Meningen

Gelukkig een bijzonder vermakelijke film. Het leek in het eerste half uur even de verkeerde kant op te gaan. Teveel gekonkel in de gangen van een kasteel, daar raak je op een gegeven moment wel op uitgekeken. Gelukkig wordt er al gauw variatie in de film gebracht door de boel te verplaatsen naar het slagveld.

Je krijgt ook een goed kijkje in het hoofd van Hendrik V, die goed wordt gespeeld door Chalamet. Tel daarbij een sterk acterende ondersteunende kast met enkele acteer kanonnen daarbij op en je hebt met the King een film die weet te overtuigen. Het haf misschien wel een stuk korter gekund, maar achteraf valt het wel mee, want voordat ik het wist rolden de eindcredits weet over het scherm van Netlix heen.

3,5*

Aangrijpende film over de stotteraar Koning George VI(gespeeld door een in topvorm verkerende Firth) en zijn spraakleraar/vriend Lionel(gespeeld door een onweerstaanbare Rush). De tactieken die Lionel hanteert zijn hartverwarmend, grappig en bovenal ook effectief. Dit levert op een aantal momenten een lach op. Dat is ook flink nodig, want de film is toch een zware hap. Het onderwerp is sober, maar wel fijn. Echter lijkt me dit wel een film voor de liefhebbers van dit genre.

Het society leven van het ouderwetse Engeland wordt mooi in beeld gebracht de soapachtige ontwikkelingen in het koningshuis zijn ook interessant. De film vecht wel tegen langdradigheid en wint daar niet altijd van. Toch blijft er een sterke film overeind staan, vooral gedragen door de hoofdrolspelers.

3,5*

Scott weet van Kingdom of Heaven een grootse film te maken in een boeiende setting en een in de basis boeiend verhaal. De film is entertainend en bij vlagen werken de veldslagen goed. Maar nergens voelt de film episch voor mij, wat ik wel zoek bij dit genre. Het slagveld bij Jeruzalem is zoals eerder gezegd imposant, maar de rest van de film vind ik het wel oké.

Toch was de ruim drie uur durende zit geen vervelende. Waar ligt het dan aan? Ik denk toch dat de personages allemaal een beetje flets waren. Ze deden mij niet zoveel. Stiekem geniet ik dan toch meer van andere settings bij dit soort type films die grootsheid moeten uitstralen.

Maar een onvoldoende wordt dit natuurlijk nooit.

3,0*

De reboot trilogie was in mijn ogen een succes en erg leuk. Ik was daarom ook erg verheugd om deze film te gaan lijken. Deze hele wereld spreekt me enorm aan.

Ook Kingdom stelt niet teleur. Sterker nog, dit is gewoon een topfilm. Vanaf minuut 1 zit de vaart er enorm in en voordat je het weet zijn er al 45 minuten voorbij. De film is zo onderhoudend, kent geen saaie momenten en laat de ademmomenten nooit te lang duren. Er moet namelijk veel verteld worden, maar omdat het verhaal intiem is ga je er volop in mee en heb je echt het idee dat je meegaat in het avontuur. Het zit gewoon allemal degelijk in elkaar en het plot kent weinig onnodige fratsen. Dat is knap, want de film is een beste zit.

Daarnaast is de film een lust voor het oog om naar te kijken. De post apocalyptische wereld ziet er fantastisch. En dan de apen. Allemachtig, dit is weer een kunstje waar je u tegen kan zeggen. De apen zien er zo fotorealistisch uit dat je het ook echt gelooft. Dit is zoals het hoort te zijn. Er is simpelweg niks beters. Als je dan naar het budget kijkt is het best knap in het huidige tijdperk dat dit geen 200 miljoen+ productie is.

Ik ben diep onder de indruk. Deze franchise is gewoon stabiel en goed en dit deel is wat mij betreft een topper. De film laat ook genoeg ruimte voor het vervolg waarbij het nog verschillende kanten op kan gaan. Mooi gedaan dus.

Knappe filmreeks dit. Nog geen zwak deel gehad!

Redelijk vermakelijke flick, alleen heeft de film hier en daar gewoon te lange stukken dat het echt saai is.

