La Meglio Gioventù (2003)

Ik heb inmiddels het tweede deel ook gezien, en ik ben nog net zo enthousiast als de vorige keer.

Regisseur Giordana weet ook voor dit tweede deel dezelfde dromerige sfeer te behouden, en ondanks het feit dat er aanzienlijk minder gebeurd, blijft het ook nu weer de hele tijd ongemeen boeiend. Het luchtige, ontspannen toontje van deel één moet echter plaatsmaken voor een donkeredere sfeer en een aantal bijzonder dramatische (en hartverscheurende) gebeurtenissen, die me op een gegeven moment zelfs een traantje deden wegpinken.

Pure klasse, allen daarheen!

4.5 sterren.

Ik geef deze film vijf sterren, niet omdat iedereen hem goed vond, ik heb hem trouwens gezien in avant-premiere dus toen waren er nog geen recensies verschenen, maar gewoon omdat dit de enige film is waar ik me zo betrokken voelde bij de personages.

Filmisch is het niet speciaal, zelfs de acteerprestaties en de muziek zijn niet enorm beter dan bij andere degelijke films, maar het gebeurt zelden dat een film zo realistisch is, en dat er zo veel tijd wordt uitgetrokken om de karakters en de relaties van de personages zo mooi uit te werken. Het is allemaal zo eenvoudig, en zo echt, en dat dan nog zonder enig effectbejag of weet ik wat nog allemaal, dat ik er gigantisch van onder de indruk ben geraakt. En daarom, en eigenlijk enkel daarom, krijgt hij van mij vijf sterren.

En voor een keer kan het mij ook geen lap schelen wat andere mensen ervan vinden. Al zijn het wel vooral de zogenaamde 'filmfreaks' die op deze film beginnen de vitten, ik heb gemerkt dat mensen die weinig films zien, compleet overhoop uit de zaal naar buiten komen. En voor deze keer sluit ik me eens bij hén aan...

tja......over de film maar weer:

De kracht van La Meglio Gioventù zit hem niet in de plaatjes van Italië en de geschiedenis, maar in de uitdiepende karakterstudies van de vele en van elkaar verscheidene spelers (bij enkelen speelt "de geschiedenis" overigens een grote rol).

Ik werd meegezogen door dit scala van personages. De ontwikkelingen omtrent hen in dit 6-urig epos/soap zorgden de ene keer voor een glimlach en de andere keer een traan op m'n gelaat.

Die 6 uur zijn toch te kort, ik wacht geduldig op de volgende uren, al loop ik dan wellicht rond met een rollator.

Ik heb me prima vermaakt, maar begrijp de hoopla niet helemaal helaas. Niets episch of groots, Just a bunch of stuff happening to a bunch of people, ik vond niet dat de gebeurtenissen in deze film zo'n extreem lange speelduur rechtvaardigen. Heb qua performances of regie ook niets bijzonders gezien.

Heerlijke film, maakte de verwachtingen zeker waar.

Moet er wel bij zeggen dat ik een sucker ben voor dit soort films.

Er vallen zeker dingen op te merken aan de film, vooral dat er teveel toevalligheden inzitten met betrekking tot de hoofd en bijpersonages toevallig iets in een krant lezen, toevallig een poster zien etc, toevallige ontmoeting . maar het lijkt me niet mogelijk dit op een andere manier aan te pakken in dit geval. Kan me er ook niet al teveel aan storen.

Velen vinden de film niet bijzonder, personages boeien niet, camerawerk is niet apart, editing niet optimaal enz enz. Op de één of andere manier is me dit allemaal geen moment opgevallen. Typisch zo'n film die als een boek leest en waar je helemaal in mee kunt gaan, beelden, acteerwerk, muziek en vooral sfeer briljant.

Die taal, die typische Italiaanse dingen, typische gewoontes die aan een bepaalde periode of leeftijd gebonden zijn, die geweldige Italiaanse steden en landschappen en vooral personages die zeer geloofwaardig zijn (ik lees hier veel over niet uitgediepte personages, ik zou graag een aantal films zien waar ze dat zo gedetailleerd zijn, maar goed).

