Meningen

Een lekkere rauwe Deense gevangenisfilm, die een sterke sfeer uitademt.

Klinkt natuurlijk goed en hoewel de film zeker niet slecht is, is de film ook niet zo goed als gehoopt. De setting, sfeer en cameravoering zijn allemaal erg goed. De camera zit erg dicht op de huid van de hoofdrolspeler en daardoor heb je soms het gevoel zelf aanwezig te zijn in de gevangenis. De locatie zelf is ook erg mooi. De sombere sfeer de er hangt en die het van buiten uitstraalt, staat in schril contrast met de opvallend witte en lichte muren binnen de gevangenis. Maar het is wel een mooi contrast.

Het grote probleem dat ik met deze film heb, ik dat ik totaal geen feeling kreeg met de hoofdrolspeler. Je weet als kijker nauwelijks wat over hem, komt ook niet veel te weten en daardoor kreeg ik aan het einde bij zijn dood ook geen gevoel. Het raakte me totaal niet en dat is toch wel een minpunt aan deze film. Hetzelfde is dat bij de “hete koffie” scène. Het is mooi dat het eens anders afloopt dan in andere films, maar gevoel had ik er niet of nauwelijks bij.

Toch is het verder dus geen onaardige film, die verder wel goed wegkijkt en ons eens een mooie blik gunt in de Deense gevangenisgemeenschap.

3,0*

R.I.P. voor R.I.P.D.!

Dit klinkt op papier als een leuk concept, maar R.I.P.D. blijkt in de praktijk toch een stuk minder grappig dan gehoopt.

Het doet inderdaad erg aan Men in Black denken, wat op zich niet erg is, maar goed gejat is hier echter niet van toepassing. Waar ik qua cast vooral fan ben van Jeff Bridges, komt hij hier totaal niet uit de verf. Hij probeert hier geforceerd grappig te zijn, maar is daardoor juist vrij irritant. Daarnaast had ik het idee dat hij constant op iets zit te kauwen, zo vreemd komen zijn zinnen er af en toe uit. Reynolds is wel iets beter, maar weet er qua humor ook niet echt veel van te maken. Daarnaast hebben de twee nauwelijks chemie met elkaar.

Het eerste uur is echt zeer vervelend. In het laatste halfuurtje komt de boel dan nog enigszins los, maar bij lange na niet genoeg om nog in de buurt van een acceptabele score te komen. Het enige leuke aan R.I.P.D. is de wijze, waarop de Deado’s eruit zien. Lekker vreemd en misvormd. Maar verder vraag je je echt af, waar het geld is gebleven dat hier is in gepompt. Zouteloze humor, acteurs die er niet veel zin in lijken te hebben, brakke dialogen en een zeer matige uitwerking.

1,0*

Leuke film, dat moet gezegd worden.

Roadmovies hebben vaak wel een streepje voor bij me, maar los daarvan is dit een fijne film. Drie vrienden die in een mercedes op weg gaan naar Rabat, waarbij ze onderweg diverse mensen ontmoeten.. Een goed script, dat redelijk goed is uitgewerkt.

De reis zelf is vermakelijk. De drie acteurs spelen redelijk tot goed. Vooral Nasrdin Dchar is erg overtuigend. Mede ook gezien het feit dat hij hier in wel vier talen moest praten, iets wat niet altijd even gemakkelijk is. De personages krijgen hier ook de nodige diepgang mee, waardoor ik op sommige momenten hun keuzes zelfs kon waarderen.

Sommige zaken waren wel wat voorspelbaar, maar desondanks voelt de film behoorlijk "echt" aan. Een van de beste Nederlandse films van de laatste paar jaar moet ik zeggen.

3,5*

Prima film die ondanks dat er weinig in gesproken wordt behoorlijk weet te boeien. De plaatjes zijn af en toe schitterend, alleen had ik de ontberingen zwaarder verwacht, gezien de extreem lange reis die de kinderen afgelegd hebben. Het acteerwerk van de drie meisjes was goed.

