Meningen

Veel kleur. Veel creativiteit. Bijzondere creaties. Sfeervolle pianomuziek. En een hoog aaibaarheidsgehalte. De eerste minuten van Ponyo laten al zien dat de standaard- ingrediënten van Ghibli weer aanwezig zijn. En toch is Ponyo niet het beste dat ik van Miyazaki en zijn studio heb gezien. Ponyo doet eigenlijk alles wat het moet doen, maar vond het allemaal net niet het niveau van een Mononoko of Tortoro halen. Bepaalde elementen, zoals die massa onderwater- creaties of de band tussen Sosuke en Ponyo waren geweldig om te zien, maar op bepaalde vlakken deed de film me weer iets minder. Maar goed, een mindere Miyazaki is nog steeds alles behalve slecht. En ook Ponyo was wat dat betreft weer erg leuk.

3,5 sterren.

Een Alien ripoff van Roger Corman waarin Freddy Krueger, Captain Spaulding en de moeder van Laura Palmer zich in een ruimteschip bevinden die is ontworpen en aangekleed is door James Cameron en Bill Paxton. Maar verder is Galaxy of Terror eigenlijk niet zo heel boeiend. Hier en daar wat lekkere knulligheid, een paar best aardige effecten en een prima cast, maar echt blijven hangen doet deze film niet. Het is vrij traag in opbouw, met vooral een grote hoeveelheid donkere shots van lopende bemanningsleden en net iets te weinig actie en vermaak.

2,5 sterren.

Prachtige film, heb er erg van genoten.

Het plot is goed uitgewerkt en weet met gemak twee uur lang te boeien. Je blijft raden hoe het nu precies in elkaar steekt en het is naar mijn mening ook redelijk goed gelukt om het einde als een verrassing te laten komen.

Het acteerwerk is ook erg goed, Michael Douglas is gewoon perfect gecast voor de rol. Maar ook op de rest van de cast is eigenlijk niets aan te merken. Fincher's manier van filmen werkt ook ontzettend goed, hij zorgt voor een prettige sfeertje.

Al met al 4,5 sterren voor The Game.

Heerlijk warme en sympathieke film, dit. Vele malen beter ook dan ik in eerste instantie had gedacht. De film grijpt je meteen vast, laat je lachen en meegaan met de karakters en laat je pas ver na de eindtitels weer los. Lekkere gortdroge personages en situaties (die lijsten aan de muur bij de dokter!) en prima acteerwerk. Zach Braff is erg sterk en Natalie Portman is ook fenomenaal (en tevens bloedmooi). Verder ook leuke bijrollen van onder andere Ian Holm en Rob Leibman. Daarnaast ziet de film er visueel grandioos uit, bevat een overheerlijke soundtrack en is over het algemeen gewoon optimaal genieten.

Voorlopig gewoon de volle 5 voor Garden State.

Soms is het bewonderenswaardig hoe ver men van het bronmateriaal af kan zitten. Garfield is een geweldige strip met - meestal - drie kaders over een luie, sarcastische kat en zijn sullige baas. De film Garfield is 80 minuten kwelling. Breckin Meyer is geen slecht acteur, maar hij is alles behalve de sul die Jon hoort te zijn. En terwijl de oorspronkelijke Garfield enkel zijn krat uitkomt om te eten, zien we hem hier de halve film dansen en swingen. Ongetwijfeld leuk voor de kids, waar de film ook duidelijk voor is gemaakt. Stem van Murray is nog de beste keuze, die er een klein cynisch kantje aan geeft. Maar verder is de film vooral vervelend en bovenal totaal niet grappig. Het grappigste aan de film is het feitje dat Bill Murray 'ja' zei tegen de film omdat hij dacht dat Joel Coen ermee te maken had. Maar dit bleek Joel Cohen te zijn.

1,5 sterren.

Zoals te verwachten zeker niet zo vermakelijk als het eerste deel. Hier en daar zit een vermakelijke scène of een geinig 'en lekker fout' momentje, maar het lukt de makers niet om de hele film boeiend te houden. Daarnaast mist de film de sfeer van het origineel. Leuk geprobeerd en toegegeven dat het hier en daar best een amusante kant heeft, maar meer dan dat is het niet.

2 sterren.

