Meningen

Dit is echt zo'n typische making of documentaire die je vaak als extra's op blu-ray's tegenkomt. Echter is de speelduur hier wel erg langer en gaan ze wel diep op het hele proces in. Verwacht geen kritische docu, maar eerder gewoon een inzage over het totstandkomen van de legendarische film en de 2 vervolgen in de jaren 80. Dus het bedenken van de film, het financieren, de casting, het filmen op de locaties, John Williams' muziek, de special effects, de editing, de ontvangst van de films. Echt een docu die je kijkt als je geïnteresseerd bent in het wereldje of/en als je (net zoals ik) klaar bent met the Mandalorian en dit bij de gerelateerde videos hebt staan.

Vind je dit niks aan? Dan snap ik eerlijk gezegd niet waarom je hier 2,5 uur aan hebt besteed. Ik neem aan dat je toch uit een Star Wars interesse hier terecht bent gekomen....?

3,5*

Best een geinig filmpje van Disney eigenlijk, wat een origineel uitgangspunt volgt. Lijkt wel een beetje op de leuke miniserie 10th Kingdom, The (2000), dat precies de omgekeerde weg van Enchanted volgt.

Het klinkt misschien raar, maar dit is eigenlijk een Disney film dat haar eigen genre op de hak neemt. Alle Disney clichés die vaak langskomen worden de op de hak genomen. Vele dingen die normaal zijn in de sprookjeswereld zijn weer belachelijk in de echte wereld. Iets wat uitstekend naar voren komt in deze film.

Amy Adams is hardstikke charmant als Giselle, die per ongeluk in het hedendaagse New York belandt, het levert leuke en vooral ook verwarrende momenten op voor de leuke personages in de film. Ook Marsden is erg leuk als de onnozele prins Edward.

Verder zijn de liedjes erg aanstekelijk, is de chemie tussen Adams en Dempsey aanwezig en zijn de standaard Disney personages in de echte wereld ook erg leuk verwerkt.

Er zitten een aantal verwijzingen in de film, bijvoorbeeld naar Assepoester. Erg leuk, helaas is het einde wat minder. De scene verwijzing naar King Kong en het gedoe met de draak past niet erg binnen de rest van de film. Ook bevat de film veel schoonheidsfoutjes, hoe moet zo'n Giselle nou in godsnaam weten wat een stofzuiger is of Nathaniel die over een appel-martini begint. Dit soort momentjes vielen me erg op. Al haalt dat mn beoordeling niet naar beneden.

Het einde is verder erg voorspelbaar, dat is wel weer typisch Disney, wist eigenlijk meteen dat Giselle+Robert en Prince Edward+Nancy bij elkaar zouden eindigen.

Ondanks het standaard Disney einde heb ik me prima vermaakt met dit parodierende Disney werkje.

3*

Prachtige natuurbeelden worden afgewisseld met saai geneuzel van Herzog en ook minder interessante mensen die aan het woord komen. Wel is het interessant om te zien hoe er geleefd wordt op Antarctica en dat er gewoon een klein dorpje is met alle voorzieningen die erbij horen, zoals een restaurant waar ze spul verkopen dat lijkt op softijs.

Nergens memorabel verder, maar die pinguin die doelloos ronddwaalt blijft wel in mijn geheugen hangen.

2,5*

Typisch een guilty pleasure project met een verhaal dat in feite echt he-le-maal nergens op slaat, maar desondanks bij mij nergens een hoog irritatiegehalte heeft opgeroepen. Ik snap dat anderen zich hier wel aan kunnen storen, maar de fraaie special effects i.c.m. een leuke sci fi setting zorgen ervoor dat ik Ender's Game met gemak heb kunnen uitzitten. De twist op het einde zorgt er ook nog voor dat dit voor mij in ieder geval wel in een voldoende resulteert.

3,0*

Doremus weet van Endings, Beginnings een lekkere dromerig film te maken met een sfeer die je helemaal meeneemt in het verhaal. Woodley is voor mij een prima casting keuze en zij kan de film met gemak in haar eentje dragen. Het script is een beetje sloppy. Het helpt ook niet om twee mannen (die vaker dit soort rollen spelen) te casten die ontzettend op elkaar lijken. Ik moest in het begin even terugspoelen omdat ik blijkbaar compleet miste dat ze met twee verschillende gozers zat te sjansen. Dit komt daarnaast ook doordat de mannen telkens in schemerige situaties op het beeld komen, het onderscheid maken is dan nog lastiger.

De kracht van Doremus is dan ook gelijk zijn achilleshiel. Hij verliest zichzelf teveel in het ontzettend mooi maken van zijn film dat er geen balans zit in ds relaties van de personages onderling en zelfs Woodley af en toe onverklaarbaar handelt. Doordat de film verder technisch zo mooi in elkaar zit kan ik er niet te hard over vallen. Maar het is wel iets wat me inmiddels in zijn hele oeuvre begint op te vallen.