3,5 *

Na Inland Empire gezien te hebben, waarin de Rabbits reeds voorkwamen, was ik toch wel benieuwd naar de film over de konijnen zelf. Iedere keer als je denkt dat het niet gekker kan, komt Lynch wel weer met nog iets gekkers op de proppen. Hoe verzin je dit in hemelsnaam?

Maar dit beviel me eigenlijk best goed. Erg sfeervol filmpje met drie konijnen, waarbij elke episode richting het eind steeds spannender wordt. De dialogen slaan soms nergens op en er wordt op de vreemdste momenten gelachen door het "publiek", maar mede door de ondersteuning van de muziek is het allemaal behoorlijk sfeervol.

Best leuk dus allemaal, ondanks dat er verder vrij weinig uit te halen valt. Een dikke drie kwartier is ook meer dan voldoende, want als het langer zou duren, zou de film wel een gedeelte van zijn kracht verliezen denk ik. Leuk experiment van Lynch dus.

3,5*

Films met pratende dieren zijn vaak niet de beste films en deze film is daar weer eens een bewijs van, hoewel de film minder slecht is dan ik had verwacht.

Het verloop van de film is vaak helemaal in te vullen en vaak zit er ook nog eens een enorme moraal door de film heen verweven. Racing Stripes is op dat punt niet anders dan andere films in het genre. Naast enkele domme personages, zoals bijvoorbeeld de rijke vrouwelijke tegenstandster, heeft deze film gelukkig ook wel wat geslaagde humor. Dat zie je terug in de vorm van twee vliegen en een pelikaan. Vooral de vliegen zorgen voor de hoognodige afwisseling tussen de standaardscènes in. Dankzij hen is de film redelijk makkelijk uit te zitten, verder heeft de film, afgezien van een schattige jonge zebra, niet zo heel veel te bieden.

2,5*

Leuke Allen, die erg sfeervol is neergezet en door de aankleding echt helemaal teruggaat naar de tijd van; juist ja, de radiodagen.

Allen probeert vooral de nostalgie te doen herleven en dat lukt hem vrij aardig. Met hier en daar wat aardige verwijzingen naar andere films en door middel van goede, maar typische Allen dialogen, zorgt hij er tevens voor dat de humor ook altijd aanwezig is. Het verleden wordt vaak geromantiseerd. Dat is iets waar iedereen zich wel schuldig aan maakt. We herinneren ons vaak de mooie momenten, terwijl wel de minder leuk vaak wegstoppen of liever helemaal vergeten. Dat gebeurt hier ook aan de hand van herinneringen aan de jeugd van de hoofdrolspeler.

Er wordt vrij aardig geacteerd. Ik vond vooral Farrow goed spelen. Verder is het vooral een charmant filmpje. Het wordt nergens echt groots, maar het is een fijne wegkijker en laat op sommige momenten maar weer eens zien dat Allen echt een regisseur is, die zijn vak verstaat en veel liefde voor het medium film heeft.

3,5*

Een toch ietwat tegenvallende film van Scorsese in mijn ogen. Allereerst de complimenten voor Robert de Niro. Wat hij allemaal heeft gedaan om zijn rol te spelen is niet misselijk. Eerst afgetraind zijn en dan uiteindelijk ruim 30 kilo aan komen om Jake le Motta goed te kunnen weergeven is niet mis. Wat zag hij er raar uit richting het einde trouwens, maar dat terzijde.

Het acteerwerk van De Niro is goed en ook Pesci zet een prima rol neer. Het "probleem" van de film is eigenlijk dat het leven van Jake le Motta eigenlijk niet zo boeiend was. Boksen, boksen, ruziemaken en op het eind veranderen in een dikke arrogante, ja bij vlagen zelfs nare man in mijn ogen. De film biedt af en toe gewoon te weinig om de hele speelduur volledig te boeien. Ook de muziek is vrij standaard. De gevechten zijn best aardig en leuk gefilmd en ook het gebruik van zwart wit geeft de film iets authentieks mee. Een aardige film dus, maar niet de topper waar ik zo op gehoopt had.