Mijn verwachtingen maakte het helaas niet waar. Ik had ergens een meesterwerk verwacht (ik hou van Italiaanse films, ik hou van dit soort kronieken, ik ben niet per see allergisch voor gedoseerd sentiment), maar ik kreeg een gewoon goede film (of tv-serie).

De tweede helft vond ik wat beter dan de eerste. Het uitleggen van de lijnen in de eerste helft boeide me minder dan de conclusies in de tweede. Al ben ik het met een aantal mensen eens dat de scene waarin Matteo op het eind tussen Nicola en de moeder van zijn kind staat een klein lelijk vlekje is. Hadden ze niet moeten doen.

Ik heb me geen moment verveeld, maar het sleepte me nooit echt mee. Op genoemde scene na heb ik me nooit geërgerd, maar het wist me ook nooit echt te imponeren. Gewoon erg fijn tijdverdrijf. Als een lekker dik boek dat je in je zomervakantie leest, maar dat niet echt blijft hangen. Op het einde neem je even afscheid van de personages waarmee je een tijdje doorbracht en daar blijft het bij. Niks mis mee, maar het meesterwerk zie ik niet.

3.5*

ik dacht dat ik nooit een 5 zou geven voor een film omdat er volgens mij geen films bestaan die helemaal perfect zijn...ik heb me bedacht!!

voor zo'n Italiaans meesterwerk zijn er geen cijfers wardig onder de 4!ik heb alleen maar pluspunten

1)zelden zo'n prachtig acteerwerk gezien:van de hoofdrolspeler tot de poetsvrouw die misschien maar twee zinnetjes moet zeggen,het is allemaal zeer goed!!

2)ik kan nog altijd niet geloven dat een film die 6 uur duurt zo kan blijven boeien!wanneer er een scene eindigt dan begint er weer een nieuwe,zonder dat je daartussen je verveelt!

3)al de gebeurtenissen(de moord op de rechters,de stakingen...)worden allemaal netjes in de film gestopt en,samen met de personages die van look veranderen,maken def film veel realistischer.

4)veel scenes visueel meer dan prachtig en de muziek mag er ook wel wezen

dit alles maakt het voor mij een topfilm die zeker een hoge plaats in mijn top 10 verdient en algauw in de top 250 staat!! een echte aanrader!

Ik was wel benieuwd naar deze film. Temeer omdat de film uit Italië afkomstig is en omdat hij rijkelijk bedeeld is hier. Uiteindelijk toch maar eens van iemand geleend en ondanks 6 lange uren heb ik er geen spijt van gehad. Toch vind ik deze film verre van een meesterwerk.

De film is vooral heel degelijk. Het begin beloofde veel goeds. Ik kon me in de vriendengroep identificeren en was benieuwd hoe hun levens zich zouden ontwikkelen. Verder werd er veel goede muziek gedraaid en gebeurde er nog wel eens wat roekeloos. Helaas kwam Nicola steeds meer in het middelpunt te staan. Tot zijn tripje naar Noorwegen was het nog wel leuk, maar toen hij daar weer vandaan kwam was hij vooral een erg oninteressant personage om naar te kijken. Als ik een leven zoals dat van hem zou leiden zou ik van saaiheid neervallen.

De interessantse verhaallijn is natuurlijk die van Matteo. Excentriek figuurtje, maar ergens wel verklaarbaar waarom. Van de ene kant kan ik niet begrijpen waarom hij zelfmoord pleegde . Hij had eigenlijk alles voor het oprapen, maar durfde weer eens geen stappen te ondernemen. Van de andere kant dus verklaarbaar omdat hij eigenlijk emotioneel een beetje verwaarloost is door zijn moeder of niks van haar affectie heeft meegekregen. Zijn zelfbeeld was gewoon ontzettend laag . Overigens een schitterende scène die zelfmoord, eerst de tijd nemen om je schoenen uit te doen en dan zoiets.... Zeker wel het ontroerendste moment uit de film. De gebeurtenissen rondom Georgia vond ik ook niet echt super boeiend. Behalve dat spoortje van emotie dat ze toonde, tegenover Matteo .

