Meningen

"I know what you've got. You've got a gateway to hell under your house. And that is really cool."

Best een geinige horror om eens gezien te hebben, ondanks dat het meer gericht is op de jeugdige kijkers. Het gegeven dat er een gat in de kelder zit is ook wel interessant.
Verder kabbelt de film aardig voort, wel vol met de nodige clichés. Maar dat deert niet echt.

De scares zitten prima in elkaar, met name de clown pop was hierbij erg goed gedaan. Helaas wordt het tegen het einde aan wel iets minder, omdat het net iets teveel van het goede wordt met de angsten van de kinderen. Maar door het spel van de jeugdige acteurs werkte het gelukkig nog prima en Haley Bennett mag er ook wel zijn.

Al met al best wel een vermakelijke horror, hou er wel rekening mee dat dit voor de jeugdige kijkers is bedoelt. Dus verwacht geen smerige dingen, bloed, gore of wat dan ook.
Blijf trouwens nog wel even zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

3,0 Sterren.

"Denkend aan Holland zie ik brede rivieren traag door oneindig laagland gaan."

Blijkbaar de opvolger van 'De Nieuwe Wildernis', een documentaire die veel indruk op mij heeft gemaakt.

Ditmaal zijn de Oostvaardersplassen vervangen voor het deltalandschap. Een zeer ambitieus project dat niet helemaal goed uitpakt. In principe worden er twee lijnen uitgezet; de geschiedenis van het natuurgebied en de wijze waarop dieren er nu leven. Het verloopt allemaal vrij gemoedelijk zonder echt intrigerend te willen worden, omdat er een bepaalde focus/diepgang mist.

Als kijker volg je verscheidene dieren die in de hoofdrol worden geplaatst, van de bever tot aan de zeearend. Hun levenscyclus wordt redelijk uitgebreid in beeld gebracht en zorgt voor een aantal verrassende momenten. Vooral het gebeuren rondom het pimpernelblauwtje is interessant te noemen. Een opmerking hierbij is dat het geheel van tijd tot tijd wel in herhaling valt.

Het is alleen jammer dat men zo geforceerd een verhaal hierom moet vertellen. Wat dat betreft helpen de voice-overs van Carice van Houten en Bram van der Vlugt niet mee, omdat ze overdreven hun - poëtisch bedoelde - teksten oplepelen. De prachtige beelden spreken namelijk voor zichzelf. Gelukkig zitten er een paar leuke vondsten in verwerkt die de docu fris houden.

Al met al een aardig vervolg, maar het is te merken dat er nauwelijks sprake is van enige samenhang. Desondanks ben ik wel benieuwd naar het afsluitende deel genaamd 'Waddenland: Living on the Edge'.

Kleine 3,0 sterren.

"He's chosen you."

The Pact (2012) vond ik niet echt bijzonder, dus met lage verwachtingen opgezet.

Op zich begint het nog best aardig, maar het zwakt naargelang af. Dit komt mede doordat het verhaal enkele keren wisselt tussen drie personages die niet helemaal uit de verf komen, alleen Ashley Rickards' personage vind ik de moeite waard. Hierdoor voelt het aan alsof de film te veel kwijt wil in een korte tijdspanne, wat niet bevorderlijk is.

En dat is jammer, want 'Home' weet een prima sfeertje te creëren. Het resulteert zich in een aantal zorgvuldig opgebouwde scènes. Helaas blijft het bij die paar momenten, want voor de rest kabbelt het maar wat voort. Wat dat betreft is het slot overbodig te noemen; het ontbreken van een sterke pay-off is een domper.

Al met al oké, maar ik weet niet of de doorgewinterde horrorfan zich hiermee zal vermaken. Desondanks zie ik wel een stijgende lijn in het werk van Nicholas McCarthy.

2,5 Sterren.

Niet al te bijzondere home invasion film.

Het begint wel sterk en naargeestig met de moordenaar die al in het huis aanwezig is en waarin je hem op de voet volgt met zijn voorbereidingen. Het is dan echt wachten op het nietsvermoedende stelletje dat net thuiskomt. Langzaamaan maakt de moordenaar – die wel erg veel weg heeft van een Michael Myers kloon - dan zijn moves.

Het jammere is, is dat de film dit iets te letterlijk heeft genomen. Het gaat veel te langzaam en er gebeurt simpelweg gewoon te weinig om de film interessant te houden.