3,0*

’You want to talk to God? Let's go see him together, I've got nothing better to do.’

Geweldige avonturenfilm met Harrison Ford in de rol van zijn leven. Ford maakt van Indiana Jones een memorabel personage, vol charisma en met een geweldig gevoel voor humor, dat voor diverse grappige momenten zorgt. Hij beleeft de avonturen, waar je als jongetje van droomt en Spielberg brengt het op een geweldige manier op de kijker over.

Het begint al gelijk met één spectaculaire opening, waarbij we zien dat Indian Jones al met een avontuur bezig is, dat zo zijn gevaren kent. Hierdoor zit je als kijker gelijk in het avontuurlijke sfeertje, dat Raiders of the Lost Ark de gehele speelduur weet uit te stralen. Het tempo is enorm hoog en samen met Indy komen we van de ene in de andere leuke situatie terecht. Er zitten genoeg komische momenten in, maar de scène, waarbij Indy met een pistoolschot een zwaardvechter neerschiet, is echt geweldig. Zo zitten er nog genoeg van dat soort komische momenten in.

Daarnaast heeft Raiders of the Lost Ark ook een fantastische score. De tune is enorm herkenbaar en vandaag de dag denkt iedereen aan Indiana Jones, bij het horen van deze tune. Naast Harrison Ford spelen ook Karen Allen en Ronald Lacey prima rollen. Vooral die laatste is erg goed als nazi-officier. Als ik dan toch een minpunt moet noemen is het wel dat de effecten op sommige momenten wat gedateerd beginnen te raken. Vooral richting het einde, met de ontwikkelingen rondom de Ark, zien de effecten daarbij en nogal nep uit.

Maar over de gehele linie gezien, is dit nog steeds een prima film. Veel en heerlijke overdreven actie soms, leuke hoofdrolspelers, geweldige humor en een fijne aanstekelijke score maken dit tot een terechte klassieker. Het is ook duidelijk de beste van de hele reeks.

4,5*

Prima film met een uitblinkende Dustin Hofmann en een ietwat tegenvallende Cruise. Het verhaal is prima opgebouwd, waardoor de twee broers langzaam naar elkaar toe groeien. Ook de muziek was mooi, maar die is bij Zimmer natuurlijk altijd dik in orde. Toch miste ik iets, waardoor de film mij niet helemaal pakte. Desondanks een bovengemiddelde film, die het waard is gezien te worden!

3,5 *

Ik had Raising Arizona al een tijdje liggen en had na een herziening van No Country For Old Men wel zin in nog een film van de Coen broertjes. In tegenstelling tot de wat latere films van ze, is het verhaal van deze film behoorlijk slap, maar gelukkig zitten er in deze film wel weer geweldige Coen typetjes, die vrijwel alles goed maken.
De film bevat redelijk wat geslaagde humor en een paar geweldige scenes. Zo waren de scenes waar in de supermarkt luiers worden gestolen, de bankoverval en de gevangenen die boven de grond komen geweldig om te zien.
Zeker niet de beste Coenfilm, maar wel weer een erg vermakelijke.

3,5*

'Have you got any balloons, you know that come in funny shapes?'
'Nope, unless you think round's funny.'

Een film die mij 100% meeviel, want ik verwachtte eigenlijk het allerergste. Film is best aangenaam om te zien, dankzij zowel Hudson, Cusack als Mirren. Zij zorgen ervoor dat de film ondanks het voorspelbare verhaal toch bij vlagen heel fris oogt. De film wordt ook nooit overdreven flauw en weet de balans tussen komedie en drama prima te bewaren.

3,0*

Ik vond de film erg weinig voorstellen. Verhaal heeft weinig om het lijf en de acteurs zijn allemaal erg matig. Personages stellen weinig voor en het doet je niets als er iets mee gebeurd. Zelfs Rambo zelf komt onsympathiek over. Er mag dan een hoop actie inzitten met rondvliegende lichaamsdelen, wat best aardig gefilmd is, maar echt boeiend is het allemaal niet en het einde slaat al helemaal nergens op. Niks meer of minder voor mij dus dan een duffe actiefilm, die alleen leuk is voor de ware liefhebber.

