Meningen

Indrukwekkende film, en met name als document van RAF's hoofdrolspelers zeer interessant. Terecht wordt opgemerkt dat de film weinig toont van de spanning in de samenleving, maar de makers hebben hier duidelijk gekozen om de (geldigheid van de) motieven te portretteren. Deze keuze is absoluut te verantwoorden. Daarnaast is het zeker voor mensen op afstand van deze gebeurtenissen een boeiende en verbazende inkijk.

Nogmaals, de motieven van de personages staan centraal en het is dan ook daarop dat de film moet worden beoordeeld. Wat mij echter vrij snel tegen de borst stuitte, was dat er nogal wat gaten zitten in de ontwikkeling van de personages. De film probeert hun gedachten en beweegredenen te verhelderen, maar faalt nét op de momenten waar het van belang is: Ulrike's ommekeer naar een activistisch terroriste wordt bijvoorbeeld net niet geloofwaardig genoeg gemaakt. Van enige reflectie binnen de groep zien we niets. Dit gebeurt vaker in het eerste deel.

Het tweede deel wilde naar mijn smaak iets te graag het hele RAF-verhaal uitmelken, door ook de tweede en derde generatie erbij te betrekken. Hierdoor, en door de vele processcenes werd het een compleet andere film. In een echte documentaire zou het onmisbaar zijn geweest; hier was het iets te overdadig. De boodschap naar de politiek wordt daarbij niet geschuwd: beter de oorzaken van de onvrede wegnemen dan met geweld deze bestrijden. Het had ook in wat kortere tijd gekund.

Bijzondere Roemeense productie, en zeker verrassend dat dit de Gouden Beer won in Berlijn. Als geheel kan de film worden gezien als een tragikomische, intellectuele klucht over het hedendaagse Roemenië en moderne cultuur. Vooral op basis van de eerste twee hoofdstukken was ik nog weinig onder de indruk, zeker daar ze volgen op een bizarre introductie met expliciete porno. Maar het derde hoofdstuk is een prachtige intellectuele klucht en doet ook de vorige delen op hun plek vallen, waardoor het al met al goed te verteren is. Het grote nadeel is de gekunstelde en experimentele structuur, die toch wel afdoet aan de kijkervaring.

Zoals al gemeld, het eerste hoofdstuk wekt de indruk van een doorsnee, vrij saaie Roemeense arthousefilm, inclusief trieste beelden van Boekarest. Al moet gezegd dat ook dit wel degelijk met smaak is gedaan, en met oog voor de tragische schoonheid van verval. Het tweede hoofdstuk is een anthologie of woordenboek van relevante en minder relevante begrippen en is af en toe erg grappig, en voegt op ludieke wijze veel achtergrond toe bijvoorbeeld over de Roemeense geschiedenis. Het plaatst ook de klucht in het slotdeel in perspectief, omdat het veel hypocrisie en misvormde opvattingen en interpretaties toont van allerlei concepten (bijvoorbeeld over de op een voetstuk geplaatste Roemeense dichter, die in het slotdeel door Emi in het juiste perspectief geplaatst wordt). Dat slotdeel is de climax in een theatrale klucht, met als setting inderdaad een soort tribunaal, die alle hypocrisie in de moderne maatschappij door het slijk haalt, inclusief (impliciet) rond het coronavirus en complottheorieën en meer expliciet rond seksisme, racisme en moderne media. Ik zal er verder niet teveel over uitweiden, het slotdeel spreekt voor zich en is razend interessant en erg grappig. De kijker die graag snel door films scrollt zou op zijn minst dit slotdeel moeten zien.

De structuur is als gezegd het grootste minpunt van de film; het eerste deel zal velen jammerlijk doen afhaken en het tweede deel zal niet door iedereen worden begrepen. De regisseur, die al assisteerde bij het geweldige The Death of Mr Lazarescu, heeft zich wellicht iets teveel laten leiden door een drang zijn pessimistische, cynische kijk op de wereld op zijn eigenzinnige manier over te brengen. Maar het smaakt naar meer.

