menu

Shall We Dance (1937)

Alternatieve titels: Geef Me 'n Kans! | De Dans naar het Geluk

mijn stem
3,23 (53)
53 stemmen

Verenigde Staten
Muziek / Komedie
109 minuten

geregisseerd door Mark Sandrich
met Fred Astaire, Ginger Rogers en Edward Everett Horton

Petrov (Fred Astaire) wil niet vertrekken uit Parijs voor hij zijn vrouwelijke collega aldaar heeft ontmoet en gekeken heeft of zij zijn toekomstige danspartner zou kunnen worden. Hij voegt een Russisch accent aan zijn al romaanse naam toe en probeert indruk op haar te maken. Ze ziet door zijn façade heen maar komt wel op dezelfde boot terecht, hetgeen goed uitkomt want het smoesje dat hij getrouwd zou zijn krijgt nu ogenschijnlijk invulling.

zoeken in:
Dick2008
Heb in het verleden een aantal Astaire/Rogers-films gezien maar deze kende ik nog niet. Toch weer één van de betere. Goeie muziek van George and Ira Gerwhin, zoals "Let's call the whole thing" over de Amerikaanse en Engelse uitspraak van woorden en "Slap that bass" swingt ook lekker. De muziek uit die films heb ik al jaren in de platenkast staan. Alleen die oude plaatjes van Fred Astaire duren maar rond de drie minuten en wat dat betreft duren de dansnummers in de film me vaak toch weer wat te lang.

De film kent dan ook weer de nodige pieken en dalen. Aan het begin maar vooral aan het eind. En de laatste dansscène was me dan ook een afknapper. Moet je van houden van dat ballet, en ik heb het dus niet over kundig maar over fiimvermaak. Verder wel een aardig genietbare film met een aantal vermakelijke scènes, zoals met die hondjes, al waren die met de pop ook grappig. En Edward Everett Horton doet het ook wel leuk.
Ik vond Ginger Rogers toen al een mooie en leuke actrice maar na het zien van deze film is mijn mening nog steeds niet veranderd en ze ziet er prachtig uit in haar steeds wisselende kleding. 3.0

2,5
Ge kunt het maar niet bedenken wat Hollywood allemaal bedacht om het duo Fred Astaire-Ginger Rogers op het scherm te brengen.
Nu ook is het plot erg dun en moet het komen van de muziek.
Toch wel merkwaardig dat veel van die songs, die de signature droegen, hier van Gershwin, maar soms ook van Cole Porter of Jerome Kern, wellicht ook Irving Berlin, via de film bij het publiek werden geintroduceerd (soms ging er een Broadwayshow aan vooraf) en Fred Astaire was hierbij een graag gehoorde romantische, soms komische ("They all laughed") uitvoerder.
Die songs werden evergreens. Frank Sinatra bijvoorbeeld zette in de jaren 50 er massaal op de plaat.

4,0
Mierzoete, maar toch wel erg fijne klassieker.

https://www.youtube.com/watch?v=zZ3fjQa5Hls

Prachtig.

avatar van BBarbie
3,0
Vrij routineus gemaakte dansfilm volgens het min of meer geijkte patroon van de Astaire-Rogers films. Niettemin toch wel aardig met als hoogtepunt het duet “Let's Call The Whole Thing Off” en de daaropvolgende rolschaatsscène.

avatar van Roger Thornhill
4,0
Fred Astaire die danst op de "industrial"-geluiden van de aandrijving van het schip of met als Ginger Rogers gemaskerde danseressen, Let's call the whole thing off met het duo dansend op rolschaatsen (en eindigend met een flinke val op het "gras"), humoristische (of voor de moderne kijker oubollig-komieke) rollen van Edward Everett Horton, Eric Blore (heerlijk fussy-correct) en Jerome Cowan, de luxe van oceaanstomers en chique hotels, en Peter P. Peters uit Philadelphia, PA die het ontroerende They can't take that away from me zingt – elegantie van een paar generaties geleden. "He gives her class and she gives him sex," zei Katharine Hepburn, en zo is het maar net. Eric Blore als Cecil Flintridge: "I'm in JAIL!" Edward Everett Horton als Jeffrey Baird: "Oh that's all right, we don't need you." Prachtig.

avatar van Onderhond
2,0
Een van de betere Astaire/Rogers films.

Op zich ook één van de langere, wat in vele gevallen niet zo'n geweldig goed teken is. Gelukkig wordt het dansende duo hier bijgestaan door Horton en Blore, twee komische talenten die tussendoor de vaart er goed inhouden en geregeld voor een droog momentje zorgen.

Vooral Horton springt er positief uit, een soort van oude Harry Dean Stanton die een leuk tegengewicht is voor Astaire. Blore moet het meer van de fysieke humor hebben, de scenes waarin de twee elkaar tegenkomen zijn in ieder geval hoogtepuntjes binnen deze film.

Qua dans is het het te verwachten gebeuren, qua muziek wat meer bekendere nummers voor mij. Volgens mij heb ik ze al eerder in films gehoord, al kan het ook dat ze hier ten huize Onderhond ergens op een LP rondslingeren.

't was de laatste film uit de reeks Astaire/Rogers. Een aangenaam duo die veelal dezelfde films maakten, maar daarin ook gewoon best bekwaam waren. Wie iets meer met de mode, muziek en dans van toen heeft, heeft aan deze films erg fijn vermaak, ik kon af en toe vooral genieten van de luchtigheid, de chemie tussen Astaire en Rogers en enkele komische momenten.

2.0*

Gast
geplaatst: vandaag om 15:12 uur

geplaatst: vandaag om 15:12 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.