La Meglio Gioventù (2003)

Mijn summiere bijdrage:

- ik vind Le Meglio Gioventu eveneens géén arthouse, en (even zonder dat label te definiëren) zie ik die pretenties er ook niet echt in.

- het label veredelde soap is voor mij persoonlijk wanneer het op waardeoordelen aankomt, ongeveer het equivalent van 'gecultiveerde zwakzinnige'. Dat is uiterst persoonlijk uiteraard, klinkt misschien condescending as hell en wellicht dat anderen daar aanstoot aan nemen, maar soap is voor mij echt het afvoerputje van dit visuele medium. Aangezien dit een familiekroniek is snáp ik dat de vergelijking om de hoek ligt, maar passend vind ik hem niet. Als ik de film niet zo goed had gevonden was dit wellicht anders geweest (moet ik toegeven).

Het is een hellend vlak, maar zoals het te makkelijk is om een Rothko, Appel of Mondriaan af te doen als simpel kinderwerk (uiteraard, dit is niet helemaal hetzelfde want of La Meglio Gioventu 'kunst' van dat niveau is, is discutabel, I agree), vind ik dat het label soapy ook niet zomaar zou moeten worden opgeplakt.

Voor het gros van de mensen valt "buitenlands drama" sowieso onder arthouse. Is niet voor niks dat deze film veelal in arthouse bioscopen gedraaid heeft. Je kan een Italiaanse 6 uur durende familiekroniek ook moeilijk mainstream noemen en met genre cinema heeft het ook niet zoveel van doen.

Verder klinkt "gecultiveerde zwakzinnige" als een passende omschrijving voor deze film

Voor de goede orde, ik heb nooit beweerd dat Le Meglio Gioventu arthouse is. Ik vind alleen dat iets vergelijken met TV tegenwoordig geen belediging meer is. That's all, folks!

Dat ben ik met je eens, al geldt dat m.i. voornamelijk voor cable television. De betere schrijvers zitten ook voornamelijk daar tegenwoordig, lijkt het.

Ah, ok. Het begrip is idd wel wat onnozel en voor (te) diverse uitleg vatbaar.

Trouwens, en niet zozeer in reactie op je bericht, maar in het algemeen, waar ik met "wannabe" en "marketing" op doel kan misschien ook met de wiki-link worden uitgelegd: "When major motion picture studios noted the niche appeal of independent films, they created special divisions dedicated to non-mainstream fare, such as the Fox Searchlight Pictures division of Twentieth Century Fox, the Focus Features division of Universal, the Sony Pictures Classics division of Sony Pictures Entertainment, and the Paramount Vantage division of Paramount. Film critics have debated whether the films from these special divisions can truly be considered to be "independent films", given that they have financial backing from major studios."

Dat is voor mij een voorbeeld van het als marketing gebruiken van de label "arthouse", en wat daarmee "wannabe arthouse" kan zijn.

Vanuit dat oogpunt kan ik je o.a. deze documentaire aanraden: 100 Films and a Funeral (2007)

Ik zal m in de gaten houden, dat verhaal kende ik i.i.g. niet, klinkt wel interessant. Dank.

Wow thanks man! Ik kende die helemaal niet, geweldig!

Krijgt re-release in de bioscoop door Lumière: vanaf 9 juli

Het gaat om een 'restored version'. Wat dat ook moge inhouden bij een vrij recente film, maar wellicht overgezet naar digitaal formaat in hoge resolutie.

Pfff wat een discussies ik ga het morgen wel lezen

Cijfer liegt er niet om!

Weet iemand hier iets over de soundtrack? Kan er erg weinig over vinden.. Maar wauw, wat een rake muzikale begeleiding heeft deze film...

De film weet me nog niet echt te raken. Gisteren heb ik pas het eerste deel gezien.

Het eerste uur van de film vond ik nogal onsamenhangend waarin vooral een hele lange aanloop genomen lijkt te worden. Gelukkig kwam er daarna een plotwending door de abrupte verwijdering van Giorgi door de politie als ze ijsjes gaat kopen. De keuzes van Natteo (om het leger in te gaan) en Nicola (op reis door Noorwegen) worden niet echt uitgelegd, anders dan dat ze allebei klaar zijn met het leven dat ze hadden.