Cinematografisch kende de film wel aardige momenten. De aanzichten van steden als Palermo, Torino, Rome en Milaan waren leuk gevonden. En ook de geschoten plaatjes uit Noorwegen, met name de waterval, waren mooi geschoten. Toch was ook de cinematografie middelmatig.

Toch vond ik dat de film op eerder genoemd moment weinig diepgang bevat. Niets kon mij echt raken.
Hoe kan dat nou? De film behandeld ongeveer 40 jaar Italiaanse geschiedenis? Ammehoela! 2 minuten praten over de massa ontslagen bij fiat en dan nog geen eens te weten komen wat er na het ontslag van de beste man is terechtgekomen. Noem ik eerder een zijplotje. Net zoals ook nooit echt duidelijk is geworden waarom de vriendin van Nicola zich bij de rode brigades aansloot Ja, ze was ontevreden over de maatschappij. Blijft veel te vaag.

De film verveelde mij eigenlijk nergens, maar hij kent ook nauwelijks hoogtepunten. Het doet gewoon aan als een soap. Er gebeuren dingen, maar het blijft allemaal te oppervlakkig en veel te braaf. Ik leefde niet mee met iemand, de romantisch bedoelde scènes waren niet romantisch en Nicola bleef maar in de camera kijken. Over het acteerwerk van de mensen overigens geen kwaad woord. Leuk, om een keer gezien te hebben maar de wereld draait wel door als je het nooit gedaan hebt. Geef mij dan maar een Cinema Paradiso! Veel intenser en met veel meer passie gemaakt. De speelduur van een film wil immers niet altijd wat zeggen over de kwaliteit ervan. 3*

Eens met de positieve reacties. Ik houd wel van die Italiaanse familiedrama's. Zeker als ze bijna een halve eeuw beslaan tegen de achtergrond van de meest in het oog springende gebeurtenissen in de Italiaanse geschiedenis. Prachtige cinematografie, een heerlijk soundtrack en top acteerprestaties zorgen ervoor dat de film helemaal terecht zo bejubeld werd en wordt. 4,5 sterren en een neiging naar hoger.

Omdat ik zes uur film wat veel van het goede vind heb ik La Meglio Gioventu in twee keer bekeken. En in gezelschap. Ik denk dat deze beide dingen de film gered hebben.

De eerste drie uur viel mij nogal tegen. Er vindt van alles plaats zonder dat er een duidelijke lijn is te ontdekken. Veel scènes staan volkomen op zichzelf maar worden niet lang genoeg aangehouden en niet goed uitgewerkt. Het wordt zo een verzameling gebeurtenissen rond verschillende personen, eerder dan een verhaal. Daarbij is het allemaal erg gewoontjes in beeld gebracht. Ondanks de lange speelduur wordt de cinematografie slechts functioneel gebruikt, inspiratieloos eigenlijk. Verder kwam de toevoeging van popnummers op bepaalde momenten nogal kitcherig over.

De tweede helft is mij beter bevallen. Er was veel meer spanning en er begon zich een duidelijkere lijn af te tekenen. Vooral Nicola is een mooi karakter en ook Giorgia. Personages die terugkwamen leverden veel herkenning en emotie op (het soap-effect). Af en toe kwam er zelfs een shot van het landschap voorbij, geloof ik. Nog steeds had ik echter vaak het gevoel dat scènes wel wat langer mochten doorlopen. Ik zie liever één scène die goed werkt dan drie doorsnee momenten.

Toch was het kijken naar deze film erg aangenaam, het tweede gedeelte althans. Je hebt ook alle tijd om tussendoor wat te praten of de gebeurtenissen te becommentariëren. Wanneer ik deze film in mijn eentje had bekeken en in een stuk was ik waarschijnlijk een pak lager uitgekomen. Nu net 3,5*.