Prima film met prachtige animaties en schitterende muziek (hoewel voor mijn gevoel hier en daar net iets te aanwezig). Toch wist de film me nergens echt weg te blazen, zoals eerdere Ghibli's dat wel hebben gedaan. Het plot wist niet overal te boeien en zeker na een drie kwartier begon de film voor mijn gevoel wat in te zakken. En ik miste, zo verwend als ik dankzij Ghibli inmiddels ben, toch wat magie en een paar leuke, boeiende karakters. Enkel de slechterik was imo een leuk personage.

De finale wist voor mij dan ook redelijk wat goed te maken, daar zaten een paar voortreffelijke momenten bij. Echt geweldig wil ik de film (op de voortreffelijke animatie en muziek na, dan) niet noemen, maar een geslaagde en hier en daar erg vermakelijke Ghibli was dit zonder meer wel. Ben in ieder geval best benieuwd naar het volgende project van zoonlief Miyazaki.

Voorlopig een 3,5 sterren voor Earthsea.

Veruit de sterkste film van de Duivelse Dilemma's serie uit 2011. Het spel van Elsie de Brauw is fenomenaal, ze speelt een zeer overtuigende hoofdrol. Sowieso valt de geloofwaardigheid van de dialogen en het handelen van de personages op, dat is zonder meer sterk gedaan. Het script van Geloven is slim geschreven en het onderwerp is goed uitgewerkt zonder allerlei onnodige zijtakken of oninteressante subplotjes. Gewoon simpel, strak en klein gehouden, en dat werkt juist sterk. Een fijn en effectief drama, wat mij betreft één van de betere van Nederlandse bodem.

Hele ruime 3,5 sterren.

Waar je bij veel bioscoopfilms van meer dan twee uur hoopt dat ze wat korter worden, is dit eens de andere kant; een film van een half uur, die van mij prima een uur mocht duren. Los van de uitvoering is het concept al interessant; een confronterend gesprek - en naar het schijnt één van de vele verhoren - met Albert Gemmeker. Interessant omdat je al vrij snel voelt dat de man een kwaadaardig monster is, maar je tegelijkertijd niet zeker weet hoeveel hij nu eigenlijk wist. Regisseur Robert Schinkel en vertolker Michael Epp maken hem in zijn correctheid en netheid een vrij hatelijk figuur, maar zetten ‘m gelukkig niet teveel neer als een stereotype schurk. Het is niet ongebruikelijk dat in - dit soort - films de slechterik een Hannibal Lecter of James Bond-schurk wordt. Schinkel zorgt dat zijn personages mensen blijven en dat is fijn.

Ook Jacob Derwig speelt sterk, hoewel dat iets te netjes articuleren van zijn teksten me altijd een beetje tegenstaat in Nederlandse films; geeft soms iets teveel een toneel-vibe. De derde aanwezige in de verhoorkamer - gespeeld door Eelco Smits - heeft niet echt veel te doen en zijn rol is zelfs zo onbelangrijk dat ze voor de poster hem maar hebben gevraagd of ie even weg kon gaan. Het gaat immers ook om die twee mannen en dat had nog best een tijdje door mogen gaan. Gemmeker is een sterke film, gedragen door twee prima acteurs en een goed script. Beelden ten tijde van de oorlog zijn vaak indrukwekkend, maar het gebruik van de shots van Westerbork, waar de film mee afsluit, zijn extra aangrijpend, door het verhaal wat eraan vooraf ging. Sterke keuze om zo te eindigen.

4 sterren.

De regisseur van A Nightmare on Elm Street 2: Freddy's Revenge maakt een TV-film over sommige mutanten uit de X-Men. Het zou een pilot moeten worden voor een televisieserie, maar die kwam er nooit. Slechts enkele jaren later zou Bryan Singer de X-Men een waardige boost geven met een succesvolle filmfranchise. Het is niet moeilijk om te zien waarom deze TV-film geen succes werd.