De leukste momenten zijn toch op de bowlingbaan, Harrelson in combinatie met Murray blijkt zeer goed te werken in deze film, dit levert dan ook de leukste momenten op.

Verder bevat de film heel veel (te) simpele grappen, hier en daar leuk, vaak ook niet. Bowlen is an sich natuurlijk een niet al te flitsend onderwerp, dus de film is voor die begrippen wel redelijk vermakelijk.

Dus voor dat krijgen de Farrelly brothers een klein pluimpje, voor de rest heb ik wel betere films gezien van hun.

2,5*

Een lieflijke film dat nergens speciaal wordt en dingen doet die we nog niet eerder hebben gezien, maar door het vrolijke indie karakter makkelijk wegkijkt.

De vertolkingen zijn allemaal goed en bovenal werkt de humor ook. Daarnaast krijgt de film ook een serieuzer toontje en ook dat werkt. De film heeft een herkenbaar karakter en daar ligt uiteindelijk de grootste kracht van de film.

3,0*

The Kissing Booth 2 is eigenlijk best een degelijk vervolg op het eerste deel en vooral bedoeld voor tieners of liefhebbers van het coming of age/high school genre.

Had de film een vervolg nodig? Nee, maar er zijn waarschijnlijk genoeg kijkers geweest voor het eerste deel en de film werk gewoon enorm aanstekelijk. Ook dit tweede deel profiteert van de enorm vrolijke vibes van het eerste deel en borduurt daar slim op door. Vooral het eerste half uur is de film erg vrolijk en heeft het dezelfde toon als het origineel. Het is haast een modern sprookje met die mooie locaties, kasten van huizen en die schoolfeesten waar je u tegen zegt.
Echter verraadt de enorme speelduur voor een film in dit genre al dat er meer gaat spelen dan alleen een stelletje dat in problemen zit. En daar wordt de film wat onevenwichtig in. Het " inclusive" gedeelte zit er ook weer in, maar dan nog wat lomper. De twee homo's die in het eerste deel slechts door het scherm heen huppelden, krijgen nu opeens een soort van zijplotje. Zonder dat je eigenlijk weet (of onthouden hebt) hoe ze heetten. Het voelt erg overbodig aan en het enorme applaus die zij ontvingen wanneer ze uiteindelijk zoenden met elkaar was echt veel te veel van het goede.
Dit soort zijstapjes hadden makkelijk uit de film geknipt kunnen worden. Ook de crush met de zwoele Marco icm wat Noah aan de andere kant van het land wel of niet uitspookt is gewoon net niet goed genoeg. Marco wordt na een goede opbouw eigenlijk zo aan de kant gezet aan het einde van de film Ook het wantrouwen dat Elle heeft betreft de relatie van Noah met sexy Chloe kent ook een goede opbouw, maar is uiteindelijk een beetje een dooddoener en wordt erg gemakkelijk afgehandeld.

De film is wat duisterder van toon dan het eerste deel. De dilemma's voelen wat dat betreft wat echter aan en doordat je eerder ook al in de personages geïnvesteerd hebt kunnen daar in deze film de vruchten van geplukt worden. Je krijgt echt het gevoel dat er iets op het spel staat.

De film duurt gewoon dik 20 minuten te lang en het einde is wat te braafjes. Dat is helaas inherent aan dit type film dat Netflix produceert, maar doordat er al veel tijd in de personages geïnvesteerd is geloof je de relaties onderling wel en kan je daadwerkelijk meevoelen met wat zij doormaken.

Volgende keer wel wat minder woke en gewoon een vrolijke film maken zonder bijbedoelingen svp.

3,0*

Helaas is the Kissing Booth 3 een vervelende afsluiter van de trilogie. Ja, de personages zijn ongeveer hetzelfde. Maar het gejank van Lee is echt onuitstaanbaar in deze film. Echt zo'n irritant white privileged jongen is het. Jankt ie niet over Elle, die met een logische struggle zit, dan is het wel over een stukje muur dat geverfd wordt. Een stukje muur in een vakantiehuisje dat nog groter is dan de villa die Arjen Robben aan de Hereweg heeft laten bouwen. Vervolgens mag Elle ook nog kinderachtig doen tegen haar nieuwe stiefmama en laat ze Noah voortdurend in de steek, die zo'n beetje alles perfect doet.

