Meningen

Tegenvallende film. Als je het verhaal leest mag je een spektakelfilm verwachten. Spektakel wordt wel geboden, maar veel te weinig in mijn ogen. De overige invulling van de film is matig en net als een hoop anderen deel ik de mening dat er veel meer uit deze film gehaald had kunnen worden.

2,0*

Ik vond het maar een matige film. Laat ik vooropstellen dat het acteerwerk van Michael Nyqvist en Frida Hallgren in ieder geval meer dan goed is en er vooral ook bij de scènes tussen hun samen een grote chemie tussen beiden hangt. De rest van de film heeft echter teveel minpunten. Allereerst zijn de personages te zwart-wit. Vooral Nyqvist kan niets dan goed doen en is de “held” van het dorpje en de man tegen wie iedereen opkijkt. De pastoor daarentegen wordt juist weer heel zwart afgebeeld met bijvoorbeeld zijn collectie van stiekeme “vieze”boekjes”. Het is trouwens wel een enorm irritant personage, maar dat terzijde. Daarnaast is de muziek erg matig, maar goed dat is natuurlijk een kwestie van smaak.

Het verhaaltje verloopt uiteindelijk wel een beetje zoals verwacht, al probeert regisseur Pollak makkelijk te scoren, door op het eind met quasi sentimenteel gedoe op de proppen te komen. Net als enkele anderen hier stoorde ik mij enorm aan het belachelijke einde van de film. Totaal ongeloofwaardig en overdreven sentimenteel gedrag, wat eigenlijk in geen verhouding staat tot de rest van de film.

Op zich verveelt de film niet en de ruime twee uur dat de film duurt zijn zo om, maar het gebrek aansubtiliteit en het enorm zwakke einde zorgen er voor dat de film uitkomt op een ruime onvoldoende. Als koorfilm is Les Choristes wat mij betreft dan een stuk beter geslaagd.

2,0*

Een erg fijn actiefilmpje dit en op momenten echt bikkelhard.

Het plot is best aardig en ondanks dat er in de eerste helft niet zo heel veel actie zit, is het best boeiend om naar te kijken. Yip weet een leuke sfeer neer te zetten, waarbij hij veel gebruik maakt van diverse kleuren en lichtjes, waardoor het er vaak erg sfeervol uitziet. Die autobotsingen waren qua actie overigens best de moeite waard.

Maar goed, ik zat uiteindelijk te wachten op de echte actie en die kwam gelukkig ook. Die witte punker, die op momenten even losgaat had erg veel dreiging en zijn gevecht met Yen was erg gaaf. Uiteindelijk is het dan wachten op de onvermijdelijke confrontatie met Sammo Hung Kam-Bo. Die zet overigens een prima badguy neer met erg veel dreiging en overtuiging gespeelt. En wat is hij trouwens nog snel voor de omvang die hij heeft.

Het einde kon ik ook erg waarderen. Behoorlijk origineel en uiteindelijk komt dat ook veel harder aan dan een “normaal” einde. Ja SPL is in zijn geheel een lekkere actiefilm. Bij vlagen ontzettend hard, met een aantal sterke en stijlvolle gevechten en het vermaakt van de eerste tot de laatste seconde.

4,0*

Aardige Hitchcock, die bij vlagen best sfeervol is en ook zeker op sommige momenten de nodige spanning bevat. Vooral het moment dat de jongen met de bom onderweg is to het onverwachte moment dat deze ook daadwerkelijk ontploft is erg goed. Toch heeft de film af en toe ook wat mindere momenten en is het einde niet al te sterk. Het acteerwerk van Oskar Homolka is wel erg sterk, maar voor de rest hield het qua acteren niet over. Vooral Sylvia Sydney is maar matig. Toch heb ik me prima vermaakt en is het over het geheel gezien gewoon een goede degelijke film, al kan Hitchcock veel beter en gelukkig maar!

3,0*

Van de films waarin Arnold Schwarzenegger sinds zijn comeback heeft gespeeld, is dit toch wel de minste tot nu toe.

We zien Schwarzenegger deze keer in een serieuzere rol, waarin maar weinig plaats is voor oneliners en waarbij meer van zijn acteervermogen wordt verwacht. Het is leuk dat hij dat eens probeert, maar hier zie je gelijk wel de grote tekortkoming van hem, waaruit gelijk blijkt dat Schwarzenegger maar een matig acteur is. Zodra hij zichzelf niet serieus neemt is het dikke fun, maar die momenten zijn hier niet aanwezig.