De personages zijn vrij futloos en de meeste hebben nogal onduidelijke - en vrij nutteloze - krachten. Maar het acteerwerk en de dialogen zijn vooral zo shitty als maar zijn kan. Eigenlijk is Matt Frewer de enige die de show steelt met zijn compleet over de top Jim Carrey imitatie. Carrey was in deze tijd natuurlijk enorm populair, dus dan is Frewer de perfecte goedkopere keuze. Hij is het lichtpuntje, want zijn krankzinnige geschmier is honderd maal beter dan de rest van de zoutzakken om hem heen. Verder is het een soort X-Men meets Nightmare on Elm Street/Inception, hoewel dat een stuk toffer klinkt dan de uitvoering uiteindelijk is geworden. Generation X is iets dat je direct weer kan vergeten en eigenlijk gebeurt dat ook meteen nadat je deze TV-film hebt gezien.

2 sterren.

Alle positieve reacties ten spijt, ik kon hier eerlijk gezegd het briljante totaal niet van inzien. Er zit veel in het oorspronkelijke uitgangspunt om een speelfilm omheen te bouwen, maar ik kreeg niet de indruk dat de makers enige moeite deden om het ook maar op een beetje interessante manier te vertellen. Alsof een aardig uitgangspunt voldoende is voor een geslaagde film.

Voor de acteurs geldt eigenlijk hetzelfde principe; een paar sterke acteurs aannemen is altijd goed, maar geef ze dan niet zulke duffe, kleurloze karakters om te spelen. Daarnaast valt er bij Geronimo: An American Legend op visueel gebied ook praktisch niets te beleven. Ik kan me wat dat betreft best voorstellen dat mensen met een fascinatie voor dit onderwerp zich prima vermaken, maar ik vond het al met al maar een erg magere bedoening. Jammer.

2 kleine sterren.

De DVD lag al een tijdje hier in de kast en gisteravond eindelijk de tijd genomen om deze in de speler te schuiven. De verwachtingen waren inmiddels best hoog, maar een teleurstelling was de film zeker niet. Grotendeels van de shots (zeker tegen het einde zitten een paar prachtige plaatjes) zijn werkelijk fenomenaal, de sfeer is uitmuntend en de uitvoering is simpel, maar erg effectief.

Vooral bijzonder hoe je als kijker bijna hetzelfde gevoel krijgt als de twee Gerry's; wanneer komt er een einde, hoe lang gaat dit door? Een gevoel dat ik zeker wel eens heb bij een film, maar nog nooit op een positieve manier als bij deze. Kan me best voorstellen dat men dit bijzonder saai vindt, maar ik kon met de karakters meeleven en ondertussen genoot ik met volle teugen van een aantal prachtige shots. Vervelen zat er voor mij eigenlijk niet bij. Blijft knap hoe film je soms zo'n bijzonder dubbel gevoel kan geven.

4 sterren.

Fantastisch! Een film waar je in moet gaan met zo weinig mogelijk voorkennis. Gebaseerd op de trailer, poster en titel had ik eigenlijk nog steeds geen idee welke kant de film nu op zou gaan. En zelfs gaandeweg de film vroeg ik me steeds af; waar gaat het nu naar toe? Alles is namelijk bijzonder intrigerend, maar Jordan Peele vertelt alles steeds beetje bij beetje, waardoor je zelfs tegen het einde nog voor kleine verrassingen staat - zonder te voelen als een geforceerde twist. Het is daarnaast bijzonder knap hoe Jordan Peele zoveel genres weet te mixen, ik heb zelden horror en komedie zo sterk gemixt zien worden. Steeds denk je dat komedie nu totaal misplaats zou zijn, maar het lukt Peele wat mij betreft steeds om het perfect te doseren. Qua vormgeving, cameravoering en script zit Get Out fantastisch in elkaar en Peele heeft met name ontzettend sterke acteurs aangetrokken. Gaat dat zien!

4,5 sterren.

Prima drama dat vooral leunt op het spel van Marcel Hensema. Hensema speelt zoals hij vaker doet vrij ingetogen en heeft niet heel veel woorden nodig om te overtuigen. Het dilemma dat centraal staat in Getuige is erg aardig en resulteert in een best nette film, die vooral erg aardig begint. De film rolt echter halverwege te lang door met teveel oninteressante zaken. Ik had gaandeweg liever meer focus rondom het dilemma van het hoofdpersonage gezien. Vond sowieso de hele verhouding tussen het hoofdpersoon en het slachtoffer niet bijster sterk uitgewerkt. Daar had wel een stuk meer spanning in gemogen, dat had Getuige naar een hoger niveau getild.

