Meningen

Een aanrader vanwege de zeggingskracht van het verhaal. Maar als film bijzonder vlak en een zwaktebod van Polanski. Nergens indrukwekkend, en buitengewoon kille personages (vermoedelijk nog bewust ook), zodat je weinig voeling met de personages krijgt. Flets acteren ook van Seigner.

En dan besef je plots na afloop dat Polanski een film heeft gemaakt over een onschuldig veroordeelde, en daarin een vreemd pleidooi houdt voor het zoeken van waarheid, ongeacht of je de persoon in kwestie mag. En ongeacht mijn sympathie voor Dreyfus, ik vond de beweegredenen van Picquard om hem te verdedigen niet eens geloofwaardig geportretteerd. En dat alles bewust weergegeven in een kille mannenwereld. Wie er wat van vindt mag het zeggen.

Die schilderijen zijn prachtig, en de overeenkomsten inderdaad opvallend!

Maar ik zie het ook niet zo in deze film. De cinematografie is bij vlagen weliswaar prachtig, en de sfeer pakte in sommige scenes goed uit. Met name dat moment waar de kapitein op zijn rug naar de sterren ligt te kijken, erg mooi. Tegelijk dunkt me dat een in Patagonië geschoten film nog wel wat meer visueel kan uitpakken.

Over het geheel ben ik het met JJ_D eens, en vraag ik me af waar ik nu naar gekeken heb. Het probleem en de queeste van de film heb ik eigenlijk nauwelijks kunnen begrijpen, en de traagheid helpt dan niet om te genieten van de beelden.

Heeft iemand zin om de allegorie (zo die er is) uit te leggen?

Ooit eens gezien in de bus van Praag naar Amsterdam. Hij is me juist bijgebleven omdat ik me zo vreselijk stoorde aan het hemeltergende acteerwerk en slappe verhaal eerlijk gezegd; het deed aan als een bijzonder slechte langspeelsoap. Kan me daarom ook nauwelijks het bovenstaande commentaar voorstellen, weet je zeker dat je het niet over een andere film had Baggerman?

Minder slecht dan ik had verwacht. Ook al ben je op de hoogte van de omstandigheden van het kerstbestand, dan nog wordt het best indrukwekkend gebracht. Maar ja, een film over zo'n onderwerp heeft natuurlijk slechts één enkel doel: tranen trekken. Voor het gemak stileren we de smerige loopgravenoorlog maar even. Bovendien vind ik het historisch onverantwoord dat alle gebeurtenissen die tijdens kerstavond 1914 op verschillende plekken aan het front plaatsvonden hier op één hoop worden gegooid. En het acteerwerk is soms wel heel slecht.

Zoals aangegeven, een geweldige film die nog lang nazindert. Gemaakt in Pakistan gaat de film over rolpatronen in een kleine gemeenschap in Pakistan zelf en het conflict tussen conservatieve en moderne opvattingen. Het verhaal ontvouwt zich zeer geleidelijk en begint in feite als een soort klucht, met banale en stereotiepe grappen die me eerst wat sceptisch maakten.

Dit blijkt echter slechts de opmaat voor ontwikkelingen die niet enkel goed worden opgebouwd tot een zwaar drama, maar ook nog eens mooi en genuanceerd worden gebracht: van de transgender vrouw die allerminst boven elk oordeel verheven is (de manier waarop ze Haider uiteindelijk afwijst is op zijn minst onrechtvaardig), tot de man in een gearrangeerd huwelijk die worstelt met zijn eigen geaardheid, en zijn vrouw die in het door de sociaal-culturele context gedwongen verborgene steeds wanhopiger en uiteindelijk tot zelfmoord gedreven wordt.

Joyland begint erg licht maar wordt steeds zwaarder, en aan het einde is werkelijk niemand van de personages gelukkig. Het biedt een realistisch maar ronduit triest beeld van de werkelijkheid en heeft grote impact. Pas bij de aftiteling zag ik dat Malala Yousafzai als executive producer bij de film betrokken was. Daarmee valt veel op zijn plek, en is mijn waardering alleen maar gestegen voor de film die zich eens niet gemakzuchtig beklaagt over de bekrompenheid van 'conservatieven' in een ouderwetse samenleving, maar een verfijnd portret toont van de concrete worsteling tussen traditie en moderniteit.

