Meningen

Een interessante film om een keer gezien hebben, dit epos over de Chinese opera.

Een epos kun je het zeker wel noemen, want de tijdsduur is behoorlijk. Dat was voor mij uiteindelijk ook het grootste probleem bij deze film. Het verhaal is zeker niet verkeerd, maar de Chinese opera is zeker niet mijn ding zo blijkt na het zien van deze film. Helaas is die opera hier prominent aanwezig en hoewel de aankleding best mooi is, is de opera zelf maar matig.

Het acteerwerk is redelijk, vooral omdat het hier en daar wat dik aangezet wordt. Wel blijft het allemaal nogal afstandelijk, waardoor er van enige feeling met de personages bij mij geen sprake was. Het sterkste punt van de film is voor mij het visuele, want op dat gebied ziet de film er mooi en verzorgd uit. Op dat gebied is de film dan ook niets aan te merken. Op andere punten echter wel, waardoor de score uiteindelijk ook achterblijft.

2,0*

Ik kan me goed vinden in de meningen van sommigen hier, die het een goed gemaakte film vinden, met een interessant verhaal, dat over het algeheel gezien qua personages nogal oppervlakkig blijft. Het verhaal rondom Baader Meinhof was me trouwens totaal onbekend, maar is blijkbaar toch wel een belangrijk stukje Duitse geschiedenis.

Visueel ziet het er allemaal vrij goed uit en ondanks de lange tijdsduur zit er ook geen moment van verveling tussen. Ondanks dat er vrij goed acteert wordt, blijven de belangrijkste personages nogal aan de oppervlakte zweven. Hierdoor kreeg ik nooit echt enige feeling met ze. Wel moet gezegd worden, dat ze ondanks hun terreuraanslagen vrij sympathiek weten over te komen. Daarnaast is het tijdsbeeld dat in der Baader Meinhof Complex wordt geschetst gewoonweg erg goed. Qua kleding e.d. waan je je echt in de jaren zeventig.

Ik moet wel zeggen dat de rechtszaak in de tweede helft net wat minder boeiend is, dan het ontstaan en de voortgang van de beweging in de eerste helft. Er zitten een aantal goede actiescènes in, en over de gehele linie gezien is de regie gewoon goed. Maar toch heb ik nergens het gevoel van wow van een goede film. Het is goed gemaakt, het kijkt lekker weg en is nergens echt slecht. Door de zekere mate van oppervlakkigheid blijft dit lesje in Duitse geschiedenis echter op een kleine drieënhalve sterren steken.

3,5*

Hitchcock zie ik hier ook wel in terug. Bab el Hadid is een thriller met daaromheen een donker getint noir randje, dat politiek gezien ook nog eens behoorlijk vooruitstrevend lijkt.

De regisseur zelf neemt de hoofdrol voor zijn rekening en speelt niet onverdienstelijk. Qinawi is een arme man, die mentaal niet al te sterk oogt en helemaal in de war raakt, nadat hij wordt afgewezen door de vrouw waar hij verliefd op is. Ondanks het feit, dat hij haar wil vermoorden, bleef ik de gehele film tot een bepaalde sympathie voor hem houden. Je zou kunnen zeggen, dat ik hem zijn geluk gunde. Het station van Cairo is daarnaast de plek waar het allemaal gebeurt. Het is er erg druk en mensen komen en gaan en het is de plek waar het verschil tussen de oude en nieuwe generatie vorm krijgt en die het verschil tussen arm en rijk toont.

De jongere Egyptenaren zijn modebewust en modern, terwijl de oudere mensen duidelijk traditioneler zijn in denken, maar ook in kleding. Daar ligt ook het verschil tussen Qinawi en de vrouw waar hij verliefd op is. Hij is duidelijk wat ouder en traditioneel in denken, terwijl zij juist jeugdig, vlot en modern oogt. Ik vond het allemaal wel mooi vormgegeven en doordat er constant wat gebeurt op het station is het in feite elke seconde boeiend. De laatste twintig minuten zijn zelfs nog enigszins spannend en de afloop is zelfs buitengewoon sterk te noemen.

Bab el Hadid geeft in ieder geval een mooie inkijk in een andere cultuur en wordt op fijne wijze geregisseerd. Tot nu toe is dit zelfs de beste Afrikaanse film die ik zag.

4,0*

Familiefilms zijn niet altijd aan mij besteed, maar voor Babe maak ik graag een uitzondering.

Ik heb een behoorlijke zwak voor Babe. Het schattige, lieve roze biggetje, dat in al zijn onschuld op de boerderij terechtkomt. Op een gegeven moment weet Babe zelfs niet meer wat voor dier het is. Het heeft op de een of andere manier iets vertederends. Het knappe aan deze film vind ik vooral dat de meeste dieren ook daadwerkelijk overkomen als echte personages, iets wat vaak in andere soortgelijke films met pratende dieren, niet lukt. Daarnaast zijn sommige van die dieren, zoals de pratende eend, gewoon bijzonder grappig.

