Meningen

Fantastische film, M van Fritz Lang. Het eerste deel vond ik lichtelijk oninteressant en deed voor hedendaagse suspense ietwat amateuristisch aan, maar het zij Lang vergeven. Naarmate de film vordert voel je de spanning groter worden.

Met name het gebruik van camera en geluid vond ik erg bijzonder, of liever gezegd het selectieve gebruik ervan, en dat 3 jaar na het 'uitvinden' van de geluidsfilm.

Een paar scenes waren met name erg bijzonder, met als uitspatter natuurlijk de bovengenoemde processcene. Werkelijk fantastisch, en ik denk ook een van mijn favoriete scenes uit de filmgeschiedenis (tot nu toe dan). De kindermoordenaar wordt ineens een mens, het wordt bevestigd door de 'advocaat'. Een andere scene die ik wil vermelden is die waar het topoverleg van de politie herhaaldelijk afgewisseld wordt met dat van de criminele bazen. Dit had voor mij een spanningverhogend effect.

Interessant aan de film is inderdaad dat hij door de Nazi's werd verboden. Nu is het vaak bijzonderder dat een film wél werd toegestaan dan níét onder dat regime, maar los daarvan kan natuurlijk ook aangevoerd worden dat in de film het volk alle ruimte krijgt om hun eigen rechtsstelsel op te bouwen. Aan het eind wordt dit weliswaar veroordeeld, maar de emotie van 'het volk', de echte slachtoffers, blijft een statement in de film. Een regime als dat van de nazi's staat geen volksrecht toe, maar meent (ietwat gechargeerd)het alleenrecht te hebben op de 'waarheid' en op 'gerechtigheid'.

De film laat een oordeel hierover duidelijk open aan de kijker. De moordenaar wordt in handen van de politie overgedragen, maar niet voor niets (ook weer top, die slotscene!) roepen de vrouwen op dat iemand naar de kinderen moet omzien, u!

Geweldige film, een complete verrassing voor mij. Wat een sfeer, wat een dialogen, wat een diepgang, wat een geweldige vermenging van de theoretische discussie (zoals gimli f zegt) met de geënsceneerde praktijk, en wat een mooie vrouwen

In één adem uitgekeken, omvergeblazen door de intensiteit. Buitengewone vermelding voor de lange scene in Mauds appartement, met dialogen waarbij de camera overwegend gericht was op degene die niet aan het woord was. Ongeëvenaarde sfeer.

Het einde vormde door de steeds korter durende scenes enigszins een stijlbreuk naar mijn idee. Daarnaast zou men de filosofische lading van de dialogen (met Olaf K.)als een nadeel kunnen zien, echter ik vond deze zozeer geïntegreerd met het plot en de keuzes waarvoor de hoofdpersoon werd gesteld dat dit totaal geen bezwaar was, sterker nog, voor mij was het juist een perfecte symbiose. Ik houd het voorlopig op 4 zeer ruime sterren.

Misschien volgt nog eens een uitgebreider reactie, maar hier moet ik in elk geval meer van zien.

Bijzondere film van Almodóvar, erg goed en indrukwekkend. Zoals anderen al aangaven niet zijn typische film, enerzijds qua thematiek en anderzijds zich uitend in de iets minder uitbundige esthetiek. Wat overigens niet betekent dat zijn kenmerkende visuele stylisme afwezig is, het is alleen iets subtieler en nog altijd bijzonder stijlvol gedaan. Waarschijnlijk ook een bewuste keuze, omdat de thematiek veel serieuzer is.

Almodóvar richt de aandcht iets minder uitgesproken op persoonlijke en relatie-drama's dan in zijn eerdere films, maar vermengt dit vanaf het begin met de zware maatschappelijke kwestie van het Spaanse Franco-verleden. Het verhaal draait dan ook niet per se om de twee 'parallelle' moeders, maar vermengt hun verhaal met dat van het andere, diepere, evenzeer 'parallelle' verhaal.