Schitterende film. Een rustiek Deens dorpje, charmant vanaf het begin, een hechte geloofsgemeenschap en al wat daarop invloed wil uitoefenen. De cynische maar gezellige humor druipt ervan af, zoals die absoluut te herkennen valt in bijvoorbeeld films van Jensen tegenwoordig.

Prachtig hoe de soldaat, de operazanger en natuurlijk Babette de moderniteit vertegenwoordigen en alle rijkdom uit een vrij leven over de gemeenschap laten uitstorten. De tegeltjeswijsheden die de generaal aan tafel uitspreekt zijn bijna hilarisch. Mooi effect overigens, dat laatste shot waarbij de kaars uitgaat (hoe?) tegelijk met de aanslag op een pianotoets. Het is een moderne sage.

Ach, het verhaal is uiteindelijk misschien wat eenvoudig, maar het doet er weinig toe. Mooie film om eens na een diner met vrienden op een goeie winteravond te gaan kijken.

Een Frans-Roemeense co-productie, met een tragisch verhaal uit communistisch Roemenië. Als film is het wellicht niet heel bijzonder, maar ik blijf toch altijd een zwak houden voor films als deze, die zo onbarmhartig esthetisch en moreel verval onder communistische regimes tonen. Beelden van viezige appartementen waar bruin water uit de kraantjes komt, en bureaucratisch geneuzel waardoor patiënten niet geopereerd mogen worden, maken het erg triestig en lelijk. Neemt niet weg dat er nog genoeg 'mooi' drama in zit.

Ik moet er maar mee ophouden geloof ik, ik vermoed dat de Coens mij niet snel meer zullen verbazen of imponeren. Is mijn humor veranderd, of zijn de Coens echt zo doorzichtig geworden dat het saai is? Verhalen vertellen kunnen ze natuurlijk wel, en het screenplay ziet er ook in deze kortverhalen als vanouds fraai uit. Maar de echte verrassing, die totaal ontspoorde, bizarre verhalen die ze zo goed maakten, dat heb ik ze al jaren niet meer zien doen. De verhalen zijn saai, de plottwists die hier en daar opduiken te weinig bijzonder, en dan blijft er niet veel meer over dan clichématige accenten en wat geinige personages. Daarvan heb ik er al teveel gezien.

Ze laten zonder meer een indrukwekkend oeuvre achter, en dikke kans dat ik hun films wel blijf kijken op zoek naar een opleving, maar dat was het dan.

Prachtige film. Zeer eens met Mochizuki Rokuro. De kern vormt vanzelfsprekend het proces, plaatsvindend in de open lucht tussen een paar muurtjes. Het begint echter al vlak daarbuiten, als de man die getuigen naar binnen laat wat geld in zijn hand gedrukt krijgt. We krijgen flarden te zien van zij die niet binnen de muren zitten maar via een luidspreker mee luisteren (en deze uitdoen door het draadje los te trekken, hilarisch!), het wassen van kleren en perikelen rond een geweer, waarvan het onduidelijk blijft wat hiermee bedoeld wordt, en gezang waar je een krop van in de keel krijgt.

Ontroerende scenes, maar het geheel vormt (gelukkig) niet enkel een schrijnend pleidooi voor de Afrikanen. Het is een veel diepere blik op de Afrikaanse samenleving, en op de mechanismen van schuld in relatie tot het alledaagse leven. Lastig uit te leggen, zeer, zeer boeiend in elk geval. De manier waarop Sissako dit vormgeeft is absoluut interessant, met de 'western'-scene en de geluidloze handycam-opname van het geweeklaag bij het lijk als symbolische elementen.

Dit is veel meer dan het concept doet vermoeden, en hiervan zullen me vele scenes bijblijven.

Dit is een goede film, maar ik deel tegelijk veel van de kritiek. The Banshees probeert duidelijk een groot publiek te bereiken met Colin Farrell en een sterke nadruk op de humor, maar slaat soms de plank wat mis. De humor ligt er vaak té dik bovenop en is af en toe stomweg banaal te noemen.