Dat heeft denk ik ook deels te maken met het inwisselbare stel en de moordenaar zonder echte motief. Nu maakt mij dit op zich niet veel uit, mits er flink wat horror aanwezig is. En daar is de film wat gebrekkig in, er is in de tweede helft geen spanning meer aanwezig en het onheilspellende sfeertje is ook weg. De film kent wel een redelijke plottwist, maar dat is het wel.

Al met al een matige horror die nergens boven het gros uitsteekt.

2,0 Sterren.

"I don't want anymore problems."

Meer gekeken om James Franco, de beste man heeft dit jaar de meest opmerkelijke rollen neergezet. Zo ook in Homefront waar hij een aardig geflipte redneck speelt.

In de opening credits is te zien dat Sylvester Stallone deze film heeft geschreven en geproduceerd. Al moet je hier niet zoveel van verwachten, zoals al eerder is aangegeven is het geheel vrij rechttoe-rechtaan. Als kijker word je namelijk in de eerste paar minuten gelijk al getrakteerd op een waar over-the-top actiespektakel, waarna de film wat gas terugneemt en het te verwaarlozen verhaaltje zich opbouwt.

De 'southern' setting is hiervoor bij uitstek geschikt, wat voor de nodige fraaie beelden zorgt. De ietwat broeierige sfeer die er heerst van de 'bayou' inclusief rednecks en hun vetes komt aardig over. Hiermee wordt er een prima sfeertje gecreëerd.

Met de actie is het uitstekend gesteld, zoiets kun je wel aan Jason Statham overlaten. Er zitten een hoop hand-tot-hand gevechten in die vrij hard in beeld gebracht worden. Om in het slot letterlijk explosief te eindigen.

Al met al een erg vermakelijke film die doet wat het moet doen. Het leek er overigens wel op dat de film meer de 'diepte' in zou gaan à la Hummingbird (2013). Jammer dat de bijrollen oppervlakkig zijn, want uit Kate Bosworth en Winona Ryder valt natuurlijk veel meer te halen.

Dikke 3,0 sterren.

"What kind of deal?"

Wegens omstandigheden is het er weer niet van gekomen om 'Freaky' te zien, dus uiteindelijk zijn we hier maar beland.

Inmiddels heeft Liam Neeson wel patent op dit soort rolletjes. Hier is dat niet anders. Hij mag komen opdraven als een bankrover die zichzelf wil aangeven, omdat hij een leuke dame heeft ontmoet. Helaas voor hem gooien twee corrupte agenten roet in het eten.

Het verloop is vrij simpel te noemen. De ontwikkelingen zorgen er bovendien voor dat het allemaal redelijk onderhoudend blijft. Wel kon de romance iets beter worden uitgewerkt, gezien Annie meer wordt ingezet als dame in nood.

De actie had ik eigenlijk iets explosiever verwacht; zelfs het opblazen van een huis is te veel gevraagd. Ik had het eerlijk gezegd toch iets harder verwacht. Neeson lijkt het niet veel te doen en gromt zich zoals vanouds door de scènes heen, opdat hij weer gemakkelijk zijn loonstrookje kan innen.

Al met al is 'Honest Thief' best oké. Gelukkig scheelt het dat de speelduur niet lang is.

Kleine 2,5 sterren.

"What's going on with you?"

Het leek me wel lachen om Rose 'You Know Nothing' Leslie in een dergelijke film te zien.

Het begint alleen wel iets stroef met de huwelijksreis; er wordt net iets te veel aandacht aan besteed. Hierdoor krijg je een hoop randzaken voorgeschoteld die daarbij komen kijken. Desondanks leer je de personages op deze manier beter kennen. Het acteerwerk van Leslie en Harry Treadaway is daar adequaat genoeg voor.

Na de 'slaapwandeling' lijkt er dan eindelijk schot in de zaak te komen, maar de film blijft hangen in de langzame pacing. Toch vinden er een aantal mysterieuze dingen plaats, ondersteund door vage hints waardoor de aandacht niet - verder - verslapt. Wat dat betreft zit de spanning er goed in en vraag je jezelf als kijker af waar het geheel naartoe leidt. Helaas is het einde enigszins teleurstellend, omdat er geen verklaring wordt gegeven voor het hele gebeuren.

Al met al best vermakelijk, maar verwacht geen uitleg. Overigens zie ik dit meer als een psychologische thriller, omdat het horroraspect op één scène na zowat te verwaarlozen is.

Dikke 3,0 sterren.

Teleurstellende zombie film. Het verhaal gaat sowieso nergens over en er wordt ook weinig naar gerefereerd, maar dat is best logisch met zo een film waarbij het eigenlijk maar om de actie en gore draait.

