Meningen

The reality is that we do not wash our own laundry - it just gets dirtier

Blijkbaar wou ik een tijd geleden al eens aan Serpico beginnen. Ik had de film gratis in een 3 + 1 actie in de Fnac gevonden (handig want ze hadden juist 3 Monty Python films die ik nog nodig had) en ik had hem al klaar gelegd aan mijn televisie. Het is er toen echter niet van gekomen om de een of andere reden en na een tijd lag er een hoop andere DVDs op (Firefly, de DVD box van Fantomas onder andere) maar toen ik de boel een beetje opruimde zag ik deze liggen en dacht: Aha, fuck het opruimen ik ga Serpico zien.

En dat had ik eigenlijk al eens veel langer geleden moeten doen want Serpico is gewoon een uitstekende film. Sowieso kun je er precies wel vanuit gaan wanneer je een jaren '70 Pacino in bezit hebt, dat het een goede film is maar dat terzijde. Serpico gaat over een nogal duistere kant van de politie, namelijk de corruptie. Het is hiermee ook dat de film zijn punten weet te scoren want dat gedeelte wordt wel erg boeiend in beeld gebracht. Alleen een beetje jammer dat het soms allemaal nogal onduidelijk is en dat je je aandacht er wel erg goed moet bijhouden. Sommige personages krijgen pas een naam na een halfuur en de vele tijdssprongen maken het er natuurlijk ook niet makkelijker op. De enige manier waarop je dan ook kunt focussen om te zien of we weer een aantal maanden verder zijn is de wilde haarbos van Serpico zelf en de grootte van zijn hond. De film lijkt halverwege een beetje in te zakken (na een wel enorm sterke openingsscène) maar de climax waarbij de druk op Serpico groter en groter wordt is wel prachtig om naar te kijken. Vooral omdat je weet dat er iets moet gaan mislopen maar je weet niet juist wat. Lumet weet de spanning dan ook perfect op te drijven. Blijft toch een geweldig regisseur voor dit soort films.

Zoals ik daarjuist zei, een film van Pacino in de jaren '70 kan gewoon niet slecht zijn want Pacino heeft daarin erg mooi werk geleverd. Natuurlijk de twee Godfather films maar ook Dog Day Afternoon is een instant buy. Hetgeen hij hier aflevert past dan ook perfect in het rijtje van bovenstaande films want Pacino is alles wat hem in die andere films ook zo uitstekend maakt. Hij scheldt, hij tiert, hij vecht, hij vloekt maar hij is vooral heerlijk en dat maakt hem een geweldig personage tussen al die corrupte agenten. De metamorfose die hij ondergaat in de film van clean shaven rookie naar die verwilderde haarbos is dan ook prachtig om te kijken. De film werd ook van achter naar voor geschoven om dat effect te kunnen doen zodat er elke keer maar kleine stukjes haar afgeknipt moesten worden. Serpico lijkt op het eerste zicht eigenlijk een complete one-man show zijn van Pacino maar als je dit zegt, dan doe je de rest van de cast onrecht aan want hoewel die niet zo iconisch zijn als Pacino, zijn ze ook sowieso een grote meerwaarde in het verhaal. Alleen de liefjes van Pacino vond ik niet goed uit de verf komen maar dat kan misschien ook wel liggen aan het feit dat ze de vaart een beetje uit het verhaal haalden. Barbara Eda-Young die de rol van Laurie (het 2e vriendinnetje?) op zich neemt heeft nog een mooie scène in het café op haar naam staan maar daar blijft het ook bij.

Zonde eigenlijk dat ik hier zolang mee heb gewacht want Serpico verdient het om zo snel mogelijk gezien te worden. Lumet levert een rauwe, typisch jaren '70 film af die boeiend genoeg is om de speelduur van meer dan 2 uur te voldoen. Pacino speelt wederom eens een rol van zijn leven en maakt van Serpico een iconisch personage.

4*

I live in the weak and the wounded... Doc

Lang, lang geleden huurde ik deze film met mijn broer in de plaatselijke videotheek. Dat was lang voor mijn Moviemeter tijd maar ik wist nog perfect wat voor een gevoel ik kreeg bij het zien van deze film. Indertijd nog niet echt ervaring met het horror genre (ik denk dat ik ook een jaar of 13-14 was toen ik deze meekeek) maar de film maakte een serieuze indruk op. Toen later ooit eens op DVD gevonden, in een spuuglelijke uitvoering, maar gisteren zag ik deze ineens terug in de kast staan en besloot ik hem op te zetten.

En verdomme, wat een heerlijke zit is het weer geworden. Ik verschiet dan ook eerlijk gezegd van de lage score hier want Brad Anderson levert met Session 9 een geweldig stukje sfeerschepping. Er zijn maar weinig films waar ik echt een ambetant gevoel bij krijg (de enige waar ik het ook mee had was Insidious in de cinema) maar deze film is van in het begin tot aan de aftiteling rillen. Sowieso is dit ook een erg sterk uitgangspunt want ik ben altijd wel te vinden voor dit soort asylum verhalen maar het wordt hier gewoon erg sterk uitgewerkt. Een locatie die tot de verbeelding spreekt, een minimale cast die goed acteert en zonder al teveel CGI (de enige scène is waar effecten worden gebruikt is tijdens het einde van de film wanneer de ijzeren pin uit Hank's oog wordt getrokken) is dit een film geworden die zich perfect staande kan houden tussen de klassiekers. Het verhaal zelf zit ook vernuftig in elkaar en het wordt pas echt op het einde compleet duidelijk. De voice-over van de cassette speler met de verschillende persoonlijkheden van Mary is dan ook het perfecte eindbeeld. Maar wat ik vooral kon waarderen was de manier waarop de sfeer tussen de vijf collega's langzaamaan begint te veranderen. Anderson brengt dit dan ook subtiel maar duidelijk in beeld door de foto's van Gordon's trouw waarin iedereen op staat te lachen maar dan in het gekkenhuis zelf de gesprekken tussen de vijf compleet te laten omslagen. Vooral het stuk waar Phil tegen Mike vertelt dat Gordon zijn vrouw heeft geslagen is kippenvelopwekkend. Soundtrack werkt trouwens ook enorm goed.

David Caruso, ik ken hem voor de rest alleen maar van CSI: Miami en daar ben ik nu niet echt grote fan van. De manier waarop hij daar is, is erg irritant met die continue 'coole' zonnebril move.. Soit, toen ik deze film voor het eerst zag wist ik totaal niet wat CSI was en ik had dan ook schrik dat ik me nu te hard ging irriteren aan wat hij hier doet. Gelukkig weet Caruso me erg aangenaam te verrassen en speelt hij hier uitstekend. Ik begin me trouwens af te vragen of ik wel dezelfde film heb gezien als iedereen anders want met een paar uitzonderingen is er maar erg weinig volk te spreken over deze film.. In ieder geval doet niet alleen Caruso het goed maar is ook de rest van de cast uitstekend. De film steunt bijna geheel op de vijf collega's maar die gok komt goed uit want Stephen Gevedon, Josh Lucas, Peter Mullan en Brendan Sexton III doen het uitstekend. Vooral Josh Lucas die de rol van Hank vertolkt heeft nog een aantal geweldige momenten.

Een geweldige locatie, een vlot lopend verhaal dat jammer genoeg wat wordt getekend vanwege slechte cutting (er ging normaal gezien nog een subplot over een dakloze vrouw inzitten) maar de sfeer maakt ontzettend veel goed. Zelden zo'n kippenvel gehad bij een film dus een 4.5* is hier wel zeker op zijn plaats.

4.5*

A wonderful, youthful, lovin', kissin' musical about seven stolen sweeties and their shotgun weddings

Op de digitale zender TCM zenden ze het meeste van de tijd films uit de oude doos uit. Ik kende Seven Brides for Seven Brothers wel van titel maar toen ik aan mijn moeder vroeg of ze de film kende schoot ze in de lach en zei ze dat ze deze film wel wou mee zien, iets wat niet zo heel veel gebeurt. Zo gezegd, zo gedaan dus hebben we hem op deze sneeuwwitte Valentijnsdag de film maar opgezet.

Op zich heb ik wel een zwak voor dit soort feel-good films en bij Seven Brides for Seven Brothers is dit niet anders. Het verhaal zit origineel in elkaar maar het is vooral de choreografie die deze romantische komedie de moeite waard maakt. Er zijn dan ook twee scènes die met kop en schouders boven alles van de film uitstekend. De eerste is de dansscène waar de 6 broers elke andere man op het feest de loef afsteken met hun acrobatische kunstjes. Geweldig om te zien hoe lenig en hoe sterk de acteurs en actrices op elkaar zijn afgespeeld. De tweede scène is het bouwen van de schuur. Op zich iets minder spectaculair dan de dansscène maar nog altijd wel zeer leuk om te zien, vooral wanneer het dan uiteindelijk toch tot een gevecht komt waarin de broertjes zwaar ass kicken. Het is en blijft heerlijk om te zien hoe de Pontipees gewoon iedereen een serieus pak rammel geven. Stanley Donen slaagt er dan ook wonderwel in om met een klein gegeven de film interessant te houden. Nergens krijg je het gevoel dat de film saai wordt maar blijft het allemaal wel zeer vermakelijk. Alleen over het einde ben ik iets minder te spreken. Niet dat het een slecht einde is maar het kwam mij allemaal iets te abrupt, het had echt geen kwaad gekund mocht de film nog een 10 minuten langer hebben geduurd.

Wanneer je een hele familie wilt voorstellen moet je acteurs hebben die op elkaar lijken, vooral als het allemaal broers horen te zijn. Ik had dus wel wat schrik dat dit niet het geval ging zijn maar niets was minder waar want de broertjes trekken zo hard op elkaar dat het zelfs bij vlagen ontzettend moeilijk is om ze uit elkaar te houden. Allemaal hebben ze het typerende rosse haar en baard, al wordt die baar er wel vrij vroeg in de film afgeschoren. Ik vond het ook wel origineel om het alfabet te volgen. Howard Keel is als oudste broer goed gecast maar het viel me wel op dat hij precies nogal een Errol Flynn look-alike was. Hij had trouwens ook niet misstaan in de rol van Adam. De rest van de broers zijn eigenlijk allemaal van hetzelfde niveau als Keel, al zijn er natuurlijk wel een aantal die meer screen time krijgen dan ander. Zo zie je niet veel van Ephraim maar dat kwam waarschijnlijk ook wel doordat Jacques d'Amboise nog onder contract stond met het ballet van New York. Ik vond het niet erg want er waren genoeg andere broers die leuk waren om te zien, mijn favoriet was dan toch wel Frank. Ik vind het altijd wel leuk dat iemand constant wilt knokken. Langs de mannelijke kant wil ik ook nog wel even Gideon vermelden, de benjamin van de familie. Eén van zijn eerste rolletjes terwijl hij later roem zou vergaren door de rol van Dr. Jacoby in Twin Peaks. Seven Brides for Seven Brothers heeft dus een hoog testosteron gehalte maar tussen al dit mannelijk geweld vinden we nog één sterke actrice, Jane Powell. In Royal Wedding was ze al wel de moeite, al was die film gewoon slecht maar hier slaagt ze erin om haar personage te laten uitblinken tussen al deze mannen. Het is sowieso al amusant om te zien hoe zo'n frêle jong ding zich weet te handhaven tussen al dat manvolk. De rest van de cast is zeker ook niet slecht maar de show wordt toch gestolen door de zeven broers.

Uiteindelijk is Seven Brides for Seven Brothers een ontzettend vermakelijk filmpje geworden dat vooral door de uitstekende choreografie en lekkere nummers de moeite waard is. Jammer dat je dit niet in België tegen komt op DVD want anders zou ik hem zo meepakken.

4*

Who bats next?

Met Seven Chances ben ik aan de laatste film van het eerste schijfje van mijn Buster Keaton box gekomen. Tot nu toe een erg aangename zit geweest met allemaal uitstekende films en ik vroeg me af wanneer Keaton nu eens met een mindere silent ging afkomen of was hij echt zo geniaal dat al zijn films stuk voor stuk meesterwerken zijn? Met Seven Chances is die zoektocht ten einde gekomen want dit is overduidelijk Keaton's minste.

