Meningen

Had vanaf de eerste paar scènes bij deze film al het gevoel dat dit weinig ging worden, op de één of andere manier straalde er een soort amateurisme van af. Wellicht omdat de film opent met van die verschrikkelijke flashbacks over 'de tijd dat het gezin nog gelukkig was', op het niveau van één of andere Becel reclame. En vervolgens is de film een hele tijd niet vooruit te branden. Je hoop is dan gevestigd op het moment dat het kleine meisje tot leven wordt gewekt. Want kleine dode meisjes zijn immers altijd eng. Maar helaas, ook dan blijft Wake Wood de saaiheid zelve. Er wordt helemaal niets interessants met het uitgangspunt gedaan, het is gewoon anderhalf uur doorkabbelen tot de uiterst teleurstellende climax. Verder is de vertelling behoorlijk 'hak op de tak' korte scènes volgen elkaar in rap tempo op, maar eenheid zit er niet echt in en de timing is werkelijk om te janken. Een paar aardige momenten, daar is het ook volledig mee gezegd.

1,5 sterren.

Eén van de weinige films waarbij ik snap dat ie in 3D uit is gekomen. Robert Zemeckis is een prima verhalenverteller, maar heeft zich ook een tijdje met 3D animatie en motion capture beziggehouden. Dat leverde geen juweeltjes op, dus ging hij maar terug naar live action. In The Walk kan Zemeckis zich alsnog prima uitleven op digitale effecten, want een groot deel van The Walk is uiteraard green screen. Niet alleen omdat men Joseph Gordon-Levitt niet echt op een touw op die hoogte wilde zetten, maar ook omdat simpelweg de Twin Towers er niet meer zijn. Visueel komen er best een paar fijne hoogstandjes voorbij. Het is niet overal wonderschoon en soms is het zelfs echt niet om aan te zien (die vogel is één van de meest belabberde dingen die ik ooit gezien heb), maar hier en daar zijn de effecten behoorlijk overtuigend, dat je er bijna klamme handjes van krijgt.

Uiteraard gaat het dan om het moment dat Philippe op de kabel staat. Wie dat wil zien moet wel even geduld hebben, want eerst moet er een liefdesverhaaltje worden opgebouwd, moeten we uitgebreid weten hoe Philippe zijn fotograaf leerde kennen én zien we Ben Kingsley in de rol van knorrige mentor. Levitt en Kingsley zijn vooral aangehaald als grote namen, want dat twee Amerikanen zijn gecast in niet-Amerikaanse rollen slaat verder helemaal nergens op. Drama komt nu eenmaal iets minder over als je steevast het gevoel hebt dat je naar een aflevering van 'Allo 'Allo! zit te kijken. De acteurs - inclusief Kingsley en Levitt - doen verder wel hun best, maar geen komt verder dan gewoon prima degelijk acteerwerk, waarschijnlijk omdat ook hun personages niet bijster interessant zijn. Het meest interessante van The Walk is het verhaal hoe Philippe het voor elkaar kreeg om deze fantastische en illegale stunt uit te halen en dat deel voert Zemeckis ook best vaardig uit. Alles daaromheen is gewoon nogal suffig.

3 sterren.

Het is goed te begrijpen dat de wat oudere kijker vrij weinig kan met deze Walking with Dinosaurs 3D. Want de film is geheel gericht op de kleine kinderen. Het verhaal had uitstekend geheel zonder stemmen gekund; de ietwat oudere kijker zou het verhaal met gemak snappen zonder ook maar één zinnetje tekst en zou waarschijnlijk ook blij zijn met karakters die een keer hun mond houden. Want ja, die vogel die eveneens als narrator optreedt, houdt zelden zijn waffel. Maar het moet gezegd worden; als kinderfilm werkt Walking with Dinosaurs uitstekend. Een soort hedendaagse versie van Platvoet en zijn Vriendjes. Sterke visuals, mooi en simpel verhaaltje en het weet nergens niet te vervelen. De film is eigenlijk nergens eng, enkel hier en daar een tikkeltje spannend voor de allerkleinsten. Mijn neefje van 6 zat enkel op het puntje van zijn bioscoopstoel. En zijn oom vond het geenszins vervelend om deze film mee te kijken.