3,0*

Ik ben het wel eens met de meeste reacties en het gemiddelde hier. Enola Holmes is een lekkere luchtige film die op een leuke wijze omgaat met het "Sherlock Holmes universum". Dit levert enkele leuke momenten op en vooral op visueel vlak is het laat 19e -eeuwse Verenigd Koninkrijk een lust voor het oog om naar te kijken. Het plot en het mysterie heeft niet zo heel veel om het lijf, maar biedt voldoende kapstok om de film van dienst te zijn. Wat dat betreft heeft Netflix op deze manier het catalogus op een prima manier uitgebreid.

3,0*

Mijn eerste Almodovar film(ga de 14-delige complete collection chronologisch afwerken) en het is een aardige ervaring.

Al moet ik wel zeggen dat ik vooral Freud's mening deel, ondanks het erg leuke uitgangspunt, de bizarre drugsverslaafde nonnen en de soms vrolijke muziek mis ik een beetje ziel in de film.

Ik mis het enthousiasme, iets waardoor de film grappiger had kunnen zijn dan dat het uiteindelijk is. Nu komt het soms een beetje misplaatst over, omdat die nonnen vaak stuk voor stuk bloedserieus zijn.

2,5*

Beetje overhypete meuk is dit. Fuqua vind ik sowieso geen talentvolle regisseur, hij heeft meer misses dan hits en in dit soort films slaat hij de plank volledig mis.
Blijkbaar is de extreem groffe actie gelijk een reden om een film de hemel in te prijzen, maar dit is welgeteld drie keer 5 minuutjes op zijn max in de film. Voor de rest zit je naar een film vol gepraat te kijken waar geen enkele spanningsboog in zit. Het zou de film toch wel spannend maken als er iets op het spel staat, maar Robert (mooie naam) hoeft niet eens zijn best te doen om een grote maffiafamilie uit te roeien. Dat lijkt me toch wel een elementair onderdeel als je bloedserieuze actiefilms als dit maakt. Enige vorm van humor zou deze film nog een elan kunnen geven en zou ik die spanning minder zoeken. Helaas.... De climax was ook een zakelijke afhandeling zonder dat het erom spande.
Gooi er nog een plot tegenaan over drugs en aanslagen dat totaal niet relevant is voor de film, doe er veel overbodige scenes in, maak een einde dat maar rekt en rekt en je hebt ook nog eens een film die veel te lang duurt voor wat het moet zijn. Wat deed Fanning nou weer in deze film?

Ik ben nu al weer vergeten waar ik naar heb zitten kijken.

De film is me toch tegengevallen en dat had ik op voorhand niet verwacht.

Ik vond het allemaal niet zo grappig en de momenten dat het wel grappig was kan ik op 1 hand tellen. Er zit een grote maatschappijkritische ondertoon in de film en die deed me ook weinig. Eigenlijk is er naar mijn mening te weinig gehaald uit het hele concept. De film was me veel te fragmentarisch (voelde haast aan als matige sketches aan elkaar) en niet absurd genoeg om me te laten geloven dat een tv zender Hitler op de redactie laat werken en een kijkcijferkanon zou kunnen zien. De documentaire stijl van filmen over de schouder van Hitler draagt daar ook niet aan bij.

Na het zien van deze film denk ik dan eerder dat Duitsers behoorlijk geschifte nazi's zijn die Hitler nog steeds accepteren en dat kan niet de bedoeling zijn van Er ist Wieder Da.

2,5*

Middle of the Road actie thriller met een concept dat we vaker hebben gezien en ook vaker beter is uitgevoerd. Misschien ligt dat vooral aan Eckhart, die ik niet heel overtuigend in zijn rol vindt. Liberato maakt een hoop goed als eye candy en het feit dat de film zich in België afspeelt is ook een leuke bijkomstigheid. Verder weinig verassingen en veel verplichte actiemomenten.

2,5*

Een over de gehele linie erg sterke (mini) serie, of hoe je zoiets ook wil noemen. Vind het met 7 afleveringen van gemiddeld een uur toch wel pittig lang en gewoon een heel seizoen waardig.
De eerste vijf afleveringen is het genieten geblazen van Del Toro, Dano, Arquette en de ondersteunende cast. Stiller geeft elk personage de ruimte om te stralen en daar wordt ook alle gebruik van gemaakt. Het concept is bekend van een aantal grote films. Escape at Dannemora maakt daarbij nog gebruik van de langere speelduur. Er zit veel diepgang in en overal wordt rustig de tijd voor genomen. Hierdoor wordt de spanning goed opgebouwd en leef je toe naar het grote moment: de ontsnapping.
De laatste twee afleveringen zakt het een beetje weg. Tijdens het bingen kan ik zo'n filler aflevering 6 (het is niet meer dan ordinair tijd vullen) nog hebben. Maar stel dat je een week wacht en opeens allerlei flashbacks voorgeschoteld krijgt. Ik zou pissed off zijn. Het geeft wellicht extra diepgang, dat je ook weet dat het echt geen lieverdjes waren. Maar een hele aflevering? Ik werd er maar ongeduldig van. De flashbacks hadden ook a la Orange is the new black in de afleveringen verwerkt kunnen worden. Nu raakt de balans compleet weg door die aflevering. Ook del Toro's personage vliegt wat uit de bocht richting het einde in episode 7 en de zorgvuldigheid en traagheid waarmee de hele serie is opgebouwd verdwijnt als sneeuw voor de zon. Dit had iets subtieler gekund in mijn ogen.