Zelf was hij ook niet echt te spreken over de film en het was dan ook niet zijn eigen keus om deze film te maken. Hij werd echter verplicht door producer Joseph M. Schenck en zou later zelfs proberen te verhinderen dat de film gerestaureerd zou worden door historicus Raymond Rohauer. Als je dit zo hoort dan zou je bijna denken dat Seven Chances een barslechte film is maar dat is gelukkig ook niet zo. Het is gewoon een erg a-typische Keaton film die pas op het einde met de achtervolging en de vallende rotsblokken doet vermoeden dat hij enorm sterk was in stunts. Heel het verhaal is nochtans niet zo slecht gevonden maar komt wederom traag op gang. Nu ben ik helemaal geen kenner van silent films maar ik begin te vermoeden dat het vroeger gewoon altijd wat trager op gang kwam? Geen idee maar het is toch altijd één van de weinige minpuntjes die ik tot nu toe heb opgemerkt bij het werk van Keaton. Dat terzijde voelt het verhaal sowieso vandaag de dag ietwat gedateerd aan. We hebben dit al zoveel vaker gezien maar toch weet Keaton er nog altijd iets vermakelijk van te maken want zo is de scène in het restaurant waar hij alle vrouwen ten huwelijk vraagt met die stoïcijnse kop van hem wel lollig.

Ik moet wel zeggen dat ik voor het eerst de typische Keaton chemie mistte in een film. Vooral het eerste halfuur had even goed door iemand anders, met dezelfde droge emoties natuurlijk, vertolkt kunnen worden. Op het einde maakt hij dit nog wel goed maar het kwaad is toch al wel ergens geschied. Van zijn silent films is dit tot nu toe zijn minste rol om eerlijk te zijn. De bijrollen in de Buster Keaton films zijn meestal wel leuk maar het draait toch bijna altijd uit op een one-man show van Great Old Stoneface. Dat is hier toch net iets anders want T. Roy Barnes heeft een aantal leuke scènes. Hetzelfde geldt voor Snitz Edwards, die wel gecrediteerd wordt als advocaat maar volgens mij toch meer de rol van notaris vertolkte, die wel gerust een graantje wilt meepikken van de talloze vrouwen die op de proppen komen aan de kerk.

Nog altijd wel leuk maar toch net iets minder dan ik gewend ben. Het is dat het laatste deel van de film nog typisch Keaton wordt waardoor de film nog een betere score krijgt. De bijrollen zijn leuk, het verhaal kan er mee door en Keaton is weer Keaton en dat zie ik graag.

3.5*

I'll make you two promises: a very good steak, medium rare, and the truth, which is very rare

All the President's Men behoort tot één van mijn favoriete films aller tijden. Nadien ook het boek gekocht in De Slegte, waar trouwens moeilijk is door te komen, maar naast het boek van Woodward & Bernstein stond ook een soortgelijk boek over een complot rond een staatsgreep op de Amerikaanse regering. Mijn interesse was indertijd gewekt maar het boek nooit meegenomen en het verdween uit mijn geheugen. Het was pas toen ik recentelijk de tv-gids van TCM opriep dat ik een heuse flashback kreeg naar een aantal jaar geleden en besloot om deze verffilming van het verhaal van Knebel & Bailey eens op te zetten.

In het begin kreeg ik de indruk dat dit een hoop droge kost ging zijn. Er wordt gegoocheld met een hoop namen en militaire rangen waardoor het allemaal een overhoop lijkt te zijn maar naarmate de film vordert, begint er wel meer en meer op zijn plaats te vallen. Normaal gezien ging de film een release krijgen in december 1963 maar het was Burt Lancaster zelf die aandrong om de release te verlaten doordat het te dicht aanleunde bij de moord op JFK. Hetzelfde geldt voor Kubrick's Dr. Strangelove trouwens maar het is wel ergens logisch natuurlijk want dit is een vrij gevoelig thema te noemen. Gevoelig maar wel erg degelijk en spannend tot aan de laatste minuten. Het verbaasde me dan ook dat een simpele actie zoals het ontslag aanvragen van de militairen toch zo'n vorm van spanning kan teweeg brengen. Volgens mij is dit dan ook het soort film dat per kijkbeurt nog wat interessanter kan zijn doordat er een aantal details komen boven drijven. Alleen zonde dat de rol van Paul Girard niet zo duidelijk overkomt. Ik had continu de indruk dat hij eigenlijk mee zat in het complot (zeker wanneer hij met de financiële baas belt) maar dat blijkt dan toch niet te zijn. Ik had het trouwens misschien nog net iets interessanter gevonden mocht de president gebruik maken van de compromitterende brieven van Eleanor in plaats van de deus ex machina waar de brief van Girard nog wordt teruggevonden. Soit, kleine details die op zich amper afbreuk doen aan de film.

Mijn enthousiasme is voornamelijk te wijten aan het feit dat hier een bijna legendarische cast in zit. Kirk Douglas zal bij iedereen wel bijna te boek staan als Spartacus maar dit is toch met gemak een evenwaardige rol. Hij weet op een ingetogen manier de rol van Casey op zich te nemen maar maakt vooral indruk in de 'Do you know who Judas was' scène. Voor mij één van de indrukwekkendste scènes uit de film. Ook Burt Lancaster is heerlijk op dreef als Mattoon Scott. Oorspronkelijk was het het plan dat Douglas die rol op zich ging nemen maar die realiseerde zich dat Lancaster een betere keuze was dus settelde hij voor de minder 'glamoureuze' rol van Jiggs. Het was niet de eerste keer dat Douglas en Lancaster het scherm deelden (dit was de 5e keer in een reeks van 7 films) en de chemie is uitdrukkelijk aanwezig. Zelfde geldt ook voor Ava Gardner die hier een kleine maar wel belangrijke rol in heeft. De oervamp was weliswaar alweer een dagje ouder maar juist in de jaren '60 maakte ze haar beste films. Ook dit is wederom een kolfje naar haar hand.

Degelijke film die best wel wat meer aandacht mag hebben want met maar een kleine 30 stemmen is dit niet zo erg bekend te noemen. Glansrollen van Lancaster, Douglas en Gardner zorgen ervoor dat het plot rond de staatsgreep een heerlijke spanning meekrijgt. Veruit Frankenheimer's beste.

4*

It sort of cools the ankles, doesn't it?

De studenten of voormalig studenten onder ons zullen vast en zeker wel begrijpen dat de examens nogal eens zwaar kunnen zijn en dat het belangrijk is om een deftige ontspanning te vinden. Ik kan dan ook bijna nergens zo tot rust komen als bij een uitstekende film en omdat het al lang geleden was dat The Seven Year Itch had gezien, dacht ik wel dat dit me kon bekoren.

Ik was eigenlijk al een groot deel van de film vergeten in de loop der tijd want de introductie met de Indianen kon ik me helemaal niet meer voor de geest halen, wel een vermakelijk stukje. Wat daarna volgt is een simpel verhaal maar Wilder zou Wilder niet zijn mocht hij hier iets deftig van kunnen maken. Het grootste pluspunt, na de cast, zit hem in de levendige fantasie van het hoofdpersonage, Richard. Het is geweldig om te zien hoe paranoïde hij elke keer wordt wanneer hij een scène met the Girl voltooid. Maar het beste blijven toch de situaties die hij inbeeldt waar hij een concerto van hier tot in Tokio geeft, met zijn vrouw praat en haar verteld dat hij zo'n gewilde man is, ... Natuurlijk bevat The Seven Year Itch ook de scène waar Monroe het meest bekend mee zou worden. Neen, het is niet het geweldige Diamonds are a Girls Best Friend uit Gentlemen Prefer Blondes maar de scène waar ze boven een luchtrooster van de metro staat. Hoewel het fragment nooit tot zijn volle glorie komt in de film is het toch één van de meest bekende shots uit de cinema. Dat heeft natuurlijk allemaal te maken met de vette publiciteit die Wilder kreeg tijdens het filmen van de scène. Hij wist al vroeg genoeg dat het vele publiek dat naar Monroe stond te fluiten en te applaudisseren de takes compleet zouden ruïneren maar hierdoor werd The Seven Year Itch wel de film die iedereen gezien moest hebben toen hij uitkwam. Jammer genoeg zorgde de scène ook wel voor een einde aan de relatie Monroe - DiMaggio want de baseballer was er niet al te gelukkig mee dat er zo'n 5000 man naar zijn vrouw haar ondergoed zat te zien, hij was dan ook al zo'n jaloers type. Soit, de vele foto's die op het internet en in boeken zijn te vinden is dan ook van deze periode boven het echte rooster en niet de uiteindelijke scène boven een nagebouwde set. Aanrader is trouwens het ruwweg 20 minuten durende backstory van de film dat als extra is te vinden op de DVD. Er worden langere versies getoond van de beroemde scènes naast een verlengde badkuipscène en nog een aantal.

Qua humor voelt dit voor een film van meer dan 50 jaar trouwens helemaal niet oubollig aan, een probleem dat ik soms wel heb met oudere films. Af en toe krijg ik dan het gevoel dat ik het allemaal al eerder heb gezien maar daar is bij The Seven Year Itch niets van aan. Hilarische dialogen worden met even leuke situaties afgewisseld en er is altijd tijd voor een knipoog naar het einde toe, dan heb ik het vooral over de geweldige scène waarin Sherman paranoïde uitvliegt tegen MacKenzie.

Marilyn Monroe. Wat valt er nog over te zeggen? Ik heb altijd al vanaf haar eerste film een serieus zwak voor haar gehad en The Seven Year Itch gaat dit zeker en vast niet doen verminderen, in tegendeel zelfs. Het idee om Monroe in de rol van The Girl te steken is dan ook één van de geniaalste uit heel de film want er had niemand de rol zou onschuldig maar tegelijkertijd ook uitdagend kunnen afbrengen. Als je ze ziet is ze zo onschuldig van een klein kind maar ze is ook zo heerlijk uitdagend terwijl ze het gewoon zelf niet lijkt te beseffen. Heerlijk en een overduidelijk bewijs waarom Monroe een degelijke actrice was. Maar niet alle lof gaat naar Monroe want ook Ewell is hilarisch in zijn rol. Vooral de evolutie van een man die nooit zijn vrouw zou bedriegen tot iemand die gewoon niets anders kan wanneer er zo'n stoot als Monroe boven hem komt wonen. Ik denk dat er maar weinig mensen zouden zijn die op de moment dat Monroe naar beneden komt via de trap die ze hebben opengebroken neen zouden zeggen. De chemie is meer dan uitstekend en het duo past dan ook gewoonweg van het scherm af. De twee kwamen dan ook overduidelijk goed overeen, Monroe heeft zich zelfs tijdens de kusscène nog verontschuldigd voor haar adem omdat die naar hoestsiroop rook omdat ze een verkoudheid had opgelopen met de vele uren die ze buiten boven het metrorooster heeft doorgebracht. Ook Wilder verdient trouwens wel een eervolle vermelding naar aanleiding van het behandelen van de al te bekende Monroe problemen, het te laat komen. Monroe had nogal veel problemen tijdens de film (heel de scheiding met DiMaggio, de verkoudheid die ze opliep, de operatie die ze onderging en noem maar op) maar Wilder bleef altijd rustig, morde niet wanneer ze een scène wou overdoen terwijl hij het goed genoeg vond. Hulde voor Wilder want hoewel Monroe een meer dan uitstekende actrice was, was er wel veel geduld voor nodig om met haar samen te werken.

Billy Wilder en Marilyn Monroe, het was een gouden combinatie. Zowel Some Like It Hot als The Seven Year Itch weten zich tot twee van mijn favoriete films te maken en dat is natuurlijk te wijten aan één van de schoonste vrouwen uit heel de cinema geschiedenis. Vaak ondergewaardeerd tot bimbo maar wanneer je naast dat beeld kun kijken zul je een uitstekende actrice vinden.

4.5*

Een niet al te boeiend niemendalletje over het verschil tussen sex en sexy

Ik vroeg me af tijdens het kijken van Sex & Mrs. X waarom ik me als 21-jarige man in godsnaam zou bezig houden met het kijken van dit soort films wanneer er nog zoveel moois op mij ligt te wachten. Wel, de reden is vrij simpel en bestaat eigenlijk uit 2 woorden: Jacqueline Bisset. Erg bekoorlijk in Le Magnifique en Truffaut's La Nuit Américaine en altijd een reden om een film een kans te geven.

En het is maar goed ook dat ze hier in meedoet want zij is juist de lijm die het geheel bij elkaar houdt. Sex & Mrs. X is een film die voornamelijk door een vrouwelijk publiek gesmaakt zal worden. Het gaat over een vrouw die gedumpt wordt door haar man en in haar oneindige tristesse naar Parijs trekt om daar een interview af te nemen met de legendarische Madame Simone die zich profileert als een soort van guru om vrouwen hun sexyness terug te laten winnen. Jah, je kunt al wel raden hoe het afloopt natuurlijk en echt grappig wordt net nergens. Vanwaar de genreaanduiding komedie vandaan komt is me dan ook een raadsel (kan ook gezegd worden over het drama in deze film trouwens) doordat het puur uit romantiek bestaat. Op het einde moeten de rollen tussen Joanna en Simone nog even omgedraaid worden en zijn ze beste vriendjes geworden. Nah, ik kan van tijd tot tijd wel een romantische film waarderen maar dan mag het in ieder geval niet zo flauw worden gebracht. Gelukkig maar dat Joanna op het einde niet terug voor Dale kiest, dat had de film anders wel finaal de nek omgedaan.