3 sterren.

Pixar's nieuwste project begint erg sterk. De momenten waarop de kleine WALL-E op Aarde rondloopt en spulletjes verzamelt in zijn lunchtrommeltje en naar zijn huis brengt zijn schitterend. De prachtige settings, de uitstekende geluidseffecten, het fantastische personage dat WALL-E heet en de rust en de stilte; de eerste drie kwartier zijn zonder meer Pixar's beste werk tot nu toe.

Het tweede gedeelte van de film is een heel stuk drukker en chaotischer en er komen ineens aardig wat nieuwe personages en sidekicks in het verhaal, welke lang niet allemaal interessant of komisch genoeg zijn. De film werd hierdoor in ieder geval een stuk minder sterk. Maar gelukkig zorgt Stanton ervoor dat de film, ondanks het kleine niveauverschil met het eerste gedeelte, niet schrikbarend veel inzakt of gaat vervelen. Ook het einde van de film is prima.

4 sterren.

Chicken Run was al erg leuk, maar deze Wallace & Gromit film vond ik zowaar nog leuker. De film is van tijd tot tijd werkelijk hilarisch, inclusief geestige woordspelingen, lollige dialogen en een vlot verhaal. En tja, het ziet er prachtig en goedverzorgd uit. Vooral de konijntjes waren erg leuk. Het is de makers ook uitstekend gelukt om de schitterende sfeer uit oude horrorfilms naar deze film over te brengen. The Curse of the Were-Rabbit bevat ook veel leuke knipogen naar klassiekers in dit genre. Heb er in ieder geval erg van genoten.

Ik hou het voorlopig even op 4 sterren.

Oh ja, dat Madagascar- voorfilmpje was overigens ook best lollig.

Een avondje ongegeneerd lachen? Of een avondje je bijzonder ergeren? Aan deze War of the Worlds heb je in beide gevallen een prima film te pakken. Het is een idioot wanproduct met in eerste instantie bijzonder slecht acteerwerk. Vooral het zoontje van Howell (dat in het echt ook zijn zoontje is) was irritatieverwekkend als geen ander. Maar goed, zijn vader deed het nu niet bepaald veel beter.

De effecten waren daarnaast ook van hilarisch niveau. Ik kan me niet voorstellen dat er een kijker is die níet hoeft te lachen als de tripods verschijnen. Begin me af te vragen of Howell's zoontje ook niet aangenomen was voor de special effects, want dit kan geen werk van volwassenen zijn geweest. Tja, en verder een script vol belachelijke gebeurtenissen, erg beroerde personages en de meest lachwekkende dialogen.

Voor het vermaak toch nog 1 ster. Maar verder ... oeh, wat was dit beroerd.

Als je Spielbergs War of the Worlds in een grafiek zou moeten weergeven, dan zie je een grafiek die met een rechte lijn naar beneden loopt. Zelden zie je een film die sterk begint zo afdalen naar een bedenkelijk niveau. Het hoogtepunt van de film is zonder meer de eerste 30 minuten. De personages zijn weliswaar niet heel boeiend, maar het gedeelte rondom de storm en de komst van de eerste tripod is erg sterk gedaan. Visueel interessant en de tripod met zijn duistere hoorn is een imponerend ding. Het levert een hoop uitstekend spektakel op, en ik vond vooral het stukje mysterie rondom die storm goed uitgevoerd. Je voelt erg goed de dreiging en de paniek, dat heeft Spielberg goed weten te vangen.

Maar dan gaat de film langzaamaan bergafwaarts richting de tweede akte. Het spektakel en de spanning steken af en toe nog zeker de kop op, maar het familiedrama lijkt steeds belangrijker te worden, waarbij koste wat kost moet worden aangetoond dat Cruise een slechte vader is. In een paar kleine momenten - waaronder in de keuken als hij broodjes wil smeren voor zijn kroost - is dit nog best aardig, maar het wordt allemaal steeds vervelender. Gaandeweg in alle paniek zien we hoe Cruise - aan de hand van een medaille en wat slaapliedjes - zijn dochtertje niet goed kent. En ook zijn zoon blijft maar opmerken dat hij 'er nooit is'. Je bent telkens blij als er weer chaos ontstaat door de tripods en buitenaardse wezens, want het drama begint snel te vervelen. De film komt zelfs tot stilstand als Cruise gaat schuilen bij Tim Robbins; die sequenties duren allemaal veel te lang.