De serie stevende op perfectie af. Het laat wat steken vallen richting het einde. Maar liefhebbers van het genre kan ik Escape at Dannemora altijd aanraden!

4*

Sterke film!!

Ondanks dat het niveau niet grensverleggend is, blijft het een sterke film.
Wat mij vooral aanspreekt in deze film is de grauwheid. Er wordt weinig geromantiseerd en het komt gewoon over als de keiharde waarheid.
Clint Eastwood is zoals je hem gewend bent, niet een man van heel veel woorden, maar wel eerlijk en erg hard.
Hier en daar zit er humor in de film en kan je er ook leuke quotes uithalen:

English:Now you didn't sit down for two reasons, either you scared or you just hate niggers.
Frank Morris: I'm not scared,
......
Frank Morris: I just hate niggers.

of een leuke verwijzing richting het acteerverleden van Eastwood:
Clarence Anglin:What movie is playing this week?
John Anglin: Some cowboy piece of shit
[goes into Italian-American voice]
John Anglin: 'ey, least dey could show was a gangsta movie!
[laughs]
Frank Morris: I may have found a way out of here

Zoals mensen hierboven melden over het feit over hoe ze alle spullen verborgen. Gewoon achter het ventilatierooster. Een aantal spullen hadden ze ook al op hun geheime plekje neergelegd. Wordt zelfs gezegd in de film en je ziet hem dat wassen hoofd dacht ik ook achter het neprooster weghalen. Dat het verder niet overduidelijk in beeld komt doet daar verder niks voor onder. Soms is het juist wel leuker dat je dingen aan je verbeelding over kunt laten.

Al met al een sterke gevangenisfilm met een goede, grauwe sfeer. Met leuke en creatieve ontsnappingstrucages en redelijk tot goed/sterk acteerwerk van de cast. Alleen de soundtrack is een beetje oubollig en komt ook niet helemaal goed over op mij.

4*

Escape from L.A. is zo'n vervolg dat teveel elementen uit het eerste deel pakt, waardoor je het gevoel hebt naar een gerecyclede versie van Escape From N.Y. zit te kijken.

Gelukkig werkt de formule hier nog steeds en zijn sommige decors ook weer om te smullen. Echter zijn de totaalshots vaak wel erg lelijk en zijn vele special effects ook niet om aan te gluren. Wat dat betreft is grootschaliger niet altijd beter. De film bevat verder wel weer van die typische personages en die plastische chirurgie bende was ook erg grappig. Wat dat betreft vind ik het wel leuker dat Carpenter iets meer met de bendes bezig is in dit deel.

3*

De eerste keer toch overduidelijk in een verkeerde omgeving gekeken( met een stuk of wat vrienden op de bank, ouwehoerend), waardoor me weinig is bijgebleven van de kijkervaring. Ik moet zeggen dat die nu een stuk beter is.

De intro is weer lekker kenmerkend en typisch Carpenter, hij weet met zijn stijl een zeer sfeervolle soundtrack te creëren, al vind ik hem hier wel een typisch product van het tijdperk. Tel daarbij een sfeervol decor, af en toe spannende beelden, een stoere Kurt Russel en je hebt een prima cultfilmpje te pakken.

Enig minpuntje is het verhaal, dat is iets te simpel uitgewerkt en bevat niet echt een fijne climax. Had meer van de verschillende bendes in New York willen zien, daar had deze film zich prima (a la the Warriors) voor uit kunnen lenen.

3,0 -> 3,5*

Escape from Pretoria is een leuke "escape from prison" movie dat het net weer even anders aanpakt dan de vele genregenoten. Dit keer geen opengebroken muren en tunnels, maar sleutels!

Ondersteund door een leuke cast (met wederom een sterke Radcliffe die leuke projecten uitzoekt) en een acceptabele speelduur vermaakt de film constant. De diepgang in het politieke statement (anti-Apartheid) blijft echter wat op de oppervlakte borrelen en wordt meer gebruikt om de film een uitgangspunt te geven, dan dat het er echt inhakt. Het verdwijnt teveel naar de achtergrond, waardoor de impact gering blijft.