1,5*

Rambo III is meer van hetzelfde en biedt net als zijn voorganger vooral een hoop actie. Rambo lijkt er zelf ook moe van en heeft zich zelfs teruggetrokken in een klooster.

Men wilde er nog een soort Koude oorlog verhaal van maken, maar omdat die rond deze tijd ook op zijn eind liep, kwam dat uiteindelijk niet meer zo heel overtuigend over. Stallone krijgt deze keer wat meer hulp om de tegenstanders uit de weg te ruimen, maar er vallen dan ook nog meer doden dan in de voorgaande film.

De hoogtepunten zijn de actiescènes en enkele oneliners, maar qua amusementswaarde is dit toch een stukje minder. Qua locatie zie ik trouwens ook veel liever een bos dan een woestijn. Matig al met al.

2,0*

Het tweede deel uit de reeks, die totaal anders van opvatting is dan de eerste. De diepgang en karakterontwikkeling lijkt totaal verdwenen en wat overblijft, is een typische actiefilm uit de jaren ’80.

Wat Schwarzenegger doet in hetzelfde jaar in Commando, doet Stallone in deze film. In zijn eentje het opnemen tegen een overmacht aan soldaten en erop los schieten en moorden dat het een lieve lust is. Hij verander hier pas echt in een vechtmachine, die onkwetsbaar lijkt voor kogels en andere projectielen en andere zaken die op hem afgevuurd worden. De geloofwaardigheid is totaal verdwenen.

Daar staat echter tegenover de funfactor en ondanks dat ik het allemaal niet zo geweldig vind, vermaakt het op de één of andere manier wel. Zo’n scène, waarbij een Vietnamees zijn pistool leegschiet op Rambo, die rustig zijn pijl en boog spant, waarna de Vietnamees in paniek wegrent, is dan wel grappig. Helaas zitten er wat te weinig van dat soort leuke momenten in en is het acteerwerk van tegenstander Berkhoff ook niet al te best.

Gelukkig is de actie goed gemaakt en verveelt het ondanks het niet al te hoge niveau van de gehele film niet. En dat is op zich ook nog wel wat waard.

2,5*

Ran is alweer mijn derde Kurosawa na het geweldige Seven Samurai en het iets mindere Yojimbo. Het grote verschil met beide andere films is natuurlijk dat deze film in kleur is, iets wat weer een nieuwe dimensie aan de Samurai films toevoegt, zo blijkt.
Ran is een film die erg groots is van opzet en aanpak en waarin het kleurgebruik erg goed en mooi benut wordt. Dat zie je eigenlij meteen al in het begin van de film als de drie zoons te horen krijgen dat hun vader het land aan hen wil verdelen en elke zoon getooid is in een eigen opvallende kleur.(geel,blauw en rood).
Later in de film komen deze kleuren ook weer erg mooi naar voren in de vlaggen en wapenuitrustingen van de soldaten in de verscheidene veldslagen die worden geleverd. Dat alles wordt tevens op een erg fraaie en overzichtelijke wijze in beeld gebracht.
De personages in de film worden niet echt heel erg uitgediept, maar blijven vaak nogal oppervlakkig, waardoor je als kijker niet echt binding krijgt met één of meerdere personen. Toch is het acteerwerk zeker niet slecht. Alleen de clown, waarvan ik nu nog steeds tijfel of het een man of vrouw is, die de hele film bij de vader rondloopt, vond ik totaal niet leuk en af en toe echt zwaar irritant met mislukte grappen en een raar vervelend stemmetje.
Verder is het op een paar momenten even doorbijten, omdat de film toch wel lang van stof is, maar over het algemeen is het genieten geblazen, bij al de drama, tragiek, actie en veldslagen in deze film. Ran is naar mijn mening een erg goede film, die niet kan tippen aan Seven Samurai, maar wel weer een stukje beter is dan Yojimbo. Kurosawa blijft mij tot nu toe boeien!