3 sterren.

Een hoop leuke dingen gezien in Ghost Dog: The Way of the Samurai. Sfeervol, fijn tempo en geestige dialogen. De personages stelen echter de show; de stuk voor stuk hilarische maffialeden, de Franse ijsjesverkoper en Ghost Dog zelf; stuk voor stuk interessante, kleurrijke en vooral geestige karakters. Jammer genoeg was het niveau nogal wisselend, de film begon op een gegeven moment een beetje in te zakken. Echt briljant werd het nergens, maar desondanks een erg amusante film. Nu eens op zoek naar wat ouder werk van Jarmusch.

3,5 sterren.

Wel grappig om te zien hoe misleidend een cover of poster kan zijn. De poster van deze film ziet er uitstekend uit en doet denken dat de film een zombiefilm van het niveau Romero is. Maar niets is minder waar, regisseur Woelfel mag de schoenen van Romero nog niet eens in de wax zetten. Zijn Ghost Lake is amateurisme ten top en dat straalt de film gedurende de dik 110 minuten dan ook flink uit.

Zijn het niet de belabberde acteerprestaties van de drie hoofdrolspelers, dan is het wel die grote stapel cliche's waar een flinke trui van te breien is. Daarnaast duurt de film echt veel te lang, men had minimaal 30 tot 40 minuten materiaal zó weg kunnen knippen. De film kreeg, na een érg zwakke introductie, af en toe wel wat meer kleur en begon wonder boven wonder soms zelfs vermakelijk te worden. Rond het laatste deel van de film gaat Ghost Lake echter weer de verkeerde kant op, om uiteindelijk bij het slot weer ronduit belachelijk te worden.

Maar hoe dan ook, dit is wat mij betreft zeker niet de allerslechtste amateurfilm die ik heb gezien. Tuurlijk, het is en blijft bijzonder matig in elkaar gedraaid prutswerk, maar toch moet ik toegeven dat de film me ergens wel een beetje wist te amuseren. En ach, af en toe even smakelijk lachen om tenenkrommende acteerprestaties en crappy effecten is toch ook best leuk?

1,5 sterren.

Zonder de eerste film gezien te hebben heb ik mij gisteravond maar eens gewaagd aan Ghost Rider: Spirit of Vengeance. Voorkennis bleek ook niet echt nodig te zijn. Een juiste mindset wel.

Nicholas Cage lijkt inmiddels koning van de pulp te worden, hoewel ik me voor kan stellen waarom hij is gecast om een personage zonder ziel te spelen. Zijn alterego heeft in ieder geval meer gelaatsuitdrukkingen. En wederom speelt hij in een film waar veel lelijke special effects en een totaal oninteressant plot de dienst uitmaken. Want hoeveel men ook probeerde uit te leggen over het verhaal, voor mij bleef het gewoon een gast met brandende schedel op idem motor die mensen in elkaar rost met een ketting. Verder een hoop zwaar over-the-top actie momenten, aangevuld met gigantisch over-the-top acteren. Met name meneer duivel kon er wat van, zeg.

De film probeert verder op veel momenten komisch te zijn, terwijl vooral de scènes die serieus bedoeld zijn ontzettend op de lachspieren werken. Wat overblijft zijn een handjevol best amusante momenten, die vooral visueel aantrekkelijk zijn. Met name de scène dat Cage's vloek hem wordt ontnomen. Zag er nog best tof uit. Deze momenten, samen met de amusementswaarde (want het blijft allemaal lachwekkend vermaken), zorgen ervoor dat je Ghost Rider: Spirit of Vengeance wel weet uit te zitten. Maar daar is het ook wel mee gezegd.

2 sterren.

Ghost World, een erg amusante film van Zwigoff. De film kijkt door het uitstekende tempo heerlijk weg, bevat een prima Solondz- achtig sfeertje, erg aardige score en een aantal erg leuke en extreme personages.

Ook het acteerwerk is prima in orde. Hoofdrolspelers Thora Birch en Steve Buscemi laten uitstekend acteerwerk zien en het korte optreden van idioot Dave Sheridan en het geweldige bijrolletje van Bob Balaban als Enid's vader waren ook super. Alleen Johansson acteerde matig, ze had de hele film de uitstraling van een dweil.