Natuurlijk is de afloop bekend, de muziek soms erg zoetsappig, maar het is wel mooi. Daarnaast werkt het gewoon, en dat is toch wel de belangrijkste factor van allemaal. James Cromwell is trouwens een erg goede baas van Babe, als de ietwat stugge boer, die net als ik langzaam smelt voor het biggetje. Babe weet te betoveren, iedere keer weer.

4,0*

Regisseur Alejandro Gonzales Iñárritu levert met Babel wederom een mooie film af, waarbij meerdere verhalen door elkaar heen geweven zijn. Ik vond deze film beter dan 21 Grams, maar wel iets minder dan Amores Perros. In deze film wordt aangetoond hoe belangrijk het soms is om goed te communiceren in het leven. De film vertelt door elkaar heen vier verhalen, die allemaal min of meer met elkaar te maken hebben. Elk verhaal is goed uitgewerkt, al heeft het Japanse verhaal maar een kleine verbinding met de andere drie verhalen uiteindelijk. Het acteerwerk is meer dan goed in deze film. Pitt en Blanchett doen het prima, maar ook de onbekende acterus, zoals bijvoorbeeld het japanse meisje en de Marokkaanse jongens spelen erg overtuigend. De uiteindelijke boodschap van de film is dat er een hoop problemen kunnen ontstaan door miscommunicatie en dat een kleine fout grote gevolgen kan hebben. Een erg sterke scene vond ikdaarbij het moment dat het Japanse meisje een discotheek binnenloopt en je als kijker dan net als haar helemaal niets hoort. Dat geeft echt enorm goed weer wat zij ook op dat moment voelt. Verder bevat de film aangename muziek en slaagt Iñárritu erin de film tot het einde toe interessant te houden. Kortom een prima film!

4,0*

Babette’s Feast heeft duidelijk wat tijd nodig om op gang te komen. Het verhaal over een klein Deens plaatsje, waar de mensen leven in een soort van sekte. Men wantrouwt elkaar en genieten is er duidelijk niet bij. Dat gold ook voor mijzelf. Het verhaal is op papier immers best interessant, maar de eerste helft is nog niet zo heel bijzonder.

Dat verandert gelukkig in de tweede helft. Babette zelf is vrij mysterieus en oogt behoorlijk afstandelijk. Stéphane Audran speelt de rol erg goed en ik moet zeggen dat ik wel steeds nieuwsgieriger werd naar haar motieven, om zo’n uitgebreide maaltijd te bereiden. Vanaf het moment dat ze begint met het koken van het Franse diner voor de gemeenschap en de Franse generaal, schiet het niveau echt stukken omhoog. De manier waarop het eten wordt bereid, is op geweldige wijze in beeld gebracht. Hoewel ik helemaal geen fijnproever ben, krijg je er hier toch wel zin in moet ik zeggen. De enthousiaste reacties van de generaal over het lekkere eten en drinken, die de gemeenschap beetje bij beetje doen ontdooien, zijn geweldig om te zien.

Ik kon het einde ook wel waarderen. Ietwat moralistisch, maar erg genietbaar. Uiteindelijk voelt het als een soort van warm Deens sprookje. Zoet, smaakvol en lieflijk, net zoals het lekkere eten, dat in de film wordt bereid en opgediend.

3,5*

Een matige film, met een verhaal zoals dat al vaker verteld is, al is de invalshoek hier weer net een beetje anders.

Rapace is een goede actrice en doet hier ook vrij weinig fout. Het probleem zit hem meer in de uitwerking van het script, dat ervoor zorgt dat elke vorm van spanning al vrij snel verdwenen is, omdat de afloop dan al bekend is en de weg er naar toe ook redelijk goed kan worden uitgetekend. Dat het zoontje een geest is en Rapace waanideeën heeft en veel zaken ziet die er niet zijn, zal maar weinige kijkers ontgaan vermoed ik. Men wil het een soort van puzzel doen lijken, die uiteindelijk geen puzzel is, omdat men zelf de puzzel maakt en er helaas net wat teveel wordt voorgekauwd.

Visueel is het allemaal nog wel redelijk in orde en op momenten nog best sfeervol. Daar en in het acteerwerk liggen de grootste prestaties van deze Babycall. Voor de rest is het weinig bijzonder, weinig spannend en tevens een film die ik waarschijnlijk snel weer vergeten zal zijn. Niks om warm voor te lopen in ieder geval.

1,5*

Een prachtige film uit Iran, die laat zien, dat er met weinig middelen wel degelijk iets moois te maken valt. Children of Heaven is zo’n beetje de perfecte jeugdfilm, die kinderen erg zal aanspreken, maar ook voor de volwassenen is er meer dan genoeg te genieten.