Ja, zo krijg je een derde deel wel gemaakt. Een film die niets toevoegt aan de eerste twee films. Ik had wel verwacht dat er iets meer zou gebeuren op andere locatie, helaas...

2,0*

Originaliteit hoef je natuurlijk niet te verwachten bij dit type film en ook the Kissing Booth is in het plot gewoon behoorlijk doorsnee. Daarnaast is dit een "inclusive" film, waarbij iedereen er toe doet en er random homoseksuelen door het beeld heen vliegen, om maar even aan te geven dat de makers erom geven.

Films als dit moeten het vooral van het enthousiasme hebben. Met Joey King aan het roer is het moeilijk om niet enthousiast te raken, want zij speelt haar rol met verve. De film heeft verder een erg vrolijke vibe en overal zijn feesten en is er gezelligheid. Je zou haast kunnen zeggen dat het te perfect is. Maar doordat je ziet dat iedereen veel lol aan de film beleefd, is the Kissing Booth toch een fijne zit en is dit gewoon een leuke film voor de doelgroep en liefhebbers van het coming of age of high school genre. Netflix is sowieso wel sterk in het produceren van dit type films en series.

Ik heb er iig meer lol aan beleefd dan de eerste kijkbeurt 2 jaar geleden, maar deze film moest even herzien worden ivm deeltje 2.

2,5 - > 3,0*

Sterke drama/thriller, waarbij de pesterijen zo realistisch en grauw overkomen dat je daadwerkelijk een gruwelijke hekel aan de pestkoppen krijgt.
Het is makkelijk om te zeggen dat zo'n gepest jongetje er is een keer tegen moet optreden, maar als jij je hele leven al wordt gepest(zag je dus ook in een flashback) dan is het lastig om daar opeens tegenop te treden. Vooral wanneer een hele klas het op je voorzien heeft. Daarnaast is het ook nog is een oostblok land, daar is het leven al niet al te prettig en dat komt ook erg goed door in de film.
Heel veel grijs, lelijke en kale huizen en schoollokalen waarin je nog niet dood gevonden wilt worden. Het is dan uiteindelijk wachten tot het los gaat en het onvermijdelijke gebeurt ook in de film.

Over de boodschap kan je misschien je twijfels neerzetten, want wij zaten allemaal te juichen toen de "bad-guys" neergeknald werden. Dat is uiteindelijk ook weer niet helemaal juist als je er eventjes bij nadenkt. Dan gun je zelfs de bully's niet zo'n einde.

Juist daardoor is het einde misschien ook wel zo indrukwekkend, want het zet je aan het denken en uiteindelijk maakt een kat in het nauw rare sprongen.

Ruim 3,5*

Jammer dat de film weer zo verschrikkelijk saai eindigt, want het eerste uur heb ik me prima vermaakt met Knight & Day.

De rol van Cruise en Diaz zijn gewoon erg komisch en vooral in het begin levert dit echt droge situaties op. Apart vind ik ze echt geweldig, maar de chemie tussen hun zelf vind ik wel weer lichtjes tegenvallen.

Qua actie biedt de film extreem veel, soms een beetje teveel. De rustige momenten worden te snel opgevolgd door extreem over de top actie(al is het grafisch wel erg wisselend), iets wat ik soms een beetje te storend vond.

Verder echt aardig biosvoer, maar lang blijft het niet hangen. Daarvoor wordt het allemaal net even te standaard richting het einde en hebben we al teveel van dit soort films gezien.

2,5*

The Knight Before Christmas is een mierzoet kerstfilmpje uit de Netflix stal waarin schaamteloze product placement plaatsvindt voor Alexa van Amazon. Maar ook de eigen producties (Christmas in the Wild ) komen even lekker langs tijdens het zappen op de televisie. Ik wist niet dat Netflix zo werkte.