Hier moet ik natuurlijk even op reageren, ik kan het niet laten. Op een goede woensdag een aantal weken terug, heb ik in een ruk (met twee intervals) en in m'n eentje, La meglio gioventú gekeken, en dat was een grandiose ervaring. Hoewel ik na afloop vierkante ogen had en moeite had opnieuw een sociaal dier te worden, bleven de beelden me ten positieve door het hoofd spoken, evenals een aantal karakters en gebeurtenissen. Om het geheel een epos te noemen gaat me wat ver, het is vooral een groots familiedrama, tegen de achtergrond van belangrijke momenten uit de Italiaanse geschiedenis vanaf de jaren '60.

De kritiek van eRCee, dat veel scenes niet lang en uitgewerkt genoeg zijn, kan ik maar moeilijk begrijpen. In zekere zin werd inderdaad niet elke scene of gebeurtenis volledig uitgewerkt tot een conclusie, maar in feite was dat naar mijn idee juist de idee van de film: het draaide in feite ook niet om het diepe van elk van die scenes: het verhaal van de familie, en de keuzes die door elk lid gemaakt werden, stonden centraal. Dit schrijvend merk ik hoe erg dit concept op soap lijkt. Het verschil zit em natuurlijk met name in de diepgang, vergeleken waarmee die van een soap is als lood tegenover diamanten.

Het cinematografische aspect is een ander punt. Ik ben blij dat deze 'slechts' functioneel is gebruikt, en niet als doel, juist vanwege de lange speelduur! 6 uur lang overdonderende cinema, dat is mij teveel. En zeg nou zelf, het zag er al schitterend uit, mooie en rijke beelden, een pareltje.

Ik vond vooral het laatste uur minder interessant worden, omdat in feite alle verhaallijnen al min of meer tot een conclusie waren gekomen. De liefdesgeschiedenis op het einde voegde niet zoveel meer toe en was allang verwacht, misschien was dat wel het enige soap-element in deze prachtige film. Mijn 4,5 sterren zijn ietwat ruim, maar mede vanwege het feit dat dit een van de weinige films is die terecht in de top-10 staat, zeker op hun plaats.

Ik doe het niet vaak, maar deze film heb ik wel in twee delen gezien. Ik heb gewoon niet de tijd om 6 uur voor een film te gaan zitten.

En dan zeker niet voor iets als dit. Het eerste deel is een filmische ramp. Ikzelf heb hier op de site al een aantal keer geklaagd dat bepaalde films baat hebben bij een soap-effect, deze film neemt dat nog een stapje verder.

We krijgen een blik op het leven van een gezin. De film kiest ervoor om weinig connectie tussen de aparte delen te stoppen. Het focust op enkele gebeurtenissen in het leven van de familie. Trouw hier, sterfgeval daar. Af en toe ook "extreem toeval" (zoals het terugvinden van Giorgia), al komt het niet zover dat de lang verloren gewaande halfbroer de zus van de neef van dorpspriester blijkt te zijn. Op zich heb ik niks tegen die nogal willekeurige bokkensprongen vertelstijl maar dan moeten de afzonderlijke momenten wel wat voorstellen. De film blijft jammer genoeg continue hangen in saaiig drama. Jammer dat ik weinig tot eigenlijk geen mooi, kleine momenten gezien heb.

Ook filmisch valt er barweinig te beleven. Visueel oeverloos saai en vooral functioneel. Als er al een soundtrack was is die me in ieder geval niet opgevallen. Acteerwerk van de hoofdpersonages kan er net mee door maar wat er aan randfiguren in rondloopt is ronduit triest.

Het moeilijkste aan deel 2 was terug gaan zitten voor weer 3 uur film. Vond het al niks, en om dan weer drie uur naar hetzelfde te gaan kijken ... wat de film in zekere zin red van 3 uur dodelijke verveling is de continue afwisseling, hoewel het eigenlijk niet veel meer betreft dan ijdele hoop. Want hoewel er veel gebeurt en het tweede deel wat dramatischer is, was er niks wat mij kon boeien. Het blijft een aaneenschakeling van gebeurtenissen rond personages die voor mij nooit verder kwamen dan bewegende poppetjes op een canvas.