Ik vond het vooral allemaal erg oprecht overkomen. Ali en Zahra zijn een broer en een zusje uit een arm gezin, die in de problemen komen, nadat Ali de schoenen van zijn zusje per ongeluk kwijtraakt. Broer en zus gaan niet bij de pakken neerzitten, ondanks dat er best een traan vloeit, maar verzinnen een kinderlijke, maar wel creatieve oplossing, om dit voor hun ouders verborgen te houden. Het brengt Ali nog meer problemen. Wat hier opvalt is het uitstekende acteerwerk van de twee kinderen. Vooral Mohammad Amir Naji is zeer goed en weet al zijn verschillende emoties overtuigend over te brengen.

De eenvoud van de film is zijn kracht. Geen ingewikkelde poespas, maar een simpel verhaaltje, waarin kinderen ook echt kind kunnen zijn en vooral de onderlinge relaties goed worden uitgewerkt. Broer en zus maken geen ruzie met elkaar, maar helpen elkaar juist waar ze kunnen. Daarnaast heeft Ali een sterke band met zijn vader. Dat resulteert op een gegeven moment in een pracht scene, als Ali zijn vaderaan een baantje als hovenier weet te helpen. Ondanks dat het gezin erg armoedig is, zijn ze niet ongelukkig en kennen ze een sterke band met elkaar.

Tenslotte is dan nog de hardloopwedstrijd. Ik moet zeggen dat ik die erg enerverend vond, mede ook door dat alles prima in beeld wordt gebracht en sterk zat te hopen, dat het Ali zou lukken. Dat Ali uiteindelijk 1e wordt en daar om zit te huilen was zelfs licht ontroerend. Dat hijdoor zijn vader dan alsnog beloond wordt, was echt fantastisch en gaf me een heerlijk gevoel. Echt een aanrader, die ik zo met mijn kinderen zou gaan kijken, mocht ik deze film kunnen vinden met Nederlandse ondertiteling.

4,5*

Heerlijk filmpje dit, met een erg luchtig sfeertje en een hoog eighties gehalte.

Michael J. Fox is echt perfect gecast voor deze film en ik zou geen ander iemand weten die de rol van Mary McFly zo goed zou kunnen invullen. Ook Christopher Lloyd doet het leuk en zet lekker overdreven een soort van menselijke Willie Wortel neer, die er lekker op los experimenteert. Het samenspel tussen Fox en Lloyd mag er zijn.

Back to the Future is eigenlijk een soort van komedie, science fiction en avonturenfilm tesamen. De film heeft een klein beetje tijd nodig op los te komen, maar zodra het tijdreizen begint, gaat de film helemaal los. Het verhaal en de personages in het verleden zijn nogal standaard en overdreven, maar de vlotte humor en het heerlijke luchtige sfeertje maakt bijna alles goed. Dat komt mede ook door de muziek van de film. Die past perfect bij de tijden waarin de film zich bevindt.

Back to the Future is een zeer originele film, die een paar minpuntjes heeft, maar door al zijn pluspunten blijkbaar ook na vijf kijkbeurten nog steeds niet verveelt.

4,0*

Sterk vervolg, dat verdergaat waar het eerste deel ophield.

Fox en Lloyd vormen ook in dit vervolg weer een goede tandem en wederom staat het tijdreizen centraal. Waar ze in het eerste deel afreisden naar het verleden wordt in dit deel echter naar de toekomst gereist. Hoewel de toekomst er leuk uitziet, wordt er met dit segment eigenlijk niet zo heel veel gedaan.

De rest van de film maakt dat echter op een sterke manier goed. Eerst wordt er weer teruggereisd naar het heden. Dan reeds is al opgevallen dat deze film wat duisterder en grimmiger van aard is dan zijn voorganger. Omdat de tijd veranderd is wordt er alsnog teruggereisd in het verleden en daar komt het geniale gedeelte van de film naar boven. De geschiedenis herhaalt zich als het ware, maar het is ongelooflijk knap hoe deel 1 door deze film verweven zit. Marty ziet namelijk ook zichzelf uit deel 1 daar rondlopen en die scènes zijn met ontzettend veel zorg en precisie in dit vervolg verwerkt.

Ook dit deel kent een heerlijk sfeertje en blijft na al die jaren nog steeds goed werken.

4,0*

Een geslaagde afsluiter, al wordt het niveau van zijn voorgangers net niet gehaald.

Persoonlijk vond ik het wel erg leuk dat in dit deel afgereisd wordt naar het wilde westen. Dat doet de sfeer van de film goed en vooral de wat meer ervaren filmliefhebber is het leuk dat er veel verwijzingen inzitten naar diverse oude westernklassiekers.