Het plot moet ook wel reuzenstappen zetten om een tijdspanne van 20 jaar te overbruggen. Maar in het eerste anderhalf uur waren er te veel 'vlakke' scenes waardoor de personages me niet grijpen. Op het eind had ik overigens wel meer sympathie met hoe het hen verging, omdat je ze door de tijd natuurlijk in allerlei belangrijke fases in hun leven te zien krijgt.

De historische context is top en geeft het geheel wat jeu. De rellen van '68, de economische discussies en het communisme van Giulia.

Al met krijgt La Meglio Gioventu een voorzichtige 3* en hopelijk pakt het tweede deel door richting de 4*.

Het begin van het tweede deel en eigenlijk de hele film vind ik wat soap-achtig (maar uiteindelijk op een goede manier). Wat er bijvoorbeeld gebeurt: Giulia krijgt een pistool, Matteo moet Giulia opsporen bij de politie en Giulia krijgt de opdracht Carlo te vermoorden. Een beetje veel van het goede.

Het mooie aan de film is dat er veel suggestief blijft. Waarom rijdt Matteo op het laatste moment weg bij Mirella na hun date? En waarom pleegt hij zelfmoord? Aan de andere kant is er ook heel veel super expliciet, zoals wanneer Matteo uit de dood terugkomt en zijn arm om Nicola en Mirella heenslaat bij de boswandeling (waarmee hij hen impliciet hun zegen geeft..).

Die mix tussen expliciet en suggestief maakt het dat ik de personages uiteindelijk geloof en helemaal meeleefde met bijv de blijdschap van de moeder dat Mirella en Matteo ook nog een zoontje blijken te hebben.

Doordat het iets te soapachtig is allemaal vind ik het geen topfilm, maar ik heb wel genoten. Ik twijfel tussen 3,5 en 4* maar vanwege het unieke karakter geef ik toch 4*.

La Meglio Gioventù (2003) | Blu ray | Lumière

Fantastisch.

Enige kritiekpunt dat ik heb is dat terwijl het eerste deel sterk verweven is met de naoorlogse geschiedenis van Italie, wordt dit in deel 2 op een gegeven moment losgelaten. In deel 2 zijn veel idillische plaatjes te zien van het Italiaanse landschap en hoewel Italie inderdaad mooi is, had de nasleep niet zo uitgebreid hoeven zijn wat mij betreft, waardoor de film nog krachtiger zou zijn.

Het is al een tijdje geleden dat ik deze film ( 2 maal ) heb gezien. Ondertussen schijnt zo ongeveer iedereen ellenlange, meestal nogal fantasieflauwekul-rijke series te volgen dus het dus problemen met de speelduur lijken me achterhaald.

Als het gevoel van dit epos je weet te raken duurt het geen seconde te lang.

Italiaans en gevoel, bijna synoniemen

Waarom deze covergirl op de hoes staat is mij enigszins een raadsel. Weliswaar komt zij vooral in deel een naar voren toe op het eind zien we haar helemaal niet meer terug. Maar goed de film heeft duidelijke plus- en minpuntjes. Qua vormgeving kleuren, locaties, muziek zit het wel snor met deze 6 uur durende film. Ook de blu ray is mooi opgefleurd met een klein digitaal foutje op de tweede disc. De acteurs spelen over het algemeen goed alleen was ik geen liefhebber van de activiste die de hele film zowat geen een lach heeft vertoond. En hoe ouder ze werd hoe chagrijniger en schichtiger ze werd. Echt een vreemde eend in de bijt.

Overigens waren de thema's voor ons Nederlanders niet overal duidelijk en werd ook niet echt duidelijk gemaakt. Daardoor miste de een bepaalde binding met het verhaal ook al omdat het nogal van de hak op de tak springt, met name in het begin. En van een Italiaanse film had ik wel wat meer liefde verwacht. Bij tijd en wijle was ie wel erg serieus en zwaar. Ik zie weinig levensvreugde helaas. Desondanks heb ik de 6 uur af kunnen kijken en ik moet zeggen Maya Sansa ziet er beeldschoon uit in deze film. Een lust om naar te kijken.

Het eind vond ik mooi maar net weer twee drie minuten te lang. De boswandeling met schim was een perfect eind, maar helaas kwam er nog een klein nietszeggend toetje zoals de hele film schommelt van boeiend tot wat saai langdradig. Een nette voldoende zeggen we maar. Bella maar niet eccellente

Met veel genoegen naar gekeken. Was van plan hem in drie keer twee uur te kijken maar voor ik het wist had ik deel 1 afgekeken. De volgende avond , wel wat vroeger begonnen, deel twee in één ruk. Boeiend genoeg dus.