Dat komt ook door het zwak geschreven script, dat aan vele kanten rammelt. Het serieuze gedeelte is lang niet altijd overtuigend en daardoor wordt het ook nooit spannend. Aan de andere kant mist de film de humor, waardoor het ook nooit echt heel leuk wordt. Het meest positieve zijn de actiescènes, die soms lekker hard en bloederig zijn. Dat doet zo’n regisseur als Ayer dan weer wel goed.

Maar overtuigend is het verder dus allerminst. Een zwak script, matig acteerwerk, matig drama en maar weinig echte fun zorgen ervoor dat de balans toch duidelijk naar de slechte kant van de score overhelt.

2,0*

Een goede Hitchcock-thriller, die van begin tot einde vermakelijk is, alleen net op een paar momenten tekortschiet om tot Hitchcocks toppers te mogen worden gerekend.

Cummings doet het aardig en vooral het begin van Saboteur is uitermate sterk, met een aantal erg sfeervolle momenten. Het moment dat Cummings in het huis van de blinde man komt, is wel erg sterk. Geweldig personage trouwens, die een paar keer onverwachts uit de hoek komt. Priscilla Lane is een sterke vrouwelijke tegenspeelster, met veel charme en uitstraling, die Cumming vrij gemakkelijk weet weg te spelen in de scènes dat ze samen te zien zijn. Halverwege zakt het allemaal toch wat in. De spanning ebt wat weg en ook de humor is niet of nauwelijks aanwezig in die fase.

Gelukkig weet Hitchcock de spanning richting het einde weer terug te brengen, met een toch wel uitermate boeiende finale op één van de meest beroemde locaties, die de Verenigde Staten rijk is. Ja ik heb me toch wel weer prima vermaakt moet ik zeggen. Hitchcock weet er toch weer iets leuks van te maken en ondanks een ietwat minder half uur in het midden, slaat de verveling gelukkig nooit toe.

3,5*

Leuke romantische komedie, die heerlijk voortkabbelt en geen seconde verveelt.

Er zit een heerlijk luchtig sfeertje in en mede daardoor kijkt het prettig weg. Hoogstaand wordt het eigenlijk nooit, maar als je bijna de gehele film met een glimlach op je gezicht zit, dan is dat toch wel een goed teken. Ik was hier vooral onder de indruk van Audrey Hepburn. Ze speelt overtuigend en haar transformatie van een jong en onzeker meisje, naar een volwassen en zelfbewuste vrouw is erg goed. Ik heb haar wel vaker zien acteren, maar dit is de eerste keer dat ik echt onder de indruk ben.

De rest van de cast is degelijk. Bogart is toch wel een kleine miscast als de oudste zoon, al doet hij het op zich niet slecht. William Holden is als de jongere zoon wel iets beter en weet vooral in de scènes met Hepburn samen te overtuigen. Walter Hampden zorgt als de vader voor de leukste momenten, door regelmatig een gevatte opmerking te spuien, aangezien hij niet vies is van een sigaartje en een drankje.

Verder is het allemaal vooral erg degelijk en kent het verloop op zich heel weinig verrassingen. Maar als het zo wordt uitgevoerd als hier, is dan geen enkel probleem. Wilder levert degelijk vakwerk af, waarbij de prima cast de film net naar een niveau hoger weet te tillen.

3,5*

Eigenaardige film inderdaad, met een onderwerp dat best interessant is.

Het jaren tachtig sfeertje is in ieder geval erg geslaagd te noemen. De opvallende kleurtjes en vooral de sessie in de sportschool doen dat beeld erg opwekken. Ik vind het wel lastig om te beoordelen of de ziekte nu echt is of niet. Daar had ik tijdens het kijken van de film wisselende gedachten over en na afloop ben ik er nog steeds niet zeker van. In ieder geval is het hoofdpersonage Carol een depressieve vrouw, die erg ongelukkig lijkt met haar leven. Julianne Moore zet haar echt sterk neer en bewijst maar weer eens waarom ze tot mijn favoriete actrices gerekend mag worden. Soms had ik het idee dat ze bepaalde zaken inbeeld, soms ook niet.