Het gegeven van een tijdreiziger laat altijd ruimte over voor wat humor en ook deze film bevat af en toe best leuke momenten. Ik moet eerlijk bekennen dat ik een aantal keren wel zacht heb moeten lachen in het begin. Door het zoete karakter van de film wordt het allemaal niet te grappig en wordt er al snel overgegaan tot de orde van de dag: de lovestory van Vanessa Hudgens en Josh Whitehouse. Whitehouse integreert wel heel snel in een tijdsperiode van 700 jaar later, maar ach.. Het kan allemaal, want de kerstgedachte is het allerbelangrijkste toch?

Niet voor de mensen die een allergie hebben voor dit soort mierzoete meuk. Wel geschikt voor de mensen die helemaal opbloeien als de kerstboom weer ergens begin november opgezet wordt.

Ergens tussen de 2,5 en 3,0* Maar vanwege de kerstgedachte toch maar een kleine 3*

Knives Out voelt aan alsof het met een enorm enthousiasme is gemaakt. De topacteurs zetten allemaal een lekkere over de top rol neer. Het landhuis is mooi en de vaart zit lekker in de film. 130 minuten? Nooit gemerkt!

De grootste kritiek die ik op de film heb is toch dat het redelijk vroeg haar kruid verschiet in het whodunit gedeelte. Je leert al vrij rap dat het allemaal om Ana de Armas haar personage draait. Het ligt er zo dik bovenop dat je de rest van de film zit te wachten op iets dat er een draai aan gaat geven. Uiteraard komt dit ook en is het ook de meest logische personage die uiteindelijk de dader blijkt te zijn. Wellicht ook omdat de andere personages op het begin na te weinig motief kunnen hebben. Dat jochie had verder bijna geen nut in deze film. Gelukkig wordt het allemaal wel bevredigend in elkaar gezet, waardoor ik geen problemen heb met de reveal.

Had toch wel minimaal een 4 sterren film verwacht, maar ik houd het voorlopig op heel vermakelijk!

3,5*

Deze film is niet meer dan een natte droom voor elke man het eerste half uur dat de dames aanbellen. Je moet even door het waanzigge brakke acteerwerk heen prikken aan het begin van de film, wat stiekem toch wel bijdraagt aan het campy gehalte van de film. Wanneer de dames eenmaal aanbellen wordt het testosteron flink opgewekt en is het moeilijk om niet ontzettend mee te genieten (en dan druk ik me zacht uit). Als eenmaal het "geile" gedeelte voorbij is blijft de film lekker speels en leveren de Armas en Izzo zich compleet uit.

Niet hoogstaand filmtechnisch gezien, maar met dit bizarre gemiddelde zou je haast denken dat alleen preuts en conservatief Amerika op MovieMeter aan het stemmen is.

3,0* blijven staan

Net maar weer voor de derde keer bekeken, 1 van mijn favoriete komedies van de laatste jaren.

Geweldige dialogen, veel leuke personages in de film. De chemie tussen Heigl en Rogen is echt duidelijk zichtbaar en zelfs Rudd + Mann zijn hilarisch als droogkloten die elkaar wel kunnen afschieten! Ook de bijrollen zijn extreem droog, dat vriendengroepje van Rogen waren 2 jaar geleden nog onbekend, maar nu stuk voor stuk bekende koppen. En ze zijn ook nog is leuk! Het allerleukste blijft natuurlijk het fantasy-baseball gebeuren. Echt lullig

Het verhaal zorgt voor veel sympathie en blijft ondanks de afname van humor richting het einde toch behoorlijk vermakelijk!

4*

Goede film, gisteren in de bios gezien

De film heeft van alles wat, drama, actie(heel spectaculair), thriller en Science Fiction.

Heb op sommige momenten echt op het puntje van mn stoel gezeten de vliegtuigcrash, de metro die ontspoord, New York dat vernietigd wordt. Maar ook de scenes dat ze "lastig" gevallen worden door die 4 mannen, echt heel spannend

Enig minpuntje was het soms slechte acteren van die Chandler Canterbury(Caleb), die jankscene was echt ongeloofwaardig.

Het vage einde was ook niet aan mij besteed, ze hadden het denk ik bij het vergaan van de aarde moeten laten, dan was ie minder "feel good" geweest.