Zo goed als het eerste half uur wordt het nooit meer, maar gelukkig kent ook de tweede akte nog genoeg spannende en goed uitgevoerde scènes. Maar rond het einde gaat de film echt flink de mist in. Het boeit me niet dat het ook in het bronmateriaal zit, maar elk script waarin bijna letterlijk staat "en toen gingen alle aliens dood door een bacterie. Einde." is gewoonweg slecht. Een tikkeltje meer creativiteit was wel prettig geweest, dit voelt als een enorme anti-climax. En alsof dat nog niet genoeg is doet Spielberg er zelf ook nog een flinke schep bovenop door die zoon aan het einde nog te laten leven en hem zijn vader in de armen te vallen. Oef! Pijnlijk en enorm jammer dat een film die zo hoopgevend begon zo moet aflopen. Spielberg bewijst met War of the Worlds dat hij prima in staat is goede actie en spannende sequenties neer te zetten, maar hij moet echt nodig stoppen met al die ellendige zoetigheid.

3 sterren.

Het blijft toch jammerlijk als grote filmmakers van de jaren '70 en '80 zich na een hoop grote filmklassiekers onderuit gaan met hedendaagse projecten. Zo levert een Tobe Hooper sinds de jaren '90 enkel matige rommel, slaat George Romero met zijn nieuwe Dead trilogie de plank volledig mis en heeft Wes Craven met My Soul To Take ook één van de meest belabberde horrorfilms van de laatste jaren afgeleverd. Ik hoopte ontzettend dat John Carpenter een ander verhaal zou zijn. De maker van meesterwerken als The Thing, Escape from New York, Halloween en They Live keert na vele jaren weer eens terug met een lange speelfilm en de verwachtingen waren vrij hooggespannen. Helaas weet ook Carpenter nergens het niveau van zijn eerdere films te halen. Hij komt niet eens in de buurt.

The Ward is van opening tot climax een bijzonder standaard filmpje, bij alles krijg je het idee het al veel vaker te hebben gezien. Van de nogal flauwe verschijning van het spookmeisje tot de inmiddels zeer uitgekauwde 'verrassende' ontknoping, het heeft allemaal een hoog 'been there' gehalte. Vooral storend is het gebruik van talloze goedkope schrikeffecten. Nooit gedacht dat de man die in Halloween nog zo geweldig spanning wist op te bouwen met die gemaskerde man, die enkel stil tussen een stel witte lakens stond, zoveel gebruik zou maken van goedkope 'BOEM! Er staat iemand achter de deur' trucjes. Ze werken dan ook zelden en de sfeer en, vooral, spanning zijn erg ver te zoeken. Verder is ook de editing echt verschrikkelijk slecht. De film is een nogal rommelige aaneenschakeling van korte shots en scènes, die erg lelijk aan elkaar worden geknoopt met een dissolve- effectje.

Uiteraard is het makkelijk de film naast de oude films van Carpenter te leggen en de film op die basis af te kraken, maar het is uiteraard niet enkel Carpenter's schuld. The Ward stelt grotendeels teleur door het matige script van de gebroeders Rasmussen. Vooral op het gebied van de karakters. Met het basisidee had veel gedaan kunnen worden wat betreft de personages, maar de eendimensionale figuren in The Ward werken vrijwel enkel op de zenuwen. De heldin, de vervelende bitch, het (zeer irritante) bange meisje, de strenge zuster, de vriendelijke maar tevens mysterieuze dokter; elk clichématig karakter is present. Ook op dat gebied niets nieuws onder de zon. Al met al telt The Ward een handjevol aardige momenten en is over het algemeen gewoon een matig horrorfilmpje zoals ze er zoveel zijn. Het meest pijnlijke hier is echter dat de naam van John Carpenter eraan is verbonden. En dan verwacht je toch iets van bovengemiddeld niveau. En dat is dit absoluut niet.

2 sterren.