Als gevangenisfilm erg geslaagd, maar de emotionele impact waar de makers op willen mikken, ontbreekt.

3,0*

Wat een verademing ten opzichte van het tweede deel, dat richting het einde steeds bespottelijker werd. De film begint erg luchtig en met de kennismaking van de apen op aarde en haar inwoners. Dit was het gedeelte van de film die mij het meeste beviel.

Richting het einde wordt het iets teveel een run and hide principe, wat af en toe erg knullig uitgewerkt wordt, laat staan het laatste shot. Het zou niet misstaan als een Instagram filter.

Maar gelukkig wordt het nergens zo ridicuul als het vorige deel, dat echt bezopen werd.

3,0*

Vermakelijke onzin met Stallone en Schwarzenegger die echt klassieke actierollen spelen. Wellicht wat te oud, maar dat maakt het niet minder leuk. De actie zelf is dan ook niet heel bijzonder vanwege o.a. deze redenen. Wat wel een verschil maakt is het leuke plot, dat ondanks een groot onzingehalte toch sterker is dan vele andere standaard actieflicks die tegenwoordig uit komen.

3,0*

Inmiddels voor de tweede keer gezien en toch wel de leukste van de Escape Room films. Dat komt vooral door de leuke en creatieve kamers. Er zit een hoog tempo in de film waardoor deze nooit verveelt en elke nieuwe ruimte bracht weer de volgende problemen met zich mee. Niet allemaal bijster origineel en ook de personages zijn wel erg stereotyp en voorspelbaar. Gelukkig blijft de film niet in eindeloos gezever hangen en gaat het gezelschap snel van de ene naar de andere ruimte. Soms iets te groot en ongeloofwaardig, maar daarvoor zet ik onzin films als dit niet op. De variatie in kamers die zorgen voor nieuwsgierigheid geven uiteindelijk de doorslag!

3,0*

Escape Room: Tournament of Champions is een prima en vlot vervolg op een van de betere Escape Room films die is uitgekomen in de 2017-2019 periode. Erg veel om het lijf heeft het niet. Het plot is erg simpel en de geloofwaardigheid van het plot in het geheel is natuurlijk ook waardeloos. Vooral hoe alles op gang wordt gezet is toch wel erg magertjes.

Toch geniet ik enorm van elke nieuwe Escape Room die de hoofdrolspelers betreden en is het telkens weer uitvogelen hoe ze er nu weer uit gaan komen, al is het natuurlijk wel een beetje onrealistisch snel hoe ze telkens achter elke veeeeeel te moeilijke puzzel komen. Maar dan houd je natuurlijk ook geen film over aan het eind.

De personages zelf zijn verder bordkarton en Taylor Russell in de hoofdrol bevalt me ook niet. Ik heb echt het gevoel dat ik naar een introvert 14-jarig pubermeisje zit te kijken wanneer zij haar mond open trekt. Maar ook haar looks kloppen niet. Terwijl ze al 27 jaar is. Als volwassene brengt ze niet wat ze zou moeten brengen. Dat is eigenlijk wel het grootste probleem voor mij.

Ik vind deze franchise prima te doen en een derde deel is natuurlijk onvermijdelijk gezien het einde, maar de leading role vind ik echt veel te licht om deze films te dragen. Doe me dan maar zo'n energieke meid als Jessica Rothe in Happy Death Day (2U). Die kan makkelijk een film dragen. Een sterke hoofdrol zou deze franchise eigenlijk ook zoveel beter maken.

3,0*

Heerlijke film!!

Dit is een film zoals ze niet vaak vertoond zijn.
Je moet je aandacht goed erbij houden in de film, vooral het begin. Het verhaal is zeker niet makkelijk. Wij hebben hier in de kamer de film even op pauze gedaan en alles op een rijtje gezet.

We hadden door deze discussie al wel door dat het begin van de film zich afspeelt nadat de 2 hun geheugen hebben laten wissen.
De discussie was uiteindelijk niet nodig geweest, maar de film fuckte ons wel lekker.
Daarbij kwam ook dat alles gewoon perfect in beeld is gebracht, kleine details die je misschien over het hoofd ziet.
Gelukkig kan ik de film altijd herkijken. Dit geeft een beetje het Donnie Darko gevoel bij mij ook, volgende keer als ik de film zie merk ik weer wat anders op wat me eerst niet is opgevallen.
Prachtig gespeeld door Jim Carrey en de altijd goede Kate Winslet.
Snap niet dat mensen Jim Carrey soms nog steeds kunnen afkraken, hij heeft al een paar zeer indrukwekkende (serieuze) rollen op z'n naam staan. Ik ben iig een fan van hem!!
De bijrollen (van o.a. Kirsten Dunst en Elijah Wood) zijn ook leuk.
Halen niet het niveau van Jim en Kate, maar alsnog bovengemiddeld goed.