Het tempo van Safe is erg langzaam. Maar Haynes is zo’n regisseur die er met weinig beelden in slaagt om het geheel boeiend te houden. Wel vond ik het jammer dat Carol af en toe zo besluiteloos was. Als ze echt ziek was, past dat er ook goed bij, maar liever had ik meer “overlevingsdrang” gezien bij haar. Het laatste half uur in de kliniek is het meest vreemde gedeelte. Ik vond dat ze daar echt heel vreemd te werk gingen en vraag me ook af op de patiënten daar nou echt beter werden.

Jammer dat ik niet wat meer geraakt werkt door het verhaal. Verder zit het in meerdere opzichten erg goed in elkaar en is zowel het acteren, de muziek en de sfeer buitengewoon goed te noemen. Het smelt alleen niet op een mooie manier met elkaar samen.

3,5*

Een redelijk filmpje, dat nog enigszins overeind wordt gehouden door de vele actie, maar verder niet heel erg bijzonder is.

Het verhaal is op sommige momenten erg onlogisch en daarnaast springt het soms echt van de hak op de tak, wat Safe niet altijd ten goede komt. Maar goed, iemand als Statham is wel uitermate geschikt voor zoiets als dit en hij doet het niet onaardig en speelt zijn gebruikelijke rol.

De actie en montage zijn best goed, maar qua verhaal en qua tegenstanders wordt het nooit echt interessant. De schurken zijn nogal clichématig, of het nou Russen zijn of Chinezen. Het is alleen wel leuk om James Hong weer eens te zien. Hij lijkt niets ouder geworden trouwens.

Maar goed, we hebben hem weer gezien en ook de volgende Statham zal ik ongetwijfeld weer meepakken.

2,5*

Onderhoudende actiefilm met een degelijke Reynolds en een behoorlijk goede Washington.

Des te jammer is het daarom, dat het verhaal niet heel sterk is en ook vrij voorspelbaar. Dat de dikke baas van Reynolds niet deugde, is van tevoren niet zo heel moeilijk te raden. Ook wordt de CIA wel op een redelijk standaard manier neergezet.

Toch is het ook geen vervelende film. De acteurs doen het, zoals gezegd, behoorlijk goed en de actie is vermakelijk en ook behoorlijk goed in beeld gebracht. De setting is ook mooi,want het speelt zich allemaal in Zuid-Afrika af, en daar wordt goed gebruik gemaakt van enkele mooie locaties, zoals bijvoorbeeld het voetbalstadion aldaar.

Safe House is vermakelijk en heeft een leuke cast, maar het verhaal is niet bijzonder en voorspelbaar en vervelen doet het niet. Het houdt elkaar allemaal goed in balans.

3,0*

Deze film is de eerste keer dat ik iets zie met Harold Lloyd en ik moet zeggen dat het best leuk is. Lloyd heeft lang niet zoveel uitstraling als een Chaplin, maar durft bijna net zoveel spectaculaire stunts uit te voeren als Keaton en in deze film zijn de acties van hem in ieder geval regelmatig vermakelijk om naar te kijken. Iedere keer als hij in de problemen dreigt te komen verzint hij wel weer een creatiefs om uit de problemen te komen. Het tempo is hoog en dat zorgt er samen met de creativiteit van Lloyd voor dat de film eigenlijk geen moment verveeld. De scène dat hij zijn vriendin rondleidt op zijn werk en zich zogenaamd voordoet als de hoogste baas is bijvoorbeeld best leuk gedaan. Het absolute hoogtepunt van de film, zowel letterlijk als figuurlijk is de uiteindelijke klim van Lloyd op het gebouw. De afwisseling in die klim is erg goed gedaan met de meest rare obstakels die Lloyd allemaal op zijn klim tegenkomt. Leuke snelle en afwisselende film dus!

3,5*

Een leuk vermakelijk filmpje, maar ook niet meer dan dat.

Het eerste wat me echt aanspreekt in deze film is de locatie. Het rondrijden in een tankje in de woestijn is al een aardig uitgangspunt en daarnaast wordt het allemaal erg stijlvol in beeld gebracht. Humprey Bogart speelt hier prima en is uitermate geschikt om de rol van sergeant te spelen, die de leiding van een groepje bij elkaar geraapte soldaten op zich neemt.

