La Meglio Gioventù (2003)

Je recente stemmen liegen er daarom ook niet om

Ik ben normaal ook snel afgeleid maar wat is dit een boeiende film, geen moment verveelt hij me

2de maal dat ik hem zie en hij blijft een dikke 5*

Zeldzaam mooie film.

Ingetogen, integer, ontroerend en als het leven.

Wat een prachtige mensen allemaal.

Zien en herzien.

Ik heb een vraag, wanneer komt deze film op tv...? weet iemand dat? ik heb jammer genoeg het begin gemist.. dan heeft het dus geen zin meer om te kijken..

di 15/8 22u15 op één

too bad dat ie zo laat komt....

wilde er echt voor gaan zitten, maar denk dat de luiken dichtgaan vallen

Dus er zit maar 1 ding op haha kopen en op m'n gemakje koekeloeren!

Deze film voelde heel tv-filmerig aan (wat eigenlijk ook logisch is). Maar ik was misschien wat teleurgesteld, aangezien ik van mening ben, dat tv-films gewoon veel slechter zijn als 'echte' films. Deze film wist me enigzins te ontroeren. Maar vanwege de mindere kwaliteit een 3.5

miniseries horen niet thuis in de 250 imo

Idd, het feit dat Heimat in de bios heeft gedraaid, kwalificeert die miniserie ook niet, waarom deze dan wel?

La Meglio Gioventù is een film, geen miniserie. Miniseries komen niet in de top250, kijk maar naar Band of Brothers (gemiddelde 4,50). En als het miniserie zou zijn, zou dat bij het speelduur staan.

Apart lijstje voor mini-series wellicht. En dan kunnen de korte films meteen in een apart lijstje (/me is nog steeds van mening dat die ook op de site horen...).

't wordt uitgezonden als een miniserie, 't ziet er uit als een made for TV serie en het ontstijgt ook niet het niveau van een miniserie. Op basis waarvan wordt dit als film gezien?

1. Op IMDB staat er geen (mini) achter de film

2. Hier op MM, staat er geen (miniserie) achter het speelduur.

3. Hij staat in de top 250, wat bij een miniserie niet mogelijk is.

Het is wel voor televisie gemaakt, geef ik toe.

Het was wel als miniserie bedoeld, maar dat ging ik niet door: Wiki

Het is afgelopen... Het laatste deel zojuist gezien op Canvas. 4 dinsdagavonden lang in de ban van La Meglio Gioventù. Ik geef toe dat ik hem nooit in één keer zou bekijken. Daarvoor is de speelduur net iets te lang, maar zoals nu was het goed. Niet perfect, want na een week ben je toch een beetje "uit" het verhaal.

Over de film nu. Dit is werkelijk één van de mooiste films die ik ooit gezien heb. Een reis doorheen de geschiedenis van Italië, doorspekt met schitterende beelden en prachtige muziek. Het verhaal is uitstekend en je wordt er echt ingezogen. Zelden gezien dat er zo een heel verhaal naar het witte doek wordt omgezet. Je kan haast niet anders dan meeleven met de personages. De opeenvolging van enorm sterke scenes maken deze film echt tot een meesterwerk. Grappige scenes, ontroerende passages, met andere woorden: de soms zo mooie maar ook beenharde realiteit.

Goh... Ja, het is afgelopen nu. Jammer, het mocht van mij nog wel een paar uur langer duren. La Meglio Gioventù is eigenlijk niet in woorden te beschrijven. Je zou de film enkel maar tekort doen. Ga hem dus maar snel kijken.

5 sterren.

Al meerdere keren uitgelegd. Ook al was de bedoeling een tv-mini-serie werd dat dit niet. De film beleefde haar premiere dan ook in bioscoopzalen. Moviemeter kijkt inderdaad naar imdb als leidraad omtrent miniseries. Als daar mini achter staat, nemen we dat over. Indien niet, dan is het een speelfilm.

Ach, The Godfather is ook op de Nederlandse zenders vaak uitgezonden in twee delen...ook een miniserie dan?

De Heimat trilogie werd gewoon op de Duitse tv uitgezonden alvorens het her en der werd uitgebracht in bioscopen.

Dan is de Dekalogserie, dus ook een serie.

Anyway over deze film. Kijk eens hier:

http://www.imdb.com/title/tt0346336/awards

Ziet er uit als een film.

Zeer goede film, ik heb hem in 4 keer gekeken elke avond een stukje. Je volgt op een hele mooie manier mensenlevens en op een gegeven moment wordt het nog spannend ook. Een van de betere films die ik ken!