De film is echt briljant in elkaar gezet, artistiek en visueel is dit een film van zeer hoge kwaliteit.
Prachtige details en hoe de herinneringen vervaagden, dus ook de sets die uit elkaar vielen of verdwenen zagen er werkelijk waar subliem uit!
Om de film een beetje luchtig te houden is er ook subtiele en heerlijke humor in verwerkt.
Bv de herinnering van Jim Carrey als klein kindje die onder de tafel zit. Hilarisch!!!
Ook de serieuze scenes komen goed over en weten de emotionele snaar zeer goed te raken.

Heb eigenlijk vrij weinig negatieve dingen te melden op de film. Eigenlijk helemaal niks.
Dik en dik terecht dat de film in de toplijst staat.
Pareltjes als dit mogen wel waardering krijgen!

5,0*

Meh

Ga er maar aan staan. Eternals verfilmen lijkt me geen pretje. Het zijn allemaal "helden" die bij het grote publiek niet bekend zijn. Dan wordt het al een lastig verhaal, want je moet echt twee handen vol aan nieuwe personages introduceren. Eternals lijdt hier dan ook enorm onder. Het is één grote expositiescene van begin tot eind. Er wordt vooral heel veel gepraat. En wanneer je denkt dat de actie gaat beginnen, gaan ze nog meer praten. En dat begint op een gegeven moment gewoon een vervelende zit te worden. De film duurt 2,5 uur en dat is eigenlijk zo'n drie kwartier te lang. Het is niet zo dat het gegeven niet interessant is. Ik vind het oprecht een boeiend groepje bij elkaar en alles wat in de film gebeurt intrigeert me ook. Ik houd ervan als dit soort films groots aanvoelen en met de Celestials krijg ik wel die kriebels in mijn buik. Dat vind ik leuker dan die loze superhelden die niks kunnen en vechten tegen generic bad guys. De "helden" vind ik ook wel interessant en de balans tussen humor en serieus zijn vind ik ook geslaagd in Eternals. Het duurt alleen allemaal zo lang en er gebeurt gewoon veel te weinig in de film. En tegelijkertijd is het wel nodig omdat er gewoon veel vertelt moet worden.

Ik ben niet zo'n fan van het feit dat Marvel op Disney+ alles in een serie verandert. Maar Eternals had gewoon een serie van 6 afleveringen moeten zijn. Doordat er veel uitleg nodig is kan je het veel beter behappen in afleveringen van rond de 40 minuten. Dan hindert het vele gepraat en het gebrek aan actie gewoon minder omdat je je aandacht niet zo lang erbij hoeft te houden. Je vertelt in de serie een interessant verhaal en je kan ieder personage een voldoende diepgang geven. Dat gebeurt in de film ook wel aardig voor Marvel begrippe. Maar nogmaals, het duurt te lang. Je snakt op een gegeven moment naar het einde van de film en de opzet die deze film eigenlijk geeft in de MCU voelt ook behoorlijk urgent.

En dat einde van de film voldoet prima en het absolute einde van de film vind ik ook wel een soort van after credit teaser waard, want het maakt je nieuwsgierig naar wat er komen gaat. Tel daarbij de twee after credits senes bij op die ook van belang ogen en je hebt wel een film die urgent voelt in de MCU, maar ten onder gaat aan het feit dat er teveel nieuwe personages zijn die teveel uitleg nodig hebben om dit grote verhaal in een acceptabele speelduur op het grote scherm te tonen. Als iets nou Disney+ serie waardig was geweest, dan was het Eternals wel.

2,5*

Gekke komedie die niet de volle speelduur grappig is.

Eulogy is niet een standaard komedie, de film is heel flauw op z´n eigen manier.

De personages worden lekker overdreven en gek neergezet, ik vond vooral de tweeling zeer grappig en droog overkomen.

De film zorgt dus voor veel glimlach momenten, daar blijft het ook bij, want echt grappig dat je ervan lacht wordt het niet echt.

De film blijft daardoor een stabiele wegkijkertje, aan het einde volgt trouwens nog wel een redelijk leuke twist.

3*

Voor een film met dit budget ziet het er allemaal wel redelijk uit en het werken met de camerabeelden is ook erg effectief en maakt de film iets intensiever. Het enige waar ik zelf weinig mee kon was de spanning, omdat ze het handycam effect niet goed weten uit te buiten met spannend bedoelde momenten. Ook komen de personages niet goed over en het irritante gedrag van sommigen die een doodswens schijnen te hebben is ook een doorn in het oog.

Rest niet meer dan dat dit een simpele film is om een keer lekker weg te kijken, maar mij nergens heeft weten te overtuigen.