Wat de film allereerst redt is het absurdisme van het verhaal en de vanzelfsprekendheid waarmee dit wordt gepresenteerd. Het deed me sterk denken aan de films van Yorgos Lanthimos, waar (misschien niet toevallig) Farrell ook vaak in speelt. Er hangt een heel fijne sfeer, waarin het absurde gedrag volslagen rationeel lijkt, te midden van dialogen die de kwestie van zingeving nog eens sterker aanzetten.

De tweede overtuigende factor is de subtiele gelaagdheid, die met name zit in de verschillende relaties tussen de karakters en hetgeen ze onderling vooral níet uitspreken of hetgeen níet expliciet wordt getoond. De dynamiek tussen broer en zus was erg mooi, en ik vond de briefwisseling tegen het einde erg sterk, waarin beiden mooi weer speelden: Pádraic die zegt dat alles z'n gangetje gaat terwijl hij juist het huis van Colm heeft afgefikt, en vooral - veel meer verborgen voor de kijker - zijn zus die schrijft dat alles koek en ei is op het vasteland, terwijl ze getuige is geweest van de zelfmoord van Dominic. Dat laatste maak ik tenminste op uit de scene waarin ze wegvaart en behalve Pádraic een tweede schim ziet op de kliffen, haar gezicht vervolgens betrekt, en later het lichaam van Dominic aanspoelt. Ik dacht eerst nog dat die tweede schim Colm was en dat er een nieuw conflict zou volgen, maar dat gebeurde niet. Dit puzzelstukje viel pas later op zijn plek.

Bovengenoemde elementen getuigen van veel talent en kwaliteit, zoveel is zeker. Toch blijf ik het jammer vinden van de vaak té opzichtige humor, en ik wil nog even melden dat ik Colin Farrell zwaar overgewaardeerd vind als acteur. Maar goed. McDonagh, die met Three Billboards Outside Ebbing, Missouri al een schitterende film afleverde (die beter gebalanceerd was) weet hier zijn naam te vestigen. Een krappe 3,5* is denk ik op zijn plek voor een film die een erg groot publiek gaat trekken.

Het eerste deel stelde me eigenlijk nog erg teleur. Veel onduidelijkheid, traagheid en daarmee ook saaiheid, maar het was of halverwege de poëzie me toch greep. Dit was volgens mij grotendeels te danken aan de geweldige en originele muziekkeuze. Deze was erg verrassend, en had een contrasterende werking op de beelden. De uitgesproken leegheid die de beelden in eerste instantie opriepen van zand en soldaten werden hiermee op een dermate andere manier ingekleurd, dat er een nieuw soort drama ontstond. Erg apart, maar zeer mooi.

Gemengde gevoelens na de film, maar het positieve overheerst. Belle de Jour is een vrij simplistische film: een tamelijk eenvoudig plot met een uiterst consequente uitwerking. Erg knap dat Bunuel hier zulke mysterieuze scenes in plaatst zonder dat ze de aandacht afleiden of geforceerd overkomen. Daarbij helpt de cameravoering hem ook bijzonder, omdat met de heel specifieke en gerichte kadrering de aandacht juist gevestigd wordt op de psychologie van de personages. De beweegredenen van Sévérine blijven echter vooralsnog enigszins duister, hoewel bepaalde flashbacks wel het een en ander suggereren.

De scenes in het bordeel dragen aardig bij aan die raadselachtigheid. Van het ene op het andere moment heeft 'Belle' plezier in haar werk en is ze als enige in staat de curiositeiten van die Koreaan te accepteren... waarom toch? Het geld kan haar niets schelen, is ze daarom tot alles bereid? En wat gebeurt er met die man die de doodsscene van zijn vrouw met haar wil naspelen?
Overigens vind ik de discussie hierboven over wel of geen naakt in het bordeel tamelijk zinloos, heb wat dat aangaat niet het gevoel dat er iets werd weggelaten of dat het juist iets had toegevoegd.

Al met al was het echter niet groots wat mij betreft, daarvoor vond ik de personages nu niet genoeg uitgediept en waren de dialogen te simpel. Het leek nu wel een sprookje met de meest diepe gevoelens verwoord in enkele zinnen, die volgens mij geen mens zo rechtstreeks zou uitspreken, zoals in de openingsscene tijdens de rijtocht door het bos. Maar het kan natuurlijk zijn dat ik het symbolische werk van Bunuel niet begrijp Mijn interesse voor hem is absoluut gewekt.