Een prachtig verhaal met mooie mensen dat zich afspeeld in een mooi land met een heerlijke taal... oftewel gewoon een schitterende film. Dit is de 2e keer dat ik de film heb gekeken en opnieuw werd ik er helemaal ingezogen. Ik ging helemaal mee in de emoties die bepaalde personages ondergaan en heb me geen minuut verveeld.

Ook de muziek met accordeon is erg mooi; oblivion van Astor Piazzolla.

5 sterren.

Prach-ti-ge film! Zelden zo ontroerd geweest door de eenvoudige maar ijzersterke vertolkingen van de acteurs! Voor de mensen die zich zouden laten afschrikken door de lange duur van de film: als je deel 1 van de film gezien hebt, kan je haast niet wachten om deel 2 te bekijken. Zo mooi is ie! De tijd vliegt bij het zien van deze sterke familiekroniek.

5*

Ik was wel benieuwd naar deze film. Temeer omdat de film uit Italië afkomstig is en omdat hij rijkelijk bedeeld is hier. Uiteindelijk toch maar eens van iemand geleend en ondanks 6 lange uren heb ik er geen spijt van gehad. Toch vind ik deze film verre van een meesterwerk.

De film is vooral heel degelijk. Het begin beloofde veel goeds. Ik kon me in de vriendengroep identificeren en was benieuwd hoe hun levens zich zouden ontwikkelen. Verder werd er veel goede muziek gedraaid en gebeurde er nog wel eens wat roekeloos. Helaas kwam Nicola steeds meer in het middelpunt te staan. Tot zijn tripje naar Noorwegen was het nog wel leuk, maar toen hij daar weer vandaan kwam was hij vooral een erg oninteressant personage om naar te kijken. Als ik een leven zoals dat van hem zou leiden zou ik van saaiheid neervallen.

De interessantse verhaallijn is natuurlijk die van Matteo. Excentriek figuurtje, maar ergens wel verklaarbaar waarom. Van de ene kant kan ik niet begrijpen waarom hij zelfmoord pleegde . Hij had eigenlijk alles voor het oprapen, maar durfde weer eens geen stappen te ondernemen. Van de andere kant dus verklaarbaar omdat hij eigenlijk emotioneel een beetje verwaarloost is door zijn moeder of niks van haar affectie heeft meegekregen. Zijn zelfbeeld was gewoon ontzettend laag . Overigens een schitterende scène die zelfmoord, eerst de tijd nemen om je schoenen uit te doen en dan zoiets.... Zeker wel het ontroerendste moment uit de film. De gebeurtenissen rondom Georgia vond ik ook niet echt super boeiend. Behalve dat spoortje van emotie dat ze toonde, tegenover Matteo .

Cinematografisch kende de film wel aardige momenten. De aanzichten van steden als Palermo, Torino, Rome en Milaan waren leuk gevonden. En ook de geschoten plaatjes uit Noorwegen, met name de waterval, waren mooi geschoten. Toch was ook de cinematografie middelmatig.

Toch vond ik dat de film op eerder genoemd moment weinig diepgang bevat. Niets kon mij echt raken.
Hoe kan dat nou? De film behandeld ongeveer 40 jaar Italiaanse geschiedenis? Ammehoela! 2 minuten praten over de massa ontslagen bij fiat en dan nog geen eens te weten komen wat er na het ontslag van de beste man is terechtgekomen. Noem ik eerder een zijplotje. Net zoals ook nooit echt duidelijk is geworden waarom de vriendin van Nicola zich bij de rode brigades aansloot Ja, ze was ontevreden over de maatschappij. Blijft veel te vaag.

De film verveelde mij eigenlijk nergens, maar hij kent ook nauwelijks hoogtepunten. Het doet gewoon aan als een soap. Er gebeuren dingen, maar het blijft allemaal te oppervlakkig en veel te braaf. Ik leefde niet mee met iemand, de romantisch bedoelde scènes waren niet romantisch en Nicola bleef maar in de camera kijken. Over het acteerwerk van de mensen overigens geen kwaad woord. Leuk, om een keer gezien te hebben maar de wereld draait wel door als je het nooit gedaan hebt. Geef mij dan maar een Cinema Paradiso! Veel intenser en met veel meer passie gemaakt. De speelduur van een film wil immers niet altijd wat zeggen over de kwaliteit ervan. 3*

Eens met de positieve reacties. Ik houd wel van die Italiaanse familiedrama's. Zeker als ze bijna een halve eeuw beslaan tegen de achtergrond van de meest in het oog springende gebeurtenissen in de Italiaanse geschiedenis. Prachtige cinematografie, een heerlijk soundtrack en top acteerprestaties zorgen ervoor dat de film helemaal terecht zo bejubeld werd en wordt. 4,5 sterren en een neiging naar hoger.

