Meningen

Tegenvallende horrorfilm in allerlei opzichten. Het eerste half uur is erg matig en er lijkt een hoop leentjebuur gebruikt uit andere films. ( o.a. The Ring) Daarna komt de film een beetje op gang, maar overtuigend wordt het allemaal zeker niet. Ook qua engheid valt het allemaal reuze mee. Sean Bean doet het niet eens zo slecht, maar Maria Bello overtuigd echt totaal niet als hysterische moeder.Echt een typisch voorbeeld van hoe het niet moet. Het einde van de film, is dan op zich nog wel aardig gedaan, maar helaas is het bij lange na niet voldoende om de film nog te redden!

2,0*

Zeker geen topfilm, die vooral een groot gebrek aan spanning kent.

Ik moet zeggen dat het allemaal nog best onderhoudend was. De eerste helft is het interessantst, omdat ik best benieuwd was, wat het nu precies voor Aliens waren en je ze toen nog niet kon zien. Dat concept verdwijnt in de tweede helft op een zeer gemakzuchtige manier naar de achtergrond, wat wel jammer was, want hier had meer uitgehaald kunnen worden.

Toch is het allemaal best onderhoudend en is Moskou als locatie best verfrissend om te zien. Daarnaast komen er nog een paar geinige typetjes opdraven, die zowaar nog voor wat humor zorgen. Het plot is echter ontzettend mager, bevat net wat teveel plotgaten en de toevalsfactor is nogal aan de hoge kant. Maar het had nog veel slechter gekund, dat moet ook gezegd worden.

2,0*

Vermakelijk filmpje met een zeer interessant verhaal dat helaas niet altijd even goed uit de verf komt. Toch biedt de film genoeg vermaak om dik anderhalf uur te boeien.

3,0*

Aardige spookhuisthriller van Balaqueró, die genoeg vermaak biedt.

Qua verhaal is het allemaal niets nieuws onder de zon, maar Balaqueró laat in deze film al zien, dat er niet veel voor nodig is om mensen effectief te laten schrikken, zoals hij dat in de [REC] films ook doet.

De film is behoorlijk sfeervol, soms lekker onheilspellend, met zoals gezegd dus best sterke schrikmomenten. Anna Paquin is een aardige hoofdrolspeelster en doet wat ze moet doen. De film heeft zoals gezegd dus goede schrikmomenten, maar qua spanning had het hier en daar nog wel wat beter gekund.

Al met al dus niet slecht, maar ook niet geweldig. Vooral de sfeer is erg goed en mede door een paar goede schrikmomenten bliijft het tot het einde best vermakelijk.

3,0*

Poeh wat was dit slecht. Tot nu had elke parodie die zag, hoe slecht ook, wel zijn momenten, maar dit was 80 minuten niks. De ene grap is nog slechter dan de ander en ik heb werkelijk nergens om kunnen lachen. Al dit soort pardieën liften in feite mee op het succes van Scary Movie, maar er is er helaas geen een die net zo leuk is. Pure rotzooi dit dus!

0,5*

Geinige komedie, die ondanks de voorspelbaarheid van het verhaal, toch in voldoende mate weet te vermaken, omdat de cast er zichtbaar plezier in heeft gehad om deze film te maken en met veel enthousiasme speelt.

Het grootste pluspunt zijn de twee hoofdrolspelers, Steve Carell en Tina Fey, die een bijzonder sterke chemie met elkaar hebben, waardoor er voor genoeg humor wordt gezorgd. Daarnaast zitten er opvallend veel bekende gezichten in de bijrollen, die hun rol meestal ook wel leuk invullen.

Dat soort zaken zorgt ervoor, dat het simpele verhaaltje goed werkt als inzet voor de grappen. Het is misschien geen humor waar je dubbel om ligt van het lachen, maar het wist regelmatig een grote glimlach op mijn gezicht te toveren en dan heb je het als komedie gewoon goed gedaan.

3,0*

Een hele verbetering ten opzichte van Night of the Living Dead. Ik heb de film ooit wel eens gezien, maar dat is wel meer dan 15 jaar geleden en daar kon ik me weinig meer van herinneren. Ik heb de Cannes versie gezien en hoewel de film best lang duurt, verveelt het eigenlijk geen moment.