4 sterren.

Cast doet het prima, effecten zijn in orde en de film ziet er verzorgd uit, maar echt een hilarische komedie is dit ook weer niet. Pas als de film lekker over de top gaat, zoals de aanval van dat marshmallow mannetje wordt het echt geestig. Verder vooral een sympathieke komedie, maar niet bar veel meer dan dat.

3,5 sterren.

Ik hou van vrouwen en ben geen groot liefhebber van de originele Ghostbusters. Alsnog is dit rotzooi.

Vond de trailer al bijzonder matig. Niet omdat het om een reboot gaat en zeker niet omdat het andere geslacht eens de hoofdrol speelt, de trailer was simpelweg gewoon niet grappig. En gezien men meestal de grappigste en meest geslaagde momenten kiest voor een trailer, vreesde ik voor de gehele film. En dat voorgevoel bleek jammer genoeg te kloppen in het geval van Ghostbusters. De film doet zo zijn best, maar faalt op zoveel fronten. De scenaristen blijven eeuwig doorgaan op grappen die in eerste instantie al niet grappig waren. Melissa McCarthy houdt van soep. Chris Hemsworth heeft een getraind lichaam. Het personage van Kate McKinnon is gek. Allemaal 'grappen' die men koste wat kost in onze strot wil drukken, maar het werkt voor geen meter.

En dat is het grootste probleem van deze Ghostbusters- reboot: iedereen wil te graag en doet zo hard z'n best dat het geregeld gênant wordt. Neem een compleet onzinnige scène waarin de vier dames bij burgemeester Andy Garcia aanschuiven; de scène wordt zo lang gerekt met onleuke grappen dat het pijnlijk wordt om te zien. Schijnbaar heeft men bij het schrijven een berg grappen bedacht en zonder enige selectieprocedure alle grappen en one-liners gebruikt. Terwijl 9 van de 10 grappen mislukken, vaak mede door de belabberde timing. Soms zijn het niet eens grappen, maar wordt - vooral tegen Leslie Jones - gezegd dat ze maar vooral moet schreeuwen. Net als bij Josh Gad in Pixels denkt men dat schreeuwen grappig is. Dat het tegendeel waar is blijkt ook nu maar weer.

Geforceerd probeert men in de eerste helft alle ingrediënten bij elkaar te krijgen (de geforceerde exposé waarmee het personage van Leslie Jones bij het team komt is ook om te janken), zodat ze in de tweede helft op wat CGI spoken kunnen gaan jagen. Toegegeven, het uiteindelijke jagen in de stad levert soms wat amusante momenten op, samen met wat aardige special effects en creatieve ideeën. De leukste momenten in de film komen wat mij betreft van Chris Hemsworth in een soort Rick Moranis- achtige rol. Ik moest wel even grinniken bij zijn saxofoon-castingfoto's en worstenbroodje logo. Maar goed, een paar keer grinniken is voor een komedie van bijna twee uur niet best.

2 sterren.

Zie niet helemaal in waarom dit volgens velen zoveel minder is dan het eerste deel, vond dit eigenlijk even vermakelijk. Geestige onzin met geinige personages, leuke effecten en een prima sfeertje. Vooral Moranis in de rechtszaal was erg geestig. Enkel MacNicol had wel een paar stapjes minder over-the-top mogen zijn. Verder is Ghostbusters 2 dan wel nergens hilarisch, maar zo bijzonder was de eerste film ook niet. Gewoon leuk vermaak voor de koude, regenachtige avond.

Kleine 3,5 sterren.

Soms is het jammer als je herinneringen kloppen. Ik hoopte dat mijn geheugen te streng was voor Ghosts of Mars en dat deze latere John Carpenter nog best oké was. Helaas, een herziening geeft bevestiging dat dit inderdaad een enorm waardeloze Carpenter is. Nu was het werk van Carpenter in de jaren 90 - met een paar uitzonderingen - al niet zo hoogstaand meer, maar zijn laatste paar films zijn helaas van erbarmelijk niveau. Je voelt aan alles dat Carpenter er eigenlijk wel klaar mee is en dat hij het filmmaken het liefst zou inruilen om lekker thuis met een sigaret in de mond te pingelen op zijn piano. Dat had ie in dit geval ook beter kunnen doen, want na het maken van deze film was Carpenter even flink uitgeblust. Met moeite kwam hij terug voor twee Masters of Horror afleveringen en negen jaar geleden maakte hij - met het inwisselbare filmpje The Ward - zijn (voorlopig, maar waarschijnlijk definitieve) laatste film.

