien wel de leukste scene van de gehele film.

Soms leuk, soms niet, maar het idee mag in ieder geval worden toegejuicht.

2,5*

Bill Murray!

Erg leuke film toch wel. Deze haalt niet het niveau van Shaun of the Dead maar brengt verder toch wel grotendeels wat ik er zo'n beetje van verwacht had. Eisenberg is lekker droog en Harrelson komt lekker cool over. Daarnaast doen de meiden hun werk, maar bijzonder leuk zijn ze verder niet. De show wordt echter gestolen door het geweldige rolletje van Bill Murray. Geweldig is de manier waarmee hij geintroduceerd wordt en hoe hij eruit ziet, maar ook het moment dat hij dood gaat, is meer dan vermakelijk.
De laatste twintig minuten zijn een waar spektakel. Jammer alleen dat het middengedeelte van de film iets zwakker is, anders hadden er wel vier sterren in gezeten. De grappige teksten die overigens regelmatig in beeld verschijnen, zijn trouwens een erg leuke toevoeging aan de film.

3,5*

Matig filmpje, waarin het formulewerk troef is.

Kevin James kan best grappig zijn, al heeft hij daardan wel vaak hulp bij nodig van een andere komiek, zoals bijvoorbeeld Sandler. Die is hier echter niet(in menselijke vorm) aanwezig en dan is James toch een stuk minder grappig.

Het verhaal is echter het grootste euvelpunt van de film. Hoe verzin je het eigenlijk om anno nu nog met zo'm uitgekauwd en standaard liefdesverhaaltje aan te komen, waarin ook nog eens op eniet al te zuinige wijze een aantal moralen en levenslessen doorheen gegooid worden.

Het is dat de pratende dieren af en toe nog best grappig waren, vooral de kleine aap en de gorilla, want anders was het wel heel armoede troef geweest in deze film. Een vrouw als Dawson heeft hier ook niks te zoeken trouwens, die kan veel beter.

1,5*

Het idee is best leuk om een soort van parodie te maken op de hippe modewereld en met acteurs als Stiller, Wilson en Ferrell kan het bijna niet mis gaan dacht ik van tevoren, maar helaas gebeurt dat toch.

Het verhaal is in ieder geval lekker absurd. Ben Stiller is vaak grappig, maar in deze film wist hij mij nauwelijks aan het lachen te krijgen. Hetzelfde geldt voor Owen Wilson, die het iets beter doet als Stiller’s concurrent, maar ook hij is lang niet altijd grappig en lijkt af en toe echt inspiratieloos te spelen. Gelukkig is daar dan nog Ferell, die het wel goed doet en op momenten wel grappig is, helaas is zijn rol wel wat beperkter. De aankleding van de film is ook wel aardig, evenals enkele cameo’s.

Toch is het bij lange na niet genoeg om de film te redden. Die is grotendeels niet leuk, flauw en is zijn geheel dus behoorlijk matig.

2,0*

Een meer dan aardige film, met enkele indrukwekkende momenten.

Vooral het begin is erg sterk. We leren Zozo gelijk kennen en zien tevens dat het leven in Libanon op dat moment verre van veilig is. Vooral de manieren waarop de kogels en bommen vaak letterlijk inslaan, maakte best wel indruk. Door het fijne camerawerk had ik soms namelijk het idee er middenin te zitten. Die manier vind ik persoonlijk altijd erg goed werken. Wat ik trouwens wel leuk gevonden vond, was het kuikentje, waarmee Zozo praatte. Zo zitten er wel meer surrealistische droomscènes in verweven, dat werkte over het algeheel vrij goed.

Eenmaal in Zweden aangekomen, wordt het allemaal een stukje minder interessant. Vooral het hele gebeuren rondom het pesten, leek er maar een beetje bijgesleept en paste op de een of andere manier niet goed in het geheel. Het acteerwerk was overigens wel goed. Vooral Zozo zelf wordt goed neergezet en is zeker geen gemakkelijke rol om te spelen. De scène richting het einde, waarbij Zozo met zijn moeder tussen de inslaande bommen loopt, is prachtig om te zien. Visueel ziet het er over het geheel ook erg goed uit.

Zozo is een bovengemiddelde film, die vooral een aantal erg mooi gefilmde scènes kent. Het drama komt over het algemeen niet altijd even goed van de grond, maar ik heb me prima vermaakt en vond het een meer dan aardige kennismaking met het werk van regisseur Josef Fares.