Ik vind de remake een tikkeltje beter, maar deze film is bijna net zo goed en vooral ook net zo leuk. Het grote verschil met de remake is dat de zombies hier traag zijn. Dat neemt af en toe wel een klein beetje van de spanning weg moet ik zeggen. Daarnaast heeft deze film echter ook grote pluspunten. De sfeer is mede door de fantastische locatie erg sterk. Dat winkelcentrum wordt ook uitgebreid benut en tijdens het moment dat de groep even veilig lijkt te zijn voor de zombies laat Romero ook even goed zien hoe de groep geniet van de vele faciliteiten van het winkelcentrum.

Ook leuk is trouwens de motorbende die op het einde even de pret in het winkelcentrum komt verstieren en zombies op hun eigen manier te lijf gaan. Verder heeft de film lekker veel gore is het gewoon een ideale mix van humor, onzin, gore en verveelde het voor mij geen moment. Nu eens kijken of ik ook het derde deel van de trilogie kan vinden, want daar ben ik na deze film toch wel wat meer benieuwd naar geworden.

4,0*

Bijna niet te geloven dat dit dezelfde regisseur is als van het prutswerk 300. Heerlijke zombiefilm, die nooit echt eng wordt, maar daarnaast gelukkig wel uiterst vermakelijk is. Snelle doelgerichte zombies boezemen wat mij betreft toch heel wat meer angst in, dan de tragere zombies uit vroegere films. De film bevat een sterke sfeer en paar prima schrikmomenten. Het is wel bekend dat je zombies kunt uitschakelen door ze een kogel door hun kop te schieten, maar er zijn simpelweg teveel zombies in deze film om dit voor elkaar te krijgen. Een erg leuk verzonnen element is dat op het dak van een aangrenzend appartement een man op verzoek zombies neerschiet. Zo ook van bekende personen, want o.a. Jay Leno is ook veranderd in een zombie. Leuk extraatje op de DVD is trouwens het filmpje van de laatste dagen die deze man heeft doorgebracht. De muziek is overigens ook erg goed in deze film, waarbij vooral het deuntje in het winkelcentrum waar de overlevenden verblijven uitstekend past bij de film. Topvermaak dus!

4,0*

Een leuk uitgewerkt vervolg op “Rise of the Planet of the Apes” en bijna net zo goed zelfs. Ik vond het in de eerste plaats wel indrukwekkend om te zien hoe goed de apen er allemaal uitzien. Dat is alweer een verbetering t.o.v. de vorige film.

Daarnaast is het verhaal wederom goed opgebouwd. Oké, het is aan de ene kant best wel voorspelbaar, maar dat staat tegenover dat de personages en zeker ook de apen het allemaal goed deden. Vooral de aandacht die besteed wordt aan Ceasar en zijn groep apen, zorgt ervoor dat hun gedachtegang goed te volgen is.

Er wordt goed geacteerd en nergens is op dat gebied een stoorzender te ontdekken. De actiescènes zien er prima uit en de setting zelf is ook niet verkeerd. De muziek vond ik weer wat minder sterk, maar ik moet wel zeggen dat ik me ruim twee uur prima geamuseerd heb.

3,5*

Bombastische film, die barst van meest geweldige special effects en op dat gebied scoort de film dan ook uitstekend. Daarnaast heeft The Day after Tomorrow eigenlijk niet zoveel meer te bieden. Het acteerwerk is redelijk, het het hele verhaal voorspelbaar en vol cliché's. Een aardig gegeven in de film is nog wel dat de Mexicanen nu de Amerikanen opvangen en de derde wereld ons moet helpen. Maar verder bevat de film teveel clichés, te weinig diepgang en echte spanning om echt met de hoofdrolspelers mee te gaan leven. Als je alleen voor de special effects en de actie gaat, zul je je best vermaken. Kijkers die echter een goed verhaal met interessante personages zoeken, kunnen deze film beter mijden. Erg onderhoudend allemaal, maar niet goed genoeg voor een voldoende wat mij betreft!

2,5*

Mijn 3e Marx Brothers film en net als A Night in the Opera beviel mij deze goed, terwijl Duck Soup destijds juist tegenviel.