Wat dat betreft was het wel redelijk. De zombies werden goed in beeld gebracht, alleen de manier waarop ze gekild werden, werd nogal knullig in beeld gebracht. Waar blijven nou die headshots?

De wapens waren ook niet al te spectaculair zoals Onderhond al aangaf, met name de grote gun die de opa in handen heeft komt niet echt tot zijn recht.

Nipt 2,5 sterren.

"Neither of us can land a plane."

De bedoeling was eigenlijk om 'Freaky' te zien, maar blijkbaar had Pathé de verkeerde versie aangeleverd gekregen. Zo zijn we uiteindelijk bij deze film uitgekomen.

Er wordt een vrij standaard verhaaltje opgezet rondom twee exen die elkaar per toeval weer tegenkomen voor de bruiloft van hun vrienden. Na een nachtelijk avontuurtje dreigen ze te laat te komen, maar een klein propellervliegtuigje lijkt uitkomst te bieden. Helaas voor hen krijgt de piloot een hartaanval en is het alle hens aan dek.

Op deze wijze speelt 'Horizon Line' zich voor het grootste gedeelte af in het vliegtuigje. Toevalligerwijs komen er vele mankementen om de hoek kijken; van telefoons die het begeven tot aan de brandstof die opraakt. Je kunt het zo gek eigenlijk niet bedenken of men komt er wel mee op de proppen.

Er is dan ook genoeg te beleven, ondanks de enkele locatie. Daarvoor kent de film een vlotte pacing en doen de acteurs het op zich naar behoren. Zodra er allerlei gekke capriolen worden uitgehaald, moet je wel enigszins je hoofd schudden. Als je hierin meegaat, dan heb je prima vermaak te pakken.

Al met al een aardige film voor tussendoor. De korte speelduur is eveneens mooi meegenomen.

Kleine 3,0 sterren.

"I think it's because of me and these horns."

Gisteren zonder enige voorkennis meegepakt tijdens de Pathé Unlimited Night en ik moet zeggen dat ik in positieve zin erg verrast ben.

Het gegeven is gewoonweg te absurd voor woorden en wordt met de nodige dosis zwarte humor gebracht. Het heeft iets bevreemdend om personages zich anders te zien gedragen door de invloed van de hoorns wat voor een hoop grappige dialogen en gestoorde situaties zorgt. Hierbij wordt er goed gebruik gemaakt van de heerlijke soundtrack en enkele Bijbelse referenties.

Het dramagedeelte is solide te noemen; er zitten een aantal aangrijpende momenten in die je anders naar het geheel laten kijken. Dat komt ook door de manier waarop je meer informatie krijgt d.m.v. flashbacks en een paar - verrassende - wendingen die ervoor zorgen dat je als kijker blijft gissen naar de moordenaar.

Het tweede deel maakt meer plaats voor horror, met o.a. een over-the-top afrekening. Desondanks is het genieten geblazen om te zien hoe alle remmen losgaan en er zelfs een aardige portie gore in wordt gegooid. Overigens wordt de film nergens echt eng en/of spannend, maar de duistere sfeer is duidelijk voelbaar.

Al met al een verfrissende film die een mix van genres op een inventieve wijze tot één weet te smeden. Alexandre Aja zit weer op de goede weg.

3,5 Sterren.

"It's not like we're gonna actually kill our bosses."

Met het oog op deel twee maar eens opgezet, niet wetende wat te verwachten.

Het gegeven is leuk en vooral herkenbaar; ik bedoel wie heeft er nou nooit heibel met zijn baas? Qua verloop had ik het eerlijk gezegd interessanter verwacht. Jammer genoeg kabbelt de film enigszins gestaag voort, met hier en daar een grappig moment. Op zich is het wel onderhoudend, maar er had meer in gezeten met dit uitgangspunt.

Opvallend is de mate waarin de film de grens probeert op te zoeken met seksgrappen, maar deze - helaas - nergens weet te overschrijden. Weliswaar zitten er een aantal geslaagde situaties in, maar het blijft altijd net aan de tamme kant. Gelukkig is het te prijzen dat er geen moralistische boodschap in is verwerkt.

'Horrible Bosses' moet het dan ook meer van de aanstekelijke cast hebben, met name dan de bazen. Wat dat betreft is het lachen om een bazige Kevin Spacey te zien, maar Jennifer Aniston steelt voor mij toch echt de show als oversekste bazin. Als kijker word je alsmaar verrast door haar schunnig gedrag, heerlijk.

Al met al bij vlagen vermakelijk, maar het had gewaagder gemogen.

Kleine 3,0 sterren.

"I think we're really good at this."

Minder dan deel één.