Zoals gebruikelijk staan vrouwen centraal in dit prachtige werk van Almodóvar, niet alleen de twee belangrijkste karakters, maar ook hún moeders, grootmoeders, en overgrootmoeders. Inclusief dier persoonlijke drama's en beweegredenen voor hun acties. Vooral de manier waarop Janis' handelen wordt uitgeplozen bij het ontdekken dat ze niet de biologische moeder is van Cecilia is sterk, evenals het daarmee gepaard gaande acteerwerk van de fenomenale Cruz. Tof moment is dat t-shirt van Cruz op een gegeven moment, met de stevige opdruk 'We should all be feminists' Tekenend is ook het gesprek van Janis met de moeder van Ana, waarin de laatste haar handelen op zijn minst inzichtelijk maakt, al blijft in het midden of het daarmee gerechtvaardigd is.

Trots, waardigheid, het recht op zelfvervulling en ook menselijk onvermogen worden in elk geval gepresenteerd als legitieme beweegredenen, ondanks hun soms grote impact op anderen. En het lijkt erop dat Almodóvar in Madres Paralelas probeert om de zoektocht naar en het opgraven van de fascistische massagraven ook in dat licht te plaatsen. De waarheid en waardigheid van de vrouwen staat ook daar op het spel in hun zoektocht naar (historische) gerechtigheid. De quote van Eduardo Galeano (speciaal voor eRCee aan het einde is prachtig.

Madres Paralelas is daarmee opnieuw een boeiende en sterke film van Almodóvar. Ik denk dat hij de twee 'parallelle' verhalen nog wel iets sterker had kunnen linken, vandaar dat ik me nog inhoud, maar het is zonder meer een aanrader.

Edit: ik zie nu ook hoe schitterend de poster (alweer) is. Briljant.

Aardige documentaire, die zowel het leven en de problemen volgt van de vrouwen die ongedocumenteerd in West-Europa proberen aan geld te komen voor het thuisfront, als dat thuisfront zelf en wat dit vertrek betekent voor de achterblijvers. Aardige invalshoek, vooral omdat de docu ongeveer 7 jaar beslaat en zo kan volgen wat de impact is aan beide zijden.

Komt af en toe hard aan, was met name geïntrigeerd door de verandering die het verblijf in het Westen bij de vrouwen zelf teweegbracht. Bij terugkomst is het eerste wat ze doen kritiek leveren op de t*ringbende bij hun thuis...

Verder moet de docu het iets teveel van die invalshoek hebben en is hij zeker te lang, na een uurtje had ik het eigenlijk wel gezien.

Om de film te typeren zou men het een mix tussen Xich Lo en Babel kunnen noemen, maar van de kwaliteit van genoemde films is hier weinig te bespeuren. Het grootste probleem is misschien wel dat het nergens werkelijk over gáát. Het blijft enigszins bij een voortkabbeling van verhaallijnen en weet nergens echt spanning op te bouwen. Uiteindelijk is het hierdoor simpelweg niet interessant en boeiend genoeg, ondanks wat kleine details, losse eindjes, opmerkingen of waarnemingen (zoals bovenstaand verhaal over die olifant). Het is niet veel meer dan een multicultifilm van de wat betere kwaliteit.

Grootste pluspunt is de score, en de sfeer die ermee wordt gemaakt. Minder sterk en uitgesproken dan Moodyssons eerste films.

Goede film, en dat niet enkel door de sprankelende verschijning van Yvonne Strahovski, die hier (na meer dan verdienstelijk de show 'Chuck' alsmede mijn hart te hebben gestolen) bewijst het betere werk aan te kunnen.

Terzake. Manhattan Nocturne is een boeiende mystery- of misdaadfilm met een intrigerend plot en personages. De sfeer maakt bovendien dat het boven de middelmaat uitstijgt. Alles is gedaan met de juiste dosis subtiliteit. Extravagante karakters worden niet bombastisch neergezet maar met de juiste hoeveelheid aandacht; precies genoeg om de film 'normaal' te houden. En ook het verhaal wordt goed verteld. Niks over de top; de informatie die met de kijker wordt gedeeld is precies voldoende om de vaart erin en de spanning hoog te houden. En ik ben gewoonlijk ook niet zo'n fan fan Adrien Brody, maar vind dat hij hier wel de juiste 'kop' voor heeft. En Strahovski, met haar innemende lach en hints van een duister karakter, heeft echt acteertalent in zich.