Maar dit is wel een goede rol voor Bisset. Een aantal jaartjes ouder dan ten tijde van de hierboven genoemde films maar hier is ze in ieder geval erg goed gecast. Dat Engels met een dik Frans accent past perfect bij haar personage en ze weet de film naar een hoger niveau te tillen. Met Linda Hamilton heb ik iets meer mijn twijfels. Een actrice die legendarisch is geworden dankzij de Terminator films en ook vanwege haar bijrol in Chuck heeft ze een streepje voor maar dit gaat haar niet zo denderend af. De wisselwerking met Bisset is wel geslaagd maar ik vond Hamilton niet altijd even goed als femme fatale. Het eerste deel van de film waar ze nog gekwetst is, is degelijk maar ik miste de sexy uitstraling om de metamorfose echt compleet te maken. De film steunt voornamelijk op de tandem Bisset - Hamilton waardoor de rest van de cast er maar wat voor spek en bonen bijloopt.

Bon, als je van dit soort films fan bent dan kun je Sex & Mrs. X wel smaken volgens mij. Bisset is goed op haar plaats en Hamilton doet in ieder geval haar best. Het is echter de voorspelbaarheid (al kun je dat natuurlijk wel verwachten bij dit soort films) die ervoor zorgt dat dit allemaal net iets te lang blijft aanslepen. Redelijk maar meer ook niet.

2.5*

It's a dirty mind, but somebody's got to have it

Gisteren was het normaal het plan om het tweede deel van Highlander te zien maar die werkte niet op mijn dvd speler dus heb ik maar uit frustratie iets anders in mijn DVD speler gestoken. Ik wou iets grappig en in mijn herinnering was deze nog niet zo slecht dus koos ik al snel voor Sex and the Teenage Mind. Er zijn zo van die keuzes die je denk ik heel je leven gaan achtervolgen...

Want wat een ongelooflijke rotfilm is dit! Op de hoes staat in koeien van letters dat als je American Pie en genregenoten goed vindt dat je dit fantastisch zult vinden. Wel, ik weet dat je die teksten nooit serieus moet nemen maar dit is toch een serieuze aanfluiting naar de toppers in het high school genre. Het verhaal is zo standaard als maar mogelijk is: knul ziet meisje zitten maar meisje ziet hem niet staan, meisje ziet hem wel staan door idiote samenloop van omstandigheden waardoor ze uiteindelijk nog lang en gelukkig leven. Originaliteit is dus al serieus ver te zoeken. Het enige dat nog ietwat leuk was, was eigenlijk de scène waar Virgil erin slaagt om de aandacht van Kellie te krijgen. Het script is dus al te slecht voor woorden maar dan heb je de personages nog niet gezien. Dat het stereotypen zijn, daar kan ik nog mee leven maar dat het zo'n degoutante stereotypen zijn dat gaat erover. Neem nu iemand als Dwayne. Ongelooflijk dik met idiote one-liners over porno. Elke keer als hij in beeld kwam kreeg ik spontane braakneigingen, vooral wanneer hij zich dan aan de telefoon met Virgil zit af te rukken. Walgelijk en een serieuze not done! Het is niet dat de andere personages vermakelijk zijn. Virgil is een droogkloot die constant kijkt of hij in zijn broek heeft gescheten en de vriendinnen van Kellie lopen erbij alsof ze de broek van Virgil aan hebben. De enige die eigenlijk redelijk uit de verf komt is Kellie zelf. Die ouders van Virgil (inclusief grootmoeder) waren trouwens ook verschrikkelijk irritant.

Iets wat weeral op de hoes staat is dat de acteurs rollen hebben gehad in ER, Charmed, Friends, ... Allemaal reeksen die ik vroeger heb gevolgd (buiten ER maar daar heb ik sporadisch wat afleveringen van gezien) maar ik kon ze me niet in de series plaatsen. Ach, het zal wel aan mij liggen dacht ik maar na de verschrikkelijke acteerprestaties ben ik op Imdb gaan opzoeken of ze echt meededen in de bovenstaande reeksen. Als het hoogtepunt op je CV een aflevering is waar je een bijrolletje vertolkt dan is het maar triestig. Persoonlijk snap ik zelfs niet hoe ze in die reeksen zijn terecht gekomen want echt iedereen, hoewel er één uitzondering is, kwam verschrikkelijk slecht over. Jay Michael Ferguson is irritant als Virgil, Michael Bower is te dik voor op het scherm te komen en de enige die er iets van probeerde te maken was Allison Lange die de rol van Kellie vertolkt. Een mooie meid ook dus ik hoop dat we hier nog iets van horen, al heb ik mijn twijfels. Wat trouwens wel lachwekkend was, waren de verschrikkelijke en amateuristische openingscredits. Damn, Gold had na de powerpointovergangen in zijn film ook een programma gevonden om tekst op beelden te zetten. Dit 'succes' doet hij bij de eindcredits dan nog eens lichtjes over...

Gigantisch maar dan echt gigantisch kut. Ik snap echt niet wat ik hier vroeger grappig aan vond maar ik ben blij dat mijn smaak in ieder geval is geëvolueerd naar iets deftiger. Ik geef ze niet snel maar hier is een 0.5* simpelweg verdiend.

0.5*

That's the length of the movie "Lincoln". You did the full Lincoln

Zo af en toe heb je wel eens zin in iets luchtig en de keuze was snel gemaakt toen ik deze Sex Tape bij de "Laatste kans" categorie zag staan. Het leek op het eerste zicht nogal een niemendalletje maar ik heb altijd wel een zwak gehad voor Cameron Diaz. Weliswaar vooral in haar jaren '90 periode met films als The Mask en There's Something About Mary en het viel me op dat ik weinig uit haar latere periode had gezien. Sex Tape was dan ook één van de laatste films die ze maakte vooraleer ze op pensioen ging en leek me dan ideaal te zijn.

Fijn om te zien dat Diaz ook nu nog altijd voor een glimlach kon zorgen maar ook zij kan de film niet (volledig) redden. Wat eigenlijk nog het meeste opvalt is die vervelende product placement voor Apple producten. Dat je nooit een slechterik met een iPhone zult zien is gekend (Rian Johnson kreeg namelijk die restrictie toen hij Knives Out regisseerde) maar blijkbaar moet je in sommige gevallen ook duidelijk aangeven wat voor een degelijk product het eigenlijk is. De scène waar Jay de iPad die uit het raam is gezwierd terug opraapt en liefkozend mijmert dat het design toch o zo stevig is.. Het is redelijk ergerlijk. Verder is Sex Tape een film die doet wat je verwacht. Wanneer je er logisch naar kijkt, dan vallen de plotholes en stomme beslissingen des te meer op en het beste is dan ook om je simpelweg mee te laten gaan in de idioterie zoals een bezoekje bij een of andere rijke kerel die het nodig vind om zichzelf in menig Disney schilderij te integreren en waar iemand tijdlang achtervolgt kan worden door een hond. Af en toe zit er in de stompzinnigheid nog wel een leuk momentje zoals Jack Black die opeens tevoorschijn komt als grote baas van Pornhub. Het opnoemen van al die verschillende concurrenten loopt wat te lang door, maar voor de rest is het een serieuze opflakkering.

En La Diaz natuurlijk ook. Jammer dat ze er in 2014 ermee ophield maar ergens ook goed voor haar dat ze de eer aan zichzelf wou houden. De rol van Annie gaat haar alleszins goed af en zelfs zo'n compleet van de pot gerukte scène als die in het huis van Hank waar ze aan de cocaïne zit wordt nog tot een goed einde gebracht. Dat is iets dat veel minder van Jason Segel gezegd kan worden. Die is blijkbaar (in een poging om wat afstand van zijn How I Met Your Mother personage te kunnen nemen?) flink wat kilo's afgevallen en ziet er eigenlijk vrij ziekelijk uit. Dat komt hem naarmate de film vordert (en hij en Annie allerlei dingen hebben meegemaakt om de iPads terug te vinden) nog wel van pas maar echt geslaagd is het toch niet te noemen. Verder nog een paar toffe bijrollen zoals die van Jack Black en Rob Lowe maar de focus ligt toch vooral op Diaz en Segel. Van Rob Corddry word ik in het algemeen ook niet echt wild als ik die in een film tegenkom, al heeft hij nog wel een paar leuke momentjes op zijn naam staan.

Mjah, voldoet eigenlijk aan de verwachtingen. Ik had hem, gezien naar het gemiddelde hier op de site, iets lager ingeschat maar ik vermoed dat het mijn zwak voor Diaz is dat de score nog wat omhoog trekt. Segel zal ook nooit mijn favoriet worden in dit genre en zelfs dan heb ik hem al beter geweten. Kijkt op zich echter wel allemaal vlotjes weg en je hebt nog een aantal vermakelijke momenten maar daar stopt het dan ook wel.

3*

Een Shaw Brothers volgens de formule

Met Soul of the Sword ben ik aan mijn 18e Shaw Brothers film gekomen. Ik vind dat op zich al veel, maar dat is natuurlijk het tipje van de ijsberg in hun oeuvre, volgens deze lijst zijn er 615 films, maar er begint toch al wel een lijn in te zitten. Dat neemt echter niet weg dat de broertjes eens lekker onverwachts uit de hoek kunnen komen en Shan Hua's vorige film (Super Inframan) was erg fijn. Ik verwachtte iets in dezelfde lijn en zat helemaal klaar voor een knotsgek filmpje.

Ik wist op voorhand niet waarover dit ging (ik ben sowieso al niet zo'n fan van korte inhouden te lezen vooraleer je de film begint, maar mijn Blu-Rays van de Shaw Brothers zijn dan ook nog eens Duitse edities, wat ik niet versta) maar ik vermoed dat ik wat met de verkeerde ingesteldheid hieraan begonnen ben. Soul of the Sword is een ietwat trage film waar alles draait om een egoïstisch naamloos hoofdpersonage die vastbesloten is om de 'King of Swords' titel te veroveren. Om tegen de huidige kampioen uit te komen, moet hij echter wel een aantal andere vechters verslaan. Klinkt zowat Game of Death-achtig en op papier is dat een goed idee. Hua levert ook een aantal toffe vechters af (waaronder een Lady of 3 Moves en één of andere dude met een slap zwaard) maar het klikt niet. Nameless is een te saai hoofdpersonage en hoewel de film nog geen 90 minuten duurt, had ik het eigenlijk op den duur wel wat gehad met zijn hallucinaties. Hier en daar nog wat naakt en vooral veel bloed natuurlijk.

Ti Lung is de naamloze "held" in het verhaal en doet het op zich nog wel redelijk goed. Beetje arrogant, maar wel de skills om die arrogantie te verantwoorden. Het probleem zit hem echter in de chemie met Lin Chen-Chi die als He Lian, het vriendinnetje van Nameless, voor de emotionele insteek moet zorgen. Het knettert niet zoals het zou moeten. De film bevat ook nog de zoektocht naar wie de nu de mysterieuze King of Swords is, maar die twist voel je al van ver aankomen. Jammer trouwens dat die kwaliteit van de Duitse Blu-Ray niet altijd even denderend is. Qua beeld en audio niets op aan te merken, maar die ondertiteling.. Sommige stukken worden gewoon niet vertaald, hier en daar wat spel- of grammaticale fouten, ... Hier viel het gelukkig al bij al nog mee, bij All Men Are Brothers had ik er meer last van.

Op zich geen slechte film, verre van. Ik ben echter meer te vinden voor die grootschalige epossen van Cheh Chang zoals The Water Margin of uitstapjes naar andere genres zoals Human Lanterns. Het einde maakt hier trouwens best nog wel veel goed, maar de aanloop sleept toch iets te hard naar mijn zin en dat is nooit een goed teken in een film om en bij de 90 minuten.

3*

I don't know enough to be incompetent

Ik blijf het tempo waarin Woody Allen films maakt toch indrukwekkend vinden. Sinds A Midsummer Night's Sex Comedy in 1982 maakt hij per jaar één (of zelfs meerdere) films en dat doet hij tot op vandaag de dag. Het lijkt op massaproductie, maar je kunt altijd wel de hand van de regisseur ontdekken en hij behoudt toch praktisch altijd een zeker niveau. Natuurlijk zit er wel eens een misser tussen, maar om eerlijk te zijn verwachtte ik dat niet van deze Shadows and Fog.