Het verschil tussen de drie films is vooral de rol van Harpo. Daar waar ik hem bij Duck Soup vervelend vond, voegt hij in de andere films juist veel toe. In A Day at the Races, is Chico juist de mindere van de drie. Groucho is de constante factor. Groucho is hier ook wel lekker op dreef moet ik zeggen. Erg leuk om te zien hoe hij de ene na de andere droge opmerking afvuurt. Harp heeft hierin een aantal leuke achtervolgingsscènes, en het moment waarin hij een piano omtovert tot een harp is niet minder dan geniaal te noemen. De drie broers vullen elkaar goed aan met hun verschillende vormen van humor. Maar die van Chico kwam bij mij niet altijd even goed door.

Nu valt me ook echt op dat alles draait om de Marx Brothers. Iedereen en alles fungeert als aangever en alles staat volledig in dienst van de grappen en grollen van het drietal. Hoewel het absoluut niet vervelend was om naar te kijken, zaten er soms ook wat mindere stukjes tussendoor. De muzikale stukjes waren niet echt sterk en voegden ook niet zo heel veel toe. Maar gelukkig maken het hoge tempo, de vele chaotische scènes en de diverse geslaagde grappen, dat meer dan goed.

Het is geen topper, maar als de rest van hun oeuvre ook van dit niveau is, zal ik graag nog wat films van ze meepakken.

3,5*

Erg fijne film dit van Fred Zinneman, die bij vlagen lekker spannend is.

De film is als het ware een registratie van de voorbereiding van een aanslag op Charles de Gaulle. Edward Fox is perfect gecast als de koelbloedige, charmante huurmoordenaar, die alles eraan doet om zijn missie te laten slagen. Fox acteert uitstekend en slaagt er ook in om geloofwaardig over te komen. De film besteed veel tijd om het voorbereidingsplan van deze “Jackal” te laten zien en dat is allemaal uitermate boeiend.

Ook de manieren waarop de politie, onder leiding van de eveneens uitstekende Michael Lonsdale, bezig is de “Jackal” proberen op te sporen en uit te schakelen, voordat hij in staat is om de aanslag te plegen, wordt uitgebreid belicht. Hierdoor ziet de kijker als het ware een echt kat en muis spel tussen de Instanties en de huurmoordenaar. Dat werkt allemaal erg goed, mede door het feit dat de film door deze manier gewoon ook lekker spannend wordt, zoals een goede thriller zoals deze ook behoort te zijn.

Enige minpunt vond ik het einde, dat mijns inziens iets te snel werd afgewikkeld, zeker omdat de film voor de rest van het verhaal juist wel uitgebreid de tijd nam. Desondanks heb ik me prima vermaakt met deze film, die in zijn speelduur van twee uur en een kleine twintig minuten geen moment verveeld en dan heb je het bijna altijd goed gedaan.

4,0*

Best een mooie western, die het niet zozeer van de actie moet hebben, maar van de uitdieping van een aantal interessante personages. Vooral Robert Ryan en Burl Ives spelen hier uitermate sterk en zijn tevens de interessantste personages. Ryan is duidelijk de leider van het dorp, maar krijgt hier te maken met een bende boeven, met als leider Ives, die qua dominantie zijn gelijke niet lijkt te kennen.

Vanaf het moment dat de bende arriveert, ontstaat er een soort van spanning in het dorpje. Dat komt zich vooral tot uiting in het gedrag van de bende. De bende wil zich constant laten gaan, maar wordt telkens tot de orde geroepen door leider Ives. Dat leidt tot een aardig schouwspel, waarin de belangrijkste personages goed tot hun recht komen, al had de situatie rondom Tina Louise wel iets beter uitgewerkt mogen worden. Verder vond ik de setting erg sterk. De winterse beelden zijn erg fraai en zorgden er in de tweede helft voor dat de kille sfeer nog extra versterkt werd en zich tot een hoogtepunt ontspon.

De laatste tien minuten vond ik erg spannend. Het einde is ook zeker niet slecht, maar ik had het nog sterker gevonden als het personage van Ryan het ook niet overleefd had. Maar over het geheel gezien is het een behoorlijke fijne wegkijker. Niet de allerbeste western misschien, maar behoorlijk genietbaar en vooral de moeite waard dankzij de geweldige setting.

3,5*

Zeer matige film met een zwak uitgewerkt verhaal dat erg rommelig is en niet altijd even logisch in elkaar zit. Ook het acteerwerk is van een matig niveau. Maar goed we hebben hem weeer gezien .