2,5*

Dit is een ietwat vreemde eend in de bijt betreft Ferrell films. Je verwacht iets compleet absurdistisch en over de top, maar eigenlijk komt dit sporadisch naar voren. Tegeijkertijd worden een heleboel dingen ook weer zo overdreven serieus naar voren gebracht dat dit op zichzelf eigenlijk al dwaas genoeg is. Ferrell en McAdams hebben overduidelijk lol in hun rol en de film moet het echt van de charmes hebben. Ik maakte me van tevoren ook zorgen of die 2 uur niet veel te lang was. Maar juist doordat de film niet compleet over de top gaat, voelt de film niet fragmentarisch aan en zit er wel een flow in waardoor de film de 2 uur met gemak weet vol te maken.

De liedjes zijn verder ook erg aanstekelijk en niet eens zo heel erg bizar. Hetzelfde geldt ook voor die singalong, erg leuk gedaan. Op deze manier vind ik musical aspecten in films ook prima te behappen.

Eurovision is geen compleet over de top en absurdistische dijenkletser geworden. Misschien had ik wel iets meer willen lachen, want de film had zo zijn momenten. Maar de film is eerder erg lieflijk en aandoenlijk. Dit zal er echter wel voor zorgen dat de film een beetje tussen wal en schip kan gaan vallen. De mensen die van de complete absurdistische films van Ferrell houden zullen dit misschien niks aan vinden en tegelijkertijd zullen romcom liefhebbers wellicht die rare elementen die Ferrell films vaak kennen absoluut niet begrijpen. Songfestival fans zullen ongetwijfeld wel blij zijn met het feit dat de show niet compleet te kakken wordt gezet, al had het misschien op dit gebied wel iets diepgaander gemogen. Je krijgt niet een betere blik achter de schermen dan wat je normaal al op tv hebt gezien.

Ik ben benieuwd hoe de reacties hier zullen gaan zijn.

3,0*

Heb gisteren Pandorum gekeken, ik ben opzich wel fan van dit genre.
Bij die film hadden enkele users verwijzingen gestuurd naar deze film, nieuwsgierig dat ik was heb ik gezorgd dat ik Event Horizon vanavond even lekker kon gaan kijken.

Helaas is de film in mijn ogen bij lange na niet zo goed als eerder genoemde film en is het te vaak een slap aftreksel van Alien.

Het begin is redelijk sfeervol en mysterieus(wel heel erg geript van Alien, maar beter goed gejat dan slecht bedacht toch ), daar trekt de film ook je aandacht. De acteurs komen hier wel goed over en ook de decors zien er prima uit.
Maar na een tijdje kreeg je dus al door dat je niet echt met een fysiek wezen te maken kreeg, maar meer iets wat met je gedachten fuckt.
Hierdoor verloor ik al snel mn aandacht voor de film en zonk de film naar een bedenkelijk niveau. Opeens ging ik me ook aan alle dialogen irriteren en leek het wel alsof Fishburne en Neill repetetief hun teksten aan het opnoemen waren.
Ook vind ik het jammer dat de film niet een echte fysieke vijand(lees: aliens, buitenaardse wezens) heeft, daardoor wordt de film gewoon een stuk minder spannend, omdat ik bij een film in dit genre liever fysieke vijandenzie.
Een forse teleurstelling die ik niet meer te boven kwam.

Event Horizon is dus een wisselvallige film, het leuke en sfeervolle (gejat)begin wordt al snel teniet gedaan door een suf, voorspelbaar en slecht (geacteerd) tweede gedeelte van de film.

1,5*

De poster wekt inderdaad een verkeerde indruk op, het is toch een tamelijk serieuze film.

De film wordt wat mij betreft ook gedragen door een sympathieke de Niro, die de band met zijn kinderen sterker wilt aanhalen na de dood van z'n vrouw.

De motieven van de kinderen vind ik allemaal een beetje twijfelachtig, zijn ze nou zo bang voor hun pa? Kan me dat nauwelijks voorstellen. Er worden van die dingen verzwegen waarbij je denkt dat kan toch niet.

Wel weer leuk vond ik de manier waarop de telefoonpalen/draden in het verhaal werd geïntroduceerd. Dat vond ik wel origineel.

Als je het stuitende gedrag van Beckinsale, Barrymore en Rockwell opzij kunt zetten wacht je gewoon een alleraardigste volwassene coming of age film.

3*

Deze hit is uit Amerika komen overwaaien en deze staat gelijk al op de nominatie voor film van het jaar. Wat een fantstisch spektakel is dit geworden. En ondanks dat ik de nieuwe Dr. Strange film eg leuk vind, is dit de enige film die zich oprecht into the Multiverse of Madness kan noemen.

Everynything Everywhere All at once is zo'n ontzettend slimme film en dat heeft het vooral te danken aan het feit dat de film overal flink de tijd voor neemt. Dit kan misschien het tempo soms uit de film halen, maar het zorgt er ook voor dat alles echt landt. De humor, de actie, het veel te (bewust) ingewikkelde verhaal en vooral het drama werkt toch verassend goed.