Vind je? Een uiterst turbulent leven, met romances, een losgeslagen vrouw, werk dat uiterst veel voldoening oplevert, maar ook erg moeilijk is. Interessante vrienden en familie (met even interessante banen), veel reizen. Noem het maar saai.

Leg uit. Je noemt alleen maar positieve dingen (waar ik het wel mee eens was).

Het punt was dat bijna iedereen wel iemand kende die getroffen werd door de massa's ontslagen bij fiat. Hij gaat in de bouw. Hij restaureert o.a. dat huis van die andere vriend van Nicola. Kwam uitgebreid aan bod. Je moet niet vergeten dat het tegen de achtergrond van Italiaanse historische gebeurtenissen was en dat het geen doel op zich is. Het draait om de familie Capri.

Het wordt niet letterlijk uitgelegd nee, dat verwacht je hoop ik toch ook niet van een film? Duidelijk was dat ze uitermate ontevreden was met de Italiaanse samenleving. Dat kwam in elke scène waarin zij speelde aan bod. Lijkt me niet bepaald een vaag motief.


Zo flauw. Elke film die familiegebeurtenissen behandelt wordt afgedaan als soap.

Geen idee waar je het over hebt.

Ook erg goed, maar vind deze zelfs nog iets beter.

Omdat ik zes uur film wat veel van het goede vind heb ik La Meglio Gioventu in twee keer bekeken. En in gezelschap. Ik denk dat deze beide dingen de film gered hebben.

De eerste drie uur viel mij nogal tegen. Er vindt van alles plaats zonder dat er een duidelijke lijn is te ontdekken. Veel scènes staan volkomen op zichzelf maar worden niet lang genoeg aangehouden en niet goed uitgewerkt. Het wordt zo een verzameling gebeurtenissen rond verschillende personen, eerder dan een verhaal. Daarbij is het allemaal erg gewoontjes in beeld gebracht. Ondanks de lange speelduur wordt de cinematografie slechts functioneel gebruikt, inspiratieloos eigenlijk. Verder kwam de toevoeging van popnummers op bepaalde momenten nogal kitcherig over.

De tweede helft is mij beter bevallen. Er was veel meer spanning en er begon zich een duidelijkere lijn af te tekenen. Vooral Nicola is een mooi karakter en ook Giorgia. Personages die terugkwamen leverden veel herkenning en emotie op (het soap-effect). Af en toe kwam er zelfs een shot van het landschap voorbij, geloof ik. Nog steeds had ik echter vaak het gevoel dat scènes wel wat langer mochten doorlopen. Ik zie liever één scène die goed werkt dan drie doorsnee momenten.

Toch was het kijken naar deze film erg aangenaam, het tweede gedeelte althans. Je hebt ook alle tijd om tussendoor wat te praten of de gebeurtenissen te becommentariëren. Wanneer ik deze film in mijn eentje had bekeken en in een stuk was ik waarschijnlijk een pak lager uitgekomen. Nu net 3,5*.

Sorry, voor mijn late reactie. Ik had hem even gemist

Toch vond ik dat er een bepaalde cyclus in de film sloop. Toen de jongens jong waren gingen ze nog eens op avontuur. Maar naarmate ze ouder werden settelden ze zich en kwamen hun stad bijna niet meer uit. Verder concentreerde het verhaal van Nicola zich alleen op zijn werk en zijn liefdesleven.



Ik houd erg veel van natuurshots en afgezien van de prachtige waterval zag je weinig natuur. Overigens vind ik de cinematografie zeker niet slecht, ik vind hem alleen niet uitblinken. Gelukkig is het camerawerk niet telkens geschoten vanaf eenzelfde gezichtsaanblik.



Na het ontslag van die vriend van Nicola heb ik niets meer van hem in de film vernomen. Ik bedoel, de familie Capri pretendeerde zo `n warme familie te zijn. Maar waarom was die man dan niet aanwezig tijdens het oud/nieuwjaarsfeestje bij de familie Capri?

Natuurlijk draait het om de familie Capri, maar van een film van 6 uur. Verwacht ik net wat meer diepgang. Ook bij andere zaken die aan bod komen.