4,0*

Leuke westernachtige animatiefilmm

Rango is anders dan andere Amerikaanse animatiefilms en op dat gebied zeker verfrissend. De animatiestijl is wat ruwer, maar dat ziet er op het oog erg mooi uit.

Depp is aan de ene kant perfect gecast als stemvoor deze gekke hoofdrolspeler Rango, maar aan de andere kant slaagt hij er niet in om constant leuk te blijven. Dat is ook het enige minpunt aan Rango. De humor is soms wat flauw en de echt leuke stukjes op dat gebied, waren helaas al in de trailer voorbijgekomen.

Desondanks valt er verder gelukkig nog veel te genieten. De sfeer is super en de verwijzingen zijn diverse andere oude westerns,(the Good, the Bad...., Once upon a Time in the West, Django, High Noon etc..) zijn talrijk en op een erg leuke manier in de film verwerkt.

Ja ik heb me prima vermaakt met deze animatiefilm. Het mist de echt leuke humor om vier sterren te krijgen, maar verder is er eigenlijk weinig op aan te merken.

3,5*

Fijne film met een Gibson in topvorm.

Ik ben zeker geen fan van Gibson, maar dit soort rollen kan hij toch wel erg goed aan. Ook Gary Sinise doet het meer dan goed. Het eerste uur is redelijk traag en rustig, maar daarbij wordt wel goed gedacht aan de opbouw, die goed in elkaar zit. Hetzelfde geldt voor de spanningsopbouw. Dat valt in het eerste uur nog wel mee, maar de tweede helft is gelukkig ook daadwerkelijk spannend. Er wordt een prima spel gespeeld tussen de ontvoerders en Gibson en de twist is behoorlijk sterk.

Weinig mis mee dus. Ja het is enigszins voorspelbaar. Maar als het zo uitgevoerd wordt als hier, krijg je toch twee uur vermaak voor de kiezen en dat is altijd wel lekker.

3,5*

Mijn vijfde Kurosawa alweer en het was weer genieten geblazen. Kurosawa is ook in staat een goed verhaal in een kortere film te stoppen, zo blijkt hier maar weer. De sfeer in deze film is enorm goed. Schitterende beelden, prima acteerwerk en een uitstekend verhaal. De beelden spreken echt tot de verbeelding. Het mooie, geheimzinnige bossen en de onophoudelijke mooi regen die maar doorklettert. De acteurs moeten hier echt hun kunnen laten zien en doen dat naar behoren. Dezelfde situatie wordt telkens nagespeeld, maar doordat elk karakter weer andere emoties moet tonen bij de verschillende versies van het gebeuren, wordt er veel gevraagd van de acteurs en daar slagen ze met vlag en wimpel voor. Het blijft heerlijk om Mifune weer eens helemaal los te zien gaan in zijn rol. Man wat legt hij toch altijd een enthousiasme en gedrevenheid in zijn rollen!

Verder zit het verhaal gewoon goed in elkaar. Is tijdloos en hoewel het eigenlijk niet echt van belang is, vroeg ik me wel af hoe alles nu eigenlijk in elkaar zit. Ik ben er vrij zeker van dat ik nog wel wat elementen gemist heb, maar dat wordt misschien nog wel duidelijk bij een herziening. Gezien de tijdsduur leent de film zich daar in ieder geval perfect voor. Het enige wat naar mijn mening eigenlijk niet zo goed aan de film is, is de muziek. Hoewel het ook geen afbreuk doet aan de film, voegt het naar mijn mening niet of nauwelijks wat toe aan bepaalde scènes van de film.

Maar goed al met al is deze Kurosawa toch wel weer een zeer bijzondere kijkervaring. Net als anderen ben ik van mening dat bij een tweede kijkbeurt de film hopelijk nog wat duidelijker wordt en dan zit er nog wel kans in op een halfje verhoging.