Hier en ook op imdb krijgt het nog te weinig waardering naar mijn smaak. Benieuwd naar meer van DeCubellis.

Redelijk vermaakt met deze film, vond de mix van komedie en drama in elk geval geslaagd. Goeie subtiele grappen ook.
Minpunten waren toch weer, naast wat afgeraffelde plotlijntjes, het acteerwerk (als vanouds), met name van de vrouwelijke bijrollen, en bovenal de oorverdovende clichés. Net als in Simon lijkt het wel of de makers continu met een scheef oog naar de optie van internationale distributie gluurden, er zaten wel heel veel typisch Hollandse dingen in (die rondvaartboot, sorry hoor). En er moesten natuurlijk de nodige grappen worden gemaakt over allochtonen, en één homo. Het vervelende is dat het enerzijds wel grappig is (Nico die de kleurencombinatie van de tenues schitterend vindt), anderzijds echt té karikaturaal; hetzelfde geldt dan ook weer voor de vrouw van Kees, die natuurlijk in de allerzwaarste kerk moet zitten enzo. Het zijn altijd dezelfde thema's die uitgemolken worden.

Verder is wat Onderhond al aangaf wel gerechtvaardigd in mijn ogen, dat dialect hier opnieuw erg clichématig wordt opgevoerd en geassocieerd met marginaliteit. Denk tegelijk dat dit ook geïnterpreteerd mag worden als uiting van de trots die Nederlanders koesteren op hun dialecten.

Maar goed, wel vermaakt dus, dit is duidelijk een genre dat zo nu en dan nog redelijk slaagt in de Nederlandse filmindustrie.

Tsja ik dacht in tijden van Corona een leuke verfilming van de Decamerone te bekijken over de pest in 1348, maar dat bleek een illusie. Niet noemenswaardige verhalen, geen enkele diepgang, houterig acteren en slechte dialogen.

Toch maar aan het boek dus. Tijd zat.

Ontroerende docu wel, die filmisch niets toevoegt maar boeiend is voor fans van Cohen. Wie iets weet van Cohens levensgeschiedenis kan lekker zwelgen in oude beelden en vertellingen van mensen om hem en Marianne heen, naast de leuke beelden van concerten en mooie songs. Wat de docu bovendien interessant maakt is dat hij in het tweede deel best kritisch wordt over alle drugsgebruik en ook de gevolgen van Cohens levensstijl voor bijvoorbeeld Mariannes kind. Is toch wel een belangrijk perspectief bij het standbeeld waarop Cohen doorgaans gehesen wordt.

Verder als gezegd filmisch totaal niet speciaal, als je geen fan bent van Cohen gewoon bij wegblijven.

Goede film dit. Het is geen ouderwets kostuumdrama, maar een frisse en gedurfde prent: erg origineel in zijn soort. De moderne muziek, evenals de moderne interpretatie van het verhaal maken het tot een zeer interessante film, die volledig losstaat van oudere kostuumdrama's die een verhaal uit de betreffende tijd te vertellen hebben. De manier waarop MA bij het gemaskerde bal losgaat tot na half 4 's ochtends, het zoenen in de hoeken van de dansvloer, het roken van dubieuze tabak bij een intiem gezelschap, samen met de moderne muziek: haal de kostuums en het decor weg, en het is een modern verhaal geworden.

Zoals ik al zei erg fris, doet wat mij betreft niet veel onder voor Lost in Translation.

Sja, hoe leg je uit dat je na afloop van de film blij bent dat het allemaal goed is afgelopen voor de man die z'n minnares, het kind waarvan ze zwanger was en haar huisbaas vermoord heeft met een jachtgeweer?

Het is in ieder geval een ontzettend knappe prestatie van Woody Allen. De scenes lijken allemaal zo makkelijk, maar het zit echt geniaal in elkaar. Fantastisch hoe dat element van die bal die aan beide kanten van het net kan vallen terugkomt... en je alsnog op het verkeerde been zet.
Briljant ook, hoe Dostojewski erin verwerkt wordt: als een ware Raskolnikow lijkt Chris niet aan zijn noodlottige daad te kunnen ontsnappen, dat waarover hij nu juist van mening is dat het het resultaat is van geluk - of niet. Mooi dat hij Misdaad en Straf zelf ook leest (inclusief compendium), zodat hij nog schuldiger is aan dit lot dan hijzelf kon vermoeden. En Allen is werkelijk geniaal in het opbouwen van die spanning, en intussen het zo simpel vertellen van een zo complex verhaal.