Oja, vergat ik nog bijna te melden wat ik van Catherine Deneuve vond: wel aardig

Tegen beter weten in de nieuwe Verhoeven gezien. Waar ik Elle nog wel interessant vond, is Benedetta een gemakzuchtige tentoonstelling van platitudes over religie, macht en seks. De ideeën die bijvoorbeeld De filosoof erin ziet met een aantal slim gevonden tegenstellingen en symboliek houden de film nog net overeind qua entertainment, maar erg diepgaand vond ik ze zeker niet. Verhoeven biedt niets nieuws, en toont vooral weer eens zijn bekende obsessies. Zelfs de gemeend provocatieve scènes komen niet erg goed uit de verf; je ziet alles mijlenver aankomen. Het is of hij altijd minstens tien jaar achter de maatschappelijke en culturele ontwikkelingen aanhobbelt, dat vond ik ook het geval in bijvoorbeeld Zwartboek, waar hij 60 jaar na de Tweede Wereldoorlog nog meende te moeten stellen dat het onderscheid tussen de goeden en slechten niet altijd zwart-wit is. Zo dus ook in Benedetta, waar we de rol van macht en kerkpolitiek in religie voorgeschoteld krijgen. Te makkelijk en te laat om relevant te zijn.

Hij blijkt ook filmisch lui geworden, met cameravoering en regie middelmatig op zijn best. Onderhoudend verhaal dus in een leuke middeleeuwse setting, maar niet meer dan dat.

Beter dan Funny Games. In eerste instantie leek het nog zo'n gemoedelijke thuiskom-film voor cultuurcritici, maar dat duurde slechts vijf minuten: Haneke shockeert vanaf het begin (ik had het natuurlijk ook kunnen vermoeden), en met veel meer reden en context dan in zijn latere Funny Games, waar enkel ellende bestaat waaraan met niet kan ontsnappen - tenzij door het uitzetten van de film.

Ik vind Haneke meesterlijk in het vertellen van beklemmende verhalen, waarbij ontspoord gedrag op indirecte wijze wordt geassocieerd met omgevingsfactoren en de donkere kanten van menselijk gedrag blootlegt. En altijd begeeft hij zich op het randje met zijn verklaringen: het is nooit helemaal expliciet, maar tegelijk zijn zijn aanwijzingen zo concreet dat er moeilijk aan te ontkomen valt.

In Das Weiße Band doet hij dit op een wat venijnige, subtiele manier (door de impliciete link naar nazi-Duitsland), in dit geval is het wat meer rechttoe-rechtaan. De kille, liefdeloze familie biedt ruimte voor Benny's ontsporing, en het is pijnlijk om te zien hoe na het incident geprobeerd wordt om dit te compenseren. En dan zijn er natuurlijk de films en het zelfgekozen isolement in een donkere kamer van waaruit Benny de werkelijkheid buiten zijn raam via een camera bekijkt, en de duidelijke link tussen videobeelden en Benny's gedrag... een argument zo oud en versleten als het bestaan van de televisie, maar stiekem nog steeds imponerend. VHS komt natuurlijk wat gedateerd over tegenwoordig, maar aan intensiteit ontbreekt het niet. (Ik bedacht me nog tijdens die trip naar Egypte, volgens mij wordt er helemaal niet zoveel meer gefilmd tegenwoordig, sinds de smartphone met name verleidt om doorlopend foto's te maken.)
Haneke wijst bovendien zeer kritisch naar de eigen kille cultuur als medeverantwoordelijke voor dergelijke ontsporing. Prachtige scenes doen hierover reflecteren, zoals de eerdergenoemde orgelmuziek onder beelden van een Egyptische bazaar, en sowieso zijn alle scenes met koorstukken van Bachs 'Jesu Meine Freude' erg indrukwekkend.

Heerlijk duister dus, en knap hoe Haneke zijn 'betoog' opzet en die duisternis visualiseert, zoals door hele korte en simpele shots van een rondrijdende auto in de parkeergarage. Is ook een beetje de stijl van Kieslowski trouwens.