Door de opbouw voel je goed mee in de zeer verwarrende trip waarin de fantastische hoofdrolspeelster Yeoh terechtkomt. In het begin twijfelde ik nog over Quan die zijn comeback maakt, maar hij is zo enorm aandoenlijk en past zo goed in deze rol dat het allemaal perfect binnen de film past.

Maar wat ik vooral prijs is de enorme waanzin waarin deze film de multiverse op het scherm tovert. Het is zo ontzettend grappig en bevat zoveel ontzettend goede uitgewerkte elementen. De jumping pads, het misgaan hiervan en de verkeerde "alter-ego's" oproepen. Tegelijkertijd word je getrakteerd op zeer leuke vechtscènes met een mooie choreografie. Je ziet de meest bizarre zaken terugkomen tijdens de film en telkens denk je weer: "hoe komen ze hier in vredesnaam bij". En het mooie van dit alles is ook nog dit niet alleen in de film zit om goedkoop lachers op de hand te krijgen. Het dient nog echt nut en het komt later in de film ook telkens weer terug. Het ondersteunt het verhaal en vooral ook de choreografie in de gevechten.

Vooral deze aandacht in de details maken de film zo goed. Wat in principe in anderhalf uur een vermakelijke onzin film voor tussendoor had kunnen zijn wordt hiermee naar een niveau getild dat de film zich oprecht met de grote films kan meten voor de prijzen.

Mijn enige punt van kritiek die het wellicht van de perfecte score afhoudt is toch dat het einde misschien iets te lang door kan slepen. Het is 1 grote conversatie van een minuut of 20 waarbij je eigenlijk snel door wil naar het einde, maar de makers van de film ook hier de tijd nemen om het echt een emotionele lading te geven. En doordat dit ook werkt kan ik er verder ook geen al te groot probleem van maken.

Everything Anywhere All at once is een fantastische film geworden en iedereen die van een beetje waanzin houdt dat gewoon ontzettend goed is uitgewerkt moet naar deze film toe gaan in de bioscoop. De hype die in Amerika is ontstaand rond deze film is meer dan terecht.

4,5*

Bah, wat een slappe hap was dit zeg.

Ik heb me eigenlijk 90 minuten lang lopen ergeren aan het doorsnee slachtvee dat deze 13 in een dozijn horrorfilm kenmerkt. Ze zijn zo eendimensionaal als het maar kan en die diepgang(die familie struggles ook weer ) die getracht wordt mee te geven aan deze zoveelste zouteloze remake wekt eerder irritaties op dan dat je mee gaat leven.
Ze gedragen zich dan ook stuk voor stuk zo idioot dat je ze eigenlijk dood wenst. Binnen in het hutje weten ze zich stuk voor stuk te manoeuvreren dat ze alleen op een kamertje terecht komen en dood gaan. Uiteraard zijn de muren in dit krakkemikkige hutje geluidsdicht, want niemand hoort ooit wat en redding komt (bijna) altijd te laat. Zucht in het kwadraat.

Dit zou je allemaal vergeven als er enigszins met een knipoog gewerkt zou worden en de hoofdrolspelers charisma a la Campbell zouden hebben, maar het zijn stuk voor stuk bordkartonnen b-acteurs zonder enige vorm van uitstraling. Ook mis je de knipoog, maar dat is bewust niet gedaan door Alvarez en producenten Raimi + Campbell. Jammer, want nu kijk je eigenlijk naar de zoveelste "cabin in the wood" horrorfilm waar eigenlijk niets bijzonders gebeurt en het einde bijzonder lang uitgesponnen wordt. De gebeurtenissen volgen het bekende paadje en het slachtvee gaat allemaal in de logische volgorde dood.

Ook is het plot in mijn ogen niet goed geschreven en rijmen de gebeurtenissen in de openingsscene niet met de rest van de film.
Het is blijkbaar een huisje dat in het bezit van de broer en zus met familieprobleempjes zit, maar wordt tegelijkertijd ook door wildvreemden(die we overigens niet terug zien en je vraagt je af wie dit waren) om Duivelse rituelen uit te voeren. Blijkbaar zijn het vreemden die hebben ingebroken en de boel even gebruikt voor duivelse rituelen, maar had er op z'n minst iets met familiaire connecties van gemaakt of zo. Wel vreemd dat ze het geheime luik onder een tapijt weten te vinden en dus ook weten dat er twee geheime kelders zijn.
Getuige de foto's op de muur lijkt het er niet op dat de vrienden heel erg lang geleden in het huisje zijn geweest, ook al impliceren ze dit wel omdat ze elkaar een "tijdje" niet hebben gezien. Ze zien er namelijk even oud uit op de foto's, inclusief zelfde kapsels. Dan vraag je je natuurlijk af wat een familie met zo'n eng huisje in the middle of nowhere moet. Allemaal dingen die ik mezelf ging afvragen omdat ik me ergerde aan zoveel in de film.