Op zich is het te prijzen dat men is afgestapt van de bazen uit het vorige deel en een andere weg zijn ingeslagen; ze zijn nu eigen baas. Maar dat is tegelijkertijd de zwakte van deze film. Het concept van de verschrikkelijke bazen die je het liefst zou willen vermoorden, werkte gewoonweg goed. Vooral omdat de bazen voortreffelijk geportretteerd werden. Weliswaar keren Kevin Spacey en Jennifer Aniston terug, maar ze spelen eigenlijk geen rol van betekenis.

Daardoor leunt de film hevig op het trio Jason Bateman, Jason Sudeikis en Charlie Day. De chemie is duidelijk aanwezig, maar niet alles komt helemaal over. Het probleem ligt 'm in het script, aangezien de film in de tweede helft opeens verandert in een verkapte thriller. Hierbij helpt het niet dat Christoph Waltz verbleekt bij de memorabele bazen uit deel één.

Wel is te merken dat de productiewaarde omhoog is gegaan. Het resulteert zich in de grootsheid waarmee een aantal scènes gepresenteerd worden, ondersteund door aardige visuele effecten. Een voorbeeld hiervan is een toffe achtervolging waarin alle remmen losgaan.

Al met al een redelijk vermakelijk vervolg, maar een lopend geheel wordt het helaas nooit. Desondanks is het zeker geen herhalingsoefening geworden en blijft er genoeg te lachen.

Dikke 2,5 sterren.

"Follow the wolf and run away from the horse."

Met deze titel verwachtte ik een glimp te zien van de Franse hoogtijdagen, maar het mag niet baten.

Op zich wordt er een interessant uitgangspunt gecreëerd van een vrouw die sinds kleins af aan lijdt aan beangstigende dromen. Dit lijkt enkel aangewakkerd te worden wanneer ze terugkeert naar het ouderlijk huis om haar grootmoeder te begraven. Vooral als je in je achterhoofd houdt dat ze nota bene moet slapen naast de kamer waar oma opgebaard ligt...

'Horsehead' begint voortvarend door een heerlijk surrealistische sfeer te scheppen. Dit wordt versterkt door te spelen met levendige kleuren. Op deze manier ontstaat er een mooi contrast tussen onheilspellende lucide dromen en de visuele pracht die deze film rijk is. Hier haal je als kijker duidelijk de krenten uit de pap.

Des te jammer dat op den duur de rek eruit is, ondanks de korte speelduur. Romain Basset is te veel bezig om het narratief letterlijk uit te beelden, terwijl je al vrij snel doorhebt hoe de vork in de steel zit; waar is de ruimte voor eigen interpretatie gebleven? Eveneens snap ik niet waarom er Engels gesproken wordt, gezien dit op momenten nogal amateuristisch uitgekraamd wordt door met name de bijrollen.

Al met al een redelijke horror die het hoofdzakelijk moet hebben van de prikkelende beelden.

Kleine 3,0 sterren.

"What was the name of that plane?"

Op voorhand was ik een beetje afgeschrikt door een aantal negatieve berichten, maar dit is nog best een leuke verrassing geworden.

Rob Savage speelt goed in op de huidige realiteit en presenteert een degelijk concept waarin zes vrienden een seance houden via Zoom. Hetzelfde trucje is min of meer al gebruikt in films als 'Unfriended' en 'Searching'. Desondanks staat je als kijker een spannende vergadering te wachten.

Ik was voorbereid om veel geleuter te zien, vooral met alleen vrouwen in beeld was ik bang dat dit zou uitdraaien op een losgeslagen kippenhok. Dat valt gelukkig mee en de dialogen zijn in orde. In het begin is het wel even lastig om de personages uit elkaar te houden.

Zodra de boel eenmaal op gang komt worden er wat effectieve jump scares uit de kast gehaald. Als liefhebber heb je het allemaal eerder gezien, maar vermaken doet het zeker. Daarbij mag absoluut benoemd worden dat de praktische effecten van hoog niveau zijn. Op een gegeven moment lijkt men te ver overboord te gaan, echter mag dat de pret niet drukken.

Al met al is 'Host' een vermakelijke horror voor tussendoor. De korte speelduur is ook mooi meegenomen; geen onzinnige filler.

3,0 Sterren.

Tja, op zich wel een vermakelijk film om een keer te kijken. Maar dat is het dan ook wel weer.

Het verhaal gaat echt nergens over, maar het acteerwerk en de actie maken wel veel goed.

Zoals Spetie als zei wordt de show gestolen door Foster, man die gast speelt zijn rol echt te goed. Ik werd echt bang van hem.