De film is een tikkeltje onrealistisch, omdat een kleine groep afrekent met een enorm grote groep soldaten, maar echt storend is dat niet. De film is verder behoorlijk propagandistisch voor het Amerikaanse leger. Hoewel dit aan de ene kant een tikkeltje storend is, is dit aan de andere kant ook wel weer te begrijpen gezien het jaar waarin de film gemaakt is. WO II is op dat moment in volle gang en dan is het allemaal net wat logischer dat je op een wat meer propagandistische manier naar je eigen volk kijkt.

Richting het einde wordt de film nog een tikkeltje spannend, maar de uiteindelijke afloop is verder niet zo heel verrassend. Geen topper, maar verder prima vermaak.

3,0*

Het is moeilijk om een nieuwe avonturenfilm niet met Raiders of the Lost Ark te vergelijken. Destijds werd de lat voor zo'n film zo hoog gelegd dat er eigenlijk niet meer overheen te springen is. Dat Sahara dat ook niet doet verwonderd dan ook niemand. Maar los van de vergelijking is Sahara op zich best een vermakelijke avonturenfilm. Ondanks dat het verhaal wat rommelig in elkaar zit, bevat de film een heel aantal goede actiescènes, leuke dialogen en soms lekker overdreven ontploffingen, omdat de film zichzelf gelukkig niet altijd even serieus neemt. De hoofdrolspelers spelen enthousiast en vooral Steve Zahn werkte mij af en toe behoorlijk op de lachspieren. Hij is sowieso altijd wel leuk in bijrollen. Als tussendoortje is dit gewoon een leuke film, waarbij je rustig je verstand even op nul kunt zitten. Ik heb me in ieder geval prima vermaakt en dat is voor mij bij films als deze toch het belangrijkste.

3,0*

Best een zware film van Kenji Mizoguchi, dit levensverhaal van Oharu.

En dan bedoel ik vooral zwaar in de vorm van al het drama dat de kijker en het hoofdpersonage in deze film te verwerken krijgt, want dat is niet mis. Oharu wordt gespeeld door Kinuyo Tanaka, die haar rol grotendeels erg goed in vult. Ik zeg grotendeels, omdat ik haar als de jonge Oharu niet altijd even overtuigend vind. Daar moet ze doorgaan als jonge aantrekkelijke vrouw, maar dat komt niet altijd even goed uit de verf. Als oudere Oharu speelt ze zeer overtuigend. Het acteerwerk van de rest van de cast in verder in orde. Toshirô Mifune doet het goed, maar is hier niet zo opvallend als in andere films moet ik zeggen.

Verder is het een behoorlijk stijlvolle film, waarbij de het camerawerk opvalt door de soms erg lange takes van bepaalde scènes. Dat vind ik altijd wel mooi, en straalt daarnaast een bepaalde vakmanschap uit. Mizoguchi schets een goed tijdsbeeld van het vroegere Japan, waarin vrouwen het soms behoorlijk zwaar hadden, omdat mannen vaak vrouwen als ondergeschikt zagen. Zij moesten hun lichaam ter beschikking stellen en baby’s op de wereld zetten en dan heb je het wel zo’n beetje gehad. Ik ben het trouwens wel eens met een review hier dat de film soms wat van de hak op de tak springt, waardoor ik soms wat moeite had om echt mee te leven met Oharu.

Desondanks is het zeker wel een redelijk boeiende film. Je moet je er gezien de tijdsduur even toe zetten misschien, maar dan krijg je er in ieder geval wel iets voor terug.

3,5*

Deze film is destijds behoorlijk afgekraakt in de pers. Geen idee waarom eigenlijk. Ik vind het een lekker over the top filmpje, met een verhaal dat lijkt op dat van James Bond, maar daarnaast heeft het ook zeker iets weg van Mission Impossible.

Het script oogt misschien wat gedateerd, maar dat heeft op een bepaalde manier ook zijn charme. Val Kilmer is bijzonder op dreef hier als meesterdief Simon Templer. Geweldig hoeveel vermommingen hij hier wel niet gebruikt en de ene is zowat nog beter dan de andere. Ook al die accenten die hij ervoor gebruikt, zijn op de een of andere manier erg komisch. Tegenspeelster Elisabeth Shue speelt misschien niet haar beste rol, maar zij en Kilmer hebben wel een duidelijke chemie met elkaar en daardoor werkt het allemaal wel.