Honderdzestig minuten en nog voelt Watchmen erg gehaast. Snyder heeft dan ook heel veel te vertellen en dat komt de film niet overal ten goede. Een hoop personages passeren de revue, maar gek genoeg zijn er maar bar weinig echt boeiend. Vooral die aardappelzak van een Dr. Manhattan krijgt de meest slaapverwekkende scènes. Zo is dat hele gedoe op Mars alles behalve interessant en ook zijn quasi-intelligente uitspraken gaan bijzonder snel vervelen. Wat ook snel verveelt is het gebruik van slowmotion in elke godganse scène. Ik bedoel, af en toe kan het best goed werken, maar genoeg is genoeg.

Twee karakters zorgen echter gelukkig voor wat leven in de brouwerij. The Comedian is een leuk geschift karakter, maar de show wordt gestolen door Rorschach, een stijlvol en mysterieus karakter dat er zonder twijfel met de beste scènes en one-liners vandoor gaat (het gedeelte met hem in de gevangenis is zonder meer het beste van de film). Verder is het zeker te waarderen dat Watchmen eens iets anders doet en zich weet te onderscheiden van de 'normale' superheldenfilm. Een amusant, kleurrijk en lekker over-the-top achtbaanritje is het dus zeker, maar hij slaat op bepaalde momenten de plank jammer genoeg behoorlijk mis. Zoals de neus van Nixon.

3,5 sterren.

Zoals gewoonlijk is ook deze komedie met Sandler nergens hoogstaand of hilarisch. Maar gelukkig ook niet het slechtste werk van de komiek, The Waterboy was van tijd tot tijd nog best geestig. Gewoon een hele reeks domme, lompe grappen waar een aantal nog wel aanslaan. Vond die idiote boer waar niemand een reet van kon verstaan nog wel het leukst, eigenlijk.

Voordeel van de twijfel. 3 kleine sterren.

Sterke animatiefilm met een uitstekend plot en een bijzonder sfeertje, mede dankzij de sterke muziek. Bright Eyes is en blijft toch een erg mooi nummer. Verder valt het tempo op, welke veel en veel lager ligt dan de gemiddelde hedendaagse (Disney) animatie. Erg leuk om eens gezien te hebben.

3,5 sterren.

Bijzonder vermakelijke horrorkomedie, die bol staat van de vele knipogen en odes. Zonder in een flauwe parodie te veranderen komen de meest bekende personages uit de horrorwereld voorbij. Van de grafkelder van de mummie naar de kelders van Dracula en van een zwaar behaarde John Rhys-Davies naar zwart-wit beelden en lopende lijken van George A. Romero's klassieker. Voor de liefhebber van het genre in ieder geval erg leuk om te zien.

Verder heeft Anthony Hickox (die naast Hellraiser III ook het vermakelijke vervolg op Waxwork regisseerde) een prima combinatie van horror en komedie gevonden. Want hoewel de horror (op een enkele scène na) redelijk tam is en de humor soms aardig voorspelbaar of een tikkeltje flauw, de mix die Hickox hier laat zien is toch prima geslaagd. Ideaal voor een avondje geestige jaren '80 horror met een flinke knipoog.

3,5 sterren.

Heb deze film (in Nederland bekend onder de titel Space Shift) voor een prikkie aangeschaft en moet zeggen dat de film mij flink is meegevallen. In ieder geval een best leuk filmpje tussendoor, van de regisseur van de derde Hellraiser film.

Ik heb het eerste deel nog niet gezien (hoewel ik daar nu inmiddels wel erg benieuwd naar ben geworden), maar achteraf gezien maakt dat maar weinig uit. Van het verhaal moet dit vervolg op Waxwork het namelijk niet echt hebben; de film springt voornamelijk van de hak op de tak. Maar er is één ding waar Waxwork II erg goed in slaagt en dat is vermaken. Zoals Kungfuzombie al aangeeft bevat deze film een hoop geweldige spoofs van onder andere Nosferato en Dawn of the Dead. Daarnaast hebben toppers Bruce Campbell en George 'Buck' Flower erg leuke bijrollen en maken de film nog een tikje leuker. En nu op naar het eerste deel.

3 sterren.