Natuurlijk was het duidelijk dat ze ontevreden was over de Italiaanse samenleving. Dit bleek alleen al door de manier waarop ze met haar kind omging. Ze had echt geen woorden nodig om haar statement duidelijk te maken. Alleen haar motivatie? Achtergronden? Waarom was er weinig familie van haar tijdens de trouwerij? Ik wil die dingen graag aannemen en lang niet alles hoeft verklaard te worden, ik kan immers ook het werk van Lynch waarderen, maar ik houd wel een beetje van karakteruitdieping, funest voor een film die 6 uur duurt.



Inderdaad, de gebeurtenissen bleven zich maar herhalen. Zonder dat er op een gegeven moment nog opmerkelijke dingen gebeurden. Natuurlijk that `s the way of life. Maar ik houd niet van soaps.



Ik uit mijn anti-sympathie voor de persoon Nicola, die ik verreweg het minst interessante personage in de film vond.

Turbulent? Nou weinig turbulents gezien reisje naar Noorwegen, beetje studeren, relatie loopt stuk, familieleden gaat dood. Overkomt iedereen zo'n beetje lijkt mij. En die vrienden waren nou ook niet echt boeiende figuren. En goh romances.....heftig!

Hier moet ik natuurlijk even op reageren, ik kan het niet laten. Op een goede woensdag een aantal weken terug, heb ik in een ruk (met twee intervals) en in m'n eentje, La meglio gioventú gekeken, en dat was een grandiose ervaring. Hoewel ik na afloop vierkante ogen had en moeite had opnieuw een sociaal dier te worden, bleven de beelden me ten positieve door het hoofd spoken, evenals een aantal karakters en gebeurtenissen. Om het geheel een epos te noemen gaat me wat ver, het is vooral een groots familiedrama, tegen de achtergrond van belangrijke momenten uit de Italiaanse geschiedenis vanaf de jaren '60.

De kritiek van eRCee, dat veel scenes niet lang en uitgewerkt genoeg zijn, kan ik maar moeilijk begrijpen. In zekere zin werd inderdaad niet elke scene of gebeurtenis volledig uitgewerkt tot een conclusie, maar in feite was dat naar mijn idee juist de idee van de film: het draaide in feite ook niet om het diepe van elk van die scenes: het verhaal van de familie, en de keuzes die door elk lid gemaakt werden, stonden centraal. Dit schrijvend merk ik hoe erg dit concept op soap lijkt. Het verschil zit em natuurlijk met name in de diepgang, vergeleken waarmee die van een soap is als lood tegenover diamanten.

Het cinematografische aspect is een ander punt. Ik ben blij dat deze 'slechts' functioneel is gebruikt, en niet als doel, juist vanwege de lange speelduur! 6 uur lang overdonderende cinema, dat is mij teveel. En zeg nou zelf, het zag er al schitterend uit, mooie en rijke beelden, een pareltje.

Ik vond vooral het laatste uur minder interessant worden, omdat in feite alle verhaallijnen al min of meer tot een conclusie waren gekomen. De liefdesgeschiedenis op het einde voegde niet zoveel meer toe en was allang verwacht, misschien was dat wel het enige soap-element in deze prachtige film. Mijn 4,5 sterren zijn ietwat ruim, maar mede vanwege het feit dat dit een van de weinige films is die terecht in de top-10 staat, zeker op hun plaats.

Het verhaal van de familie staat inderdaad centraal. Maar het gaat om de manier waarop dat verhaal wordt verteld. Deze film wil teveel laten zien en mist daardoor de kern. Filmen is schrappen. Alle keuzes, alle handelingen werden kort in beeld gebracht maar dit kon nooit doordringen of raken omdat er alweer werd overgegaan op een volgende gebeurtenis.

Het hoeft ook niet overdonderend te zijn maar het mag wel wat overtuigender. Functionele cinematografie of cinematografie als doel, dat is me wat te zwart wit. Maar van een kwaliteitsfilm verwacht ik op dit gebied mooiere shots (ook als dat niet direct het verhaal dient) en originelere ideeen.

Misschien zal ik me een close-up van Giorgia blijven herinneren maar daar houdt het wel mee op. Het zag er mijns inziens allemaal te doordeweeks uit.

Nog steeds geen echte kritiek over de cinematografie kunnen ontdekken. Cinematografie is een stuk meer dan een paar natuurshots. Kan je beter Discovery Channel kijken.