Daarnaast bevat de film weer de bekende elementen van de twee voorgaande delen. Fox en Lloyd staan elkaar weer bij waar ze kunnen en ook aan humor heeft de film geen gebrek. De film is weer wat luchtiger dan het tweede deel en probeert deze keer zich ook meer op de gevoelige kant te richten, door rondom Doc een liefdesverhaal te bouwen. Dat is aan de ene kant leuk, omdat je zo een iets andere kant van Doc te zien krijgt, maar aan de andere kant zorgt het er ook voor dat de film wat minder spannend en kleurlozer wordt.

Gelukkig zijn er genoeg momenten dat de film wel erg vermakelijk is. De actie, humor en muziek zorgen wederom voor een geslaagde film met een fantastische quote: Clint Eastwood? What kind of stupid name is that?

3,5*

Matig niemendalletje met een voorspelbaar verhaaltje, maar het bevat soms nog wel wat grappige momenten. Lopez doet het redelijk, evenals Alex O'Loughlin, al zijn het beiden geen wereldacteurs en ook niet altijd leuk genoeg om deze film te dragen. Vermakelijk zijn wel het hondje van Lopez, het bijrolletje van Anthony Anderson en ook leuk was het om good old “Howard Cunningham” weer eens te zien. Wat is hij oud geworden trouwens.

Verder is het allemaal niet leuk en goed genoeg om ruim anderhalf uur te boeien. Daarvoor mist de film op sommige momenten gewoon duidelijk scherpte.

2,0*

Niet echt hoogstaand deze Bad Ass, maar ik heb me toch nog redelijk geamuseerd met deze onzin.

Je pakt van diverse films wat onderdelen, mixt het in een blender en Bad Ass is geboren. Gelukkig neemt men het verhaal zelf ook niet al te serieus, want op geloofwaardigheid scoort deze Bad Ass niet al te hoog. Danny Trejo is een beperkt acteur, maar heeft wel de perfecte karakteristieke kop, voor een rol als deze. De actie is weinig bijzonder en soms zelf ronduit slecht, maar de humor maakt veel goed. Hoe Trejo iedere keer weer zijn tegenstanders in elkaar weet te slaan, is soms echt lachwekkend om te zien. Hij, als 68-jarige gooit even een reus van 2.10m door het raam heen, hahaha.

Het verhaaltje is verder vrij simpel, maar leuk uitgewerkt. Dat Trejo een liefdesrelatie krijgt met zijn aantrekkelijke veel jongere buurvrouw, was ook best grappig. En zo zitten er nog wel meer zaken in, die dit matige actiefilmpje soms toch nog de moeite waard maken. Het is wel jammer dat Ron Perlman al met al nog geen 5 minuten van de gehele film vult. Een vrij overbodige rol ook, die ik helaas wel wat groter had willen zien.

Maar al met al viel het me nog mee, want ik had het veel slechter verwacht, dus mij hoor je verder niet klagen.

2,5*

Bad Asses gaat verder waar het eerste deel op hield en is van hetzelfde laken een pak, maar dan met Danny Glover als extra toevoeging.

Het blijft niet al te serieus te nemen en ondanks dat het niveau niet bijster hoog is, is het enigszins vermakelijk. Trejo is en blijft redelijk hilarisch, met zijn vervallen kop, zijn oneliners en zijn enorm foute aankleding. Glover doet in feite hetzelfde en beiden vormen elkaar wel op een goede manier aan. De actie is redelijk, al merk je hier en daar wel duidelijk dat het low-budget is. Het verhaal heeft verder niet zo heel veel om het lijf en dient meer als een soort van kapstok voor de twee oudjes om los te kunnen gaan.

Al met al best redelijk. Filmisch stelt het niet veel voor, maar de fun factor is redelijk hoog. Fouter dan dit zal het ook niet snel worden, maar zolang iedereen dat maar lijkt te beseffen is dat niet zo heel erg. Iets betere actie en een iets beter verhaal zou de score voor het derde deel misschien nog omhoog kunnen brengen, al moet je bij dit soort films duidelijk ook niet al te hoge verwachtingen hebben.

2,5*

“Bad Boys, Bad Boys. What you gonna do? What you gonna do when they come for you?”

Het overbekende deuntje, dat echt prima van toepassing is op deze film en een deuntje dat lang blijft hangen. De film zelf is vermakelijk en zit behoorlijk vol actie, zoals je natuurlijk met iemand als Michael Bay aan het roer kunt verwachten. Maar toegegeven het werkt hier allemaal vrij aardig in deze film.

Het verhaal is niet zo origineel, maar de invulling is meer dan voldoende. Smith en Lawrence vormen een behoorlijk ingespeeld duo, die met het nodige geschreeuw, mij af en toe wel een lach op het gezicht konden geven. De actie is degelijk en vermakelijk en dit is duidelijk een film die op het entertainen gericht is en dat is op zich goed gelukt. Met dank ook aan de goede soundtrack, die de film op dat gebied helemaal af maakt.