Beetje jammer dan ook dat ik hier uiteindelijk niet zo erg veel mee kon. Allen baseert zich op een door hem geschreven eenakter genaamd Death (wat op zich dan weer een soort van parodie was op het werk van Franz Kafka) en laat zich visueel leiden door de Duitse grootmeesters van weleer. Toegegeven, de feel van een Fritz Lang of F. W. Murnau is inderdaad niet ver te zoeken, maar het is jammer dat de film voor de rest niet bijzonder veel voorstelt. Hoewel het uitgangspunt met een incompetente Kleinman weliswaar leuk is, en bovendien een kolfje naar de hand van Allen is, is de mix met Irmy en haar clown dat niet. Vreemd eigenlijk, want op zich zijn de stukken apart wèl erg leuk. Irmy die bij een stel prostituees terecht komt, de finale in het circus, ... Het is echter wanneer dit alles wordt samen gegooid dat de film iet of wat de mist (badum tss) ingaat.

Naar het schijnt de duurste Woody Allen productie tot nu toe. Meer zelfs, de studio Orion Pictures wou de film niet financieren tenzij Allen zelf een rol op zich nam omdat dan de film toch al meer succes ging hebben in de box office. De regisseur geeft zichzelf één van de leukste rolletjes, er is ook niemand anders die zo geslaagd een neuroot kan spelen, en besluit voor het overige veel bekende namen te gebruiken. Madonna als Marie (waar de clown een affaire mee heeft), John Malkovich (als diezelfde clown), uiteraard Mia Farrow en ook onder andere William H. Macy, John Cusack, John C. Reilly en zoveel meer zijn nog te zien. Het spot-de-acteur-in-een-kleine-rol is altijd wel een leuk spelletje.

Het is vooral een film geworden die het van het visuele moet hebben. Allen haalt hier alles uit de kast om zijn grote voorbeelden te eren en het is een mooi resultaat. Alleen jammer dan dat het verhaal niet mee wilt en erg fragmentarisch aanvoelt, zelfs als je een degelijke cast ter beschikking hebt.

2,5*

The mob wanted Harlem back. They got shaft...up to here

Zoals ik bij de Shaft van 2000 al zei, ik was benieuwd naar de films door de legendarische soundtrack van wijlen Isaac Hayes. Jammer genoeg had ik eerst de (tegenvallende) remake gezien voor ik besef had dat de originele Shaft uit de jaren '70 stamde. Nu gaven ze de film op TCM dus kon ik het niet laten om hem te zien en spijtig genoeg viel deze serieus tegen.

Nu blijkt het jaar 1971 precies wel het jaar te zijn geweest van de hardere politieman doordat we zowel de geniale Dirty Harry Callahan als deze John Shaft kregen. De gelijkenissen zijn frappant en alleen de huidskleur is verschillend maar beide smerissen hebben een droog gevoel voor humor en barsten van de leuke one-liners. Het is dan alleen jammer dat het plot van Shaft zo bitter weinig is. Ofwel had er iets meer actie in gemogen ofwel mochten er een vijftien minuten geknipt worden want nu is het middenstuk gewoon ongelooflijk saai. Ik vraag me dan ook eerlijk gezegd af hoe Shaft zo'n grote cultfiguur is geworden want veel doet Shaft in heel de film niet echt. Hij slaagt wat mensen bijeen maar meer is het ook niet en dat begint na een tijd te vervelen. Waar ik me ook wel aan stoorde waren de ineens uit het niets vallende sex scènes. Het ene moment loopt Shaft op straat, dan zit hij ineens in iemands bed en voila: Shaft got laid. Iets wat zich daarna dan ook ineens in een douche zou herhalen. Nu kan het wel zijn dat het iets typisch is voor het blaxploitation genre maar daar ken ik bij lange na niet genoeg van om hier over te oordelen. Is dit effectief het geval dan pas ik toch voor volgende genre collega's.

Het is dat ik de remake al eerder had gezien maar ergens vind ik Samuel L. Jackson een iets betere keus voor Shaft. Niet dat Roundtree het zo verschrikkelijk slecht doet, juist het tegendeel want hij is bij vlagen bijzonder vermakelijk maar soms stoorde ik me aan het overdreven acteren van de man. Daar was Jackson dan gewoon beter in. Leuk trouwens om Roundtree vele jaren later te herkennen als Charles Devaux uit Heroes. De rest van de cast is niet echt noemenswaardig doordat de film zich toch vooral concentreert op de het titelpersonage. Alhoewel dat dat ook niet compleet waar is want Moses Gunn als Bumpy was nog wel bijzonder vermakelijk.

Qua muziek is Shaft wel uiterst vermakelijk om te zien. Natuurlijk is er het overbekende Shaft thema dat waarschijnlijk dagenlang door mijn hoofd zal spoken maar ook de andere muziek is van een hoge kwaliteit. Geen idee of Hayes met de rest ook iets heeft te maken maar voor het titelthema verdient hij sowieso al eindeloos respect. De rest van de setting was eigenlijk ook uitstekend gedaan, je proeft gewoon de jaren '70 en de film weet daar mee toch zijn weinige puntjes bijeen te rapen.

Serieuze tegenvaller en ik pas voor de moment toch voor de twee vervolgen, Shaft's Big Score en Shaft in Africa. Misschien dat ik me er ooit nog wel eens tot toe aan zet maar voor de moment ga ik me even distantiëren van heel het Shaft gebeuren, al zal die titeltrack toch nog lang blijven nagalmen.

2*

Still the man, any questions?

Nog niet zo lang geleden Soul Men gezien, ook met Samuel L. Jackson maar vooral met wijlen Isaac Hayes. Daar was hij een acteur maar hij was vooral bekend om zijn rol in South Park en als componist van het bekende Shaft thema. De muziek kende ik, de film niet dus toen deze gisteren op VT4 na Wild Hogs kwam besloot ik maar wat langer op te blijven. Wel jammer dat Hayes de muziek blijkbaar heeft geschreven voor Shaft uit de jaren '70 en dat Singleton de boel gewoon heeft overgenomen...

Wat me direct opviel is dat Shaft overduidelijk het zwarte antwoord is op Dirty Harry. Een rechercheur die zijn eigen regels volgt, geen schrik heeft om geweld te gebruiken maar vooral naar iemand anders luistert. Net als Harry Callahan is John Shaft dan ook een geweldig personage maar dat wordt dan jammer genoeg een beetje om zeep geholpen door het plot. Het is allemaal zo verschrikkelijk cliché. Blanke man vermoord zwarte man, blanke man wordt opgepakt door zwarte rechercheur maar wordt door zijn connecties vrijgesproken, zwarte rechercheur zweert blanke man achter de tralies te draaien. Dat is Shaft in een notendop. Gaandeweg wordt er dan nog geprobeerd om een twist aan de film te geven door Wade te laten samenwerken met de drugsdealer Peoples Hernandez. Op zich niet slecht ware het compleet ongeloofwaardig is dat rich boy Wade zich inlaat met types zoals Peoples. Het enige waar de film me nog in verraste was dat Wade uiteindelijk wordt vermoord door de moeder wiens zoon hij heeft vermoord.

Samuel L. Jackson is cool. Net als Clint Eastwood weet hij zijn personage op fantastische wijze neer te zetten. Zonder Jackson had de film zonder twijfel een onvoldoende gekregen. Maar het is niet alleen Jackson die film naar een voldoende tilt. Een jonge Christian Bale zorgt in combinatie met Jackson voor een redelijk spannend einde dat volledig tot zijn rechts komt in tegenstelling tot de andere 'spannende' scènes die worden verneukt door de montage. Vooral die powerpointachtige overgangen mochten van mij verwijderd worden. Dan is er ook nog een derde acteur die zeker niet mag worden vergeten en dat is Jeffrey Wright die een uitmuntende drugsdealer neerzet.

De muziek was een beetje een teleurstelling. Natuurlijk het bekende Shaft theme is uitstekend maar de klassieke stukken passen niet echt bij de film. Misschien dat het in het origineel beter tot zijn recht komt.

Shaft bouwt op zijn hoofdpersonage en dat is maar goed ook want voor de rest stelt de film niet echt veel voor.

3*

Well, to tell the truth, I don't know you well enough to tell you the truth

Shall We Dance is deel 2 van het trio Fred Astaire/Ginger Rogers films die de zender één besloot uit te zenden dit weekend. Top Hat was in ieder geval een vermakelijke introductie tot het duo en ik was wel benieuwd naar wat Shall We Dance ging brengen. Een film met nagenoeg dezelfde crew (uiteraard Astaire en Rogers in de hoofdrol maar ook Mark Sandrich in de regiestoel) en de schrik zat er een beetje in dat dit wel erg hard op Top Hat ging lijken. Die vrees is terecht blijkbaar.

Maar gelukkig blijft het duo nog vermakelijk genoeg om hier nog een amusante film van te maken. Het mag echter wel duidelijk zijn dat deze op alle vlakken minder is dan bovengenoemde titel. Toegegeven, er zitten nog altijd wel een aantal indrukwekkende scènes in zoals het rollerschaatsen en het dansen in de machinekamer van het schip maar qua plot lag het me gewoon minder en het sleept allemaal ook wel wat te lang door. Vreemd ook dat de speelduur tussen beide films niet zoveel scheelt, had het gevoel dat Shall We Dance een stuk langer was. Ach, dit soort films zie je natuurlijk niet voor het (sowieso al beknopte) plot maar voor de interactie tussen de twee hoofdrolspelers. Astaire en Rogers delen opnieuw een aantal erg geslaagde momenten en ik merk ook dat ik de scènes waar ze samen dansen van een hoger niveau vind dan wanneer Astaire alleen staat te dansen. De climax met de verschillende maskers mistte daardoor ook wat zijn effect bij mij, al komt Rogers natuurlijk op het einde nog op de proppen.

Opnieuw Astaire en Rogers in de hoofdrol, opnieuw Sandrich in de regiestoel maar ook opnieuw Edward Everett Horton en Eric Blore in een belangrijke bijrol. Ze hebben deze keer minder scènes samen en dat is eeuwig zonde aangezien ze gewoon een erg fijn komisch duo vormen. Misschien daarom dat de sporadische momentjes tussen hen beide juist zo leuk zijn (het telefoongesprek wanneer Flintridge in de cel is beland is gewoon heeeerlijk stom) maar voor de rest valt er ook nog wel wat te beleven. Zo is Jerome Cowan als Arthur Miller nog een degelijke straight man en is het momentje waar hij met Petrov samenspant om Jeffrey te laten geloven dat het schip in brand staat een hoogtepuntje. Al heeft dat misschien ook wel iets met die geweldige mimiek van Horton te maken.

Mjah, toch vooral veel meer van hetzelfde. Ik heb dan ook een beetje schrik voor wat The Gay Divorcee gaat brengen maar misschien waren de ideeën toen nog frisser aangezien het toen nog maar de 2e samenwerking tussen dit duo was. Shall We Dance daarentegen is de 7e in 4 (!) jaar tijd. Dan begin ik al meer te snappen dat de films zo op elkaar lijken. Wordt (bij leven en welzijn natuurlijk) vervolgd morgen!

3*

I've got this little dude, Steven Seagull, here keeping me company

Het lijkt wel alsof elk decennia verplicht is om op zijn minst één iconische film rond surfers/duikers op de kijker los te laten. In de jaren '90 kregen we Point Break voorgeschoteld met flink wat testosteron op een surfbord, in de jaren 2000 deed Jessica Alba heel wat tienerharten sneller slaan in haar bikini en in dit decennium doet Blake Lively met The Shallows een gooi naar de titel. Waar die eerste twee films nog misdaad als tweede belangrijke factor hebben, grijpt The Shallows terug naar zo'n andere waterklassieker: Jaws.

Dat hersenspinsel van Steven Spielberg blijft na al die jaren nog altijd overeind staan, maar het mag gezegd worden dat de haai die Nancy tergt toch wel erg dicht in de buurt komt. Regisseur Jaume Collet-Serra verstaat dan ook zijn vak en beseft dat hij het beest niet te veel moet laten zien. Je wordt als kijker meegezogen in de ervaring van Nancy en wanneer zij de haai niet ziet, dan zie jij hem ook niet. Juist deze suggestie zorgt voor een paar leuke schrikmomenten, maar de haai zelf ziet er bovenal ook nog erg degelijk uit. In ieder geval één van de meest geloofwaardige CGI haaien die ik tot nu toe heb gezien. Verder is dit een film die qua opbouw ook wel goed werkt. Doordat The Shallows zijn monster niet meteen te grabbelen gooit, blijft de spanning hoog. Meer zelfs, na een kleine teaser wordt er zelfs rustig de tijd genomen om Nancy zelf wat te ontwikkelen. Het blijft een ietwat cliché personage, maar hetgeen Collet-Serra en zijn crew op het scherm toveren.. Een handvol van de indrukwekkendste surfscènes/nauurscènes die ik al in een volbloed film ben tegengekomen. Je zou zo meteen zelf op een surfboard willen kruipen, althans toch tot het moment dat de haai op de proppen komt.