Aanrader dus, veel meer dan het hermetische Funny Games.

Iets te traag en langdradig, ook naar mijn smaak, maar verder wel een fijne coming of age film die verder durft te gaan dan veel andere op sommige thema's, zoals anderen al noteerden. Helaas is dat iets te fragmentarisch gepresenteerd, waardoor de diepgang wegblijft. Ik vrees daarom dat hij me niet erg lang zal heugen.

Goeie film zeg. Flink troosteloos, lekker cliche' Oost-Europees, en met name in het begin (als er nog niet veel gelaagdheid te bespeuren is) voor velen waarschijnlijk een reden om af te haken. Maar blijf kijken: de film krijgt diepgang, natuurlijk door de confrontatie met de religieuze muziek, maar vooral door de korte gesprekken die een en ander zeggen over de wortels van corruptie, en een venijnig verband leggen met het communistische verleden. Niet groots, maar wel zeer boeiend voor wie het kan uitzitten.

De uitleg van McSavah over het einde lijkt mij ook de meest plausibele, maar het blijft inderdaad wat gissen. Ik ga ervan uit dat ze suggereren dat ook Gana eraan gaat in de voorlaatste scene?

Schitterende film weer van Jeunet, en inderdaad zonde van de lage waardering tot nog toe. Heeft ook te maken met de Netflix-release vermoed ik, die dergelijke pareltjes op de grote hoop doen belanden. Een bios-release zou meer en gerichter aandacht hebben getrokken van de (juiste?) doelgroep. Tegelijk wel weer mooi natuurlijk dat het op deze manier ook de 'onoplettende' kijker kan bereiken, dus zoals veel zaken heeft ook dit weer twee kanten.

BigBug is een schitterend rariteiten-kabinet van Jeunet, door de sci-fi-setting misschien nog wel extravaganter dan films als Delicatessen en Amélie. Deze is ook wat meer gelikt, en de setting op één locatie maakt het ook uniek. Ik heb erg genoten van de onbegrensde fantasie van Jeunet, die zich uit in prachtige vondsten, zijn kenmerkende afwisseling van humor en tedere momenten, en de ingebeelde post-2022 wereld, om er een paar te noemen.

Ik vond de hyper-mega-moderne 'slang' van Leo bijvoorbeeld erg grappig, en ook de gefantaseerde elementen van het corona-tijdperk die het in Jeunets universum volhouden, zoals het elleboogje. Claire Chust als Jennifer is een lust voor het oog. Verder mooie verwijzingen (zie ook eRCees bericht) en zelfs speelse (semi-)diepgang met humorvolle reflecties op AI, wat overblijft van de 'oude wereld', en diermisbruik (de menselijke foie gras, hilarisch ) Enige nadeel is wellicht het wat slordige narratief met name richting het einde, dat daarmee afgeraffeld aanvoelt. Maar dat mag de pret verder niet drukken.

Mooi werk dus weer van Jeunet, laten we hopen dat het de doelgroep weet te bereiken.

Ik snap er werkelijk geen hout van wat iedereen hier zo goed aan vindt. Ik lees verhalen over genialiteit, parodie op Ozu (nog niets van gezien), een bottomline en tegelijk dat we de film niet als heel serieus moeten interpreteren maar het moeten zien als een grote trap tegen het (preutse) systeem. Maar wat is er dan zo goed aan? In welke zin is dit een eye-opener?

Ik walgde werkelijk van een aantal scenes, waarom moet ik dat dan toch waarderen? Absoluut niet grappig ook. Ik las net die discussie op de vorige pagina, en ik realiseerde me ook pas bij het zien van het genre hier op Moviemeter en enkele reacties dat het als humor bedoeld was. In dat geval kan ik Miike totaal aan de tegenovergestelde kant van het humorspectrum plaatsen. Weerzinwekkend en schoppend.