4*

Kodachrome is eigenlijk een behoorlijk basic filmpje waarbij een zoon met zijn vader en verzorgster op pad gaat. Hun relatie is niet goed en je weet natuurlijk dat er het een en ander gaat gebeuren dat ervoor gaat zorgen dat het perspectief wat verschuift en dat de onderlinge banden wat versoepeld gaat worden. Dat vind ik allemaal prima, zolang het maar geloofwaardig overkomt. Kodachrome slaagt daar met glans in. Ik houd wel van dit soort roadtrip films. Met Harris, Sudeikis en Olsen heb je een goede cast. De onderlinge chemie is sterk aanwezig en de spanningen zijn geloofwaardig. Het drietal weet de film overtuigend richting de eindstreep te trekken en dat is waar het om gaat. Ik geloof de emoties en het gebruik van de kodachrome rolletjes als plot device werkt verrassend goed. De film eindigt precies zoals je het van tevoren zou willen zien.

Niet perfect en zeker niet origineel, maar de uitwerking is effectief en bovenal ook erg sympathiek. Kodachrome is echt een film die met bravoure wordt gedragen door de drie hoofdrollen.

4,0*

Ik heb de speciale editie via Zavvi besteld, want dit is een film waarvan ik op voorhand weet dat deze mij gaat bevallen.

A Silent Voice maakt de verwachtingen compleet waar. De film komt ietwat stroef op gang en ik denk dat het uitgangspunt iets te haastig er doorheen gejast wordt in het begin van de film. Maar de film neemt gelukkig langzaam de tijd om Ishida en Nishimiya volledig te doorgronden. Ik lees hier dingen over dat mensen zich niet met de personages kunnen inleven en dat ze hun gedrag niet snappen. Dat die kids in de film niet te begrijpen zijn en dat ze niet altijd even logisch handelen. Ik kan het best begrijpen, maar het is anderzijds ook een beleefwereld die wij als volwassenen compleet ontgroeid zijn en meer van ons inlevingsvermogen vraagt. Tieners gedragen zich compleet anders in hun peergroep dan in het bijzijn van hun ouders. Pesterijen, kinderachtig gedoe en vooral dingen die veel te lang nasudderen. Iets dat ik bijna dagelijks op de middelbare school tegenkom. We vragen ons allemaal af waar die kinderen zich druk om maken, maar tegelijkertijd speelt het wel zeker en is het iets waar je als volwassene op in moet spelen.

A Silent Voice is daarom ook een erg volwassen film. Het behandelt verschillende perspectieven en ook dat de pester hier zijn hele jeugd mee worstelt. Ishida wordt buitengesloten en kan moeilijk contact maken met de wereld. Visueel komt dit prachtig tot uiting met de blauwe kruizen en camerahoeken die niet hoger dan de mond komen. Anoniem en eenzaam. Met ups and downs wordt het tragische verhaal verteld. Misschien een tikkeltje te lang, maar o zo indrukwekkend. Je wordt echt compleet in de inlevingswereld van de tieners gezogen.

Het is jammer dat de film niet ontzettend toegankelijk is en veel van de kijker vraagt, want dit is een prima vraagstuk dat bij (digitaal) pesten behandeld kan worden op middelbare scholen.

4,0*

Had hoge verwachtingen voor deze film en voor mij persoonlijk toch een tegenvaller. Audiovisueel is het natuurlijk allemaal prachtig, rekening mee houdende dat het een animatie uit '95 is. De muziek is echt om te smullen, extreem sfeervol en betoverend. Dat in combinatie met de zweverige beelden maakt het ook een best mooie animatiefilm.

Zo des te jammer dat het verhaal me eigenlijk geen zak kon interesseren, er wordt best een eind weg geluld over van alles en nog wat en het verhaal wordt er niet echt veel duidelijker op. Al werd het gaandeweg de film wat beter. Best een trage film eigenlijk als je het zo achteraf bekijkt.

Prima film, alleen het heeft me nergens echt diep geraakt.

3*

Naar aanleiding van de laddercompetitie waarin Kokuhaku het irritant goed blijft doen was ik toch genoodzaakt om de film ook maar is te gaan kijken. Iik moet zeggen dat ik voor de verandering wel is iets kan met een Aziatisch drama.