Het was eigenlijk dankzij de voldoening die Blake Lively bij haar man, acteur Ryan Reynolds, ten tijde van Buried zag dat ze besloot om ook ooit eens voor een rol te kiezen die ze helemaal zelf moest dragen. Met The Shallows is die rol er eindelijk gekomen, want met uitzondering van een gigantische haai en een zeemeeuw heeft Lively niet veel volk om tegen te praten. Ik blijf het dan ook knap vinden dat je als acteur/actrice een film dan zo boeiend kunt houden en Lively slaagt met vlag en wimpel. Sowieso ook wel fijn om de actrice te zien aftakelen. Deze keer dus eens geen schone deerne in nood die zelfs na ettelijke uren in het water nog geen spatje verbrand is of natte haren heeft. Goede keuze ook wel om dit niet te lang te laten doorgaan. Je voelde dat de ideeën wel wat op waren aan het geraken, maar die laatste confrontatie blijft toch indrukwekkend.

Nu moet ik toegeven dat ik sowieso wel fan ben van Blake Lively. Blijft één van de mooiste actrices in het huidige Hollywood, maar ze weet de laatste tijd ook wel wat leuke rollen uit te kiezen. The Shallows is dan ook beter dan de standaard haaienfilm (Sharknado, Open Water, Shark Attack, ...) die we in de nasleep van Jaws hebben gekregen. Dat, en een uitstekende Lively zorgt gewoon voor net dat beetje extra waardoor de film zijn genre overstijgt.

4*

This isn't a yard! It's a jail!

De eerste Shanghai film vond ik op zich eigenlijk best nog wel vermakelijk. De combinatie Owen Wilson - Jackie Chan verraste me in de goede zin van het woord maar er waren een paar tegenvallers (voornamelijk de vrij zwakke actie) maar het vervolg scheen beter te zijn. Dat is sowieso al een redelijk unicum in de filmwereld, zeker op gebied van Hollywoodfilms, maar mijn interesse was wel gewekt. Zeker omdat ik hoopte dat dit de wrange nasmaak van The Medaillon zou laten verdwijnen.

En Shanghai Knights is inderdaad op sommige gebieden interessanter als zijn voorganger maar langs de andere kant gaat hij weer op andere punten de mist in. Zo is de actie wel een stuk beter dan Shanghai Noon. Waarom weet ik eigenlijk niet want beide films hebben Chan zelf als action director maar ik vond dit in ieder geval wel een stuk beter geslaagd. Alleen duurt ook deze sequel iets te lang dan goed is maar wat me het meest irriteerde waren de vele verwijzingen naar Sherlock Holmes. Pas op, van de detective zelf ben ik een grote fan maar dit voelde allemaal zo enorm geforceerd aan. De agent van Scotland Yard die Arthur Conan Doyle heet, de bad-guy die Rathbone heet (naar Basil Rathbone, één van de bekendste Holmes acteurs), het bekende Holmes kostuum dat Roy op een bepaald moment draagt. Geen idee waarom dit allemaal in de film is gestoken maar als het bedoeld is als knipoog naar London dan had er wat meer verscheidenheid in gemogen. Oké, Jack the Ripper en Chaplin passeren nog even maar dan vond ik de knipogen naar Western films veel beter geslaagd in de voorganger.

Deze keer geen Lucy Liu maar dat wordt opgevangen door een andere Aziatische actrice te casten in een soortgelijke rol. Enter Fann Wong dus maar die doet het op zich nog wel redelijk goed. Shanghai Knights was haar eerste Engelstalige filmrol en dat is nogal te merken doordat ze hetzelfde soms onverstaanbare taaltje brabbelt als Chan maar met haar ballet achtergrond weet ze zich in de vechtscènes wel te redden. Chan is zoals gewoonlijk weer degelijk maar het interessantste is de confrontatie met Donnie Yen. Er had meer in gezeten maar ik ben op zich al tevreden met het feit dat ze samen in een film spelen. Het zou mooi zijn mocht er ooit eens een Chinese film komt die een aantal sterren tegenover elkaar zet in plaats van dat dat altijd gebeurt in Amerikaanse films. Dan rest Owen Wilson nog die hier eigenlijk hetzelfde kunstje bovenhaalt als gewoonlijk. Het is echter de chemie met Chan die ervoor zorgt dat ik hem hier wel te pruimen vind.

Ach, ik heb me er eigenlijk ondertussen bij neergelegd dat de Amerikaanse films van Chan nooit eenzelfde niveau zal halen als zijn Chinese films. De hoop is gevestigd op New Police Story om de jaren 2000 te redden maar daarvoor eerst nog even Around the World in 80 Days doorworstelen. Shanghai Knights is op zich nog een amusante film maar net als zijn voorganger zijn er teveel minpunten om me echt te laten genieten.

3*

I don't know karate, but I know kar-azy

Het is eigenlijk vreemd hoe weinig ik van Jackie Chan had gezien vooraleer ik en een kameraad besloten om heel zijn oeuvre eens een kans te geven. Films als Rush Hour en een handvol van zijn recentste films (Rush Hour en The Myth onder andere) had ik wel gezien maar deze Shanghai Noon had ik, tot grote verbazing van mijn kameraad, nog nooit gezien. Ik ben dan ook niet zo'n enorme fan van Owen Wilson maar bon, ik hoopte dat de Chan Man dit kon opheffen.

Shanghai Noon maakt gebruik van de typische buddy film structuur waar twee compleet verschillende types noodgedwongen met elkaar gaan samenwerken. Al komt Shanghai Noon redelijk snel na de eerste Rush Hour (er zit zo'n 2 jaar tussen) en hierdoor lijkt deze film een herhalingsoefening te zijn maar dan in een andere setting. Op zich is dat niet zo erg doordat er wel wat vermakelijke aspecten zijn te vinden maar over het algemeen duurt dit me allemaal iets te lang. Een speelduur van 90 minuten had ruimschoots voldoende geweest want nu krijg je af en toe te maken met een aantal inzakkingen die toch wel jammer zijn. Hetgeen me echter het hardste tegensteekt zijn de teleurstellende vechtscènes. Nu wordt je met de films van Chan wel regelmatig verwend op een geslaagde choreografie dus je verwacht sowieso al een hoog niveau maar dit is redelijk teleurstellend. De actiescènes zijn redelijk traag en weinig memorabel.

Zoals gezegd ben ik dus niet zo'n fan van Owen Wilson maar gelukkig is hij helemaal niet zo irritant als ik had verwacht. Soms is hij nog altijd op het randje maar gelukkig heeft hij een aantal leuke scènes op zijn naam staan en is de wisselwerking met Jackie Chan erg leuk. Chan en Wilson worden voor de rest nog bijgestaan door Lucy Liu in een vrij kleine bijrol maar die laat nooit echt een indruk achter. Voor de rest ook nog vrij veel verwijzingen naar andere Westerns (de titel is een woordspeling op High Noon, Sheriff Van Cleef is een verwijzing naar de legendarische Lee Van Cleef en noem maar op) waardoor er voor de geoefende Western fan nog wel wat te genieten is.

Op zich wel een redelijke film die vooral dankzij de chemie tussen Chan en Wilson overeind blijft staan. De actie had beter kunnen zijn (de beste films van Chan qua actie blijven dan ook die waar hij zelf regisseur is) en het verhaal duurt eigenlijk te lang dan goed is. Ben wel benieuwd geworden naar de sequel, die naar het schijnt nog beter zou zijn.

3*

Stellingenkungfu

The 36th Chamber of Shaolin was een erg vermakelijke film en ik was verheugd dat er zowaar nog 2 sequels aan werden gebreid. De drie delen worden geregisseerd door Chia-Liang Liu en hebben Gordon Liu Chia-Hui als hoofdrolspeler en aangezien ik het eerste deel met 4* beloonde, verwachtte ik eerlijk gezegd voor dit tweede deel wel op ongeveer dezelfde score uit te komen. Spoiler alert: dat is niet het geval en dat ligt eigenlijk vooral aan het feit dat dit niet als een 36th Chamber film aanvoelt, in hoeverre je daar al van kan spreken na 1 film natuurlijk.

Op zich is het wel noemenswaardig dat er een poging wordt gedaan om een andere richting uit te gaan. De 36 kamers zijn nog altijd aanwezig maar worden niet echt ingezet tijdens de film, je ziet eerder wat sporadische flarden, en de focus is veel meer op het komische komen te liggen. Gordon Liu Chia-Hui is deze keer niet meer San Te/San Ta (hangt ervan af welke ondertiteling je ter beschikking hebt, vreemd genoeg is er in deze film nog altijd wel een San Te maar die wordt door King Lee King-Chu gespeeld) maar een oplichter genaamd Chou Chun Chi die in de problemen geraakt wanneer hij zich voordoet als... San Te! Qua continuïteit kan dat in ieder geval tellen maar op zich maakt dat niet veel uit zolang de actie maar goed is. En het is op dat gebied dat Chia-Liang Liu een beetje teleurstelt, toch zeker wanneer je zijn andere films bekijkt. Hij weet wel wat punten te versieren met een atypische stijl van kungfu (je kunt het niet beter omschrijven dan stellingenkungfu..) maar het is een stijl die uiteindelijk wat te weinig om handen heeft. Er zit te weinig variatie in en na de zoveelste keer knopen leggen heb je het wel gezien.

Daar komt dan ook nog eens bij dat het eindgevecht helemaal niet zo episch is als je bij dit soort films verwacht en blijf je toch vooral op je honger zitten. Gordon Liu Chia-Hui is wel weer indrukwekkend trouwens. Ik heb nog niet zo heel veel met hem in de hoofdrol gezien (ik denk enkel maar The 8 Diagram Pole Fighter en 36th Chamber of Shaolin) maar hij is zich wel in een favorietenrol aan het nestelen ten huize Metalfist. Fysiek indrukwekkend en op zich ook nog wel een vrij begenadigd komisch acteur. Het is echter in de bijrollen dat het hier compleet de mist ingaat. Hsiao Ho is met zijn vals paardengebit te irritant voor woorden - en neemt jammer genoeg ook het merendeel van de humor voor zijn rekening - en ook Wa Lun als de broer van Chun Chi is een vervelend personage. Qua bad-guys blijf je tot slot ook wat op je honger zitten, zo'n Boss Wang is meer het niveau van een handlanger dan van een hoofdslechterik.

Nee, dit is een fikse tegenvaller. Misschien verwachtte ik gewoon teveel na het uitstekende eerste deel maar hier kon ik weinig mee. Ik juich het idee toe om niet exact dezelfde film te maken als de voorganger maar dit is het dan toch ook weer niet. Ik ben benieuwd welke richting deel 3 gaat uitgaan. De meesten lijken te zijn afgehaakt na deel 2 (wat een verschil in stemmen eigenlijk.. 139 voor het eerste deel, 36 voor het tweede deel en maar 21 voor het derde deel) maar ik wil de trilogie nog wel vervolledigen.

Nipte 3*

Jackie Chan en John Woo

Ik moet zeggen dat ik toch wel erg benieuwd was geworden naar Countdown in Kung Fu (of Hand of Death zoals hij in sommige contreien wordt uitgegeven) en de reden was eens voor een keer niet Jackie Chan. Neen, in het afgelopen jaar was ik best wel fan geworden van John Woo en deze vroege film van hem leek een compleet andere stijl te hebben dan hetgeen ik van hem gewend ben.

Ik was dan ook op zoek naar opvliegende witte duiven, maar die heb ik in ieder geval niet gezien. Countdown in Kung Fu is een martial arts film zoals er zovelen zijn en die werkelijk nergens een onderscheid weet te maken in de talloze Golden Harvest titels die er in de loop der jaren zijn uitgekomen. Wederom een meester die vermoord wordt door een (ex) leerling waarop een andere leerling wraak besluit te nemen. Is dat erg? Bwah, op zich niet eigenlijk. Je weet wat je kunt verwachten bij dit soort films en het wraakverhaal functioneert als een goede kapstok om zoveel mogelijk gevechten te tonen. Gevechten die er trouwens nog vrij goed uitzien.