Aardige film, maar vraag me af hoe lang het allemaal zal blijven hangen. Ondanks goed gemaakt, The Way Back heeft in ieder geval niet erg veel indruk gemaakt. De meeste karakters worden niet echt ingekleurd en blijven wat oppervlakkige personen. Met als gevolg dat er maar een paar boeiend zijn en de rest er wat magertjes uitgewerkt bijloopt. Daarnaast is de verdeling in mijn ogen wat scheef; de eerste momenten van de tocht lijken tot in detail te worden vertoond, maar tegen het einde gaat het in grote stappen. Qua acteren of make-up zat het wel goed wat betreft de pijn van de karakters, maar de vertelwijze werkte niet altijd mee. Verder ziet de film er prima uit, maar ook daarin wordt het allemaal niet echt bovengemiddeld. Ed Harris is zoals altijd erg sterk, de rest van de cast doet het prima. Maar zoals gezegd, ik ben benieuwd of ik morgen deze film nog fatsoenlijk terug kan halen.

3 sterren.

Erg sympathieke film, deze tragikomedie annex familiefilm. Geschreven en geregisseerd door het duo dat Roddy en Lewis speelt in de film, ook wel de schrijvers van The Descendants. En dat valt te zien, de film is redelijk in de stijl van The Descendants of een Little Miss Sunshine. Die laatste komt misschien ook vooral vanwege de aanwezigheid van Steve Carell en Toni Collette. Maar The Way, Way Back richt zich toch iets meer op een jongere doelgroep en dat doet ie goed. Het is allemaal weliswaar ietwat simplistisch, met soms net iets te eendimensionale of platte karakters en kinderlijke elementen, maar het geheel werkt wel. Het resultaat is een vrolijke, kleurrijke en spontane film met een uitstekende cast, met Sam Rockwell als de man die show voornamelijk steelt. Heb me in ieder geval bijzonder goed vermaakt met deze Little Miss Sunshine meets The Sandlot.

3,5 sterren.

In mijn herinnering was Wayne’s World altijd hilarisch, maar sommige komedies blijken achteraf toch iets minder geestig dan je dacht. Ik zie hier vooral komieken iets te hard hun best doen en dat resulteert eigenlijk zelden in iets hilarisch. Mike Myers doet zichtbaar moeite om grappig te zijn, terwijl hij het minst leuke personage van de twee moet vertolken; hij is de Adriaan/Bert/Ernst van het duo, die ook nog eens de held van het verhaal moet zijn. Carvey is iets geestiger, maar het duo wordt eigenlijk weggespeeld door hele korte bijrollen, die veel grappiger zijn. Ed O'Neill is bijvoorbeeld honderd keer grappiger in zijn paar seconden dan anderhalf uur gekke bekken van Mike Myers. Eigenlijk net als een Rob Lowe, Kurt Fuller of Alice Cooper. Er zitten best wat sympathieke grappen in de film, maar het is geregeld ook te dommig en kinderachtig.

Vooruit, 3 sterren.

Een komedie-vervolg, een jaar na een hele grote hit; dan weet je vaak wel wat je kunt verwachten. En ook Wayne’s World 2 is op veel vlakken een herhalingsoefening van de eerste film. Alleen is Rob Lowe vervangen door Christopher Walken en Aerosmith neemt het over van Alice Cooper. De rest blijft eigenlijk hetzelfde; Mike Myers doet weer anderhalf uur z’n best om grappig te zijn, terwijl de kleine bijrollen vele malen komischer zijn en Myers geregeld irritant wordt. Sommige grappen zijn een brede glimlach waard en zelfs de puberale ongein heeft soms z’n charme, maar veel grappen zijn toch net iets te infantiel.

3 sterren.

Een vrouw staat op het punt om te bevallen, haar moedige man vecht ondertussen voor zijn vaderland. Brave kinderen bidden, vrouwen wachten eenzaam thuis en soldaten vertellen in hun laatste adem dat ze trots zijn dat ze voor hun Amerika mogen sterven. De vlag van dit land wappert hevig onder een mopje vioolmuziek en terwijl een explosie in slowmotion wordt bewonderd door een groep huilende soldaten, horen we een panfluit als een gewonde soldaat afgevoerd.