In tegenstelling tot Spetie kon ik eigenlijk weinig met het begin van de film, het voelde namelijk allemaal zo onlogisch en onrealistisch aan. Toch werd de film naarmate het vorderde beter en beter. De acties werden per personage goed verteld het psychologische spelletje is er 1 om behoorlijk indrukwekkend te noemen. Zelden heb ik zo'n geweldig uitgewerkte wraakactie gezien en dat niet eens door simpel geweld, maar door de pure slimheid van Moriguchi eindigt de film toch in een waanzinnige climax.

Tegelijkertijd waren de acties van de kinderen op het eerste gezicht onbegrijpbaar, maar door de geweldige uitdieping leek alles toch te kloppen. Vooral op emotioneel gebied doet deze film me zoveel meer dan films van iemand als bijvoorbeeld Wong Kar-Wei.

Cinematografisch is het ook allemaal dik in orde, al overdrijft Nakashima soms wel met teveel nutteloze shots van bijvoorbeeld de lucht. Over het algemeen vind ik een goed verhaal belangrijker dan interessant doenerij van een regisseur. Echter zit het verhaal zo goed in elkaar dat het visuele aspect uiteindelijk toch ook als een spektakel en een echte aanvulling aan voelt.

4*

From up on Poppy Hill is een aandoenlijk Ghibli filmpje dat zich afspeelt in een naoorlogs Japan dat met een identiteitscrisis kampt (als ik de literatuur mag geloven die ik de laatste tijd lees, kampt Japan hier nog steeds mee). Opgedrongen democratisering door het westerse Amerika hebben vooral in de jaren 50 voor opschudding gezorgd en zo had Japan hun eigen nozems. Jongeren die zich vrij voelden en dus ook die vrijheid wilden hebben.

In de jaren 60 staat er een tegenbeweging op en groeit het verlangen naar de geromantiseerde Japanse verloren tijd voor WOII. Dit botst met een samenleving die steeds moderner wordt en een gigantisch stijging van het BNP kent. Laat het uitgangspunt van de film dit nou net op een kleinschalige manier uitbeelden door middel van het slopen van een clubhuis en een modern gebouw dat hiervoor in de plaats moet komen.

Dit vertrekpunt is dus erg kenmerkend voor de jaren waarin de film zich afspeelt en zorgt er ook voor dat de melancholische gevoelens opgewekt worden. Een emotioneel pianomuziekje en dorpelingen die gezamenlijk Japanse volksliedjes zingen. Alles wordt eraan gedaan om je mee te sleuren in het gemoedelijke sfeertje van de film.

Aan de hand van jongen en een meisje die in een soort van identiteitscrisis verkeren wordt het verhaal verteld. Beide hebben daddy issues en krijgen ze (ongepaste?) gevoelens voor elkaar en stoten ze elkaar ook weer af in deze zoektocht naar hun identiteit.

Doordat dit twee belangrijke thema's zijn binnen de film mis ik een goede coherentie en overlapping van beide verhalen. Ja, technisch gezien klopt het: beiden gaan over een identiteitscrisis. Alleen het een gaat over een crisis dat zich op nationaal vlak laat gelden en de andere is een persoonlijke.

Met alles aan de film merk ik dat Miyazaki jr. zich beter op het een of het ander had kunnen richten. Nu worden beide potjes gewoon voldoende uitgewerkt, maar mis ik de emotionele impact waar Miyazaki overduidelijk op mikt.

In vele oogpunten dus een zeer interessante film, maar door het gebrek aan focus op een specifiek verhaal wordt de film uiteindelijk een vrolijk allegaartje dat prima te behappen valt, maar nergens in uitblinkt.

3,0*

Ach ja, als je alle onwaarschijnlijke elementen weghaalt(bijvoorbeeld de reden van de expeditie) wacht je een zeer fraai vorm gegeven avontuur over de Grote Oceaan. De film is groots opgezet, dus verwacht veel mooie plaatjes, prachtig vormgegeven oude steden en uiteindelijk een mooi desolaat gevoel op de zee.