Neen, het interessantste aan Countdown in Kung Fu moet toch wel de cast zijn. Jackie Chan heeft hier één van zijn eerste deftige bijrollen (alleen dat snorretje had echt niet gehoeven) en laat regelmatig al wel wat van zijn kunnen zien. Naar het schijnt zou hij zichzelf tijdens een stunt knockout hebben geslagen.. Wat mij echter het meest verraste is dat het legendarische trio Jacie Chan - Sammo Hung - Yuen Biao hier al voor een keer samen kwam. Ze zouden later een aantal klassiekers op hun naam zetten. Aangename verrassing in ieder geval, al heeft Yuen Biao wel erg weinig screentime en lijkt hij gewoon her en der te verschijnen als stuntman. Sowieso een vreemde rol ook voor Sammo Hung. Geen idee wat Woo bezielde om hem zo'n vals gebit te laten dragen, maar het effect is nogal lachwekkend. Tof ook om James Tien, toch wel de vaste partner in crime van Chan in de jaren '70, in een overtuigende bad-guy rol te zien.

Een film die vandaag de dag nog wordt bekeken vanwege de vele, toen nog onbekende, grote namen die hier aan hebben meegewerkt. Voor de rest stelt Countdown in Kung Fu niet bijzonder veel voor, maar het blijft een vermakelijk genre dat ik nog niet beu ben geraakt.

3*

Misschien wel het beste wat ik tot nu van Chan zijn jaren '70 periode ben tegen gekomen

Met een hamsterwang aan de linkerkant stelde mijn kameraad voor om terug verder te gaan met onze Jackie Chan-athon en hoewel we hier en daar een film overslagen (we hebben niet alle films tot ons bezit) slaagden we er tot nu toe in om een mooie chronologische lijn te volgen in het oeuvre van Chan. Ondertussen zijn we aan halverwege de jaren '70 aangekomen en ik moet zeggen, het begint duidelijk te worden waaraan Chan zijn status verdient.

Het begint al met een vrij vermakelijke openingsscène. Gewoonweg Chan die minutenlang tegen vier verschillende personen vecht en daarbij verschillende vechtstijlen gebruikt. Dat is de reden waarom ik dit soort oude kung-fu werkjes eigenlijk wou zien want ik ben altijd wel geïnteresseerd geweest in de stijl van Slang en dergelijke. Als je het plot van Shaolin Chamber of Death vergelijkt met de voorgaande films dan valt het op dat hier eindelijk eens een degelijk verhaal achter zit. Het is natuurlijk voorspelbaar dat de Mute (ik denk niet dat hij echt een naam krijgt?) de verschillende vechtstijlen zal leren beheersen en het gevecht met Fuch Yu (wederom wat een gok want ik heb zonder ondertiteling gezien en Imdb is ook niet echt aan het helpen) zal aangaan en winnen. Stoort dat erg? Eigenlijk helemaal niet want het zorgt voor een vermakelijke film. De twist waaruit blijkt dat Chan eigenlijk effectief wel kan praten is ook nog leuk gevonden en zag ik persoonlijk niet aankomen. Er schijnt zelfs ook nog een Taiwanese versie te bestaan waar Mute de moordenaar van zijn vader vergeeft. Persoonlijk vind ik het originele einde waar Fuch Yu nog een laatste aanval doet en zichzelf per ongeluk vermoord beter.

Chan zijn rol heeft hier qua acteren niet veel om handen en het zorgt meteen voor één van zijn beste performances. Hij moet zijn mond helemaal niet open doen en moet gewoon vechten. Dat gaat hem erg goed af en de choreografie is leuk in beeld gebracht, zeker het titelgevecht met de wooden men is erg geslaagd te noemen. Alleen jammer trouwens dat de film in het eindgevecht opeens wat de mist ingaat met het monteren en dat de audio niet meer compleet synchroon loopt. Shaolin Chamber of Death bevatte bij mij trouwens wel een vreemde audiotrack. In het begin gewoon Mandarijns (het was in ieder geval geen Kantonees) met Engelse ondertiteling maar na zo'n 10 minuten verandert dat opeens in een Engelse dub. Nu moet ik wel zeggen dat dit in ieder geval al één van de betere dubs is die ik in Chan zijn werk ben tegen gekomen. De rest van de cast doet het op zich ook wel vrij goed. Imdb is blijkbaar waardeloos in het toevoegen van de correcte namen bij de cast (alsook een complete lijst van alle acteurs) maar degene die Fuch Yu, de misdadiger, speelt is erg sterk.

Eén van de vermakelijkste films die ik tot nu toe uit de Chan in Hongkong periode heb gezien. De gevechten zijn degelijk, het verhaal is interessant genoeg om de gehele speelduur te blijven boeien en Chan zelf blijft toch erg vermakelijk om naar te kijken. Op naar de rest!

4*

De bekendste Shaw Brothers film

Geen idee of dat bovenstaand correct is, maar naar mijn gevoel is The 36th Chamber of Shaolin de referentiefilm wanneer het over de Shaw Brothers gaat. Het aantal stemmen op MovieMeter ligt dan ook vrij hoog voor dit soort films en ik verschiet al helemaal van het feit dat er zowaar 3 pagina's aan berichten zijn. Een unicum als je bekijkt dat een groot deel van het oeuvre van het productiehuis na al die jaren nog niet op de site staat. Er is echter een achterliggende reden waarom dit zo bekend is en dat is natuurlijk Enter the Wu-Tang (36 Chambers) van de Wu-Tang Clan.

Die gebruikten wel wat samples uit deze (en andere Shaw Brothers) films en zo zie je maar hoe raar het soms kan lopen qua bekendheid van een film. Ik betwijfel namelijk of regisseur Chia-Liang Liu het indertijd besefte dat zijn 36th Chamber of Shaolin het überhaupt goed ging doen buiten de landsgrenzen. Een klassieke Shaw Brothers film verder maar Liu houdt er wel een toffe structuur op na. Hoewel we maar een flard van alle kamers te zien krijgen, zijn de kamers op zich allemaal fascinerend en is het fijn om te zien dat je in het eindgevecht alle afgelopen trainingen te zien krijgt. Dat eindgevecht is wel een beetje abrupt afgelopen - zelfs voor Shaw Brothers normen - maar je moet er vooral op letten dat je de volledige versie te zien krijgt. Blijkbaar is de film voor de Westerse markt nogal verknipt geweest (en zou er een halfuur aan materiaal eruit gehaald zijn) dus naast het feit dat dit sowieso leuker is met de originele audio, is het wel nuttig om naar de originele versie op zoek te gaan.

Die DVDs die DFW indertijd heeft uitgebracht voor de BeNeLux zijn redelijk van de pot gerukt qua prijs maar kan me niet voorstellen dat dit niet ergens anders te vinden is. In ieder geval: Liu is zo'n Shaw Brothers regisseur waar ik nog niet enorm veel van heb gezien. Dit is nog maar de derde film die ik zie uit zijn oeuvre maar The 8 Diagram Pole Fighter is misschien wel de indrukwekkendste Shaw Brothers die ik heb gezien en laat daar nu ook net toevallig Gordon Liu Chia-Hui in meespelen! Die neemt hier ook de hoofdrol voor zijn rekening en is en blijft gewoon enorm indrukwekkend. Een ietwat atypisch personage (ik vond zijn arrogantie wel iets hebben maar vooral de groei die hij doormaakt als personage is degelijk gedaan) en absoluut de grote ster van de film. Een aantal vermakelijke bijrollen maken het af maar het is toch vooral een grote one-man-show.

De twee sequels zijn blijkbaar heel wat minder interessant voor het MovieMeter publiek maar ten huize Metalfist zullen ze binnenkort nog wel de revue passeren. Erg fijn dat de drie films gebruik maken van de tandem Chia-Liang Liu/Gordon Liu Chia-Hui. Ik vermoed dat me nog wel 2 fijne filmavondjes te wachten staan daardoor.

4*

Minste Cheh Chang tot nu toe

Het was met Five Deadly Venoms dat Cheh Chang mijn liefde voor de Shaw Brothers aanwakkerde. Meer op toeval (aangezien de Nederlandse DVD collectie al een aantal jaren out of print is en sowieso in het begin al niet makkelijk te vinden was) schafte ik wat meer van zijn oeuvre aan. Ik dacht dat ik ondertussen alles al wel had gezien dat ik van de regisseur in bezit had, maar recentelijk bleek ik er eentje te hebben overgeslagen. Ik had nog wel eens zin in zo'n epos en had dan ook hoge verwachtingen van Shaolin Temple.

Temeer omdat ik in een reeks van 6 films nog maar 1x een 3.5* had uitgedeeld en dat de rest allemaal hoger was. Jammer genoeg komt dit jaren '70 Chang werkje in dezelfde categorie terecht als Invincible Shaolin. Meer zelfs, het leek er geruime tijd op te gaan lijken dat dit de laagst gewaardeerde film langs mijn kant ging worden. Chang levert een film af die vrij vol steekt met personages, maar het is gewoon één grote chaos. Praktisch iedereen ziet er hetzelfde uit qua klederdracht/haarsnit en Chang doet nog wel een poging om aan de hand van tekst op het scherm wanneer een personage wordt geïntroduceerd wat meer uitleg te geven, maar mijn DVD vertaalde die stukjes niet waardoor het compleet aan me voorbij ging. Hier en daar is er nog wel onderscheid aan de hand van de verschillende vechtstijlen, maar ik vind het toch jammer. Film duurt ook net dat tikkeltje te lang, vooral in de opbouw, en eindigt wat met een anti-climax. Toegegeven, het verhaal van de Shaolin Temple is op zich wel ten einde, maar het lijkt wel alsof hier nog een tweede deel van moet komen. Sommigen geven aan dat dat Five Shaolin Masters zou zijn trouwens.

Wel leuke trainingssessies trouwens. Veel rotzooien met eten, continu springen met gewichten, de bladzijden van een gigantisch boek omdraaien op een veld vol scherpe houten palen, ... Niet de traditionele training en eenmaal ze effectief beginnen te knokken kan Chang helemaal losgaan. Overigens wel een feest van herkenning qua bekende Shaw Brothers koppen die hier rondlopen. Chang cast weer zijn regulars zoals David Chiang (5 samenwerkingen van gezien), Ti Lung (4 samenwerkingen van gezien) bijvoorbeeld. Op zich weinig op aan te merken, al vind ik de martial-arts van Chiang toch soms wat de minste van de hoop.

Mjah, wat lastig te beoordelen. Een paar erg leuke trainingscènes en een goede climax, maar Chang doet er te lang over om tot dat punt te geraken. Dat gecombineerd met de chaos doet me afvragen of ik Chang eens moet gaan herzien (mijn stemmen dateren alweer van 2007 - 2013), want anders vind ik zijn lange films wel erg sterk.

Kleine 3.5*

Kung fu kinderen

Kung fu is een genre dat ik het laatste jaar meer en meer ben beginnen waarderen. Er is wel wat slechts in gemaakt, zoals je dat in elk genre wel hebt, maar de gevechten zijn meestal wel van een aardig niveau. Ik ben dan ook begonnen met de films uit de Kung Fu Classics Collection te verzamelen (ik heb er nu zo'n 27) en kijk gewoon ze gewoon in volgorde van hoe ze in de collectie zitten. Gisteravond was Shaolin Chastity Kung Fu aan de beurt.

Toegegeven, de DVDs zijn wel niet van een erg hoog niveau. De Nederlandse ondertiteling is door iemand geschreven die best eens wat bijlessen in grammatica pakt en ook de kwaliteit is vaak niet om over naar huis te schrijven. Shaolin Chastity Kung Fu is daar geen uitzondering op doordat er regelmatig een soort verkleuring over het beeld komt bij een nieuwe scène die dan terug vervaagt na enkele seconde. Plus het zijn Engelse dubs maar dat vind ik bij dit soort knokfilms nog niet zo erg. Want knokken wordt er zeker en vast gedaan! Bij kung fu denk ik eigenlijk altijd aan Hongkong maar met Shaolin VS Lama had Taiwan al bewezen dat ze het genre beheersen. Wat wel direct opvalt is dat de film veel bloederiger is dan zijn soortgenoten. Zo wordt het gezicht van de monnik verplettert door een rotsblok en het feit dat dit allemaal met kinderen is, geeft een nog net iets bloederiger effect.