Dan heb je niet goed opgelet. Die vriend kwam nog een paar keer duidelijk in beeld, waaronder in het voorbeeld dat ik gaf (wat toch echt een duidelijk antwoord is op je vraag wat er van hem geworden is). Verder was het oudejaarsfeest een duidelijke familie-aangelegenheid. Niet alle vrienden en kennissen werden uitgenodigd. Logisch, lijkt me.

Wat voor diepgang? Veel meer hadden de karakters niet uitgediept kunnen worden. Waar was je naar op zoek? Symboliek, vage pretentieuze cinema?

Omdat niet alles werd uitgelegd, is er geen sprake van karakteruitdieping? Vreemd. Haar motieven leken me uiterst duidelijk. Ze wilde wat doen tegen een duidelijk erg verrotte Italiaanse regering. Dat ze dan de verkeerde keuze maakt is wat anders. Als het wel allemaal minutieus was verklaard had de kritiek zich waarschijnlijk verschoven naar 'te uitleggerig'.

Mijn punt is dat niet elk familiedrama een soap is. Is erg makkelijke kritiek die je bij tegenstanders van elk familiedrama hoort. Flauw dus. En wat herhaalde zich precies? Weer geen idee waar je het over hebt.



Kan, ben het er niet helemaal mee eens, hoewel Matteo wel het interessantst was natuurlijk.



Wil jouw leven wel eens volgen. Zal vast een stuk boeiender zijn.Maarre, dit is een slice of life. Verwacht geen vreemde wendingen, bizarre gebeurtenissen of andere rariteiten. Het is gewoon zoals het is. Realisme heet dat. Jij noemt het saai. Tja...

Noem het dan ook niet turbulent...

Hoezo? De dingen die ik noem sluiten dat toch niet uit? Vind het behoorlijk turbulent en boeiend. En nog steeds een slice of life. Is toch wat...

Ik heb ook geen hevige kritiek op de cinematografie van de film, soms zaten er zoals ik eerder aangaf mooie vondsten in, denk aan de steden van bovenaf gezien en een duik in het diepe met de camera vanaf het balkon in Noorwegen. Wat ik mistte waren echter korte shots, flashbacks en een cameravoering waarbij je de personages eens een keer van bovenaf ziet en dan weer vanaf de zijkant en dan eens een keer hun schoenen......Bovendien helpen mooie natuurbeelden wel degelijk, voor mij! Steve Irwin `s Crocodile Hunter vond ik overigens geweldig!



Okè, het stuk waarin ze hun vriend hielpen was ik even vergeten. En contacten verwateren natuurlijk wel eens, maar dat neemt niet weg dat ik het storend vond dat hij zo weinig in beeld was. Vooral het laatste uur!



Om je een voorbeeld te geven: The Notebook is een film die zich volledig richt op het romantische aspect. Deze film creëert een sfeer waar je u tegen zegt en zorgde ervoor dat ik mij betrokken voelde bij het wel en wee van de 2 hoofdpersonages. Zo `n sfeer schep je niet eventjes gauw, daar is een intro voor nodig, samen romantisch uitstapjes ondernemen enz. Daarbij komt dat Nicola bij mij al de schijn tegen had. De moeizame relatie tussen Matteo en die bibliothecaresse was echter prachtig. Ik had graag meer van deze diepzinnige contexten gehad.

Ik hou dus wel degelijk van multifunctionele cinema. Een film hoeft zich echt niet op 1 genre te richten. Maar besluit een film zich in te laten met meerdere genres dan verwacht ik ook dat ze rustig uitgewerkt worden en niet: ontmoeting, 1 nachtje samen en dan pats, boem: trouwerij Dat werkt niet voor mij, zeker niet als ik nog nauwelijks chemie heb gevoeld tussen beide personages. Ik ben het dus met Ercee eens als hij zegt dat sommige scènes langer hadden mogen worden uitgewerkt. Liever kwaliteit dan kwantiteit.



Haar motieven zijn wel duidelijk, alleen had ik graag wat geweten over de achtergronden van haar en haar familie. Gewoon uit interesse en vanwege nog wat meer diepgang.



De cyclus: verliefd worden, verloofd zijn, problemen thuis en op het werk hebben, de begrafenis. Om het woordje soap maar eens te laten rusten. De film deed niet onder voor het niveau van Hart van Nederland: elke dag een brand, een auto ongeluk, een kat in de boom en een leuk berichtje. De film was dus erg voorspelbaar! Als je 15 minuten zou schrappen, zou je niks van de film gemist hebben.



Eindelijk zijn we het eens!