Goed voor 3, 0 sterren.

Wel een vermakelijke film om te zien. Ik had wel wat verhalen gehoord dat er best wel wat gruwelijke scènes in zaten, maar van wat ik zelf heb gezien viel dat best mee. Vooral in het begin leek het net op een soft porno film.
Maar wat betreft de martel scènes is het me echt reuze meegevallen, ik had wel erger verwacht.
Er zaten ook wel wat grappige scènes in, zoals Paxton die die 2 handlangers overrijdt en dat daarna de achtervolgers ze ook nog eens overrijden. En dat die kinderen geen snoep krijgen van die gasten en ze helemaal doodslaan.

Al met al geef ik deze film 3, 0 sterren.

Duidelijk veel minder dan deel 1, ik mag zeggen op sommige momenten zelfs saai...

Wat echt jammer was, was dat Paxton gelijk vermoord wordt, waarop slaat dat nou weer. Heeft hij dat hele gebeuren voor niks overleefd om alsnog vermoord te worden. Ik had liever gezien dat hij in deze film op onderzoek zou gaan naar dat Elite Hunting genootschap.
In mindere mate wordt in deze film daar wel over uitgeweid, maar niet al te veel.
De martel scènes vallen op zich wel mee, met als hoogtepunt vind ik zelf de scène waarin Lorna ondersteboven hangt en een vrouw in bad gaat zitten, haar opensnijdt en in haar bloed gaat baden. Lijkt wel een soort van horror porno of zo.
Er zitten ook weer wat grappige scènes in, zoals die hond die de net afgehakte penis opeet en één van de laatste scènes waarin Beth wraak neemt op Axelle door haar te onthoofden en die straat kinderen gaan dan voetbal spelen met het hoofd. Geniaal.

Maar al met al geef ik deze film 1, 5 sterren, het kon me gewoon niet genoeg geboeid houden en er zat gewoon te weinig diepgang in. Ik ben wel benieuwd hoe ze dat dan met Hostel 3 gaan aanpakken, mocht die ooit nog komen.

Sinds een paar dagen weet ik pas van dit nieuwe deel. En ik ben toch wel positief verrast moet ik zeggen.
Een geheel andere setting, in plaats van de gebruikelijke Oostbloklanden speelt dit deel zich gewoon in Las Vegas af.
Wordt op zich goed opgebouwd tot iedereen dus wordt opgesloten en aan het 'spel' meedoet. Dit geeft overigens ook meer inzicht in dat hele clubgebeuren. Waar Carter dus ook blijkbaar lid van is.
Alleen nogal raar einde waarin Scott de explosie toch overleefd weliswaar met brandwonden en dan gaan hij en z'n vrouw Carter gezellig martelen. Wat een happy end.

Enige minpunt vind ik toch wel de gore en dat is toch wel een kenmerk, min of meer specialiteit eigenlijk waar de Hostel reeks om bekend staat. Als het erg bloederig dreigt te worden dan wend de camera zich af. Erg jammer te noemen, er zaten toch wel wat leuke scènes in die full frontal in beeld gebracht hadden kunnen worden.
Bijvoorbeeld de Irréversible-achtige scène.

3,0 Sterren.

Ik zag twee jaar geleden een te droge trailer in de bios hiervan, maar heb de film kon mij destijds niet overhalen om 'm te zien. Twee jaar na dato was ik toch wel benieuwd geraakt naar deze film en heb 'm maar via de bekende weg binnengehaald. En ik moet zeggen ik me echt uitstekend weten te vermaken met deze film.

Het begint gelijk al goed met die eerste stunt en zo volgen er nog wel meer van zulke acties. En het gezegde is: het beste vermaak is leedvermaak. En die vlag gaat helemaal op voor de film.

Verder zag ik niet echt bekende acteurs behalve die Spacek (Carrie) en Hader (bekend uit de Apataw films), maar dat deerde niet en legde de focus totaal op de film.

Al met al 3, 5 sterren.

"What color is Michael Jackson?"

Deze titel is min of meer een mengeling van 'Back to the Future' en 'The Hangover'.

Het uitgangspunt alleen al is absurd; een bubbelbad dat als tijdmachine dient. Het is een leuke kapstok voor wat vrienden die hierdoor in de jaren '80 belanden en hun best moeten doen om de tijdslijn niet te veel te verpesten. Zoals verwacht loopt het helemaal verkeerd af met alle gevolgen van dien.