Niet nadenken werkt bij deze film duidelijk het best.

3,0*

Bij een vervolg moet het altijd meer zijn bij Michael Bay, zo bewees hij met de Transformers films, maar bij het tweede deel van Bad Boys is dat ook het geval.

Meer actie, meer explosies, meer achtervolgingen, meer geweld en helaas ook meer speelduur bij dit vervolg. Vooral dat laatste haalt deze film echt een stuk naar beneden. Dat een hersenloze actiefilm als deze bijna tweeënhalf uur moet duren, is eigenlijk te gek voor woorden.

Of het komt doordat deze film 8 jaar later is gemaakt, is moeilijk te zeggen. Waar Smith en Lawrence in het eerste deel zeker nog een bepaalde chemie met elkaar hadden, lijkt dat in dit vervolg een heel stuk verdwenen. De grappen zijn een stuk minder goed, meer platvloerser en vooral dus ook minder leuk. Verder heeft de film ook weinig spanningsopbouw. Bij een film met zoveel actie als deze mag je dat wel verwachten, het tegenovergestelde is echter waar.

Gelukkig ziet de actie die plaatsvindt er nog wel goed uit. Dat is iets wat Bay toch wel aardig beheerst. Jammer alleen dat de rest van de film bijna niks voorstelt.

1,5*

Tegenvallende buddy film met twee acteurs in de hoofdrol, die qua contrast haast niet verder uit elkaar zouden kunnen liggen.

Anthony Hopkins en Chris Rock spelen hier echt langs elkaar heen en van chemie is er bij deze acteurs ook totaal geen sprake. Hopkins lijkt zich in deze film te voelen als een vis op het droge. Voor komedie is de beste man gewoonweg niet gemaakt. Rock wel, maar de irritatiefactor richting hem is behoorlijk hoog in deze film.

De film weet vaak niets beters te bedenken dan de standaardgrapjes uit het genre en scoort op dat gebied zwaar ondermaats. Peter Stormare is nog wel een redelijke bad-guy en daarnaast heeft de film een mooie setting rondom Praag en omstreken. Tenslotte duurt de film ook nog eens twintig minuten te lang. Een simpele film als deze moet niet bijna twee uur duren, want dan begint de verveling op een gegeven moment haast wel toe te slaan.

Kortom een behoorlijke misser dit.

1,5*

Een hele fijne western dit van John Sturges. De film is kort, maar wel erg scherp en gaat over een onderwerp dat ik tot nu toe nog niet eerder in een western heb gezien.

Het eerste half uur is erg sterk. De sfeer is lekker broeierig, het verhaal tot dan toe lekker mysterieus en de spanning hangt voortdurend in de lucht. Spencer Tracy zet daarnaast een overtuigende hoofdrol neer als de slimme, ietwat oudere gehandicapte oorlogsveteraan John Macreedy, die telkens net wat slimmer is dan je van tevoren zou denken. Ook de andere rollen zijn erg goed ingevuld. Lee Marvin is erg goed als slechterik, maar heeft er ook wel het perfecte hoofd voor. Ook Ernest Borgnine doet het aardig en laat zien ook een minder sympathiek personage te kunnen spelen en ook de prima rol van Walter Brennan mag niet onvermeld blijven.

Ook het tweede gedeelte van de film is zeker de moeite waard. Net als Macreedy komt de kijker beetje bij beetje meer te weten over de reden van het rare gedrag van de inwoners van Black Rock. Ook nu houdt de film de spanning vast, doordat de afloop lang onzeker is en Sturges niet bang is om zelfs een onschuldige vrouw in de rug te laten neerschieten. richting het einde van de film. Daarnaast is de film behoorlijk maatschappelijk kritisch richting de Amerikanen. Daar zaten de Amerikanen destijds ongetwijfeld niet op te wachten, maar het siert een regisseur als Sturges wel, dat hij niet bang is om zijn eigen volk te bekritiseren.

Verder ziet de film er gewoon prima uit. De film is mooi geschoten en de idyllische ligging naast een spoorlijntje, zorgt ook regelmatig voor mooie en sfeervolle plaatjes. Ik vond het al met al een hele fijne film al had er wat mij betreft nog wel wat meer diepgang in mogen zitten. Dan was de film waarschijnlijk nog wel wat indrukwekkender geweest. Nu rest “slechts” een erg goede film.

4,0*

Redelijke film en met alle lofuitingen hier, kan ik helaas niet meegaan.

Het moet in ieder geval gezegd worden dat Keitel sterk speelt. Een verdorven op zichzelf gerichte man, die anderen regelmatig het leven zuur maakt, en wiens ondergang haast onvermijdelijk lijkt. Mooi om te zien hoe hij alles uit de kast haalt. De rest van de cast verbleekt er behoorlijk naast.