Persoonlijk houd ik wel van dit soort films, hoe mensen in minimalistische situaties toch nog een thuis weten te creëren. Nadat ik dit gisterochtend ook al had bij the Sapphires(inrichting legertent) kende ik dit gevoel ook weer bij het zien van deze film. Dat ze daarbij de nodige hindernissen ondervinden is logisch. Misschien plichtmatig en weinig origineel, maar het is nodig om een film wat schwung mee te geven.

Het is alleen jammer dat de film misschien iets te groot opgezet is. Scandinaviërs praten niet in hun moedertaal, maar allemaal Engels. Dat zijn toch van die details die een film vermakelijk houden of een klassieker maken. Hier blijft het helaas bij vermakelijk. Hetzelfde geldt ook voor de spanningsboog, die een beetje verdwijnt nadat het gezelschap in de goede stroming belandt. Daarna gaat het allemaal te vlot en eventueel spannende opzetjes als loszittende balk en algen onder de boot die het hout opvreten wordt uiteindelijk niets meer mee gedaan.

Buiten dit is het een avontuurlijke film, maar verwacht geen al te grote spanningsboog.

3,5*

Bijzonder sterk geacteerde film aan de kant van Dustin Hoffman en het sublieme jongetje Justin Henry. Het verhaal biedt alle ruimte om ervoor te zorgen dat deze twee de show stelen.

De opbouw van het verhaal is ook prachtig, waar Hoffman in het begin sterk moet wennen aan het full-time vaderschap ontstaat er een prachtige band tussen vader en zoon.

Jammer dat uiteindelijk Streep haar rol er een beetje bekaaid van af komt, zodat zij vooral als een slechterik overkomt, iets wat zij absoluut niet is als je bijvoorbeeld het einde van de film ook ziet.

Desalniettemin een bijzonder sterk geacteerd drama.

4*

Natuurlijk ga je bij een Sony Marvel productie sceptisch de zaal in, dus met lage verwachtingen. En ja, ik vind ze allemaal wel prima wegkijken. Maar het is telkens zo nietszeggend. Je voelt bij geen enkele productie, dus ook niet bij Kraven, de urgentie en de reden waarom de film nou perse moet bestaan. En bij deze film al helemaal. Sony onderneemt niet eens meer een poging met een after credit, dus je weet al welke kant het opgaat.

De film in z'n geheel kijkt dus gewoon prima weg. De actie is lekker bruut en ondanks het extreem simplistische plot is de achtergrond van Sergei/Kraven prima uitgewerkt. De film kan hier prima op teren.

Maar het is vooral die serieuze toon (met slechts sporadisch een snufje humor) die deze film de nek omdraait.

Ik begin me bijvoorbeeld dan enorm te ergeren aan al die debiele namen die iedereen zichzelf geeft. Waarom zou je jezelf als je Sergei heet in vredesnaam Kraven the Hunter noemen? Waarom noem je jezelf Rhino. Maar ook de namen die andere mensen krijgen. Waarom heet de huurmoordenaar the Foreigner. Wie noemt z'n kind nou in vredesnaam Calypso?

Het is niet dat ik me er bij elke Marvel of DC film aan erger, maar hier voelt het gewoon allemaal te bedacht. Vooral de Foreigner en Calypso komen niet lekker uit de verf. Vanwaar krijgen ze hun krachten? Omdat de film (ondanks de vele referenties) wel echt op zichzelf staat en je nooit het gevoel krijgt dat je in een wereld zit waar mensen nou eenmaal superkrachten hebben krijg je continu een gevoel van dat het niet klopt als je die twee weer voorbij ziet komen.

En dan kom je op het punt waar het wringt bij veel van de Sony producties. Je voelt niet de liefde voor Marvel. Er zit geen idee achter hoe je een comic mooi tot leven kunt wekken. Daardoor krijg je wel films die goed geschoten zijn, maar waar je nooit die connectie kunt krijgen met de personages. Het werkt gewoon niet. En dat is jammer, want zo'n Aaron Taylor Johnson heeft wat mij betreft wel genoeg charisma om een film te kunnen dragen.

Kung Fu Panda is een leuke animatiefilm voor het hele gezin.