Wat volgt is een vrij puberale film gevuld met de nodige referenties. Het zorgt voor een aantal gestoorde momenten die goed gevonden zijn, met name de running gag met de hotelbediende en zijn arm blijft komisch. Jammer genoeg wordt er te weinig gedaan met het tijdreis concept, waardoor er veel dingen onbenut blijven.

De cast doet het naar behoren, hoewel Rob Corddry soms tegen het irritante aanschurkt. Toch behoudt de vriendengroep de gunfactor. Daarbij blijft de sfeer gemoedelijk, ondanks dat er iets te veel wordt teruggrepen op schunnige grappen. Als je als kijker hier niet veel oplet, kijkt het geheel best aardig weg.

Al met al een redelijke comedy die helaas te weinig doet met de opzet, des te verrassender is het dat er hier een vervolg op is gekomen.

2,5 Sterren.

Een erg mooie anime. Het eerste wat me gelijk opviel is hoe mooi het getekend is en de animaties in elkaar overlopen, echt knap werk heeft Studio Ghibli afgeleverd.

Het verhaal zelf over de jongen die zich over zijn zusje ontfermd is zeer ontroerend door de alle gebeurtenissen die ze meemaken. Met als hoogtepunt toch wel als ze dakloos worden en tegen het einde aan als ze allebei doodgaan.
Als ik eerlijk ben kon ik me soms wel ergeren aan dat zusje met dat gezeur van haar de hele tijd, maar gelukkig slaat dat om tegen het eind van de film.

Verder had het misschien nog iets dieper uitgewerkt kunnen worden of meerdere elementen geïmplementeerd kunnen worden, maar hoe het nu zo simpel is maakt het niet uit.

Kleine 4,0 sterren.

"This is America."

Drew Pearce levert geen onaardig debuut af.

Het uitgangspunt van een afgeleefd hotel dat heimelijk als ziekenhuis fungeert in de nabije toekomst biedt een hoop potentie, zeker als je bedenkt dat de klandizie hoofdzakelijk bestaat uit zware criminelen. Het doet mij veel denken aan het Continental Hotel uit 'John Wick', gezien men ook soortgelijke huisregels hanteert.

Er wordt veel tijd besteed aan het scheppen van de wereld waarin water een schaars goed is te midden van een aanstaande burgeroorlog, echter gaat daarmee de focus verloren op verscheidene plotpunten die nooit een pay-off krijgen. Zo wordt er aan het personage van Jodie Foster een dramatisch achtergrondverhaal meegegeven dat halfslachtig uitgewerkt wordt.

'Hotel Artemis' bevat namelijk een hoop genres en ideeën die op meerdere gedachten hinkt; is het nou een slimme thriller of een campy actiefilm? Op deze manier weet je als kijker nooit goed waar je aan toe bent. Nochtans is het een onderhoudend geheel met voldoende actie en Batista die voor de zoveelste keer aangeeft dat hij een zorgverlener is, gaat nooit vervelen. Om vooral Sofia Boutella niet te vergeten, die ik graag zie in dergelijke films.

Al met al best een vermakelijke thriller, zolang je maar niet te veel let op alle plotgaten.

Kleine 3,0 sterren.

"Honestly, I've never seen anything like this."

Je moet het Necrostorm wel nageven; ze blijven onvermoeid doorgaan met hun eigen ding gericht op een nichepubliek en wederom pakt het goed uit.

Qua verhaal is er meer een 'realistische' opzet gekozen t.o.v. de vorige films die meer Sci-Fi gericht waren. Het begint op het eerste oog vrij normaal, maar al gauw komt de aap uit de mouw en mag het losgaan. Ik moet zeggen dat de wending me ietwat doet denken aan eentje die Adrián García Bogliano zou kunnen incorporeren, hoewel het bij hem veelal tot het laatst bewaard wordt.

Een uitstekende toevoeging is de P.O.V. perspectief van waaruit alles gefilmd wordt. Hierdoor stap je als het ware in de huid van de protagonist Frank Zimosa en lijkt het alsof je alles zelf meemaakt. Wat dat betreft zit er dan ook een hoop gore/splatter in om je als kijker bezig te houden. Hierbij moet je denken aan: overdreven bloedvergieten, explosies enz. Op een gegeven moment leek het zelfs net of ik in een First Person Shooter terecht was gekomen. Dit alles wordt ondersteund door een tof retro jaren '80 score.

Al met al best vermakelijk. Wel moet je een liefhebber zijn van dergelijke specialistische werkjes. Overigens las ik dat ze bezig zijn met een deel twee.

Dikke 3,0 sterren.

"You are pretty hard to kill Zimosa."

Laat ik dan maar de eerste zijn om enigszins tegengas te geven.