Pijnlijke film, waarin ik me steeds maar weer afvroeg of ik de film toevallig niet al eens gezien had. Alle clichés uit het genre komen voorbij zetten en het wordt allemaal afgrijselijk sentimenteel gebracht. Beetje niveau Pearl Harbor en World Trade Center. De personages zijn bordkartonnen, oninteressante figuren en meeleven zit er absoluut niet in. Enkel Elliot was nog wel geinig. Verder zag alles er prima verzorgd uit, maar daarmee heb je nog geen goede film. Ben de film morgen waarschijnlijk alweer vergeten.

1,5 sterren.

Matige en vergezochte romkom met álle nodige clichés weer van de partij. Een film die op zich best vlot begint, maar waar het moralistische geleuter al snel weer bij moest worden gehaald. Want stel je toch voor dat we een komedie maken waar je enkel om kunt lachen. Ook de personages zijn wandelende clichés, er valt maar weinig lol te beleven met al die acteurs op automatische piloot.

Wilson is en blijft imo een erg matig acteur, hoewel hij me hier nog wel meeviel. Het is Vaughn en zijn irritante spel waar ik echter al snel zat van was. En op zich zat er best potentie in dit uitgangspunt, maar er werd veel te weinig mee gedaan. De geslaagde momenten zijn op één hand te tellen, grotendeels van de grappen slaan totaal niet aan. En tja, als je in het eerste kwartier al tot in detail kan voorspellen hoe de film verder zal verlopen, is er toch iets mis.

Voor een paar vermakelijke momenten toch nog 2 kleine sterren.

Flauw, lomp, schreeuwerig en suf, maar ergens ook charmant en erg aanstekelijk. De twee hoofdpersonen - en vooral McCarthy - zijn een beetje vervelende schreeuwlelijkerds, maar de slapstick is toch vrij geestig, mede door de lompheid. Ook alle props naar Terry Kiser - die ik vooral ken als de evil psychiater uit Friday the 13th 7: The New Blood - en de stuntmannen die Bernie vertolken. Kiser is eigenlijk behoorlijk indrukwekkend als dooie. Ik bedoel, een lijk spelen in Baanjer kan iedereen, maar deze dode spelen vergt toch wel veel skills. Alle geslaagde grappen hebben dan ook betrekking tot dode Bernie, hoewel een over de top Don Calfa met z’n herkenbare uitpuilende ogen af en toe ook wel geestig is. Qua timing en actie doet regisseur Ted Kotcheff - maker van First Blood - best goede dingen. Want Weekend at Bernie’s mag dan dom zijn, het valt wat mij betreft in die redelijk unieke categorie ‘erg leuk dom’.

3 sterren. En een halfje extra voor ondode Kiser.

Weird Science, weer zo'n gezellig en onschuldig John Hughes feelgood- filmpje. Nergens echt hilarisch en zeker niet Hughes' beste werk, maar het zit allemaal leuk in elkaar en kijkt ook lekker weg. Verder doen de acteur (met name Michael Hall) het leuk en de bijrollen van onder andere Paxton en Berryman zijn erg geinig. De TV-serie uit de jaren '90 was vroeger overigens ook best amusant.

3,5 sterren.

Amusant filmpje met een beetje een Coen- sfeertje. Op de cast is echt niets aan te merken (dat gaat ook moeilijk met toppers als Michael Jeter, William H. Macy, Sam Rockwell en George Clooney in dienst) en sommige scènes en dialogen in de film zijn gewoonweg hilarisch.

Dit geldt helaas niet voor de hele film, want de film wil hier en daar (met name halverwege) nog wel eens inzakken. De film bevat een aantal erg komische hoogtepunten, maar weet dit niveau niet vast te houden. Desondanks is dit een amusante komedie, die niet weet te vervelen.

Ruim 3 sterren.

Sterk portret van hardwerkende boerin Hinke, die haar best doet voor haar dementerende moeder te zorgen op het platteland. De film komt met een reeks mooie shots, een paar aangrijpende momenten en geeft je een goed beeld van het leven van moeder en dochter, mede door de fly-on-the-wall aanpak van de regisseur. Weinig toeters en bellen, gewoon een oprecht portret.