De muziek was natuurlijk ook niet verkeerd met o.a. Piazzolla en Evora. En met zoveel stemmen zo'n hoog gemiddelde zegt toch ook wel wat.

Na al die jaren ben ik er toch eens aan begonnen en het viel me niet tegen. Mooi in beeld gebracht, goed geacteerd, fantastische muziek en het concept waarin we de geschiedenis van een familie volgen waarbij het referentiekader wordt gekoppeld aan de geschiedenis van het land, vind ik uitstekend uitgewerkt.

Toch kan ik me een beetje vinden in de kritiek. Dat het aanvoelt als een miniserie voor TV vind ik een non-argument aangezien dat ook gewoon de oorspronkelijke bedoeling was. Maar het soapachtige zie ik wel terug. Het eerste driekwart van de film was mooi en sober. Het drama werd tot dan niet overdreven en voelde voor mij levensecht aan. Hoewel de toevalligheden en het iets te dramaturgische verloop van dat laatste kwart wel binnen het verhaal passen, had het van mij iets minder gemogen. De film had dat imo niet nodig...

Zijn er meerdere versies van deze film? Ik vind versies van 2uur55minuten wat mij toch (iets) meer aanspreekt dan meer dan zes uur.

Bedankt . Op zoek naar deel twee dan maar.

Dan toch beide delen kunnen vinden en ik moet zeggen dat hij me ondanks zijn bijzonder lange speelduur toch wel omvergeblazen heeft, bijzonder natuurlijke manier van voortkabbelen heeft het verhaal. Zo nu en dan eens een hoogtepunt waar vrij natuurlijk naar toegewerkt wordt, prima acteerprestaties, scenario zit goed, tempo zit goed. Unieke film die ondanks zijn bijzonder lange speelduur die mij lang heeft tegengehouden, alle positieve verwachtingen inlost en op sommige vlakken zelfs nog overtreft.

Een waar Italiaans epos volgens sommigen, een soap volgens anderen. Ik denk dat beide meningen wat gerechtvaardigd zijn door enerzijds de lange speelduur en anderzijds het levensverhaal van de familie waarin eigenlijk niet superveel gebeurd. De beweegreden van bijvoorbeeld Giulia vond ik heel de film lang erg onduidelijk. Heel rare vrouw en ik snap ook niet wat Nicola ooit in haar gezien heeft. Dan was die jolige deerne uit Noorwegen een heel stukje knapper. Vrij jammer dat zij de rest van de film helemaal geen rol meer heeft. La Meglio Gioventu is een werk dat over veel verschillende alledaagse dingen gaat: liefde, verdriet, studeren, de wereld ontdekken, zelfmoord, kinderen grootbrengen, huis restaureren, milieuramp, enzovoort. Realistisch gebracht en vast erg herkenbaar voor veel mensen.

Er zitten een aantal dramatische scènes in maar echt memorabel wordt het nooit. Het raakte mij ook nooit echt. Daaraan merk je toch dat een Cinema Paradiso veel beter is. Hier en daar is het wat grappig. Op zich heb ik me nergens verveeld (buiten dat politieke gedoe van Giulia vond ik totaal niet interessant). De muziek is goed maar nergens van topniveau. Hetzelfde met de acteerprestaties en de dialogen. Visueel gezien erg gewoontjes. Ik had hier meer van verwacht. Dit werk is wat overgewaardeerd.

Ik bekeek de zes uur durende miniserie op één avond en dat was toch best een lange dobber. Iets voorbij halfweg zat ik met een klein dipje, maar gelukkig kwam ik er na het einde toe terug wat door. Centraal staan een aantal personages van een doordeweekse Italiaanse familie. Samen met een aantal belangrijke gebeurtenissen in de Italiaanse geschiedenis vanaf de jaren 60 tot heden wordt hun leven geportretteerd.

De film start mooi met de intro van de twee erg verschillende broers die de geesteszieke Giorgia ontmoeten. Giorgia zal de gehele film door een rode draad doorheen het leven van de broers blijven spelen ook al is ze niet steeds aanwezig. Het menselijke en emotionele aspect staat erg hoog aangeschreven in La meglio gioventu. Cinematografisch is de film maar gewoontjes, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de sterke uitdieping van de personages en de daaraan gekoppelde sterke acteerprestaties van Cascio en Boni. Het fijne van de film is dat je de personages ziet evolueren gedurende hun leven. Ze maken de dagdagelijkse dingen mee in het leven, worden verliefd, trouwen, krijgen kinderen, komen in aanraking met de dood enz ... Ook de mooie beelden van Italië (Firenze/Bologna) was prachtig. De ouder wordende hoofdfiguur en diens relatie met zijn moeder is prachtig alsook de hereniging met haar kleinzoon die ze voor het eerst ziet. Aandoenlijk en niet té sentimenteel. Exacte de juiste snaar. Het maakt van La meglio gioventu een topwerkje waarvoor ik graag 6 uur uittrok!