Dit vervolg sluit direct aan op het vorige deel. Frank Zimosa is nu in de hel beland en wordt door een vage heks op pad gestuurd om allerlei objecten te verzamelen, opdat hij zijn ziel herwint. Uiteindelijk is de bedoeling dat hij weer naar de aarde kan terugkeren in zijn lichaam. Veel heeft het niet om het lijf, maar de nodige obstakels die hiervoor overwonnen dienen te worden zijn als vanouds lekker bloederig.

Als kijker word je weer in een P.O.V. perspectief geplaatst, waardoor je alles van dichtbij meemaakt. Op deze wijze lijkt het net alsof je als Zimosa ook een pad baant door alle ingewanden en smerigheid. Jammer genoeg wordt het op een gegeven moment veel van hetzelfde; van kamer naar kamer om een bad guy te doden en/of een object te pakken. De veelvuldig gebruikte zin "I'm so fucking tired of this shit", past hier ironisch gezien goed bij, omdat het repetitieve de film te parten speelt.

Ten opzichte van de voorganger is 'The Cathedral of Pain' teleurstellend. Veel creativiteit is hier niet terug te vinden, gezien bepaalde dingen meermaals gerecycled worden. Hier en daar is het creature design zeker sterk te noemen, maar de finale is dan weer een zwaktebod. Voor mijn gevoel mis ik de constante actie gepaard met de nodige gore/splatter. Afgezien van een paar aardige oprispingen waar de score heerlijk opzwelt, is het helaas te weinig.

Al met al een matig vervolg en dan te bedenken dat de speelduur net iets over de 60 minuten aantikt. Je zou toch verwachten dat Necrostorm deze tijd effectiever zou gebruiken.

Kleine 2,5 sterren.

"So we're stranded here?"

De - amateuristische - poster belooft eigenlijk al weinig goeds en werkt zelfs misleidend.

Aanvankelijk dacht ik namelijk een rampenfilm te zien waarbij het gebeuren met Nolan en zijn pasgeboren dochtertje bijzaak zouden zijn. Ware het niet dat het juist om hun draait; als kijker ben je zowat de hele tijd aan het kijken naar een vader die een generator zit aan te draaien om zijn kindje in leven te houden.

Het gevolg daarvan is dat er over het geheel gezien te weinig gebeurt om daadwerkelijk interessant te worden. Aan de inzet van Paul Walker ligt het niet, omdat het te merken is dat hij alles geeft, ondanks dat zijn spel niet echt hoogstaand is.

'Hours' ontaardt zich dan ook al gauw in een hoop langdradigheid. Wat dat betreft is de titel treffend, daar de film voor mijn gevoel uren leek te duren. En dan heb ik het nog geen eens gehad over de vele plotgaten die om de hoek komen kijken.

Al met al een vrij slaapverwekkende bedoening om z.s.m. te vergeten.

Dikke 1,0 sterren.

Voor mij begon het eerlijk gezegd niet al te boeiend. Pas toen die drankenkast open ging begon het voor mij met een erg sterk laatste kwartier die ietwat weg heeft van The Killing Room en Breathing Room.

2, 5 Sterren.

"What is this?"

Een paar maanden geleden verraste Ridley Scott mij nog met 'The Last Duel'. Daardoor ging ik hier met positieve verwachtingen in, maar het is toch niet helemaal geworden wat ik ervan verwachtte.

Scott poogt om over drie decennia lang het reilen en zeilen van de beroemde modefamilie te laten zien. Het begint bij de ontmoeting tussen gold digger Patrizia Reggiani en erfgenaam Maurizio Gucci. De familieperikelen die dit met zich meebrengt zou garant moeten staan voor een hoop tragiek, echter pakt het nogal flauw uit.

Dertig jaar geschiedenis in twee en een half uur tijd erdoorheen jagen is iets te veel van het goede. Hierdoor blijft het merendeel vrij vlak en worden de personages nauwelijks uitgediept; wat zijn hun drijfveren?! Iemand als Maurizio maakt schijnbaar een hele evolutie mee, maar zijn beweegredenen blijven vaag. Allerlei subplots worden ook slechts half uitgewerkt en er worden rare tijdsprongen gemaakt, waardoor je als kijker soms het spoor bijster bent.

De nodige intrige die ik verwachtte te zien, blijft vrijwel uit. Dit komt omdat 'House of Gucci' veelal stuurloos voortkabbelt. Men weet zelfs qua toon niet welke richting ze op willen gaan. Bij het aanzien van Jared Leto als Paolo dacht ik in één of andere klucht te zijn beland. Het was weliswaar grappig om te zien, maar of dat de daadwerkelijke intentie is geweest. Alleen Al Pacino vond ik echt op zijn plaats in dit geheel. Lady Gaga vond ik trouwens nog best oké spelen.