Visueel is het gelukkig allemaal wel degelijk. De film is niet zo dynamisch als het origineel van Raimi, maar af en toe zie je wel de bekende trucjes voorbij komen die in het origineel gebruikt worden. Echter wel in mindere mate en ook minder effectief. Met de gore zit het ook goed, je ziet af en toe echt ranzige dingen voorbij komen die verder gaan de gemiddelde horrorflick en ook nog geloofwaardig gebracht worden omdat dit vooral om fysieke effecten gaat waar minder CGI bij komt kijken.

Helaas helpt dit niet om deze matte, niet spannende en zouteloze remake van de ondergang te redden. Evil Dead is uitgemondt op de zoveelste remake die niets toevoegt, typisch een product van deze tijd is en het origineel in de verste verte niet eens kan benaderen.

Hele voorzichtige 2 sterretjes en ik heb het klokje van mijn smartphone zo langzamerhand wel kapot gestaard vanmiddag.


Oh ja, na de aftiteling komt Campbell nog even tevoorschijn, maar verwacht hier niets boeiends verder.

Vond het niet zo fantastisch, kwam eigenlijk door het rare begin. Opeens loopt Campbell weer bij dat hutje rond met een vrouw? Wat doet hij daar in godsnaam na al die gebeurtenissen uit deel 1? Of is dit wat dat betreft geen echt vervolg?

Voor de rest vond ik het qua humor wel geweldig, waar het eerste kwartier een beetje tegenviel was het half uur daarna echt hilarisch. Veel lekker ranzige momentjes, maar vooral ook veel van die typische Raimi humor die hij in de gore stopt.

Ook het werkelijkwaar fantastische camerawerk is me niet ontgaan, echt fantastisch hoe er enkele volgscenes van die demonen uit de hoed worden getoverd, door huis en al heen. Topnotch!

Na dat goede half uur kakt de film toch weer teveel in, de humor verdwijnt een beetje en het wordt allemaal eigenlijk een beetje saai als ik eerlijk man zijn. Zo is het toch nog een lang zitje richting het einde, waar overigens wel weer een teasertje voor Army of Darkness in zit. Tijdje geleden dat ik die heb gezien dus die moet er binnenkort ook maar aan gaan geloven.

Zit hevig te twijfelen tussen 2,5 en 3 sterren.

Toch maar een ruime 2,5 vanwege het rare begin en de saaie laatste 20 minuten.

2,5*

Ondanks dat het geen prijswinnend materiaal is vind ik dit eigenlijk het beste werken in de hele reeks. De originele 3 is gewoon pulpy onzin, dus daar heb je een hele andere vibe. Maar op Ash na was het allemaal dom slachtvee. De 2013 remake is niet blijven hangen. Dan vind ik de familie hier veel beter werken. In een korte tijd is de familieband erg duidelijk gemaakt en gebeurt hier toch wel iets dat je weinig in (horror) films ziet, dat een hele familie eraan gaat. Normaal zijn het vrienden en/of koppeltjes waarin er minder op het spel staat. Wanneer het om familie gaat wordt het opeens een stuk moeilijker om ze te doden.
Dit kon ik enorm waarderen. Ik maak er gelijk ook maar mijn recensie van.
Ik kon dus ook erg genieten van deze film. Het is kort en erg effectief. De ranzigheid vliegt je om de oren en het is echt een visueel spektakel. Van de fantastische openingscredits tot aan de bende door het kijkgaatje en de ouderwetse look wanneer Beth bij Ellie aan het bed staat. Echt smullen. Het is daarnaast een erg vlotte film die iets langer dan anderhalf uur duurt. In een landschap van 120+ minuten films is het fijn om gewoon een keer een film te kijken waar al het vet afgesneden is en gewoon een goede pacing heeft.
Er zitten wel wat van die typische horrordingetjes in dat er van alles qua herrie in de ene kamer gebeurt en een kamer verderop de rest niks hoort. En dat het lang duurt voordat de hoofdrolspelers reageren op wat er gebeurt, maar omdat het ook om familie gaat erger ik me er in deze film niet aan.
Wat me wel opviel is dat de soundmix niet heel stabiel is. De hoge tonen knallen zo enorm door de speakers in de bioscoop dat ik haast met een gehoorbeschadiging uit de zaal liep. Vooral bij de openingscredits en vlak voor de aftiteling schieten de hoge tonen gigantisch uit de speakers dat het echt ongenaam voor de oren was. Na 14 jaar Pathe Unlimited en zo rond de 800/900 films kan ik niet zeggen dat ik me aanstel. Heb de bioscoopmedewerker hier nog op aangesproken om even te checken of dit wel klopt. Maar na wat research online schijnt dit een probleem van de film zelf te zijn. Wat toch echt amateuristisch overkomt en echt meer uitgebalanceerd had moeten worden.

Desalniettemin een erg leuke, ranzige en creepy ervaring.