3,5*

Een aardige Kungfufilm, maar ook niet meer dan dat. Jackie Chan kan op latere leeftijd nog steeds veel, maar laat in deze film zien dat hij op jonge leeftijd pas echt veel in zijn mars had. Er zitten een hoop gevechten in de film en qua choreografie en camerawerk ziet het er allemaal heel verzorgd uit. Daarnaast zijn de gevechten ook behoorlijk spectaculair, waardoor het op dat gebied in ieder geval wel goed zit.

Een minpunt vond ik echter de constant terugkerende flauwe humor, waardoor het geheel af en toe toch allemaal erg clownesk overkomt. De oude man, waarvan Chan les krijgt is dan wel behoorlijk grappig, maar Chan zelf voegt naast het vechten eigenlijk maar weinig toe en is eerder irritant hier, dan leuk. En zo zitten er nog wel wat bijrolletjes in, die af en toe echt te slapstickachtig voor woorden zijn. Soms geinig, meestal niet.

Toch heb ik dankzij de gevechten wel genoten van de film en verveeld het allemaal geen seconde. Meer dan een kleine voldoende zit er echter niet in.

3,0*

Zeker wel een goede film van eigen bodem. Ik kende de titel al veel langer, maar had nooit echt de neiging om Zusje te gaan bekijken. Gisteren heb ik er toch maar eens werk van gemaakt, en de kennismaking viel me niet tegen.

Vooral het camerawerk is interessant. Dat Martijn een obsessie voor jongere zusje heeft is al snel duidelijk, maar de manier van filmen, vanuit zijn perspectief, zorgt ervoor dat zijn gedrag alleen maar intenser overkomt op de kijker. Verder bevat Zusje een goede mix van diverse genres. Naast drama en thriller zit er ook wel wat leuke humor tussendoor verwerkt. Zo vond ik het bijvoorbeeld erg grappig om zomaar ineens Herman Brood voorbij te zien wandelen. Later komt hij nog een paar keer terug.

Al met al beviel Zusje best goed. Het camerawerk en het sterke acteerwerk zorgen ervoor dat de impact van Zusje grotendeels wel overkomt. Een fijne film van eigen bodem, dat moet gezegd worden.

3,5*

Redelijke film van eigen bodem en zeker beter dan de twee horrorhypefilms van een jaar of vier geleden. Het verhaal is inderdaad een soort mix van diverse films, maar dat geeft op zich niet, want er wordt overal zo vaak wat "geleend."

De sfeer is best goed neergezet evenals de film zelf. Atsma doet het best goed en is zowat de meest gevraagde Nederlandse acteur van dit moment en ook wel terecht denk ik. Het meisje is ook wel aardig, al vond ik haar niet altijd overtuigend. De grote storende factor is echter moeder Minis, die maar matig acteert en tevens een verlend en soms ook ongeloofwaardig personage neerzet. Gewoon net nadat je dochter een aanslag op je heeft gepleegd en het konijn heeft vermoord, gewoon lekker op de bank gaan liggen slapen zonder toezicht op haar dochter. Tja dat is natuurlijk vragen om problemen.

Maar verder best een aardige film dus, die op een voldoende zat tot het moment van de twist, waaruit bleek dat er geen geest was, maar de dochter het zelf had gedaan. Dat was erg jammer en vergrootte in feite het aantal plotgaten in de film behoorlijk. Jammer, dat had er van mij niet bij gehoeven. Het voelde een beetje aan als mosterd na de maaltijd. Hierdoor krijgt de film toch een halve ster minder. Desondanks een redelijk probeersel dit.

2,5*

Zwartboek zit van begin tot eind erg goed in elkaar en laat zien dat Verhoeven een prima regisseur is. De film kent een zeer goede spanningsopbouw en laat zien dat de scheidslijn tussen goed en kwaad erg klein is. Dat wil zeggen: Er zijn slechte Nederlanders en ook goede Duitsers in de oorlog geweest en dat laat Zwartboek ook duidelijk zien. Daarnaast wordt er van begin tot eind ontzettend sterk geacteerd door alle hoofdrolspelers. Het is niet gek dat er nu vanuit Hollywood interesse is voor Carice van Houten als je zo'n dijk van een acteerprestatie neerzet. Daarnaast leveren ook Derek de Lint, Thom Hoffman, Frank Lammers, Sebastian Koch en Halina Reijn prima acteerprestaties. Alleen Johnny de Mol kwam soms wat irritant over als de stuntelige zwaar gelovige Theo, die vanwege geloofsredenen moeite heeft om iemand te doden. Kortom Zwartboek is een prima film die behoort tot de beste films van eigen bodem.

4,0*