De film irriteert nooit echt, behalve op het allerlaatst (de scene met de broer), wat voor mij vooral te danken is aan het gebrek aan smoelwerk. Dat maakt dat er niks anders overblijft dan 6 uur smoelwerkloos geleuter, waar geen 10 seconden mij wisten te raken. Een kortere speelduur had daar weinig aan veranderd, behalve dan dat het mij een hoop tijd gespaard zou hebben.

Moest de film 90 minuten geduurd hebben, hij zou 1.5* gekregen hebben. Voor 6 uur van hetzelfde blijft er jammer genoeg helemaal niks meer over. Een film die ik liefst zo snel mogelijk weer vergeet, wat me waarschijnlijk ook wel lukt tegen morgenvroeg.

0.5*

Dit is gewoon een miniserie. Dit moet daarom ook gewoon in de miniserie toplijst staan en niet hier. Ja, je kunt het allemaal achter elkaar kijken, maar hoeveel mensen doen zichzelf dit aan? Ik heb hem ook gewoon gezien in vier losse delen. Een tijdje terug eindelijk de laatste bekeken.

Het laatste deel is het beste denk ik. Of toch het eerste? Of misschien de derde? Deel 2 vond ik niet heel erg bijzonder, deel 3 had de memorabele zelfmoordscene (die na herziening echter niet meer zo krachtig was) maar deel 4 had de beste sfeer en had de mooie wandelingscene.

De serie is prima uitgevoerd, al is het meestal totaal niet bijzonder. Hier en daar word het dan weer even beter met een sterke scene er doorheen en daarna gaat het weer erg normaal verder. Moet ook als het zo lang duurt, maar toch jammer dat deze film(/serie ) niet constant genoeg blijft in kwaliteit. Af en toe ronduit saai, dan weer mooi, boeiend, dan weer totaal leeg...

Kleine 3*. Of toch maar een gewone? Of toch maar een dikke? Nou ja, in elk geval prima als miniserie, echter als film niet compleet geslaagd en natuurlijk totaal overgewaardeerd. Heb ooit eens gezien dat er in een recensie over deze film werd geschreven: 'Zien is geloven' Vind ik dus wel meevallen, aangezien ik er juist veel meer van had verwacht. Misschien wel dat je het moet zien om te geloven hoe realistisch de film gedaan is, zo is dit volgens mij de enige film waar ik heb gezien dat een persoon voordat 'ie in de auto gaat zitten eerst de voorste stoel achteruit klapt om iets achterin te zetten Totaal onbelangrijk, maar dit zijn van die normale dingen die bij andere films er lekker uit worden gelaten (en die dan gelukkig ook een stuk korter zijn!)

Er zijn al veel goede dingen en slechte dingen over de film gezegd, en daarom besloot ik om hem weer te kijken. Net als de vorige kijkbeurt werd ik vanaf het begin gegrepen door de film en vooral door zijn karakters. De meeste lof gaat uit naar Alessio Boni die als Matteo een zeer complex karakter op een perfecte manier weet neer te zetten.

Feitelijk biedt deze film het complete pakket, en is dan ook uitstekend verzorgd tot aan het einde. Wie bereid is om zich te laten meeslepen, zal deze film voor altijd herinneren. Want kan ooit "de wandeling" aan het einde vergeten. La Meglio Gioventù is simpelweg een moderne klassieker, en staat op die ladder wat mij betreft net zo hoog als Mulholland Dr.

Als ik dat zo lees had ik dan een koopje bij de ALDI (6,99 voor de gehele film)!

Eigenlijk kan ik met één woord de hele film omschrijven: een prachtfilm! (o, het zijn er eigenlijk twee!)

Ik was met een vooroordeel aan deze film begonnen, want ik heb ooit de laatste 2 uur van de film op tv bekeken en toen vond ik er geen ene reet aan! Geen wonder, want dit is echt geen film waarin je even halverwege in kunt vallen!