De focus ligt dan ook voornamelijk op die kinderen, niet moeilijk natuurlijk wanneer je praktisch alle volwassenen in het begin van de film laat uitmoorden. Een gedurfde keuze want er zijn maar weinig films die er in slagen om kinderen goed te laten acteren maar het werkt hier wel. De trainingsscènes zijn af en toe vrij bruut te noemen en de gevechten zelf worden op een geslaagde manier uitgevoerd. Je begint je af te vragen of de kinderen misschien allemaal onderdeel waren van een circus want er zit vrij veel acrobatie in en het is een aangename afwisseling met de 'gewone' gevechten. Leuk stel bad-guys trouwens met onder andere een kerel met een groene Superman cape, een piraat met een ooglapje, een Nacho Libre figuur, een WWF fighter rip-off en een kerel met twee paardenstaartjes aan de zijkanten van zijn hoofd. Er wordt regelmatig eens met een kind gesmeten (voornamelijk door de WWF kerel) maar de effecten kunnen er mee door.

Robert Tai is een naam die ik nog meer ga tegenkomen doordat hij ook nog Fist of Legend 2 (die helemaal niet zo slecht is als de score doet vermoeden), Ninja: the FInal Duel en Trinity Goes East op zijn naam heeft staan. Als die twee laatste van hetzelfde niveau zijn als deze, dan ga ik nog een paar vermakelijke avonden tegemoet. Ik kijk er in ieder geval naar uit.

3.5*

Ninja, the Final Duel krijgt de 'What's Up, Tiger Lily?' behandeling

Geen idee of iemand hier bekend is met de Kung Fu Classics Collection reeks? Een verzameling van crappy uitgebrachte kung fu flicks (in formaat zoals dit en dit) en waar dus ook Ninja, the Final Duel zou inzitten. De commentaren bij die film kon ik echter niet rijmen met hetgeen ik net had gezien en na wat zoeken op het internet bleek ik helemaal niet Ninja, the Final Duel te hebben gezien maar wel deze Shaolin Dolemite.

Oorspronkelijk zou Ninja, the Final Duel een reeks van, naar het schijnt, 8 tot 12 uur zijn waar uiteindelijk een aantal films van zijn uitgebracht. Die variëren allemaal in lengte en toch is Shaolin Dolemite toch nog net iets anders aangezien er hier een hoop materiaal wordt gebruikt die oorspronkelijk niet in de originele versie van Ninja, the Final Duel zat maar al dat materiaal wordt wel herdubt. Het plan was dan ook om van Shaolin Dolemite een sequel te maken op Dolemite (1975) en dat verklaart dan ook meteen waarom hier opeens verwijzingen zitten naar onder andere de Wu-Tang Clan. Begint erg leuk in ieder geval, maar vervalt al snel in een niet al te boeiend kung fu filmpje. Het helpt natuurlijk ook niet dat er nieuwe scènes zijn geschoten met Rudy Ray Moore die dan wat commentaar geeft op sommige gevechten. Tof idee op zich ware het niet dat je dat niet geloofwaardig kunt integreren en dat je dus twee aparte films krijgt met personages die niet met elkaar communiceren.

Een manier van filmen die regisseur Robert Tai wel eens vaker bovenhaalt trouwens, want ook Fist of Legends 2: Iron Bodyguards deed hetzelfde met The Bodyuard uit 1974. Soit, de films in de Kung Fu Classics Collection zijn altijd in het Engels gedubt en dat is hier niet anders, alleen wordt de film dus compleet aangepast naar een nieuw verhaal. Het nieuwe plot gaat om Tupac die de Dolby Digital death bell steelt van de Wu-Tang Clan en ondertussen wat vreemde personages tegenkomt. Onder andere een soort van Davy Crockett figuur (gespeeld door Silvio Azolini) en een griet die graag topless vecht. Rudy Ray Moore herneemt dus zijn Dolemite personage van weleer, maar is a) vele jaren ouder geworden en b) moet het doen met dialogen zoals 'Shiiiiiiit' en het continue gebruik van motherfucker of één of andere afgeleide daarvan. Niet al te boeiend dus..

Volgens mij is Ninja, the Final Duel een veel leukere film dan deze. Het probleem met Shaolin Dolemite is dat de nieuw verzonnen plotlijn al snel zijn interesse verliest, dat de integratie met Moore vreselijk uitgevoerd is en dat dit veel te lang doorloopt. Een goede 80 minuten, meer moet dat niet zijn en Robert Tai gaat er deze keer een stuk over.

1*

Real lama not included

Want dat had natuurlijk wel te cool geweest voor woorden, een kung fu film met lama's. Bon, een kameraad van mij had een tijd geleden de DVD vast van Shaolin Vs Lama (in de Slegte in Antwerpen voor de geïnteresseerden) en ging werkelijk strijk met de titel. Ergens deed het mij allemaal een belletje rinkelen maar ik wist voor 100% zeker dat ik deze niet in de Kung Fu Collection had liggen. Maar toen schoot het me te binnen, ik had nog ergens een Kung Fu box liggen met 2 films en 2 documentaires. Er staat echter gewoon Kung Fu Box op de rug dus ik was de titels vergeten. Gisteren me nog eens geamuseerd met iets wat langzamerhand toch wel een guilty pleasure is aan het worden.

Want de DVDs zijn gedubt (in soms vreselijk slecht Engels), zijn in het verkeerde beeldformaat gebrand (wat dus af en toe zorgt voor een vechtscène waar je de tegenstander gewoon niet ziet) en worden ook nog eens bijzonder slecht ondertiteld waardoor de taalpuristen onder ons een zenuwinzinking krijgen maar toch heeft het allemaal wel een zekere charme en zijn er zeker en vast vermakelijke films te ontdekken in die collectie. Shaolin Vs. Lama hoort in die categorie want ik heb me van de eerste minuut tot de laatste geamuseerd. Het begint al met een erg leuke introductie (een regel die ik heb geleerd uit de oude Jackie Chan films is als volgt: als een film opent met een vecht/trainingscène, dan bevat die film lekker veel actie) en bevat verbazingwekkend genoeg redelijk veel verhaal. Nogal standaard stuff op zich doordat het altijd wel om een verloren gevecht, superveel trainen, een rematch en winnen gaat maar hier zitten best wel leuke stukken tussen. Normaal gezien ben ik ook gewend dat dit soort films een speelduur hebben van zo'n 70 à 80 minuten maar Shaolin Vs. Lama blijft de gehele speelduur boeien en sleept nergens aan.

Erg amusante gevechten ook en Shaolin Vs. Lama zit er ook nog eens vol mee. Het varieert van trainingssessies waar de meester zijn vuile voet in de mond van de leerling propt (kan me eerlijk gezegd niet voorstellen dat er iemand is dit grappig vond) tot gevechten waar het blijkbaar de norm is om tijdens je gevecht een grote slok water in je mond te nemen zodat je deze direct terug kunt uitspuwen. Ik zou graag nog eens een film zien die zich meer concentreert op de verschillende stijlen van kung fu maar als je deze film moet geloven zouden er zo'n 72 zijn en dat is natuurlijk niet zo simpel om in een film van 90 minuten te steken. De laatste vechtstijl (de Shaolin Finger!) is volgens mij ook niet echt een stijl maar is wel hilarisch slecht. Laten we de slechterik in zijn oksel porren, daarmee gaan we winnen.. Interessant trouwens om te zien dat de Taiwanese filmindustrie niet moest onderdoen voor Hongkong met dit soort films. De hoofdrollen worden ingevuld door lenige vechters en menig gevecht ziet er dan ook erg degelijk uit.

Jah, ik heb me goed geamuseerd met deze Taiwanese kung fu flick. Een vlot en degelijk verhaal dat goed uitgewerkt wordt en heerlijke vechtscènes. De climax voelt wat kort aan maar kan er zeker en vast mee door. Toch blij dat ze dit soort films ooit op DVD hebben uitgebracht.

3.5*

Jaws in een meer

Met Shark Lake ben ik aan het einde van de Dolph Lundgren box gekomen die je tegenwoordig voor weinig geld kunt vinden in de budgetbakken van MediaMarkt. Niet meteen een box die enkel en alleen maar geweldige films bevat, maar als liefhebber van Lundgren is het wel tof om een aantal van zijn recenter werk in huis te hebben. Van deze Shark Lake verwachtte ik vreemd genoeg eigenlijk nog het meeste, ik had zin om hem eens in een compleet ander genre te zien maar dit had ik absoluut niet verwacht.

Want Shark Lake stelt weinig voor, heel weinig zelfs. De film is een 90 minuten durende rip-off van Jaws en andere soortgelijke haaienfilms en brengt werkelijk niets nieuw in dat specifieke subgenre. Ja, de haaien bevinden zich deze keer in een meer en daar stopt het dan ook qua "nieuwigheid". Verder is dit een film die compleet aan elkaar hangt met clichés, zelfs in die mate dat je perfect kunt voorspellen wie er het loodje gaat leggen, en daar komt dan ook nog eens bij dat de special effects dieptreurig zijn. Wanneer de suspense moet opgebouwd worden, dan gaat het nog een beetje maar eenmaal de haaien in vol ornaat te zien zijn.. Het ziet er werkelijk verschrikkelijk uit. Hier en daar probeert de film zelfs te knipogen naar Jaws (onder andere de 'we are going to need another boat' quote) maar dat oogt gewoon pijnlijk en absoluut onnodig. We weten ondertussen dat je (looking at you Jerry Dugan) Jaws hebt gezien vooraleer je hier bent aan begonnen, maak het niet erger.

Waarom dan toch nog die 1.5*? Tjah, dat vraag ik me vandaag ook af. Voor het overgrote deel is die score te wijten aan Dolph Lundgren, maar die begint pas halverwege een grotere rol in het geheel op te eisen. Natuurlijk is het wel tof om het hem eens te zien opnemen met zijn vuisten tegen een haai, maar ik ga het niet aanraden om puur voor die scène de film te gaan kijken. De hoofdrol is weggelegd voor Sara Malakul Lane en die probeert er overduidelijk het beste van te maken, maar kan ook niet meer doen dan werken met het materiaal ze heeft gekregen. Vraag me af of dat aan de actrice ligt (in de nieuwe Kickboxer reeks liep ze er ook maar wat verloren bij) of dat ik gewoon pech heb gehad met de films die ik tot nu toe van haar heb gezien. Het is in ieder geval niet haar eerste haaienfilm, want ze doet blijkbaar ook nog mee in Sharktopus. Lijkt me eigenlijk nog een leukere film dan deze, al geeft het gemiddelde geen goede indruk.

In ieder geval: fijn om Lundgren eens in iets anders te zien maar als dit het niveau is, dan mag hij terug wat meer in B-actievehikels komen opdraven. Hij houdt de film nog voor een groot stuk overeind, maar tegen dan is het kwaad al lang geschiedt. Vreemd dat hij dit mee heeft geproducet, dan moet hij er toch op een manier vertrouwen in gehad hebben..

1.5*

Terror runs deep

Ik ben nog niet zo lang geleden tot de conclusie gekomen dat ik films zoals Piranha 3D best wel kan waarderen. De onderwater horror kreeg de laatste een nieuwe revival en deze Shark Night 3D is een film die mee lift op het succes van het genre. Mij hoor je in ieder geval niet klagen want dit soort films blijft toch altijd enorm vermakelijk. Gisteravond hadden we wel zin in een cinema en vermits we Piranha in zijn volle glorie hadden gemist, wouden we die kans nu niet laten liggen. Na 11 euro lichter te zijn gemaakt (zo'n ticket wordt toch echt wel duur, zeker wanneer je studentenkaart nog eens vervallen blijkt te zijn) zaten we in een enorm kleine zaal met een grote verscheidenheid aan mensen.

Vooral een paar pre-teens die er bijlange na nog geen 16 uit zagen dus de twijfel sloeg al toe of dit wel een 16+ film was. Ach, ik heb in mijn tijd ook genoeg films in de cinema gezien waar ik eigenlijk niet binnen mocht (dat is het handige aan een broer hebben die 5 jaar ouder is) en daar komt dan ook nog eens bij dat het veel simpeler is geworden om een ticket te kopen met de computers. In ieder geval, gedurende de film werd me wel duidelijk dat dit niet een 16+ film was. Daarvoor zijn er te weinig afgebeten ledematen en dergelijke. Waar je bij Piranha 3D op een bepaald moment niet meer wist waar je moest kijken, is het hier allemaal nogal braafjes gehouden. Ook draait de film uiteindelijk compleet anders uit dan je vermoed. Er wordt een groep tieners geïntroduceerd die op een eiland alleen een feestje gaan bouwen. Je verwacht booze & titties maar dat is niet het geval. David R. Ellis beslist blijkbaar om geen nudity te gebruiken en dat is ergens wel jammer want misschien had de score dan wel hoger kunnen liggen. Hoewel de laatste zin nogal pervers klinkt, bedoel ik hiermee dat dit soort films meestal gepaard gaan met de nodige drank en occasionele drugs. Soit, als je je hier over geraakt dan krijg je gewoon een hilarische film voorgeschoteld. Waar Shark Night 3D dus een gebrek heeft aan bovenstaande, maakt het in stompzinnige acties gebied enorm veel goed. Het draait erom, zeker in het begin, om Malik naar een ziekenhuis te krijgen met zijn afgebeten arm. Om de een of andere onduidelijke reden is hij kunnen ontsnappen aan de haai en besluit later, als wraakactie natuurlijk, de haai aan te vallen met een speer. Inderdaad, een speer. Vanwaar hij het wapen heeft gehaald? Geen idee. Hoe hij er in godsnaam in slaagt om een haai in bedwang te houden met één arm en er ondertussen nog eens goed op bokst? Geen idee maar het is gewoon te hilarisch voor woorden. Dit soort films druipt van de onlogica maar ik vond het geweldig, al ben ik precies maar één van de weinigen. Voor de rest krijgen we een raar verhaal over een stel gestoorde types die bla bla bla. Niet echt enorm boeiend maar wel een leuke kapstok om de stompzinnigheden aan te hangen.