Ontluisterend interview eerlijk gezegd, ik wilde dat ik het niet had gelezen. Zonder dat is het namelijk een mooie vertelling, absurd en grappig, niet al te hoog vliegend of gelaagd maar voldoende afgerond en bediend van een schitterend einde.

Mét het interview dringt zich dan toch nog het clichébeeld op dat ik hoopte te vermijden: dat van een wat gefrustreerde regisseur die zich tegen alle mogelijke dogma's afzet en daarbij alle hollandse vroomheid en bijhorende platitudes van stal haalt zonder echt te argumenteren.

Gemengde gevoelens dus, ook omdat het clichégebruik wel degelijk werkt in deze film. Voorlopig laat ik hem op 3,5 sterren staan.

Een hele mooie verfilming van deze oude klassieke tragedie. Het is theater op een scherm, iets wat Von Trier natuurlijk niet oneigen is. De Von Trier-stijl is er behoorlijk in te herkennen, en met de voorkennis dat zijn films vaak draaien om vrouwen, hun karakters en keuzes, is ook te begrijpen waarom hij voor een verfilming van Medea kiest.

Waar andere toneeluitvoeringen vaak de bijpersonages onder de loep nemen, staat hier Medea volledig centraal in haar drama. Behoorlijk tijdloos gefilmd, alleen was ik niet heel erg van de het uiterlijk van Medea gecharmeerd. Het zal aan mij liggen, maar ik vind dat Medea of als een bitch eruit moet zien, of juist heel vlak. Deze Medea kwam, anders dan de stijl en decor in tijdloosheid deden vermoeden, heel menselijk over. In ieder geval niet op een manier die mijn hart deed smelten. Over het algemeen vond ik de film niet heel veel toevoegen, en ben ik benieuwd naar Pasolini's versie. Wel 3,5*, voor het drama en de durf.

Goede film. Het verhaal wordt vrij rechttoe rechtaan en linear verteld met een goede balans tussen gebeurtenissen die schokkend overkomen en voldoende lucht. Voor een onderwerp dat politiek zo beladen is en zo gemakkelijk richting vals sentiment gedreven kan worden is het een opmerkelijk realistische vertelling - afgezien van enkele obligate clichépersonages, zoals het Italiaanse jochie (godfather in de dop) en de boze oude buurman. Verder vooral eenvoudig en met smaak verteld.

Politiek is gelukkig ver weg, maar zelfs zodanig dat het een mens (lees: naastgetekende) wanhopig maakt over de mate waarin politiek erin kan slagen iets zinnigs toe te voegen op dit onderwerp.

De gebeurtenissen tegen het einde van de film zijn gebaseerd op een geschiedenis die daadwerkelijk heeft plaatsgevonden in Zuid-Italië een paar jaar geleden. De regisseur had ervoor kunnen kiezen een minder extreem verhaal te vertellen, maar tegelijk is het zo genuanceerd gedaan dat ik er enkel complimenten voor over heb. Knap langspeeldebuut van Carpignano!

We found love in a hopeless place...

Hier moet ik natuurlijk even op reageren, ik kan het niet laten. Op een goede woensdag een aantal weken terug, heb ik in een ruk (met twee intervals) en in m'n eentje, La meglio gioventú gekeken, en dat was een grandiose ervaring. Hoewel ik na afloop vierkante ogen had en moeite had opnieuw een sociaal dier te worden, bleven de beelden me ten positieve door het hoofd spoken, evenals een aantal karakters en gebeurtenissen. Om het geheel een epos te noemen gaat me wat ver, het is vooral een groots familiedrama, tegen de achtergrond van belangrijke momenten uit de Italiaanse geschiedenis vanaf de jaren '60.