Ook de badguys komen heerlijk behoorlijk voor de dag. Daarnaast is de sfeer bijzonder sterk, waarbij je de spanning van de koude oorlog nog goed voelt. Ik heb me ook geen seconde verveeld, vaak met een glimlach op mijn gezicht gezeten en mij dus absoluut geamuseerd. Erg leuk entertainment dus.

3,5*

Erg sterke film met een zeer betekenisvolle titel

Tjonge wat heb ik zitten genieten van deze film zeg. Ik was tevoren nog niet echt bekend met het werk van Clouzot, maar dit smaakt zeker naar meer. De film zit echt enorm goed in elkaar. De eerste drie kwartier zijn lekker ontspannen en maken we kennis met de personen, waar een prima beeld van wordt geschetst.

Als de reis dan op een gegeven moment begint, wordt de film eigenlijk met de minuut spannender. Sowieso enorm knap hoe de reis wordt weergegeven. Geen overdreven situaties, maar problemen die je in een gebied als dat ook daadwerkelijk zou kunnen tegenkomen als je met een vrachtwagen vol nitroglycerine voorbij rijdt. De ontploffing van de andere vrachtwagen kwam voor mij echt volledig uit de lucht vallen. Dit sloeg zowel letterlijk als figuurlijk bij mij echt in als een bom.

Het acteerwerk is ook dik in orde. Yves Montand zet een prima rol neer en naarmate de reis vordert kreeg ik zowel voor hem als de andere drie personages steeds meer sympathie. Ook de beelden in het bergachtige gebied mogen er zijn en de film lijkt ook op dat punt zijn tijd soms vooruit. Het einde vond ik ook erg sterk. Dan heb je alle gevaren met een volle truck overleeft en rijd je doodleuk met een lege truck in het ravijn. Cynisch met een sterke boodschap wat mij betreft.

Een erg mooie 4,5*

Erg interessante cinema, dat zeker. In Nederland heb je Jehova getuigen die langs de deur gaan en zo de mensen hun geloof proberen te “verkopen”. In Salesman wordt echter een echt product verkocht, namelijk een luxe versie van de bijbel.

Het lijkt me vooraf al erg lastig om zoiets aan de man te slijten, want niet iedereen zit op zoiets te wachten. Dat blijkt ook in deze documentaire, want het valt niet mee om er eentje te verkopen. We zien een viertal verkopers, die werkelijk alle trucs uit de kast moeten halen, om succes te behalen en zelfs dan lukt het nauwelijks om een bijbel aan de man te brengen.

Het komt allemaal erg realistisch over en het loopt allemaal vloeiend in elkaar over. Verder geeft het een redelijk fijn tijdsbeeld van de jaren zestig en is het over het algemeen gezien, best boeiende cinema.

3,5*

Aparte film, die in de verte iets weg heeft van films als Se7en en The Bone Collector. In het begin is het allemaal nog niet zo heel boeiend, maar naarmate de film vordert wordt het steeds boeiender, om tenslotte echt zeer sterk te eindigen. Het probleem dat sommigen met deze film hebben en ik ook in het eerste gedeelte had, is dat de film niet goed in balans is. Het is een zeer ernstig verhaal, waar dan vooral in het eerste gedeelte soms erg flauwe en rare humor doorheen verweven zit. Dit gaat dan enigszins ten koste van de spanning.

Toch herstelt de film zich hier uiteindelijk erg goed van. De film weet de spanning uiteindelijk toch op te wekken, is sfeervol en eindigt enorm sterk. Een einde, wat ik eigenlijk totaal niet verwachtte en ik heb ook nog niet eerder gezien, dat ze in een film als deze de moordenaar gewoon niet vinden. Ja, erg goed gedaan moet ik zeggen, waardoor ik er alleen voor dat idee toch wel een halve punt bij op doe. Verder bevat de film goede muziek en is het acteerwerk in orde.Het had allemaal misschien iets korter mogen duren, maar dat mag de eindpret niet drukken.

3,5*

Salò o Le 120 Giornate di Sodoma was een film, die al een tijdje op mijn te zien lijstje stond. Ik wist van tevoren wel, dat het een behoorlijk shockerende en ranzige film moest zijn. Achteraf gezien klopt dat wel. Er zitten een hoop ranzigheden in en zaken, waarvan het niet raar is, dat veel mensen er niet naar kunnen kijken. Kinderen die poep moeten eten,zich snijden met scheermesjes, en verder diverse zeer erotisch getinte scènes kent. Al wordt je er eerder op een tegenovergestelde manier door geraakt, dan dat het mensen opwinding doet bezorgen.