1,5*

Een meer dan aardige film, met een sterke sfeer, die vooral wordt gecreëerd door het sterke verhaal en de achterliggende boodschap van de film. De effecten zien er tegenwoordig niet echt goed meer uit, maar zijn hier zoals anderen ook al aanhalen inferieur aan het verhaal. Micheal Rennie doet het verder goed als de Alien met de belangrijke boodschap voor de mens. De soundtrack is af en toe wel erg bombastisch en dat had wel een tikkeltje minder gekund. In zijn geheel echter is het dus een leuke sci-fi film. Ik heb overigens weinig verwachtingen van de remake.

3,5*

Erg leuke film dit!

Het concept van de film dat er nog maar heel weinig mensen op aarde zijn en dat het voortbestaan van de vampieren hierdoor in gevaar dreigt te komen is een origineel en interessant uitgangstpunt.

Het positieve is dat de film ook leuk is geworden. Wie veel actie verwacht, komt misschien bedrogen uit, maar de film biedt wel een goed uitgewerkt verhaal. Daarnaast heeft de film een fijn kleurenfilter, wat goed werkt bij een postapocalyptische film als deze. Daarnaast heeft de film soms verrassend mooie shots ertussen zitten.

Ethan hawke doet het aardig, maar Willem Dafoe is wel erg goed op dreef, al moet ik zeggen dat ik ook enigszins een zwak voor hem heb. Daarnaast is de film behoorlijk sfeervol, mede door het goede kleurenfilter en vond ik het einde best sterk. Een minpunt was wel, dat de film wat tijd nodig had om op gang te komen. Desondanks voor de vampierliefhebbers zeker een aanrader.

3,5*

Iran heeft een aantal talentvolle filmmakers. Kiarostami is wellicht de bekendste, maar Panahi heeft ook erg veel potentie, terwijl iemand als Farhadi vooral recent erg goed aan de weg weet te timmeren. Ze hebben een overkomst en dat is dat ze uit een land komen, die zeer intolerant is.

Het maakt films maken hierdoor aan de ene kant lastig, maar levert wel dankbare en interessante onderwerpen op, waarbij vooral de positie van de vrouw regelmatig aan bod komt. Zo ook hier. Ik vond het van begin tot einde boeiend, mooi gefilmd en vooral uitermate realistisch overkomen.

Het beeld van de vrouwen die steun bij elkaar zoeken is zelfs lichtelijk aangrijpend te noemen. Als je als vrouw geboren wordt in Iran heb je best wel een rotleven, ik kan niet anders zeggen. Gelukkig dat er van dit soort filmmakers bestaan, zodat andere mensen ook eens kunnen zien hoe het leven daar is.

4,0*

Matige actie/dramafilm met Sylvester Stalone in de hoofdrol. Stalone speelt in deze film de rol van de uit de gratie gevallen chef van de Emergency Medical Services. Stalone is natuurlijk de enige die hen kan redden. Stalone blinkt zoals gewoonlijk niet echt uit in acteren en ook de rest van de cast is niet heel goed bezig.

De mensen die in de tunnel opgesloten zitten zijn o.a. een schildersfamilie, een schrijver, een bejaard stelletje een bekende actieheld en een aantal jeugdige overvallers. Stereotieper kun je ze zowat niet tegen komen. Helaas worden de karakters in de film totaal niet uitgediept. Hierdoor boeit het totaal niet, wie het avontuur wel of niet zal overleven.

De actie en spanning is nog best redelijk, hoewel sommige dingen misschien wat onwaarschijnlijk zijn, blijft het redelijk geloofwaardig. Tja het vermaakt nog enigszins, maar daar is alles dan ook wel mee gezegd.

2,0*

Wat tovert Terrence Malick hier regelmatig een aantal schitterende beelden op het scherm. Cinematografisch is de film zeer goed en dat is best aangenaam kijken. Vooral het moment van brandende koren is fantastisch om te zien.

Het verhaal vond ik echter niet altijd even geweldig. Het is duidelijk dat het in dienst staat van de cinematografie, maar ik werd nooit echt in de film gezogen, daarvoor kwamen de personages vooral te afstandelijk over. Richard Gere zal nooit mijn favoriet worden, maar doet het hier net als de rest van de cast wel redelijk.

Het einde van de film deed voor mij ook nogal geforceerd aan, kwam niet overtuigend over, ik voelde niets bij de dood van Gere en ik vond het ook niet echt een einde dat bij de film past. Toch jammer, want de beeldenpracht van de film is soms ongekend, maar toch komt de film door de andere tekortkomingen bij mij niet verder dan een voldoende.