De kritiek van eRCee, dat veel scenes niet lang en uitgewerkt genoeg zijn, kan ik maar moeilijk begrijpen. In zekere zin werd inderdaad niet elke scene of gebeurtenis volledig uitgewerkt tot een conclusie, maar in feite was dat naar mijn idee juist de idee van de film: het draaide in feite ook niet om het diepe van elk van die scenes: het verhaal van de familie, en de keuzes die door elk lid gemaakt werden, stonden centraal. Dit schrijvend merk ik hoe erg dit concept op soap lijkt. Het verschil zit em natuurlijk met name in de diepgang, vergeleken waarmee die van een soap is als lood tegenover diamanten.

Het cinematografische aspect is een ander punt. Ik ben blij dat deze 'slechts' functioneel is gebruikt, en niet als doel, juist vanwege de lange speelduur! 6 uur lang overdonderende cinema, dat is mij teveel. En zeg nou zelf, het zag er al schitterend uit, mooie en rijke beelden, een pareltje.

Ik vond vooral het laatste uur minder interessant worden, omdat in feite alle verhaallijnen al min of meer tot een conclusie waren gekomen. De liefdesgeschiedenis op het einde voegde niet zoveel meer toe en was allang verwacht, misschien was dat wel het enige soap-element in deze prachtige film. Mijn 4,5 sterren zijn ietwat ruim, maar mede vanwege het feit dat dit een van de weinige films is die terecht in de top-10 staat, zeker op hun plaats.

Wat Collins zegt. Een prachtige meditatieve trip. Sober en grauw, bijzonder traag, en daarmee niet per se makkelijk te verteren. Zeker in het eerste deel waren scènes niet altijd interessant, en er is visueel volgens mij ook iets minder te zien dan in eerdere films van Weerasethakul. Maar met name vanaf het bezoek van Jessica aan Hernán (2) is het oorverdovend mooi, contemplatief, Tarkovsky-style. Weerasethakul lijkt ook in Zuid-Amerika zijn draai te vinden. Nu nog iets meer schwung.

Een ontzettend indrukwekkende film, met een ronduit grandioze Brandauer. Mephisto stelt de vraag naar het hoe, en vooral het waarom van de opkomst van het nazisme. Waarom gaven sommige mensen zich hieraan over? Wat moet de reactie van kunstenaars zijn op een dergelijk ideologisch totalitair régime? Allemaal ontzettend interessante vragen, die Szábo verbluffend mooi weet neer te zetten. Het camerawerk van Koltai is ook prachtig. Schitterende scenes vond ik met name de dansscene bij de bruiloft (nadat de premier is langsgekomen), de slotscene natuurlijk, maar ook alle toneelscenes en de scenes waar hij tegen zichzelf praat in de spiegel, de hele film als het ware samengevat. Ronduit schitterend.

De extra's op de dvd (jawel, de uitgave van het NRC) zijn overigens erg interessant. Szábo zet hier uiteen hoe hij film ziet, ook in vergelijking met theater. Eén van de dingen die hij noemt is dat film juist het persoonlijke van mensen weet neer te zetten, reële emoties en handelingen. Wat in Mephisto naar voren komt is hoe de kunst in het algemeen bedreigd en beïnvloed wordt door dit nazi-régime, en vervolgens welke keuzes Hendrik hierin maakt.

Overigens bleek uit de producion notes op de dvd dat er vooral discussie bestaat in hoeverre Klaus Mann het verhaal gebaseerd heeft op het leven van Gustav Gründgen, maar de parallellen, zoals ze vermeld stonden, zijn natuurlijk sprekend. Mann verbrak na WOII het contact met Gründgen, omdat hij vond dat hij de boel verraden had door intendant te worden van het Staatstheater.

Deze zeer indrukwekkende, toch wel lichtelijk typisch Midden-Europese film krijgt van mij voor nu maar liefst 4,5 sterren. Ik wil meer van dit!

Schitterende film, een wereld aan rariteiten, uiterst grappige vondsten, aandoenlijke personages die nergens te dik worden aangezet, en een meeslepend verhaaltje. Kortom, Jeunet heeft hier de perfecte balans gevonden in zijn favoriete concept, en je merkt in alles dat het ineens klopt, waar Delicatessen bijvoorbeeld soms nog net niet goed was.