Het bevat natuurlijk de standaard sentimentele en cliché momentjes(je kan het als je in jezelf geloofd)e.d.

Maar dat laat niet weg dat het leuk, fris en grappig is uitgevoerd.
Zitten genoeg momenten in de film dat je kunt lachen(het einde is ook leuk, net als je denkt dat het sentimenteel wordt als Shifu "doodgaat" verrassen ze gewoon weer met leuke humor!)
De Kung Fu scenes zijn ook leuk uitgewerkt, het verveelt nooit en het is erg creaftief gedaan.
Net als de hele film, die gaat in een sneltreinvaart voorbij, misschien wel te snel.het wordt i.i.g. nooit saai.

De stemmen zijn allemaal goed, ik heb uiteraard de Engelse versie gekeken, Jack Black is idd perfect als Po. Voor de rest geen uitschieters of zo, iedereen doet gewoon goed zijn of haar werk.
De animatie is ook zeer mooi, het varieert van heel kleurrijk tot duister. Ook niks te klagen hierover.

Kung Fu Panda is gewoon een hele leuke animatiefilm voor het hele gezin, waarbij iedereen kan genieten van de leuke hoofdrol, grappige situaties en de mooie animaties!

3,5*

Ging niet met heel hooggespannen verwachtingen heen en dat is maar goed ook, want de film is zeker niet beter dan het origineel. Ik miste toch de consequentie in de humor in deze film, die zat er namelijk te weinig in. De momenten dat de humor naar voren kwam waren zoals Donkerwoud hier voor mij zegt dan wel weer erg goed getimed.

Verder mikt Kung Fu Panda 2 mikt wat dat betreft iets teveel op het sentiment. De oorsprong van Po's personage ligt centraal in deze film en wat volgt is dan ook een zoektocht naar zijn ware identiteit, niet bijster origineel dus. Zelfde geldt ook voor de bad-guy. Typisch motiefje dat weinig opzienbarende momenten bevat.

De uitwerking is verder meer dan verzorgd, de choreografie van de gevechten is net als in het origineel erg fraai en creatief uitgewerkt. Grafisch is het ook weer topnotch. Wat overblijft zijn de 3D effecten. Een leuke gimmick, maar voegt zoals gebruikelijk weinig toe aan de filmervaring behalve het geld wat het me kost.

3*

Ik ben verder niet bekend met de boeken, of laat staan deze filmreeks dus ik kon lekker onbevooroordeeld in de eerste film van de reeks gaan op Netflix. De film voelt een beetje aan als een down to earth versie van the X-files, waar een agent vanuit de kelder ongewenst met een aantal onopgeloste zaken aan de slag gaat. Dit tegen het zere been van zijn leidinggevenden, die hem met een andere reden naar de kelder hebben gestuurd.

De vrouw in de kooi is verder een stabiele Scandinavische detective waarin er degelijk geacteerd wordt en een script gebruikt dat goed in elkaar steekt en op een mooie manier via flashbacks het verleden met het heden verbindt. Dit zorgt ervoor dat je continu meer wil weten en nieuwsgieriger wordt naar wat er is gebeurd. Nergens doet de film wereldschokkende dingen, maar soms is het ook gewoon fijn om een degelijke film te kijken. Misschien dat de spanning iets langer vastgehouden had kunnen worden, want de onthulling komt net iets te vroeg. Ook zijn de twee heren in de hoofdrol misschien een beetje oppervlakkig, maar dat zal gaandeweg de filmreeks waarschijnlijk beetje bij beetje verder ontwikkeld. Voordeel hierbij is wel dat er een goede vaart in de film zit.

De vrouw in de kooi is een prima eerste film in de reeks met een goede focus op het verhaal en die zich niet teveel laat afleiden door onnodige zijplotjes..

3,5*

Het moraal van het verhaal vind ik eigenlijk niet zo heel sterk en de dames worden wel erg makkelijk verliefd op elkaar, maar met het Zweedse sfeertje zit het helemaal goed en de chemie tussen de twee leuke dames is uiteindelijk toch erg aanwezig. Dit zorgt er wanneer puntje bij paaltje komt dat Kyss Mig wel geloofwaardig is.

3,0*