Voor nu echter een puike 4,0*

Erg leuke komedie met veel vaart, leuke gekke personages en geslaagde humor.

De leukste karakters waren voor mij John Cleese, Jon Lovitz en Seth Green en zijn broer. Atkinson en Goldberg zijn daarentegen juist een stuk minder geslaagd. Het verloop van de race is uiterst vermakelijk en Hitler grap vanLovitz is echt onvergetelijk. Ook de maffe weddenschappen van Cleese zijn leuk bedacht.

Niet alles is even goed, maar ik heb het grootste gedeelte van de film in ieder geval met een glimlach zitten kijken. Het is en blijft leuk deze humor.

3,5*

Het beste van Pixar tot nu toe!

Heerlijke Pixar film, die van begin tot einde weet te boeien. Doordat de film een goed verhaal heeft, bij vlagen erg grappig is en de animaties er af en toe werkelijk waar verbluffend goed uit zien. Remy is ontzettend beweeglijk en doet in feite niet voor een echte rat onder. Daarnaast ziet hij er nog eens ontzettend vertederend en lief uit. Over het plot van de film is duidelijk goed nagedacht en ook hiervoor verdient deze film lof. Pixar heeft zich na al die jaren eindelijk overtroffen, want is mijn ogen is dit hun beste film tot nu toe. Ook Wall E kan hier bij lange na niet aan tippen wat mij betreft. Een dikke aanrader voor zowel jong als oud.

4,5*

Beter dan verwacht.

Edgar Allen Poe ken ik vooral van naam en heb ik vroeger weleens een boek van gelezen, maar verder is zijn levensverhaal mij totaal onbekend. Hier wordt zijn leven als het ware verweven en met een fictief verhaal. Het sfeertje is in ieder geval erg lekker te noemen. Inhoudelijk doet het denken aan een mix van Sherlock Holmes, Sleepy Hollow en From Hell.

Qua mysterie is het ook zeker niet slecht. De zoektocht naar de dader wordt leuk vormgegeven en daarnaast is de zoektocht ook best vermakelijk. John Cusack doet het ook niet slecht en vult zijn rol in ieder geval humoristisch in, al over act hij hier en daar wel. Los daarvan blijf ik wel telkens het idee houden dat er meer uit te halen valt. Een soort van gevoel alsof er nog een positieve uitbarsting staat te gebeuren, die nooit plaatsvindt.

Al met al is het nooit hoogstaand, maar best vermakelijk, soms lekker mysterieus en daarnaast verveelt het ook geen seconde.

3,0*

Een redelijke actiefilm met Arnold Schwarzenegger in de hoofdrol. Erg bijzonder is het allemaal niet. Op actiegebied zijn er duidelijk veel betere en leukere films, en ook Schwarzenegger zelf is wel eens beter op dreef geweest, al is het allemaal nog wel enigszins onderhoudend.

De badguys zijn vooral erg matig. Alleen Robert Davi, die ooit ook nog eens de slechterik speelde in een James Bond film, is nog redelijk goed. Het verhaaltje is vrij standaard en Raw Deal neemt zichzelf vaak veels te serieus. De leuke oneliners zijn op de vingers van een hand te tellen en doordat er nog redelijk wat actie in zit, is het allemaal goed uit te kijken, zonder dat de verveling toeslaat. Maar heel leuk of echt goed wordt Raw Deal eigenlijk nooit.

Gemiddeld dus al met al, en echt puur een filmpje voor de echte liefhebbers van het genre en de fans van Schwarzenegger.

2,5*

Best een aardige biopic van Ray Charles dit. Natuurlijk had het allemaal nog best wel wat scherper gekund, maar ik heb me verder tweeënhalf uur prima vermaakt met deze film. Jamie Foxx doet het dan ook bijzonder goed. Ik vond hem geloofwaardig overkomen en daarnaast had ik de gele film het idee echt naar Ray Charles te kijken, wat natuurlijk op zich al een groot compliment is.