Best bijzonder dus dat het eigenlijk om een best serieus thema gaat, maar zo luchtig als Jeunet dit soort onderwerpen compleet van hun zware lading kan ontdoen zie je het zelden. Of misschien zelfs nooit. Zijn decors en gadgets zijn zo geraffineerd, en zo mooi, dat het bijna jammer is dat er geen groter project van is gemaakt, met wat meer pretentie, zoals Amelie dat was. Het lijkt of Jeunet ervoor kiest om simpelweg te doen waar hij meester in is, het creeren van 'fantastische' maar kleine werelden.

Arme Alba...

Verder best leuke gay-film, vooral door de luchtige sfeer goed voor een avondje vermaak. Ietwat stereotiep en theatraal was het helaas wel, Tomasso moet natuurlijk weer de verantwoordelijke goeierik uithangen bijvoorbeeld, en ook het knip- en plakwerk van de film loopt niet altijd even soepel. Ozpetek schijnt nogal populair te zijn in eigen land, zal er nog eens wat van opzoeken.

Maar serieus, arme Alba!

Interessante film, maar ik had het gevoel dat het de complexiteit van de Italiaanse na-oorlogse decennia wel erg snel erdoor jast.

Knap is dan wel weer dat de veranderende relatie tussen de broers op een natuurlijke wijze wordt gebracht, maar het had allemaal wat meer kunnen worden als rustig de tijd was genomen om het verhaal te vertellen. Dan was het bijvoorbeeld ook niet nodig geweest om de tegenstelling tussen fascisten en communisten in zulke makkelijk wegscanderende leuzen neer te zetten in de eerste 5 minuten.

Die hiaten in het scenario vond ik af en toe ook niet heel geslaagd inderdaad, en het einde is dan weer te dik er bovenop poetisch. Er werd duidelijk toegewerkt naar deze prachtige 'oplossing'.
Zoals ik al zei, een interessante en ook boeiende film, maar het had ietsje meer mogen zijn.

Ik heb zo het idee dat die poster welbewust is gekozen, om het contrast met de werkelijke stijl van de film des te groter te laten. Net zoals de titel, die bepaalde onterechte verwachtingen schept... Dit is één grote aanklacht tegen 'de Roemeense gezondheidszorg', maar die term is eigenlijk te clichématig om de nuances weer te geven die de film toont.

De film is in documentairestijl geschoten, met een duur van 2,5 uur die in werkelijkheid slechts het dubbele beslaat. Saaiheid dreigt dan ook in het begin, maar gelukkig mag de beste man al snel naar het ziekenhuis. Krijgen we toch nog wat drama
We volgen de klachten van Mr. Lazarescu, het van het kastje naar de muur gestuurd worden, de verhouding tussen artsen en verpleegsters, en allerlei tegenstrijdigheden die lijken voort te komen uit de totaal onbezielde en naar het schijnt ondoordachte regulering van de zorg aldaar. In tegenstelling tot Olaf K's verhaal: dit gaat ontzettend veel verder dan wat je in Nederland zou kunnen tegenkomen.

Inderdaad is het perspectief van de ambulancevrouw erg boeiend om te volgen, de moedeloosheid straalt er bijna vanaf. Mijn kritiek richt zich juist op het feit dat de film ondanks alle nuance toch nog over de top weet te gaan met de absurde scene in het derde ziekenhuis, waar de artsen volledig neerbuigend doen tegen de ambulancevrouw, en mr. Lazarescu zinloos bestormen met de vraag om dat document te tekenen. Misschien gebeurt dit, misschin niet, maar het was in elk geval erg frustrerend.

Al met al een boeiende film, voornamelijk sterk door het eenvoudige maar goede acteerwerk en de inleving met de personages.

Zeer goed. Dolan is een verfrissing in het filmlandschap, en weet interessante thema's op een originele wijze uit te werken. Enkel de fotografie is al boeiend, met fris cameragebruik en een benadering van scenes die ik nog niet eerder tegenkwam. Dolan kan een opgeschoten jongen die in zichzelf gekeerd met een winkelwagen op de parkeerplaats van de supermarkt ronddraait tot een onvergetelijke scene maken.