Geweldige cast heeft dit ook. Chris Carmack is zowat van mijn radar verdwenen na The O.C. maar speelt hier toch wel een geweldige hillbillie. Sowieso was heel dat groepje gewoon geweldig om naar te kijken met als kers op de taart de rol van Joshua Leonard als Red. Dit soort personages kun je nergens anders gebruiken dan in dit soort films en hier werkt het fantastisch. Een film als deze moet het natuurlijk ook wel hebben van de tieners en dat werkt hier ook perfect. Sara Paxton neemt de hoofdrol op zich en doet dat vrij degelijk maar ik had toch liever iemand als Katharine McPhee als leading lady gezien. Voornamelijk omdat ze een stuk knapper is maar ook omdat ze minder preuts overkwam en bij dit soort films is dat nu eenmaal wel een must. Leuk om Joel David Moore uit Chuck en Donal Logue uit Grounded for Life en dergelijke te zien verschijnen. Precies een acteur die nooit echt is doorgebroken maar wel altijd vermakelijke rollen heeft. 3D effect is trouwens ook nog wel vrij goed geslaagd, voor een keer vond ik het eens geen weggegooid geld.

Als je hier met de verkeerde verwachtingen naar gaat kijken dan kan ik begrijpen dat dit serieus tegenvalt. Ik had dat in het begin ook maar eenmaal de knop is omgezet, krijg je een heerlijk overdreven filmpje dat zich nergens serieus lijkt te nemen. De haaien zien er op zich redelijk uit maar het is de PG13 rating die ervoor zorgt dat dit niet hoger uitkomt. Ach, ik heb me toch goed geamuseerd.

3.5*

I can see why Rocky climbed up all the way here

Qua comics ben ik altijd wat meer een Marvel kind of guy geweest, maar dat betekent niet dat zij het alleenrecht hebben op degelijke comics. Bij zowat alle grote publishers zijn er goede (en slechte) dingen uitgebracht, maar op het gebied van films ben ik wel veel meer fan van hetgeen Marvel op het scherm heeft gebracht. DC heeft met zijn Extended Universe ook wel een poging gedaan, maar die scoren bij mij veel beter qua series. Ik merk ook dat ik de Marvel films getrouw in volgorde blijf kijken, maar dat de DC films maar zowat tevoorschijn komen wanneer ik er zin in heb.

Geen idee dan ook waar Shazam exact geplaatst moet worden in dat universum maar eigenlijk maakt dat ook niet veel uit. Met flink wat verwijzingen naar de andere films en hier en daar nog een fijne knipoog naar het bronmateriaal scoor je ten huize Metalfist altijd wel goede punten en Shazam is verder gewoon een vermakelijk niemendalletje. Kleurrijk, niet te depressief qua toon (I'm looking at you Zack Snyder) en de fun straalt er gewoon van af. Beetje vreemd dat net David F. Sandberg, toch een regisseur die voornamelijk is gekend van zijn horrorfilms, de regisseur is geworden maar hij maakt er alleszins een fijn geheel van. Ik heb wel een beetje mijn twijfels welk doelpubliek hij juist voor ogen had. Voor de meeste volwassen comicliefhebbers zal dit te kinderlijk zijn, voor kinderen zal dit dan weer net iets te donker zijn met de Seven Deadly Sins. In ieder geval, ik heb me er wel mee geamuseerd en uiteraard wordt er gehint naar een sequel aan de hand van wat after credits stukje(s). Ik ben benieuwd wat dat gaat geven.

Ik ben verder niet echt bekend met de comics van Shazam, maar ik hoop dat er op de een of andere manier voor wordt gezorgd dat we niet met 6 van die Shazam figuren zitten. Ik vrees dat dat toch wat overkill gaat worden in een film als deze. Zeker omdat je met Billy Batson/Shazam al genoeg drukte hebt. Wel fijn om Zachary Levi nog eens in iets te zien. Ik ben altijd grote fan geweest van Chuck, maar het lijkt wel alsof Levi sinds dan wat in de vergetelheid is geraakt. Hetzelfde kan gezegd worden van Adam Brody (The O.C!) die hier de Shazam versie van Freddy op zich neemt. Levi steelt de show en je voelt ook dat de film pas zijn vibe vind wanneer hij op de proppen komt. Met Mark Strong heb je nog wel zo'n typische fijne slechterik en eigenlijk valt alleen Djimon Hounsou als de Wizard compleet uit de boot. Normaal gezien een acteur die ik redelijk hoog heb zitten, maar hier voelde hij vooral als een karikatuur aan en niet in de goede zin van het woord.

Die DC reeks blijft enorm wisselend, maar ik heb de indruk dat ik meer feeling heb met hun luchtigere en kleurrijke films. Zo'n Aquaman vond ik in ieder geval ook wel de moeite. In ieder geval: laat die sequel(s) maar komen maar voor mij hoeft het niet perse dat dit echt onderdeel moet worden van de Extended Universe. Gewoon af en toe eens een verwijzing maken is goed genoeg.

3.5*

She good fighter?

Ik heb het altijd een vreemde titel gevonden, maar blijkbaar kon regisseur Mark Punt niets beter vinden dan een take-away eigenaar die bovenstaande vraag stelt aan één van de personages. Zal waarschijnlijk zijn om hier wat iets meer internationale allure aan te geven, maar dan waren er volgens mij toch betere titels te vinden. In ieder geval: de belangrijkste vraag is niet of iemand een goede vechter is maar wel of het een goede film is.

Daar zijn de meningen over verdeeld en ik begrijp waarom. Dit regiedebuut van Punt (die vooral faam maakte als producer en scenarist) heeft een aantal goede ideeën maar loopt vooral verloren in vreemde acties van de personages. Sowieso beetje raar hoe de focus eigenlijk meer ligt op Sabine en Dennis en niet op Sandra. Die is natuurlijk wel de spilfiguur in het geheel, maar doet uiteindelijk niet veel meer dan wat weglopen. Daar komt dan ook nog eens bij dat Punt nooit echt goed lijkt te weten welke richting hij wilt uitgaan met de film waardoor dit wat blijft schipperen tussen een drama over een vrouw die onterecht beschuldigt wordt van een misdaad, een kolderieke politiefilm met de twee idiote agenten die altijd in de luren worden gelegd en een heistfilm waar een heel plannetje wordt opgezet om de verzekering van een stel schilderijen te lichten. Daartussen passeert nog eens een sex-scene om de boel wat op te fleuren en tegen dan zijn de krappe 80 minuten alweer om.

She Good Fighter is meteen het filmdebuut van de twee hoofdrollen: Dagmar Liekens en Sophie Winters. Niet meteen actrices waar uiteindelijk veel van terecht is gekomen (van Liekens misschien nog net iets meer dan van Winters) en afgaande op de film is dat ook geen groot gemis. Ze doen het niet echt slecht, maar je voelt dat het toch allemaal wat onwennig blijft. Gelukkig treden er een paar oudgedienden op om hun een hart onder de riem te steken en met onder andere Herbert Flack en Stany Crets heb je wel een paar fijne acteurs ter beschikking. Tel daarbij dan nog eens kleine bijrollen van bijvoorbeeld Chris Lomme en Frank Aendenboom en je hebt wel een goede cast. Let vooral ook nog op de cameo van Daniela Somers (voormalig Belgisch lichtgewicht bokster en negenvoudige wereldkampioene boksen) als sparring partner en die ook verantwoordelijk was voor het trainen van Liekens en Winters.

Merkwaardig ook om Gaston Berghmans eens in een niet-komische rol te zien en hoewel zijn rol erg beperkt blijft, is hij wel één van de betere acteurs in de film. Tom Van Landuyt past als advocaat niet echt bij de rest van het gezelschap, maar kan er nog mee door. Dan vind ik het latere werk van Punt toch net iets interessanter als ik eerlijk ben.

3*

Minste film van Chi-Hwa Chen tot nu toe

Het was eindelijk weer tijd voor een Jackie Chan film te zien, het was er de afgelopen paar dagen niet van gekomen, en we gingen verder waar we gebleven waren. De derde keer dat Chen de regisseur was van een Jackie Chan film (Half a Loaf of Kung Fu had bij ons het jaar 1978 dus die hebben we eerder gezien) en ik had hier hoge verwachtingen van want Shaolin Wooden Men en Half a Loaf of Kung Fu waren erg vermakelijk en misschien wel het beste wat ik tot nu toe van Chan uit zijn jaren '70 periode had gezien.

En ook dit heeft overduidelijk zijn klasse maar Chen, de regisseur dus, gaat in de fout door een handvol erg irritante personages te introduceren. De namen mis ik vaak (geen ondertiteling en de Engelse dub was wederom niet van een enorm hoog niveau) maar mensen zoals het kleine meisje (die de dochter van een clan leider blijkt te zijn) zijn gewoon erg vervelend. Ook de slome goedzak die mee in de cel wordt gegooid met Chan is schijnbaar bedoeld als komische noot maar het komt werkelijk helemaal niet over. Het plot heeft op zich wel iets vermakelijk. Chan speelt Hsu Yin-Fung die in het bezit is van het legendarische 'Eight Steps of the Snake and Crane' boek dat ooit door 8 Shaolin meesters is geschreven. De meesters zijn echter mysterieus verdwenen en er wordt vermoed dat Yin-Fung er voor iets tussen zit. Je kunt de film dan ook in zo'n twee regels samen vatten maar dat is niet erg want dit soort films moet het sowieso hebben van zijn gevechten en Snake & Crane Arts of Shaolin heeft veel gevechten, erg veel zelfs. Vrij logisch ook als je beschouwt dat elke clan in China het boek voor zichzelf wilt hebben en op de meest random momenten Yin-Fung aanvallen. Tot nu toe klopt onze stelling ook nog altijd dat als een film opent met een gevechtscène, er ook veel gevochten zal worden doorheen heel de film. Vreemd trouwens om de muziek van Monty Python and the Holy Grail in diezelfde openingsscène te horen..

Snake & Crane Arts of Shaolin heeft dus zoals gezegd wel erg veel vechtscènes. Hoor je mij daar over klagen? Helemaal niet want hoe meer hoe liever maar het valt wel op dat, met uitzondering van het erg sterke eindgevecht, de rest van de gevechten nooit echt goed overkomen. Verschrikkelijk slechte regie bij vlagen want zelfs met het beeld zo gezet dat we zwarte randen hadden, vielen er nog personages buiten het beeld. Of wij hadden gewoon een erg verknipte versie, kan ook natuurlijk. Best wel jammer eigenlijk want hier had volgens mij wel meer in kunnen zitten. Chan ziet er hier ook het beste uit met die lange vlecht, blijft toch één van zijn leukste stijlen. Wat ook wel een pluspunt is, is dat Chan deze keer eens geen personage speelt dat langzamerhand kung fu leert maar het ineens al goed kan. Dit resulteert in vlotte vechtscènes maar iets meer afwisseling in de stijl van gevechten had gerust gemogen. Voor de rest zijn het dus meestal irritante bijrollen en daar ga ik niet verder op in gaan.

Het gevoel blijft overheersen dat hier meer in had gezeten. Chan vecht goed, was wederom weer stunt-coördinator, maar het wordt op den duur een serieuze overkill doordat er werkelijk geen enkel verschil is te zien tussen de gevechten doorheen de film. Alleen het eindgevecht is nog echt de moeite waard. De bijrollen zijn irritant, daar moet je het dus ook niet voor doen, maar over het algemeen is het nog wel vrij vermakelijk. Ik had alleen meer gehoopt.

3*