Het is 20 januari vandaag, en tot nog toe is dit wat mij betreft de film van het jaar!

Een andere Dolan dan die we gewend zijn, maar nog steeds zeer goed en ik bewonder de - ja wat is het eigenlijk - frivoliteit waarmee hij verschillende stijlen, onderwerpen, invalshoeken uitprobeert. Dit is niet de Xavier Dolan van Mommy of Laurence Anyways, waar hij een eigen verhaal over alledaagse en toch bijzondere mensen op het doek brengt met een speelsheid die aan Godard doet denken. Juste la fin du monde is eerder een vrij gesloten, intens familiedrama, gebaseerd op een toneelstuk, en duidelijk nieuw terrein voor deze talentvolle auteur die als ik de aftiteling moet geloven zelf de Engelse ondertiteling heeft verzorgd.

Herkenbare elementen zijn er natuurlijk wel uit zijn eerdere werk. Het meest karakteristieke lijkt me nog de personages die bijvoorbeeld ontdaan zijn van enige aanduiding wat seksuele voorkeur of zelfs geslacht betreft Zie ook die flashbacks naar een seksscene waarin aan de partner van Louis niet te zie is of het een man of vrouw is. Duidelijk een dingetje voor Dolan, intrigerend op zijn minst, maar - terzijde - je kunt je ook afvragen of hij door die onduidelijkheid te scheppen niet juist de aandacht erop vestigt.

En er is natuurlijk de psychologische diepgang van de karakters, die ik vaak onderschat vind worden in reviews van Dolans films. Ook in deze film, die als gezegd een geheel andere invalshoek heeft, drijft sterk op sterk expressieve versus zeer introverte karakters en de botsing die daaruit voortvloeit. Veel achtergrondinformatie blijft in het vage hangen, maar de knallende ruzies of juist pijnlijk lastige gesprekken (Louis en Catherine) zijn fijnzinnige exploraties van de psychologie van getormenteerde en diverse karakters, en weten de kijker knap mee te slepen in de suggestie van moeizame levens. En dit stuk leent zich hier uitstekend voor.

Nieuw is dan toch het intense en geslotene (bij gebrek aan een beter woord) verhaal waar theater nooit ver weg is. Dolan gaat die confrontatie echter niet uit de weg, maar probeert er een filmische draai aan te geven door enerzijds de close-up op te zoeken, en anderzijds juist veel out-of-focus te filmen - een gimmick die soms wel, maar soms ook gewoon niet werkt. Ook de muziekkeuze - 'traditioneel' erg modern en verrassend bij Dolan - vond ik niet erg goed uitpakken. Maar vooral qua script vliegt hij enigszins uit de bocht als na een tijdlang het redelijk consistente ritme wordt opengebroken door scenes die duidelijk later in de tijd of op andere locaties plaatsvinden. Mij kwam dit wat vreemd over. Denk dat ik het dus met de conclusie van de eerder gequote review wel eens kan zijn dat hij beter zijn eigen films schrijft.

Trouwens, ook voor het eerst bij Dolan: grote namen op het doek. Cotillard speelt de pannen van het dak, Seydoux neem ik door deze rol serieuzer, en zelfs Cassel is goed, waar ik hem eigenlijk veel te markant vind voor zulke rollen.

Al met al een interessant experiment weer van Dolan. Resumerend is het erg goed, anders, dat wel, en nog steeds niet helemaal volwassen al is het moeilijk de vinger te leggen op de precieze oorzaak daarvan. Maar ik ben groot fan van zijn verfrissende filmerij. Vendome, een Brusselse bioscoop, bracht enkele weken geleden een retrospectief aan Xavier Dolan. 27 jaar oud. Retrospectief. Ik herhaal, 27 jaar.

Wat een plezier gaan we hier nog van beleven.