3,0*

Dazed and Confused is zo'n typische film, die het niet van het dunne verhaaltje moet hebben, want dat stelt niet zoveel voor. Richard Linklater probeert het geheel vooral van veel sfeer te voorzien en dat lukt hem voortreffelijk.

Vooral de soundtrack is echt geweldig. Het ene nummer is nog beter dan het andere.In combinatie met het heerlijke zomerse weertje, geeft dat echt een geweldig lekkere sfeer. De gebeurtenissen die voorbijkomen zijn aangenaam om te zien, ondanks dat er lang niet altijd wat bijzonders gebeurt. De dialogen zijn vermakelijk en de personages zijn soms leuk en soms niet.

Het wordt op het einde ietwat te lang doorgetrokken, maar dat doet gelukkig niet heel veel af aan de kracht. Je waant je op sommige momenten echt in de jaren zeventig. het hele highschool gebeuren ben ik al lang ontgroeit, maar Dazed en Confused doet je weer terug verlangen naar je jeugd.

Het gaf me een lekker ontspannen gevoel en het feelgood gehalte is enorm hoog, maar voelt echt heel lekker hier. Fijn om dit nu ook eindelijk eens gezien te hebben.

4,0*

Een degelijke film dit, met een prima acterende Romain Duris in de hoofdrol. Hij heeft een ietwat moeilijke relatie met zijn vader, wat gelijk ook de boeiendste scenes van de film zijn.

Verder is de film uiterst verzorgd gemaakt en kent het op zich weinig zwakke punten. Toch deed de film mij lang niet zoveel als ik hoopte. Dat komt vooral doordat, behalve de relatie tussen Romain en zijn vader, de film erg oppervlakkig blijft. En hoezeer in het ook wilde, op de een of andere manier ging ik ook nooit meeleven met Romains personage.

Op muzikaal vlak is de film ook in orde en ook visueel heeft de film soms best mooie plaatjes. Ik heb me ook zeker niet verveeld en kom daardoor ook makkelijk nog op een voldoende uit. Was de film er echter in geslaagd mij toch te raken, dan had er misschien nog wel een volle punt meer in gezeten.

3,0*

Een erg mooie film toch wel en driemaal is scheepsrecht, zo blijkt maar weer.

Bij zijn eerste twee films, die ik van Audiard zag, was ik gedeeltelijk vaak wel geboeid, maar ontbrak er toch telkens iets aan, waardoor het net niet top werd. De Rouille et d'Os heeft de elementen gelukkig wel en beviel me erg goed. Ik had er van tevoren ook wel iets van verwacht. En als die verwachtingen dan uitkomen, is dat alleen maar mooi.

Marion Cotillard en Matthias Schoenaerts leveren in ieder geval erg sterke acteerprestaties. Ondanks hun soms letterlijke tekortkomingen, weten zij sterke personages te creëren. Ze maken hun personages erg menselijk, die toch al snel op mijn sympathie wisten te rekenen. Vooral Schoenaerts is echt indrukwekkend goed.

Audiard weet er op momenten een sfeervolle film van te maken. Hij brengt het zomerse weer stijlvol in beeld, met fijne bijpassende hedendaagse muziek. Er zitten een paar erg mooie scenes in, waarbij het moment dat Cotillard en Schoenaerts voor het eerst in de zee gaan zwemmen, toch wel de mooiste was.

Ik ben het met sommigen hier eens, dat het einde niet het beste deel was. Ze komen wat gemakkelijk weer bij elkaar, en het ongeluk met het jongetje, kan de geoefende kijker ook wel zien aankomen. Het is een klein puntje van kritiek op een fijne, rauwe en vooral heel eerlijk ogende film. Drama zoals het hoort, met echte, goed uitgewerkte personages en zonder vals sentiment.

4,0*

Aardige thriller, die echter vrij voorspelbaar is en eigenlijk nooit echt heel spannend wordt. De acteurs doen hun werk echter goed en daardoor is de film toch vermakelijk om naar te kijken, al nemen ze soms wel wat "rare" beslissingen. Grappig einde trouwens.

3,0*

Leuk drieluikje van Ishii, dat me iets beter is bevallen dan Electronic Dragon 80.000V.