Verder boeide het verhaal ook simpelweg niet, en leek het van ranzige scene naar een nog net iets ranziger scene te gaan. Ik vind het bijzonder ziek, en sta er bijna verbaasd van te kijken dat smaken zo uiteen kunnen liggen. Slechts een goed verhaal over een bottomline zou me eventueel nog van een wanbeoordeling kunnen afhouden, maar ik betwijfel het. Voel je er echter vooral door uitgedaagd.

Intrigerende film, maar heb wel met gemengde gevoelens gekeken. De film weet flinke indruk te maken door het sterke acteerwerk en de dramatiek. Het is een goed verteld verhaal, knap klein gehouden door het op slechts enkele locaties te laten afspelen. Het einde is fijntjes afgewerkt (de man en zijn vriend die alleen, geïsoleerd van de rest van hun gemeenschap door de progressieve keuze die ze maken, haar naar de begraafplaats dragen), zij het enigszins in Hollywoodstijl.

Mijn ambiguë waardering komt in de eerste plaats door de zware en overheersende dramatiek: de film geeft - behalve wat aardige grappen en een helaas niet bijster innovatief dansmoment - erg weinig lucht. Het is daarmee een zware, intensieve zit. In de tweede plaats is de thematiek niet bijzonder nieuw (onderdrukte homoseksualiteit en de impact op relaties in een conservatieve samenleving). Ook al is het mooi verteld, en is dit zeker voor Marokko een relevante film, het biedt de geoefende kijker niet veel nieuws.

Tot slot ben ik inhoudelijk niet overtuigd van de ontwikkeling van de personages. De vrouw is té clichématig de rots in de branding, die heel haar leven de onderdrukte homoseksualiteit van haar man heeft moeten aanzien. Op haar sterfbed is ze in staat hem te vergeven, hem als 'nobel' te complimenteren, zijn 'vriend' te accepteren, en haar man veel te zoetsappig mee te geven dat hij vooral niet bang moet zijn lief te hebben. Hoe mooi ook, het is té naïef om te overtuigen. Veel potentieel dus in de film, maar niet top.

Weer een geweldig leuke komedie van Jensen. Eerder al Adam's Apples gezien, en die is nog een tikje beter, maar dit is gewoon weer om je te bescheuren af en toe. Ik denk dat deze vooral wat minder consistent is en wat minder in staat is om het niveau vast te houden zoals dat in AA wel gebeurt, waardoor het hier bij een (weliswaar groot) aantal momenten blijft. Het slapstick-gehalte is wellicht ook iets hoger.

Maar goed, ook Blinkende Lygter is erg sterk dus, en die flashbacks passen er wat mij betreft gewoon bij. Leuke regisseur.

Absoluut een leuke film! De poging om de rock 'n roll-sfeer van de jaren '60 over te brengen is uitstekend geslaagd. En als je het mij vraagt niet enkel door de heerlijke muziek, maar ook zeker door 'filmische' middelen: leuke beeldsequenties van allerlei dansende mensen, een broeierig sfeertje op de boot en prachtige scenes zoals dat duel op de mast. Mooie aanleiding ook om met een misplaatste nostalgie weer eens The Beatles of The Turtles te luisteren.

Inderdaad erg sterke en indringende film. Ik ben het eens met De Filosoof hierboven dat er best wat filmclichés in zitten, maar vond dat toch nauwelijks storend. Daarvoor zit het verhaal zelf te goed in elkaar. Een meeslepend verhaal over jeugdcrimineel Daniel die zich voordoet als priester en in zijn 'parochie' op een trauma stuit dat de gemeenschap daar in zijn greep houdt. Het is goed opgebouwd, met fijne afwisseling tussen rauwe scenes, humor, en aangrijpend drama. De film wordt gedragen door een buitengewoon sterke Bartosz Bielenia, die kop van hem en zijn ongrijpbare personage maken echt indruk.

Inhoudelijk is dit vooral een aanklacht tegen hypocrisie en intolerantie, maar ik werd met name overtuigd door de aangenaam subtiele manier waarop dit is gedaan. Geen gemakkelijk schoppen tegen kerk of domme individuen, maar de nadruk ligt op het begrip voor de beweegredenen voor die dubbele moraal: pijn, verdriet, individueel leed. En dát wordt nu juist níet expliciet benoemd door Komasa maar aangetoond met het verhaal: show, don't tell.