Pasolini schetst voor de jeugdige hoofdrolspelers een behoorlijk uitzichtloze situatie, waarbij het van kwaad tot erger gaat en hun pijnlijke ondergang onontkoombaar lijkt. Ik moet zeggen, dat ik het soms ook best weerzinwekkend vond om naar te kijken. Toch boeide het me op de één of andere manier wel, want de tijd vloog best snel voorbij. Pasolini had duidelijk een hekel aan de fascisten en probeerde die mensen d.m.v. deze film eens goed aan de kaak te stellen. Ook de elitaire klasse krijgt er hier goed van langs. Hoewel het allemaal erg afstandelijk blijft, komt de boodschap in ieder geval goed over.

Uiteindelijk vind ik het best een gedurfde film. Ik heb zeker bewondering voor de durf van Pasolini, om zoiets als dit te durven maken. Hij heeft er wel een immens grote prijs voor moeten betalen. Het is in ieder geval vakkundig gemaakt, al ik zie ik er verder geen top film in. Ik snap goed dat veel mensen hier helemaal niets mee kunnen. Salò is pas de tweede film die ik van Pasolini zag. Il Vangelo secondo Matteo vond ik erg sterk, deze beviel iets minder, maar is goed genoeg voor een voldoende. Daarvoor boeit en shockeert het genoeg.

Jammer dat Pasolini hierna niets meer heeft kunnen maken. Ik ben best benieuwd waar hij dan mee gekomen zou zijn. Maar ja, dat zal altijd een vraag blijven.

3,0*

Salt is middelmaat troef. Het probeert eigenlijk van alles te zijn, maar is het net niet. Angelina Jolie doet in deze film haar rol in Tomb Raider nog eens even dunnetjes over en speelt op zich best overtuigend de rol van keiharde agente. De stijl in deze film lijkt echter belangrijker dan het verhaal zelf, want dat rammelt achteraf behoorlijk. Dat hoeft op zich helemaal niet erg te zijn voor een simpel actiefilmpje als deze, maar na de zoveelste plotwending wordt het op een gegeven moment allemaal wel zeer ongeloofwaardig.

Gelukkig heeft de film een hoog tempo en zien de actiescènes er redelijk verzorgt uit. Jolie is zoals gezegd niet slecht en ook Schreiber doet het best aardig. Toch schiet de film op het eind enigszins uit de bocht en roept de film uiteindelijk misschien wel meer vragen op, dan dat het antwoorden geeft. Daarnaast probeert de film serieuzer over te komen dan die is, maar bezit daarnaast juist aan de andere kant te weinig humor. De film voelt aan als een opfrissing van de oudere jaren 90 films van Noyce, maar die hadden een beter verhaal en doet daarnaast ook enigszins denk aan “The Bourne” reeks, maar komt zowel qua verhaal als actie daar niet van in de buurt.

Het is geen heel slechte film, maar het voelt soms te rommelig en de film wil soms gewoon teveel. Ik weet niet of deze film het begin is van een reeks, maar als dat zo is, dan moet het vervolg zeker een iets betere balans gaan vinden, want anders gaat het waarschijnlijk goed mis.

2,5*

Redelijke film, die goed begint, maar naarmate de film vordert langzaam aan kracht afneemt.

Val Kilmer speelt hier een interessante rol van een man die zowel verdriet als wraakgevoelens koestert. Daardoor raakt hij mede aan de drugs, die hem langzaam ten gronde richt. Kilmer speelt degelijk, maar het is vooral Vincent D'Onofrio, die indruk weet te maken met zijn behoorlijk gestoorde rol van drugsdealer. Het eerste gedeelte van de film is duidelijk een karakterstudie, maar langzaamaan verschuift de film daarvan naar een gewone thriller, en wordt het allemaal iets minder interessant.

Het camerawerk is degelijk en regisseur Caruso houdt het allemaal onderhoudend met soms wat surrealistische tintjes. Het overdreven positieve einde is echter een behoorlijke domper en past wat mij betreft niet in de rest van de film. Als het andersom was geweest had de film nog op een voldoende kunnen rekenen, maar dit haalt een hoop van de rest van de film weg. Het is allemaal niet heel slecht, maar er zijn ook in die tijd, duidelijk betere films over drugs gemaakt.