Het eerste filmpje vond ik gelijk ook het best. In zo'n twintig minuten slaagt hij erin om toch wat gevoel bij je los te weken en de romance mag er zijn. Het uitgangspunt is vrij origineel en het zingen vond ik niet eens zo slecht.

Het tweede filmpje is de minste. De achtervolging in de steeg is aanvankelijk niet zo heel boeiend en wordt vooral omgeven door erg veel rook. Alleen wanneer de confrontatie dan daadwerkelijk plaatsvindt, wordt het wat beter, maar dan is het al weer bijna voorbij. Niet zo heel sterk dus.

Het derde filmpje is dan gelukkig weer wat beter. Er zitten wat meer mensen in deze keer, maar vanaf het begin is dit filmpje gelijk al wat spannender dan zijn voorgangers. Het leidt uiteindelijk tot een interessante en goede ontknoping.

Als ik de individuele scores los van elkaar zou optellen en delen, kom ik tot een dikke drie sterren. De manier waarop de filmpjes qua thema aan elkaar gelinkt zijn, d.m.v het einde van de filmpjes, is echter zo goed gedaan, dat ik er toch dat halfje extra bij doe. Al met al ook best een leuke filmervaring.

3,5*

Jim Jarmusch is op zijn minst een interessant regisseur te noemen. Hij duikt overal op in lijstjes en de twee films die ik tot nu toe van hem zag, waren ook verre van slecht te noemen. Het werd daarom ook hoog tijd om weer eens wat van hem te zien en toen kwamen we uit bij deze Dead Man, een surrealistische western met Johnny Depp in de hoofdrol.

Wat gelijk al hieraan opvalt is het prachtige zwart-wit, waarin Dead Man geschoten is. Visueel ziet het er bij vlagen echt prachtig uit en daarnaast zorgt het zwart-witte voor een soort van versterking van het surrealistische sfeertje. Naast de sfeer ben ik hier vooral onder de indruk van de soundtrack. Die soundtrack is krachtig, mooi en past vooral erg goed bij de film en het verhaal dat hier geschetst wordt. Dead Man bevat een hoop rare personages. Depp zelf is, zoals wel vaker, vrij apart, maar speelt hier een redelijk ingetogen rol. De bijrolletjes zijn wat dat betreft nog iets bizarder, waarbij vooral Nobody op een bijzondere wijze opvalt.

Ondanks dat is het mooi vond om naar te kijken mistte de pogingen tot humor soms net hun doel bij mij. Ik vond sommige zaken soms net wat te geforceerd overkomen, waardoor het juist minder grappig was dan bedoeld. Ook zaten er af en toe wel wat stukjes in dat het algehele niveau wat inzakte. Gelukkig duurde dat niet al te lang. Dead Man is in ieder geval een aparte kijkervaring. Lekker surrealistisch en bevreemdend, met een sterke soundtrack.

Jammer dat de humor niet echt aan mij besteed was hier. Jarmusch is echter wel een regisseur waar ik meer van wil zien. Als alles op zijn plaats valt, zou er bij hem nog wel eens een meesterwerkje tussen kunnen zitten. Dat gevoel heb ik tenminste wel.

3,5*

Ik vond het maar een matige wraakfilm, die niet heel veel nieuws of bijzonders te bieden heeft.

Noomi Rapace is wel een fijne actrice, maar hier komt ze toch niet zo heel goed uit de verf. Al komt dat voornamelijk, omdat ik haar personage hier nogal vervelend en behoorlijk ongeloofwaardig vond. Ze moet voor een verminkt persoon doorgaan, vanwege een auto-ongeluk uit het verleden, maar voor een verminkt persoon ziet ze er anders behoorlijk goed uit. Te goed. Daarom vond ik die momenten, waarbij ze uitgescholden en bekogeld wordt door buurtkinderen, die haar zogenaamd een monster vinden, nogal lachwekkend.

Farrell komt iets beter uit de verf en weet zijn dubbelrol redelijk overtuigend te spelen. De actiemomenten zijn ook best aardig. Het drama vond ik een stuk minder goed. Naast het personage van Raapace, komt ook de zogenaamde romance tussen haar en Farrell nooit echt goed los en blijft het allemaal behoorlijk aan de oppervlakte. De wraak zelf mag er best zijn en tussendoor is het allemaal nog wel behoorlijk onderhoudend. Doordat er echter te weinig aandacht is besteed aan andere kanten van het verhaal, overtuigt deze Dead Man Down uiteindelijk nooit.