Toch lukt het regisseur Ferrara niet om er een enorm boeiende film van te maken. Visueel is het namelijk spuuglelijk. Lelijke kleuren en het camerawerk is ook niet altijd even sterk, waardoor het soms best moeite kostte, om mijn aandacht er volledig bij te houden. Los van de vertolking van Keitel, is het verhaaltje zelf niet zo heel bijzonder en uiteindelijk vrij voorspelbaar. Nee, dan vind ik de Bad Lieutenant van Werner Herzog toch een stuk boeiender en vermakelijker moet ik zeggen.

Het is niet heel slecht, dankzij de sterke vertolking van Keitel, maar zonder hem blijft er eigenlijk maar weinig over.

2,5*

Een erg vermakelijke film deze Bad Lieutenant.

Nicolas Cage zet echt een prima hoofdrol neer. Vloekend, tierend, en regelmatig onbeschoft zijn lijkt hem haast op het lijf geschreven. Hij kan zich in deze film volledig uitleven en doet dat dan ook naar hartelust.

De film is ook regelmatig behoorlijk grappig. Het is ook duidelijk een trip. Maar waar ik de trip van Fear and Loathing in las Vegas bijvoorbeeld totaal niet leuk vond, vind ik dat hier zeker wel. Vooral de scène waarbij Cage een beetje stoned voor zich uit zit te kijken en dan leguanen ziet, is echt van grote klasse. Ook erg mooi gefilmd is dat en daar zie je toch wel de klasse van Herzog in terug.

Ja een erg leuke film dit. Ik heb toch regelmatig met een grijns op mijn gezicht naar deze film zitten kijken. Ook de muziek is trouwens erg relaxed. Ja moeilijk in een hokje te plaatsen film dit. Herzog is er toch in geslaagd om op een bepaalde manier duidelijk zijn stempel op deze film te drukken. Een meevaller dit.

3,5*

Leuk om op die tegenovergestelde reacties hier te lezen. De een vind het de beste film van Kiarostami, de ander juist een wat mindere. Ik moet me deze keer bij de twee groep aansluiten ben ik bang. Ondanks dat dit nog steeds een hele aardige film is, vond ik het wel zijn minste tot nu toe.

Het camerawerk is in ieder geval typisch Kiarostami. Er zitten een hoop lange shots, die laten zien dat Iran een mooi land is. Het beeld dat je op de poster ziet, komt ook in de film terug en is een voorbeeld van een prachtig shot. Verder zit er ook een hoop dialoog in. Dialoog, die soms niet altijd even duidelijk is en dialogen, die ook niet altijd even boeiend zijn. Het kabbelt allemaal overigens wel in een aangenaam tempo voort. De hoofdrolspeler loopt en praat wat af en tussendoor laat Kiarostami af en toe wel wat van zijn kunnen zijn, maar als geheel is het deze keer iets te fragmentarisch.

Ik snap de samenhang wel, maar ik kon hem deze keer zelf niet echt maken. Verder mis ik de humor, die ik een aantal van zijn andere films wel zag. Maar ondanks deze minpunten, is dit allemaal nog goed kijkbaar en bij momenten ook redelijk genietbaar. Dit soort “pure cinema” kan als alles op zijn plaats valt namelijk wel geweldig zijn. Alleen is dat hier dus net niet het geval.

3,0*

Fuck!

Billy Bob Thorton is voor deze film werkelijk perfect gecast als de bier drinkende, rokende en vooral veel vloekende Willie, die ieder jaar in een ander warenhuis voor kerstman speelt. Dat deze film best wel leuk is, is vooral te danken aan hem, die echt een prachtrol neerzet als de meest asociale kerstman die je ooit hebt gezien.

Vooral het eerste gedeelte van de film is erg sterk. In het tweede gedeelte wordt de film iets braver en meer voorspelbaar, maar desondanks mag dat de pret niet drukken. Hoevaak het woordje “fuck” hier wordt gezegd is bijna niet te volgen.

Een behoorlijke leuke film dus, met een originele insteek en leuke humor.

3,5*

Wat een film is dit zeg hahaha, zelden zoveel onzin in een film gezien als hier. En gelukkig ook maar want juist door de soms totaal gestoorde gebeurtenissen die hier plaatsvinden is het bij vlagen gewoonweg een erg leuke en vooral ook erg gore film geworden. Eigenlijk is het gewoon een film gemaakt onder en met vrienden, alleen kun je op sommige momenten duidelijk al de bekwaamheid en vooral ook het talent van Peter Jackson zien. Sommige scènes zijn vooral op een erg goede manier gefilmd, vaak op een beweeglijke en dynamische manier, wat gelijk zo’n scène nog wat mooier maakt.