3,5 sterren.

"Contact us today, or see your travel agent. Boy, have we got a vacation for you."

Uitstekende, vermakelijke en erg goed gemaakte science fiction. Het hele uitgangspunt is geweldig, maar ook de uitwerking viel me verre van tegen. Benjamin en Brolin spelen prima rollen en Brynner is ook voortreffelijk als de koele Gunslinger. De film bevat zowel humor als spanning, de (make-up) effecten zagen er prima uit en de korte speelduur zorgt ervoor dat je je ogen geen seconde van het scherm af kan houden.

Erg geslaagde film. 4 dikke sterren.

Viel me nog erg mee, zeker het eerste uurtje. Eigenlijk interesseerde het hele gedoe rond Kutcher en Diaz me totaal niet, maar de bijpersonages zijn toch erg leuk om te volgen. Rob Corddry en met name heerlijke droogkloot Zach Galifianakis (die vent met die baard) waren bijzonder geestig. Verder is What Happens in Vegas een erg voorspelbare, maar bovenal gewoon vlotte en kleurrijke hap-slik-weg film. Het moralistische cliché geneuzel aan het einde was dan wel onvermijdelijk, maar deed toch erg veel afbreuk aan het geheel.

3 sterren. Voornamelijk voor Dave the Bear.

Een beetje een twijfelgeval, dit. Aan de ene kant kent de film een paar leuke plaatjes, een portie prima acteerwerk en redelijk wat effectieve schrikmomenten. Aan de andere kant is de film behoorlijk langdradig en ook flink oorspelbaar. Een heel stuk minder clichés en veertig minuten van de speelduur hadden de film goed gedaan, denk ik.

3 sterren.

Wow, dit was liefde op het eerste gezicht!

Ik had wel gedacht dat ik hier iets mee zou kunnen, maar dat ik non-stop heb zitten schaterlachen bij een film is lang geleden. What We Do in the Shadows - wederom bevestiging dat de beste horrorkomedies uit Nieuw-Zeeland komen - is creatief, speels, krankzinnig en boven alles hilarisch as fuck. Vanaf de eerste seconden wisselen gortdroge dialogen, heerlijke visuele grappen en lekkere flauwe ongein zich in een moordend tempo af. Er is uiteraard niets zo persoonlijk als humor, maar voor mij waren praktisch alle grappen die werden afgevuurd in What We Do in the Shadows raak. De personages zijn stuk voor stuk memorabele typetjes, de grappen gaan van hoogstaand en vindingrijk - alles met een spiegel - tot hilarisch flauw en de film verveelt werkelijk waar geen seconde. Had een paar uur na het kijken nog steeds een grijns op mijn smoelwerk.

5 sterren.

Hoe amusant ik deze film ook vond, ik blijf er toch bij dat dit verhaal met gemak in slechts 90 minuten verteld had kunnen worden. Ik denk zelfs dat de film dan nog wel wat sterker was geweest, want hier en daar weet What Woman Want behoorlijk in te kakken en gaat te lang door. Maar goed, verder is het idee erg leuk en zeker in het begin wordt het allemaal goed uitgevoerd. Paar sterke grappen, geestige bijrolletjes en met name een leuke rol voor Gibson.

3,5 sterren.

What's Eating Gilbert Grape, een schitterend stukje drama. Het acteerwerk is ontzettend goed, met name dat van Depp en DiCaprio. En met leuke bijrollen voor onder andere Reilly en Glover. Ook de muziek in de film is, evenals de settings, gewoon super. En ook bevat de film een paar werkelijk prachtige geschoten plaatjes. En wát een sfeer ook, overigens. Film weet nergens ook maar een moment saai te worden, het boeit van begin tot eind.

4,5 sterren.

En verbetering op dat wanproduct Holiday in the Sun en stiekem net ietsjes beter dan Our Lips Are Sealed. Maar goed, dat zegt verder nog verrekte weinig. Het einde van de film is al bekend als de film nog niet eens is begonnen, alles is weer zo cliché en voorspelbaar als maar kan. Film is hier en daar nog redelijk amusant, maar daar is het ook wel mee gezegd.

2 sterren. En die Olsens hebben geluk, ik ben in een goede bui.