La Meglio Gioventù is een 6 uur durende Italiaanse familiekroniek, die ons (onbedoeld) ook meeneemt door de geschiedenis van het Italië van de tweede helft van de 20e eeuw.

De broers Nicola en Matteo dromen er allebei van om een reis te maken naar Kaap Noord in Noorwegen. Als de broers Giorgia ontmoeten - een meisje met psychische stoornissen - veranderd dat hun leven voorgoed. Beide broers gaan hele andere wegen. Nicola besluit psychiater te worden en zet zich in voor betere omstandigheden in de psychiatrie. Matteo geeft al zijn studies op en gaat bij het leger, de ME en de politie.

Het acteerwerk in de film was zeer goed. Waar ik me iedere keer weer over verbaas is hoe ze de zelfde acteurs zo overtuigend dezelfde persoon op meerdere leeftijden kunnen laten spelen. Hier was dat ook opmerkelijk goed gedaan. De beste spelers in de films waren toch de twee broers. Luigi Lo Cascio en Alessio Boni lijken totaal niet op elkaar, maar weten door hun spel toch heel overtuigend twee broers neer te zetten.

De film is prachtig geschoten. Volledig op celluloid van Kodak Film en dat is te zien aan de de kleuren die veel sfeervoller en rijker zijn dan van menig film uit de jaren 2000. Ik vond dat de beelden en de muziek elkaar op een prettige manier versterkte. Giordana's muziek keuze is dan ook erg goed geweest. Confession au clair de lune van Georges Delerue komt meerdere malen terug als een prachtig melancholisch hoofdthema. Verder ook wat toepasselijke muziek van Astor Piazzolla. Het fenomenale Who Wants To Live Forever werd gebruikt als intro voor deel twee, ik zou geen toepasselijker nummer voor de jaren '80 hebben kunnen bedenken. A Chi van Fausto Leali wordt door de prachtige scene met Matteo en Giorgia onvergetelijk.

Net als Novecento van Bernardo Bertolucci - een Italiaanse familiekroniek over de eerste helft van de 20e eeuw - is het communisme een terugkerend element. Ik heb er eerlijk gezegd nooit bij stilgestaan dat het communisme zo'n grote rol heeft gespeeld in de Italiaanse geschiedenis. Ik dacht altijd dat het land voornamelijk fascisme en christen-democratie had gekend. Naast studentenprotesten en communistisch-terrorisme komen echter ook zaken als de Fiat-crisis, de strijd tegen de Maffia, de strijd tegen de psychiatrie en vele andere ontwikkelingen aan bod. Waar ik me in Novecento nogal had geërgerd aan de schaamteloze socialistische propaganda bied La Meglio Gioventù gelukkig een veelzijdiger beeld van maatschappelijke ontwikkelingen. Sterk vond ik dan ook de scène waar Giulia - communistisch activiste - in botsing komt met Matteo - lid van de ME - en hij haar verteld dat zijn collega's in de ME juist de arme mensen zijn wiens rechten de gestudeerde activisten zo belangrijk schijnen te vinden.

Lange (Italiaanse) (familie-)drama's spreken mij wel vaker aan. Once Upon A Time in America, Cinema Paradiso en Fanny och Alexander. Alle drie meesterwerken en nu kan La Meglio Gioventù ook wel aan dat rijtje toegevoegd worden. Het is een erg sterk drama dat je helemaal meesleept in de tijd waarin het zich afspeelt. Soms lijkt de tijd even stil te staan in de film, op prachtige melancholische momenten.

Hoe wordt deze meestal op TV uitgezonden? In delen of 6 uur achter elkaar? Ik zie dat hij al een aantal x op TV is geweest, maar ik kan me haast niet voorstellen dat ze 6 uur achter elkaar doen. Of bestaat er een geknipte versie?

Een maand of 3 geleden wel.

Zelf heb ik in 2 etappes gekeken .