Wat mij echter vooral meeviel aan de film is dat Ray Charles eigenlijk best een boeiend persoon was, iets wat ik van tevoren eigenlijk niet verwachtte, misschien wel door het feit dat hij blind was. Onterecht gedacht van mij dus, want Charles blijkt dus gek op drugs en vrouwen en zij blijkbaar ook op hem. Verder was het wel ongeveer zo’ n beetje wat ik van de film verwachtte, al verveelde het geen moment. Ook de muziek is bij vlagen best lekker.

Verder is het gewoon een degelijk gemaakte film, niet heel bijzonder, niet slecht, maar wel lekker wegkijkend. Voldoende dus.

3,0*

Eric Rohmer is een regisseur, waarvan ik toch wel meer wil zien. Hij maakt sterke dromerige cinema en deze “Le Rayon Vert” is trouwens ook een perfecte film, om in deze zomerdagen te bekijken. Het tempo is uiterst traag en bevat veel dialogen, maar juist daarin zit hem de kracht. Die zijn sterk en vooral ook erg natuurlijk.

Ook de cinematografie is netjes en verzorgd en af en toe komen er mooie beelden voorbij. Het grootste probleem en de reden, waarom ik deze film niet meer dan drieënhalve ster kan geven, zit hem in de hoofdrolspeelster. Niet in Marie Rivière, want die acteert prima, maar in het personage dat ze speelt, genaamd Delphine. Ik had echt moeite om sympathie te krijgen voor haar. Ik vond haar gedrag tijdens sommige gesprekken en richting een aantal mensen soms gewoon kinderachtig overkomen. Natuurlijk komt dat voort uit een soort van zelfmedelijden en eenzaamheid, maar het maakte haar er in mijn ogen in ieder geval niet sympathiek op, al werd dat richting het einde gelukkig wel iets beter.

Wel een prachtig einde overigens, als Le Rayon Vert dan ook echt in beeld verschijnt. Dat was wel een mooie afsluiter van een interessant stukje cinema. Mooi gefilmd, sterke dialogen, een fijn sfeertje, maar soms net wat te oppervlakkig en een niet al te sympathieke hoofdrolspeelster. Zo valt het in één zin wel prima samen te vatten.

3,5*

Gisteravond eindelijk Rear Window gezien. Ik was erg benieuwd naar mijn derde Hitchcockfilm, zeker omdat Dial M for Murder en vooral Psycho erg goed bevallen waren. Rear Window beviel me ook uitstekend moet ik zeggen. Allereerst vond ik sfeer van de film haast ongeëvenaard. De binnenplaats waar Jefferies door zijn raam op uitkijkt straalt gewoon een bepaalde gezelligheid uit. Dit deed me een beetje denken aan de keren dat ik op vakantie was en op het balkon naar van alles zit te kijken.

Daarnaast bevat de film een hoop goede en leuke dialogen en weet Hitchcock de film op het einde erg spannend te maken. toch vind ik de film net iets minder dan Psycho, omdat daar continu spanning is, iets wat hier vooral in het eerste gedeelte van de film enigszins ontbreekt. desondanks vond ik Rear Window wederom eer zeer aparte kijkervaring en ben ik blij dat ik deze film vorige week heb aangeschaft. Er zullen dit jaar zeker nog meer Hitchcocks gaan volgen en Rear Window zal ik zeker nog een keer gaan kijken, want ik heb de cameo van Hitchcock blijkbaar wel gemist.

4,5*

Hele aardige film van Hitchcock en dat terwijl ik na 40 minuten best mijn twijfels had. Gelukkig komt de film vanaf dat moment lekker los. Het hele gegeven rond Rebecca blijft in het begin nogal vaag. Beetje bij beetje krijgt de kijker meer informatie toegespeeld en d.m.v een aantal plotwendingen weet Hitchcock uiteindelijk de spanning toch weer prima op te bouwen.