Verder is het vooral kijken wat voor gore en onzin er telkens weer voorbijkomt. De aarde die wordt aangevallen door buitenaardse wezens en die wordt verdedigd door mensen die duidelijk niet al te slim zijn, kan het nog simpeler en onnozeler? Het knappe van de film is dat Jackson voor een zeer beperkt budget er gewoon iets heel leuks van heeft weten te maken. Het is vermakelijk, het is goor, het is bij vlagen erg sfeervol en daarnaast druipt het plezier er gewoon vanaf. Het is jammer dat niet alle humor even leuk is en dat de film soms iets inzakt, maar verder kijkt het heerlijk weg.

Nadat ik de film gezien heb, heb ik nog the making-of gekeken, wat best leuk was om te zien. Het budget was misschien laag, maar er heeft erg veel werk in gezeten om uiteindelijk deze film tot stand te brengen. Deze film heeft mij nog nieuwsgieriger gemaakt naar Braindead, die binnenkort op het programma staat. Af en toe van dit soort leuke onzin zien is niet verkeerd en je kunt zeggen over Jackson wat je wilt, maar dat de man liefde voor film ademt, staat voor mij als een paal boven water!

3,5*

Bad Teacher, Bad movie!!

Weinig soeps deze komedie. Allereerst spelen de hoofdrolspelers al vrij dramatisch. Justin Timberlake is matig, Lucy Punch is slecht, maar vooral Diaz is dramatisch. Daarnaast is haar personage ook nog eens ontzettend irritant. Verder hoopte ik eigenlijk dat het slecht zou af lopen met haar. Maar goed, dat is natuurlijk ijdele hoop in een film als deze. De enige echt leuke rol is van Phyllis Smith, maar die heeft dan weer niet zoveel screentime.

Verder is het vooral een vrij uitgekauwd verhaal met mate en zeer slechte grappen, die geen moment leuk wordt. De droogseksscène tussen Diaz en Timberlake was echt wel het dieptepunt van de film. Het enige positieve is dat het allemaal erg compact is en dat de film niet zo lang duurt. Nee geen memorabel film en eigenlijk gewoon eentje om snel te vergeten.

1,0*

Erg sterke film van Roeg, die me tot het einde toe wist te boeien.

Het was aan het begin even verrassend om Art Garfunkel te zien acteren, maar hij brengt het er goed van af. Hij krijgt een relatie met Theresa Russell en hoe die relatie is verlopen zien we d.m.v. van flashbacks. Theresa Russell is trouwens echt geweldig in deze film. Wat een overtuigend spel! Ze is sexy, verleidelijk, erotisch en speelt fantastisch. Daarnaast weet Roeg duidelijk hoe je zoiets op fraaie wijze in beeld moet brengen. Verder doet Harvey Keitel het ook erg goed. Hij onderzoekt de toestand rondom de zelfmoordpoging en probeert de touwtjes d.m.v. vragen en nadenken aan elkaar vast te knopen.

Visueel ziet de film er erg mooi uit. Niet alleen de al genoemde erotische scènes zijn mooi, maar ook de rest van het cameragebruik mag er zijn. De soms erg mooie felle kleuren, zoals het vele roze van Russell, weet Roeg knap vast te leggen. De film kent een interessant verloop en beetje bij beetje komen we meer over de destructieve relatie te weten. Een relatie die uiteindelijk erg boeiend is om te volgen en waarin de obsessie voor een fantastische vrouw om te zien op een fraaie wijze wordt vastgelegd.

Het einde mag er zijn en is sterk. Een mooi einde van een fijne thriller met een sterke erg broeierige sfeer. De vorige film van Roeg, Performance, viel me enigszins tegen, maar hiermee herstelt hij zich geweldig.

4,0*

Het regiedebuut van Bateman is een forse tegenvaller.

Hoewel de regie van hem bij vlagen best verzorgd te noemen is, is het vooral de humor, die voor mij totaal niet werkte. Bateman zelf speelt het hoofdpersonage en probeert leuk uit te hoek te komen met grove en cynisch geplaatste opmerkingen. Het zorgt er bij mij echter voor, dat ik hem nogal irritant en vervelend vond.

Ook die stukjes tussen hem en de journaliste vond ik totaal niet werken. Het middenstuk voelt ook wat langdradig aan, waarna op het einde een wel vergezochte beweegreden voor al zijn daden komt. Het enige leuke aan de film is zijn Indische tegenstander, die ondanks zijn jeugdigheid, best een leuk gevoel voor humor had.

1,5*

Terrence Malick is geen man die voor kwantiteit gaat. Dat blijkt wel uit het feit dat dit jaar zijn vijfde film uitkomt, 38 jaar! Na zijn debuut. Aangezien ik best benieuwd ben naar die film wilde ik graag ook Malicks’ debuutfilm zien, de enige film die ik nog niet van hem gezien had.