Door de tegenvallende resultaten van het campy Escape from LA gingen de plannen om een derde film met Snake Plissken - getiteld Escape from Earth - te maken niet door. Een script voor een mogelijke nieuwe Escape werd dus maar omgetoverd tot het script van deze Ghosts of Mars. Het personage van Plissken werd Desolation Williams, de rol van Ice Cube. Het zou eerst naar Jason Statham (mét haar!) gaan, maar Ice Cube bleek de grotere naam. Dus Statham kreeg een kleiner rolletje en Ice Cube werd de grote antiheld. En tja, je hoeft deze film niet te zien om te weten dat Ice Cube geen Kurt Russell is, maar met deze kennis in je achterhoofd is het extra pijnlijk om een vaatdoek als Ice Cube hier stoer te zien doen.

Maar het is nog pijnlijker om te zien dat praktisch alle keuzes in Ghosts of Mars bespottelijk suf zijn. Van de belachelijke montages vol rare fades, de oersaaie personages en - vooral - al die strontvervelende actiescènes. De man die ooit zes minuten lang twee gasten in een steeg liet knokken in één van de tofste vechtscènes in de filmgeschiedenis, komt nu met een heleboel compleet inspiratieloze gevechtsscènes. Het zijn er veel te veel en telkens met die verschrikkelijke rockmuziek erbij. Carpenter kon in Assault in Precinct 13 voor slechts een paar knaken een voortreffelijke spannende actie/thriller met geweldige soundtrack neerzetten. Vijfentwintig jaar later zien we een filmmaker die simpelweg doodmoe is.

1,5 sterren.

Mwoah, wel een redelijke documentaire. Het hele verhaal rond de Titanic is en blijft interessante stof voor een documentaire. Het is dan ook wel jammer dat de documentaire zich voornamelijk richt op die robots Jake en Elwood. Vanaf het moment dat deze het schip in gaan, begint de documentaire nogal saai te worden. En ook die reddingsactie hadden ze van mij wel achterwege mogen laten. Maar desondanks een aantal interessante momenten gezien.

3 sterren

Als kleine kettingzaagje, toen het me vooral ging om zoveel mogelijk bloed en gore, werd de VHS band (waar groot Gosts in plaats van Ghosts op de cover staat) van deze film na de eerste aanschouwing teleurstellend in een hoek gesmeten. Ik vond 't maar saaie troep en kon er echt helemaal niets mee. Tot ik in een later stadium de film nog een aantal keer ben gaan bekijken en ik de film inmiddels toch met andere ogen bekijk.

Het plot is interessant en de vertelling van het verhaal met flashbacks en tegenwoordige tijd door elkaar werkt hier goed. Er komen tevens een paar voortreffelijke scènes voorbij, met voor mij als grote hoogtepunt het moment dat Alice Douglas en haar man met hun camper door de woestijn reizen en daar worden aangevallen door gigantische rotsblokken. Schitterende scène, erg effectief gefilmd. Goed, het oogt verder hier en daar wat amateuristisch en gedateerd en het acteerwerk is ook niet al te best, maar verder is Ghost That Still Walk wat mij betreft een erg aardige psychologische thriller.

3,5 sterren.

Weinig boeiende horrorkomedie inderdaad. Film neemt zichzelf (in tegenstelling tot bijvoorbeeld Critters) veel te serieus en heeft op het gebied van gore, humor of spanning niets te bieden. De Ghoulies zelf zijn op zich nog best geinige wezentjes, maar ze worden nergens gebruikt en worden continu naar de achtergrond geschoven. En dat terwijl die beestjes toch een heel pak interessanter zijn dan de erg beroerd acterende hoofdrolspeler en diens vriendin.