2,5*

Een typisch western verhaal, dat op zich niet zo heel veel nieuws te bieden heeft, maar dankzij de prima uitvoering geen seconde verveelt en meer dan de moeite waard is.

Het is een Deense variant, dat is dan wel nieuw te noemen. Het sfeertje is heerlijk rauw en er zitten enkele bikkelharde momenten in. Mads Mikkelsen is al langer een favoriet en maakt dat hier maar weer eens waar, door zijn prima hoofdrol. Green is een mooie verschijning en Dean Morgan een prima badguy.

Het verhaal loopt lekker vlot, het is mooi geschoten en hier en daar zitten wat leuke knipogen naar oudere westerns. Ik houd hier wel van. Leuk dat er af en toe ook nog moderne westerns gemaakt worden.

4,0*

Goede biopic over het leven van Salvatore Giuliano, iemand waar ik hiervoor nog totaal niet bekend mee was. Het opvallende is echter, dat de man in deze prent echter niet te zien is.

De film heeft een nogal documentaireachtige stijl waardoor het een en ander vaak nogal afstandelijk en kil blijft en je totaal geen binding hebt met de personages. Op zich niet erg, want zo'n kille registratie kan ook best interessant zijn. Het eerste gedeelte is het lastig om in het verhaal te komen, mede ook door de diverse tijdsprongen, maar uiteindelijk lukte het.

Er zitten mooi geschoten stukjes in van het Siciliaanse landschap en het stukje in de rechtbank was ook van grote klasse. Daaromheen wisselt het een beetje, maar over het algemeen is het allemaal best goed.

Een leuk en interessant stukje Italiaanse geschiedenis, om eens een keertje gezien te hebben.

3,5*

Toch wel weer een boeiende film van Ki-duk Kim. Eerste film, zesde in totaal die ik van hem zie, waarin het verbale de boventoon voert. Werkt allemaal prima. Film begint op zich niet zo heel sterk, maar wordt naarmate de film vordert steeds boeiender.

De twee meisjes doen het aardig, maar vooral de vader die uit is op wraak, speelt erg sterk en Ki-Duk slaagt er wederom in met een erg sterk einde op de proppen te komen.

Verder visueel weer erg mooi om te zien. Ki-Duk blijft goed. Een boeiend regisseur, die er telkens weer in slaagt anderhalf uur vol moois op het scherm te toveren, al is de ene film wat magischer dan de andere.

3,5*

Ik heb vanmiddag dit vervolg van Sammy in de bioscoop in 3D mogen aanschouwen. Waar in het eerste deel de 3D al duidelijk een meerwaarde had, daar geldt dat ook voor dit vervolg. Er wordt veel en goed gebruik gemaakt van de 3D en in combinatie met de mooie animatie, levert dat mooi beelden op.

Het verhaaltje zelf is niet zo heel bijzonder, maar de nieuwe personages zijn wel aardig. Vooral BigD is een leuk dominant klein zeepaardje, dat met zijn maffiataal voor enkele grappige opmerkingen zorgt. Verder loopt het allemaal zoals te verwachten is, maar door de goede afwisseling in animatie en 3D is dat niet echt een storende factor.

Sammy 1 was destijds zelfs een wereldwijd succes. Of dit vervolg dat ook wordt is afwachten, maar qua niveau is het in ieder geval gelijkwaardig. Goed gemaakt en best leuk, ook voor volwassenen.

3,0*

Een Vlaamse animatiefilm, en dat is er qua animatie niet aan af te zien, wat hier als een compliment is bedoeld.

De kleuren zijn mooi en de afwisseling en overgangen naar de diverse afwisselende locaties worden op een mooie manier toegepast. Het verhaaltje is niet zo heel bijzonder, wat op zich wel logisch is voor een productie als deze. Ook had ik op wat meer humor gehoopt, maar dat zat er net wat te weinig in.

Toch is het best een aandoenlijk romantisch verhaaltje en op de een of andere manier werkt het hier wel en kon ik me er eigenlijk vrij weinig aan storen. Dat de combinatie van de mooie animatie en de geslaagde 3D-toepassing, zorgen ervoor dat ondanks de simpele aanpak toch een geslaagde animatiefilm is geworden.