Vanwege die menselijke benadering van hun gedrag - niet om het daarmee te rechtvaardigen maar om het te begrijpen - gaat dit dus ook niet per se over de kerk (ondanks natuurlijk de symboliek van 'vader Tomasz' als belichaming van een soort moderne Jezus), maar veel meer over de sociaal/culturele structuren, en breder, de Poolse samenleving die helaas niet de meest tolerante is. Dit is ook veel meer mijn smaak dan bijvoorbeeld Kler (2018) - MovieMeter.nl, dat ook indringend, maar veel karikaturaler is.

Uitvoeriger recensie hier (achter betaalmuur of ff inloggen voor een paar gratis artikels).

Of de film als propaganda op de zenuwen werkt of niet, dat blijft een kwestie van smaak. In ieder geval is het propaganda, zoveel is zeker. Wellicht heeft dit woord een negatieve lading, maar slechts door het vaak in een juiste betekenis te gebruiken kan er een herwaardering plaatsvinden, niet dan?

Zelf heb ik me, anders dan bij de docu's van Moore, absoluut niet geërgerd aan de stijl. Ik denk dat Bronenosets enerzijds veel waarheidsgetrouwer en minder suggestief is, anderzijds is hier het medium film ook werkelijk als kunst gebruikt, wat natuurlijk alleen maar te waarderen valt.

Ik heb werkelijk genoten van deze klassieker. Indringende beelden, inderdaad collectieven gebruikt als personages, en de 'trappenscene', prachtig. Overigens daarover: van tevoren bestond in mijn optimistische geest een indruk van deze scene als iets heel moois, een hele grootse blik op grote trappen ofzo. Pas nu begrijp ik dat de 'trappenscene' ongeveer dezelfde lading heeft als de 'stoeprandscene' uit AHx... om maar eens een foute vergelijking te maken. De emotie op de gezichten was prachtig en indringend.
Trouwens, ik denk dat niet alleen collectieven als personages worden gebruikt, ook worden andersom individuen als metaforen voor een collectief gebruikt. De vele vrouwen die vol emotie, met of zonder kind, in beeld worden gebracht lijken net als in veel andere vroege Russische films te staan voor het Russische volk. Moedertje Rusland is gehavend, gekwetst, en dat mag men niet over zijn kant laten gaan.

Een mooie ervaring. 4,5*

Schitterende film, zeer intrigerend en vooral... anders. Herinnerde me vaag aan Paris, Texas en films van Jim Jarmusch, maar heeft een geheel eigen karakter. Een echte sfeerfilm, was echter tegelijk getroffen door hoe de karakters met zo weinig middelen precies genoeg diepgang krijgen.

Geen idee meer waar ik deze tip vandaan heb, maar deze parel verdient een groter publiek.

Aardige Coen, weer een etappe in de serie 'hoe maak ik van elk bestaand genre een nieuwe genrefilm en stop ik daar zoveel mogelijk maatschappijkritiek in.' Een behoorlijke herhaling van zetten dus, waarbij het plaatsen van bekende acteurs in een bizarre rol een belangrijk aandeel heeft. Toch is het gewoon weer grappig en boeiend, maar misschien zoals OH zegt inderdaad geen bioscoopfilm. Dikke 3* voorlopig.

Mmja, dit weet ik niet zo goed. Visueel een prachtige film, werkelijk schitterende animatie. De verhalen zijn alleen zo onafgewerkt, dat het moeilijk wordt om van een diepgaande filmbeleving te kunnen spreken. De koffie is op, de film gaat aan en een uur later zit je bij wijze van spreken weer een boek te lezen, omdat het allemaal weinig heeft gebracht. Waarom hier niet een wat langere film van gemaakt? Het concept is veelbelovend, maar het voelde aan als een grote afraffeling van scenes.

Dat het kitscherige liedje (waarin overigens geen nieuwe perspectieven oid naar voren komen; het is slechts een romantisch liedje) vervolgens 10 procent van de film beslaat neem ik de makers absoluut kwalijk.

De drie sterren zijn voor de animatie en het concept.