Zoals bij al zijn films, is ook Badlands erg mooi geschoten, waarbij Malick als geen ander in staat is om de beelden van de natuur op de mooist mogelijke manier op camera vast te leggen. Naast een mooie cinematografie bevat Badlands ook een boeiend verhaal. Het begint allemaal erg eenvoudig, waarbij Spacek en Sheen elkaar schijnbaar leuk lijken te vinden. Maar deze simpele liefde mondt uiteindelijk uit in een behoorlijk bizarre relatie, waar niet op een moord meer of minder wordt gekeken. Sheen en Spacek acteren overigens geweldig, waarbij het vooral opvallend is, dat ik ondanks alle foute acties van de twee, eigenlijk de gehele speelduur sympathie voor het koppel had. Vooral Sheen is echt geweldig, barst van het charisma en wordt in de film zelf niets eens ten onrechte vergeleken met James Dean. Zelfs de politie moet om hem lachen.

Wat verder sterk is aan Badlands is de geweldige sfeer die de film uitademt. De rustige soms dromerige muziek, past perfect bij de film en zorgt ervoor dat er over alles wat er gebeurt een soort van wazig mysterie hangt. Dat voelt echt lekker aan moet ik zeggen. Ja, ik heb best wel genoten van deze film, en voor een debuutfilm is het allemaal erg goed. Ik heb nu nog meer zin gekregen is Malick’s nieuwste film. Nog een aantal maanden geduld en dan is het hopelijk zover.

4,0* voor nu, maar een verhoging sluit ik in de toekomst zeker niet uit.

Uwe Boll schijnt voor sommige mensen een soort van cult-held te zijn. Anderen noemen hem juist de slechtste regisseur aller tijden. De waarheid zit voor mij echter ergens in het midden. Ik heb hiervoor alleen Alone in the Dark gezien en dat was echt een bedroevend slechte film.

Aangezien mijn vrouw nogal fan is van Dominic Purcell, wilde ik deze wel een kans geven. Ik moet zeggen dat ik enigszins verrast ben, want het is verre van slecht en ondanks talrijke clichés best een aangename wegkijker. Het acteerwerk is best redelijk en naast Purcell komen er nog diverse bekende b-acteurs voorbij. Boll legt de nadruk in het eerste uur op het drama, dat goed opgebouwd is, maar het is wel erg veel ellende wat hij over zich heen krijgt.

In het laatste half uur is er dan nog wat actie, die zeker niet slecht is en de ietwat overdreven afloop kon ik op zich ook nog wel waarderen. Hier en daar valt er best wel wat op aan te merken, maar aan de andere kant is de regie niet slecht, het thema erg actueel en de film redelijk meeslepend.

3,0*

Een weinig bijzonder filmpje, dat inderdaad erg doet denken aan Enemy of the State.

Het onderwerp is hetzelfde en daarnaast is de gelijkenis tussen Foxx en Smith ook wel treffend. Bait heeft zeker zijn momenten, maar het grote probleem van de film is, dat het nooit echt spannend wordt, terwijl de film dit wel poogt. Onderhoudend is het gelukkig allemaal wel, mede ook doordat de film een behoorlijk hoog tempo heeft. Foxx doet het op zich niet slecht en David Morse als de bad-guy levert eigenlijk altijd wel degelijk werk af en zo ook hier.

Matig, maar gelukkig niet vervelend, dankzij het tempo en de acteurs.

2,0*

Mooie film van Ozu, die echt een meester is in het schetsen en tonen van het rustige Japanse gezinsleven.

Wie een snelle film vol actie verwacht komt hier echt bedrogen uit en veel mensen zullen deze film waarschijnlijk als saai afdoen. Saai is deze Ozu echter allerminst. Early Summer is een mooie film, waarin getoond wordt hoe men zich in Japan zorgen maakt als een vrouwelijk gezinslid op achtentwintigjarige leeftijd nog steeds niet aan de man is.

De film is rustig van aard, maar toch ook weer niet, omdat zowat iedereen zich in de film min of meer druk loopt te maken om het feit dat hoofdrolspeelster Noriko nog steeds vrijgezel is. Noriko wordt prima neergezet door de altijd goedlachse Setsuko Hara, die een ontzettend lieve en positieve uitstraling heeft. Ze straalt net als de hele film een bepaalde warmte uit, die ik zowat echt kon voelen. Daarnaast worden de relaties tussen de diverse familieleden en getrouwde en ongetrouwde vrouwen op subtiele manier getoond. Het camerawerk is rustig, maar niet opvallend. Het enige shot dat ik echt heel mooi vind is richting het einde als de familie op de foto gaat. Dat moment is zowel letterlijk als figuurlijk een plaatje.

Fijne film dus en ik heb hier best wel van genoten.

4,0*