Mommy was een zeer fascinerende en intense kijkervaring die me meesleurde in een achtbaan van emoties. Het begin is van een heerlijke lichtheid, dansend door de grillen van Steve als onhandelbare flierefluiter en de wonderbaarlijke interactie tussen hem, zijn moeder en Kyla. De zwaardere scenes zijn echter tegelijk van een hartverscheurende heftigheid die je doet wegkijken van het scherm. Met name het personage van Kyla is uiterst intrigerend. Zij raakt als buitenstaander plots betrokken bij de relatie tussen moeder en zoon, maar heeft haar eigen verleden dat mondjesmaat met aanwijzingen wordt verteld, maar nooit volledig opgehelderd. De foto's van een tweede kind lijken erop te wijzen dat zij zelf één is kwijtgeraakt, wat waarschijnlijk de reden vormde voor haar verhuizing. De driehoek die ontstaat is schitterend, met als hoogtepunt misschien wel het moment dat de 'twee moeders' hun bloedende zoon als in de Pieta van Michelangelo de supermarkt uitslepen.

Mijn enige kritiek is dat Dolan nog iets te vaak naar mijn smaak emotie opzoekt en de kijker opzadelt met ongewilde beelden. De sequentie aan het einde met het 'what if'-verhaal bijvoorbeeld, alvorens op gruwelijke wijze Steve's opname in de inrichting te tonen was wat mij betreft erover; een duidelijk moment waar hij doelbewust en gekunsteld extremiteiten opzoekt. En dan is er dat prachtige moment halverwege, waarin Steve's wereld én de onze opengaat onder de muziek van Wonderwall - niet de meest originele keuze, maar schitterend gebruikt hier in een legendarische scene, maar wel één die natuurlijk wat opzichtig is. Vond dat gebruik van 1:1 niet perse een gimmick, maar het is wel een voorbeeld van Dolans soms eenvoudige effectbejag.

Voor het overige vol lof, intense maar zeer goede film. Heel anders van thematiek weer dan Les Amours Imaginaires. Mommy doet bijvoorbeeld eerder denken aan Mike Leigh's Naked, met eenvoudige personages, veel hilarische momenten, en bijkomend lokaal accent. Mommy is dan weer veel minder somber van toon.
Zeer getalenteerd dus, Dolan, als hij zich iets in toom houdt met zijn effectbejag voorzie ik nog eens een meesterwerk.

Een verrassend sfeervolle en luchtige film, die in zijn kleinheid weet te ontroeren. Het is eigenlijk een typische sfeertekening van Hongarije op de rand van die Wende, gefocust op een aantal politiek apathische jongeren die wat rondhangen en verliefd worden. Het is daarin niet al te verrassend, maar wel in de heerlijke sfeer waarin het allemaal wordt neergezet. De held van de Hongaarse Opstand in '56, Imre Nágy, wordt herbegraven en de jongeren zappen weg of gaan bier drinken, de communistische leider van de laatste decennia sterft en ze gaan op zomervakantie. Leuk is ook het nonchalante cameragebruik.

Het einde spot overigens met alle clichés die in dergelijke coming-of-agefilms voorkomen, en geeft toch nog een wat droevige schop mee aan de kijker. Leuke, kleine film dus.

Begint saai en suf, vol Amerikaanse huwelijksclichés, maar zodra de moord wordt gepleegd wordt het wel degelijk vermakelijk. Lekker simpele wegkijker.

Wong filmt absoluut stijlvol en weet ook hier weer een geheel eigen sfeer te creëren, maar ik ben er niet altijd van gecharmeerd. Hetzelfde stilisme dat door velen geroemd wordt komt af en toe wat geforceerd over, zoals die vertraagde beelden, die samen met de soms plotselinge overgangen de kijker, mij althans, op afstand houden. Het verhaal is dan wel weer mooi, maar loopt ook niet over van diepgang. Op een of andere manier is het niet een mooi geheel dat me grijpt. Ik kan me daarom wel vinden in bovenstaande commentaar van sb.

Maar misschien heeft het er ook mee te maken dat ik die zwoele stem van Norah Jones nu wel een keer zat ben...