Vlees nog vis dus en dat is altijd een smaak die nooit echt lekker aanvoelt.

2,0*

Zeer goede en indrukwekkende film over de doodstraf. Natuurlijk altijd een erg beladen en moeilijk onderwerp om te verfilmen, als je het mij vraagt.

Dead Man Walking geeft een prima genuanceerd beeld, van wat er zich nu allemaal afspeelt rond een ter dood veroordeelde, en de familie van hem en de slachtoffers. Iedereen komt in feite wel aan bod. Bovendien zetten beide hoofdrolspelers een zeer overtuigende rol neer. Vooral Penn is echt indrukwekkend goed hier. Het langzame proces van de executie maakte de meeste indruk op mij. Zoiets als hier is behoorlijk ingrijpend om te zien. Ondanks, dat Penn een moordenaar is, had ik toch sympathie voor hem. Erg knap dat regisseur Tim Robbins zoiets lukt. Verder is het erg goed van hem, dat hij hier geen standpunt heeft ingenomen over de doodstraf, en beide kanten van dit proces weet te tonen.

Prima film dus, met sterk acteerwerk en een boeiend verhaal. Goed uitgewerkt, en van meerdere kanten belicht. Zo zie ik ze graag.

4,0*

Aardige film, die mij af en toe enigszins aan Trainspotting deed denken, maar die slechts gedeeltelijk overtuigd. Ik vond vooral de momenten met het gasmasker erg sterk en op de een of andere manier ziet dat er telkens indrukwekkend uit.

Het zwart-witte kleurenfilter bij de flashbacks is dan weer wat minder mooi, terwijl het verhaaltechnisch wel weer verrassend en sterk is, dat het broertje toch al dood blijkt te zijn. zverder zijn de wraakscene's wel aardig al had het best iets langer en harder gemogen wat mij betreft.

Maar uiteindelijk raakte de film mij niet echt. Op de een of andere manier blijft het toch allemaal te afstandelijk. Maar een voldoende is de film zeker waard, want op sommige vlakken is deze zeker origineel.

3,0*

Een leuk vijftal verhalen dat hier samengebundeld is tot een volledige film. Het is allemaal redelijk vermakelijk en onderhoudend. Hier en daar zit wat humor, maar eng wil het zeker niet worden. Het golfstukje was wel behoorlijk grappig.

Tot het het laatste verhaaltje aanbreekt. Niet alleen is het (gelukkig) de langste van de vijf, maar ook veruit de beste. Buikspreekpop Hugo heeft iets engs over zich heen hangen, waar goed gebruik van wordt gemaakt.

En zo blijkt Dead of Night een vermakelijk tussendoortje te zijn. Erg hoogstaand op het einde, maar helaas zijn de eerste vier verhaaltjes dat niet, al zijn ze gelukkig ook verre van slecht.

3,5*

Een goede film dit van Peter Weir, al heeft hij nog wel betere gemaakt.

Robin Williams is zeker niet mijn favoriete acteur en komen we de laatste jaren nog maar weinig tegen. Hier speelt hij echter een sterke rol als sympathieke leraar, die een groep jongens wijze levenslessen bijbrengt. De jongens spelen ook wel sterk. Hawke is hier nog piepjong, maar doet het vrij aardig. Het is echter vooral Robert Sean Leonard, die ik alleen als dokter uit House kende, die hier indruk maakt. Zijn rol is goed gespeeld en ook goed uitgewerkt, al is de zelfmoord inderdaad vrij zwak. Ik vond zijn personage er te stabiel voor, om dat zomaar te doen.

Weir weet verder wel een goede sfeer te scheppen. Mooi hoe de jongens met elkaar omgaan en soort van collectief vormen tegen de rest van de school. Ook de lessen van Williams zijn erg vindingrijk en behoren tot de leukste scenes van de film. Verder zakt het soms wel iets in, en niet alles is even overtuigend, maar over het algeheel heb ik toch wel redelijk geboeid zitten kijken. Daarnaast vond ik het einde met het ”Oh Captain My Captain” moment wel erg mooi en goed werken. Vooral de bijbehorende muziek is erg sterk en maakt het moment alleen nog maar sterker.

Dead Poets Society is al met al dus behoorlijk goed. De paar wat zwakkere momenten vergallen het kijkplezier niet en het indrukwekkende einde mag er zeker zijn.

3,5*