Dat de film eentje is van Charles Band is overduidelijk. Naast de overduidelijke muziek van Richard Band doet de sfeer van de film ook veel denken aan werk van Band, zoals Demonic Toys of Sorority Babes in the Slimeball Bowl-O-Rama. Enige verschil is dat die twee films wél geslaagde horrorkomedies zijn. Had uit de reeks alleen Ghoulies IV nog gezien (waarin hoofdrolspeler Liapis overigens terugkeert) en zelfs die vond ik nog leuker dan dit.

Hele kleine 1,5 sterren.

Gelukkig een stukje beter dan de eerste film. Waar die zichzelf allemaal veel te serieus nam, gooit Ghoulies II meer komedie en ongein in de mix, waardoor het allemaal net ietsjes vermakelijker wordt. Plot en acteerwerk zijn van uitzonderlijk laag niveau, maar door de juiste dosis pulp en onzin heeft het wel iets amusants. Dus die 80 minuten kom je dan nog wel door. De rest is gewoon matig, maar wat verwacht je ook van een film met de noemer 'Ghoulies II'.

2,5 sterren.

Het scheelt dat ze met de Ghoulies- franchise al geen goud in handen hadden, dus je kan doen met de serie wat je wil en het zal er waarschijnlijk nog beter op worden, ook. En het is duidelijk dat pulp-regisseur Jim Wynorski hier ook maar gewoon doet wat ie wil. De meest uiteenlopende onzin wordt naar je hoofd geslingerd, in de hoop dat er bepaalde fragmenten tussen zitten die de kijker nog enigszins zal vermaken. En gek genoeg lukt dat ook nog. Het is een chaos van jewelste en alles is te bespottelijk voor woorden, maar het welbekende 'zo slecht dat het weer leuk wordt' is bij dat debiele gedoe in Ghoulies IV soms best eventjes van toepassing.

2 sterren.

Het idee was om Ray Harryhausen de effecten te laten verzorgen voor The Giant Claw, maar om budgettaire redenen ging dit niet door. Het zou van The Giant Claw waarschijnlijk een middelmatige monsterfilm hebben gemaakt. Want de cultstatus die de film inmiddels heeft komt puur en alleen door die belachelijke pop. Een gemuteerde pelikaan met lange nek en vreemd plukje haar op z'n kop die rondvliegt zonder met zijn vleugels te slaan en een eentonig geluid produceert zonder zijn slappe snavel te bewegen. Eigenlijk maakt deze uit de kluiten gewassen reiger, die vliegtuigjes opeet en treinen oppikt, de film de moeite waard. De rest van de film bestaat vooral uit wetenschappers die proberen te achterhalen hoe ze het monster moeten stoppen en de twee hoofdpersonages vallen uiteraard als een blok voor elkaar. Gewoon een suffe monsterflick. Maar het monster en de bijbehorende effecten - die zelfs voor de jaren 50 zwaar onder de maat waren - maken deze Giant Claw hier en daar hilarisch.

2 sterren.

Zeker niet de beste in zijn genre. Had redelijke verwachtingen van Gin Gwai, maar het bleek nogal een tegenvaller. In het begin zitten een paar effectieve en interessante momenten, maar als de onvermijdelijke 'grote zoektocht naar de waarheid' begint, zakt het geheel in als een pudding. Het verloop is voorspelbaar, de film is zelden eng en de sentimentele muziek lag er in bepaalde scènes veel te dik bovenop. Wel een pluspunt is dat de film een ander einde kent als de ook niet bepaald bijzondere Amerikaanse remake. Al met al geen slecht filmpje, maar er had inderdaad meer ingezeten.

3 sterren.

Genoeg gore en actie om de liefhebbers te plezieren, maar ook genoeg humor, wat resulteert in een paar erg geinige scènes. Ergens halverwege zakt het niveau van de film jammer genoeg wat in en de film weet zich vanaf dat moment, op een paar leuke scènes na, niet meer van een standaard horrorwerkje te onderscheiden.

Het uitgangspunt is op zich leuk, maar de uitwerking van het verhaal is behoorlijk standaard en tevens al vele malen beter gedaan. Ook de personages zijn zo cliché als de pest. Als laatste duurt de film te lang, daar had makkelijk een minuut of 20 afgemogen. Al met al is Ginger Snaps geen Silver Bullet en al helemaal geen American Werewolf in London, maar toch heeft dit ietwat standaard weerwolf- filmpje hier en daar z'n charmes.

3 sterren.