Al met al een nogal rommelige en oppervlakkige film die het tijdsbeeld weliswaar goed neerzet, maar meeslepend wordt het helaas nergens.

Kleine 3,0 sterren.

"He left a hidden clock in the walls."

Het is opmerkelijk te noemen dat Eli Roth een familiefilm heeft gemaakt, maar het is hem verrassend genoeg best aardig afgegaan.

Er wordt een prima uitgangspunt gecreëerd van een wees die bij zijn rare snuiter van een oom gaat wonen in een spookachtig huis dat vele geheimen herbergt. Met daarbij nog eens de altijd in het paars geklede buurvrouw die om de haverklap over de vloer is. Het heeft iets weg van een 'Harry Potter' meets 'Goosebumps'.

Met het Victoriaans ogende huis wordt de sfeer gelijk goed neergezet; deze bevat namelijk veel details en komt altijd verrassend uit de hoek. Het is slechts een voorbode van wat gaat komen, want zodra het - magere - plot uit de doeken is gedaan, vliegt er enorm veel op je af. Roth zoekt hierbij veelal de grenzen op van het toelaatbare in een familiefilm, wat een aantal heerlijk duistere momenten oplevert.

De chemie tussen Jack Black en Cate Blanchett is duidelijk te zien, mede dankzij de vele plaagstoten die hun personages meermaals over en weer gooien en het vlotte dialoog. Het is een fijne afwisseling om tussendoor weer even bij te komen, gelet op sommige zaken die iets te eng zijn voor de jeugdigen onder ons. De leuke humor en het spektakel maken het geheel af.

Al met al is 'The House with a Clock in Its Walls' een vermakelijke familiefilm geworden die enkele goede horrorelementen weet te gebruiken.

3,0 Sterren.

"Ready for Halloween adventures, part two?"

Eigenlijk is het jammer dat er een vervolg is gekomen, want het mysterie rondom deel één wordt op deze manier helemaal teniet gedaan.

'The Houses October Built 2' sluit direct aan op de voorganger en je ziet hierin de nasleep. Hetgeen een voorbode is van wat gaat komen. De groep lift mee op het succes en krijgt allerlei uitnodigingen om langs te komen in ruil voor geld. Zelfs Brandy die eerst tegenstribbelt, weten ze mee te krijgen.

Het verloop is wederom dezelfde opzet die je al kent; de groep gaat van het ene spookhuis naar de andere en wat evenementen tussendoor. Het komt op mij meer over als een veredelde promo. Op zich zitten er wat aardige dingen tussen, hoewel ik mijn bedenkingen heb bij sommige bezoeken, zoals de eetwedstrijd. Overigens is het lachen om Takeru Kobayashi hier voorbij zien te komen.

Helaas ontbreekt de spanning veelal, omdat het als kijker voelt alsof je in een leuke attractie bent beland die gericht is om vermaak te bieden. Waar is het enge en het ongemakkelijke gebleven? Het had al veel gescheeld als het merendeel 's nachts was gefilmd. Het knullige slot spreekt boekdelen, vooral omdat hetzelfde trucje wordt uitgehaald.

Al met al een redelijk vervolg dat best oké is voor een keer, maar verwacht niets nieuws onder de zon.

Kleine 2,5 sterren.

"How far would they go to scare somebody?"

Hier had ik toch meer van verwacht.

Dit is eigenlijk de zoveelste found footage documentaire waarin een vriendengroep een fenomeen gaat onderzoeken, hoewel het onderwerp van spookhuizen volgens mij vrij nieuw is of in ieder geval onderbelicht. Dus best vermakelijk om te zien hoe hun de stuipen op het lijf gejaagd wordt als ze verscheidene van deze enge attracties bezoeken, wat een aantal leuke schrikmomenten oplevert.

Jammer genoeg begint de film tegen het middelpunt enigszins te slepen, omdat het alsmaar van locatie naar locatie gaat zonder echt ergens naartoe te werken. Het resulteert zich in een onevenwichtige pacing, zeker omdat de abrupte stukjes interview tussendoor nietszeggend zijn. Het einde is dan ook teleurstellend te noemen, aangezien je als kijker zowat geen steek bent opgeschoten.

Al met al matig, het is dat de cast geen ergernis opwekt en er wat aardige ideeën in zitten.

2,5 Sterren.