3,0*

Eindelijk heb ik dan Le Samouraï gezien, een film waar ik veel van verwachtte en gelukkig kwam die verwachtingen ook grotendeels uit. Ik vind de hoes van de criterion-editie een van de allermooiste dvd hoezen die er is, omdat die hoes een bepaalde stijl en een enorme klasse uitstraalt. Gelukkig doet de film dat ook. Alain Delon is perfect gecast als Jeff Costello, de stille, stijlvolle huurmoordenaar met de hoed en de regenjas. De film is traag en vaak stil, maar dat vind ik hier juist een toegevoegde waarde hebben. Dat stille of zwijgzame van Jeff geeft de film een bepaalde sfeer mee, die ik erg kan waarderen. Er hoeft nooit veel gezegd te worden, blikken zijn vaak al voldoende. Daarnaast zorgt Melville’s sterke regie ervoor, dat ik ondanks de ietwat voorspelbare afloop van begin tot einde geboeid heb zitten kijken. Toch heb ik ook nog wel een grote kanttekening over Jeff’s aanpak, die ik net als enkele anderen soms inderdaad nogal amateuristisch vond. Wat ik nog niet heb gelezen is het feit dat Jeff iemand vermoord en hierbij handschoenen gebruikt om geen sporen op het pistool achter te laten. Op zich logisch. Maar als hij het pistool dan dumpt heeft hij zijn handschoenen inmiddels uit gedaan en uiteindelijk laat hij dus alsnog zijn vingerafdrukken achter op het pistool. Een behoorlijke blunder lijkt me. Afgezien daarvan zijn het gelukkig vooral de vele pluspunten die overheersen en ervoor zorgden dat deze film een erg sterke indruk heeft achter gelaten. Zeer stijlvol met veelklasse, dat is wat mij betreft wel een mooie omschrijving van de film.

4,0*

Ik vond het maar een erg matige jeugdfilm. Het blijkt een vervolg te zijn, maar enige voorkennis van het eerste deel is niet echt vereist.

Het idee van het sproeten verhaal is best aardig, maar de uitwerking is stukken minder. Bijna alle personages worden zeer overdreven neergezet, waardoor elke poging tot humor zijn doel voorbij schiet. Sproet zelf is ook meer een irritant, dan een leuk personage. Ook de andere personages zijn erg plat en ongrappig, met als dieptepunt de gymleraar.

mijn jongste dochter vond de film overigens wel leuk, dus blijkbaar doet men het ergens toch wel goed. Maar ik kon er zelf vrij weinig mee en het lijkt me duidelijk geen film te zijn, die ook anderen dan de doelgroep kan bekoren.

1,5*

Aardige spectaculaire actiefilm, die wat serieuzer is dan we van Chan gewend zijn en dat is aan de ene kant leuk, maar aan de andere kant ook gelijk de zwakte van de film. De actiescenes zijn prima geschoten en veelal best origineel te noemen. Probleem van de film is echter dat deze zichzelf veels te serieus neemt en het dramagedeelte af en toe wel erg overdreven neergezet wordt, waardoor de film op dat gebeid eigenlijk niet echt uit de verf komt, omdat de rest van de film ook lang niet altijd even geloofwaardig is. Toch verveelt de film door de vele goede actie geen moment, doet Chan het voor zijn leeftijd nog heel behoorlijk en kijkt het allemaal lekker makkelijk weg. Als de film zichzelf iets minder serieus had genomen had er makkelijk een hogere score ingezeten. Nu kom ik echter niet verder dan drie!

3,0*

The Hour-Glass Sanatorium is erg mooi en fijn om eindelijk weer eens een film te zien, waar het verhaal ietwat ondergeschikt is aan de visuele ervaring en die mij ook wist op te zuigen.

Het is even wennen, maar al snel keek ik mijn ogen uit naar de bizarre, kleurrijke, licht erotische en bijzonder originele decors, waar iedere keer weer van alles op gebeurde. Het zorgt voor een surrealistische sfeer, die op zijn beurt voor zorgt voor een zeer aangename kijkervaring. Ik vond het vooral op het werk van Jodorowsky lijken, maar dit wist mij veel meer te pakken.

Verhaaltechnisch is er niet zo heel veel uit te halen. Ik was de draad in ieder geval al snel kwijt, maar gelukkig is dat hier van ondergeschikt belang. Has is een zeer interessante regisseur, waarvan ik na deze mooie kennismaking, zeker nog wel meer van zou willen zien.

4,0*