Vond het acteerwerk vooral van Joan Fontaine ontzettend goed. Erg sterk hoe zij de onzekere vrouw in het "nieuwe huis"' neerzet. Ergens doet ze mij een beetje aan Noami Watts denken, zowel qua acteren als qua uiterlijk. Weet niet of ermeer mensen zijn, die dit ook zo zien? De rest van de cast speelt ook niet slecht al heb ik in Hitchcock's andere films wel betere acteurs gezien.

Ook de sfeer in deze film is werkelijk waar weer erg mooi. Het valt me na 6 Hitchcockfilms wel op dat Hitchcock niet alleen een meester is in het opbouwen van spanning, maar er bijna altijd ook in slaagt in geweldige sfeer te creëren, al ontbreekt in deze film wel een beetje humor.

Een dikke 3,5*

Tweede film met James Dean die ik zie en ik moet zeggen dat ik nu wel helemaal overtuigd ben van zijn kunsten. Hij slaagt er ook hier in een overtuigende rol neer te zetten, waarbij hij zowel cool, stoer, maar ook af en toe erg verward weet over te komen.

Daarnaast spelen ook Natalie Wood en Sal Mineo goed. De laatste oogt soms wat vreemd, maar slaagt er op een gegeven moment wel in om mijn medelijden op te wekken. Verder zorgt Nicholas Ray ervoor het ietwat voorspelbare verhaal, dat de karakters allemaal wel wat kleur bevatten. Iedereen heeft zijn goede en slechte kanten, niemand uitgezonderd en dat het allemaal gelijk wel wat echter.

Ondanks dat ik op zich niet zo heel erg van dit soort tienerverhalen houdt heb ik me prima vermaakt en de de film zeker de moeite waard om te zien, al vind ik persoonlijk East of Eden nog wel een stukje beter.

3,5*

Erg mooie en visueel sterke film, die je als kijker na afloop nog wel even laat na denken hoe het verhaal nu precies in elkaar zit. Het begint allemaal erg rustig tot het moment dat Alex niet meer herkent wordt door zijn vriendin en vrienden. Vanaf dat moment werd ik letterlijk de film in gezogen en was ik zeer benieuwd hoe alles nu zou aflopen. De film bevat een behoorlijke hoeveelheid surrealisme en doet in sommige opzichten, zoals men hier ook al aanhaalt wel aan Mulholland Dr. denken.Reconstruction vind ik zelfs nog een stukje beter. Leuk gevonden vind ik het feit dat je aantal keren d.m.v. een plattegrond ziet waar de hoofdrolspelers zich bevinden en het feit dat de regisseur een aantal keer duidelijk aanhaalt dat de film slecht een constructie is, maar dat je er als kijker dan toch voor valt. Ik vind de realiteit en fictie in deze film dan ook mooi in elkaar verweven. Soms denk je dat het allemaal echt is, totdat je er vijf minuten later bij een scène dan toch achterkomt dat het fictie was. In ieder geval een erg mooie film, die zeker uitnodigt om nog een keer bekeken te worden. Grappig is trouwens wel dat ik tijdens de film Simone en Aimee al zo op elkaar vond lijken, niet wetende dat ze allebei gespeeld werden door Maria Bonnevue.. Misschien heeft dit ook nog een betekenis, maar daar weet ik het antwoord nog even niet op. In ieder geval een zeer mooie visueel fascinerende romantische film!

4,5*

Redelijke, langzaam op gang komende actie/thriller met een aardig verhaal, waarbij in het begin eigenlijk helemaal niemand te vertrouwen lijkt. De film bevat een redelijke sfeer, mede door de prima muziek en het degelijke acteerwerk van Pacino en een sterk op dreef zijnde Farrell. Het is daarom jammer dat het tweede gedeelte van de film echter behoorlijk inzakt door een wat vergezocht einde en mede hierdoor de film behoorlijk ongeloofwaardig wordt. De eerste keer dat ik de film destijds zag kwam deze sterk over. Een herziening zorgde ervoor dat de zwakheden van de film helaas wat duidelijker naar voren kwamen en duidelijk liet zien dat dit in feite maar een vrij standaardfilmpje is.

2,5*