Maar al snel zat ik helemaal in de film en leefde ik helemaal mee met de lotgevallen van de (doodgewone) familie Carati en hun vrienden en kennissen. Ik was geschokt door de zelfmoord van de gekwelde Matteo en ontroerd door wat zich later (via Giorgia!) ontvouwde.

De kracht van de film zit voor mij weer in het, soms bijna terloopse 'gewone': de suppoosten in het museum die keihard juichen na het eindsignaal van de WK-finale in 1982, de vriend Vitale Micavi die op het huwelijk van Francesca een muziekje aanvraagt (met de verkeerde naam 'Anatomia'!), het verdriet om vader die ongenezelijk ziek (dement?) wordt, of om de vriend die zomaar door FIAT op straat wordt gezet.

Het verheugd me om te zien dat er nog zoveel anderen hier de schoonheid in deze film (kunnen) zien!

De lengte van La Meglio Gioventù is wellicht meer besproken dan diens inhoud. Het heeft mij er in ieder geval lang vanaf gehouden om de dvd toch maar eens aan te zetten. Ik heb hem gewoon in twee stukken van drie uur gekeken. Moet kunnen bij iets dat oorspronkelijk bedoelt is als tv-serie.

Je merkt overigens wel dat het als een tv-serie bedoelt is. Veel sterke en zwakke punten komen daar zelfs uit voort. Zo lijkt de structuur van LMG totaal niet op die van een film. Er is niet echt een overkoepelende verhaallijn. Er zijn genoeg films met meerdere verhaallijnen, zoals Pulp Fiction en Magnolia, maar toch hebben die een veel vastere structuur dan LMG. Hier is de enige vorm van ontwikkeling het chronologische tijdsverloop en de ontwikkeling van de personages. Bij filmwetenschappen wordt aangeraden om bij een filmanalyse altijd te beginnen door te kijken naar hoe een film begint en eindigt, maar dat zal hier niet veel helpen. Het is namelijk een serie (!) verhalen, verteld met dezelfde hoofdfiguren.

Maar dat kan uiteindelijk niet als kritiek op LMG gebruikt worden. De lengte heeft een groot voordeel. Gebruikers als Onderhond moeten er misschien niets van hebben, maar 6 uur met de personages doorbrengen levert nou eenmaal een extra diepe band met ze op. De lengte zorgt ervoor dat je echt lang blijft in een andere leefwereld en dat is wel lekker. Wel ben ik blij dat de personages mij vanaf het begin al overtuigden. 6 uur met onsympathieke of irritante karakters doorbrengen had ik wellicht niet overleefd. Nu was het vooral leuk om te zien hoe ze zich ontwikkelden door de jaren heen. Iets wat een kortere film fragmentarischer en daardoor misschien minder boeiend had overgebracht. Wel is het jammer dat Nicola duidelijk de meeste aandacht krijgt. Een goed personage, met sterk acteerwerk, dat wel, maar niet mijn favoriet uit de cast. Giorgia vond ik verreweg het boeiendste, maar na het eerste uur gedomineert te worden krijgt ze later helaas nog weinig speeltijd. Dat Mattheo al relatief vroeg zelfmoord pleegt is ook wat jammer.

Eigenlijk is LMG meer uitstekend vakwerk dan meesterschap. De beelden en muziek zijn aangenaam, maar niet bijzonder mooi. De personages zijn boeiend, maar behoren niet tot de beste uit de filmgeschiedenis. De film is ontroerend zonder vals sentiment, maar er bestaan ontroerendere films. Het script is goed geschreven, maar nergens echt origineel. De acteurs zijn prima, maar hoeven ook weer geen prijzen te winnen.

De film maakt weinig misstappen. Van mij had dat stuk niet gehoeven waarin Mattheo tussen Nicola en Mirella verscheen op het einde. Daarnaast voelde sommige stukjes Italiaanse geschiedenis er wat plichtmatig in verwerkt, waardoor het afleidde van het algehele verhaal. Ik heb het over de dood van Falcone of de strijd tegen de Siciliaanse maffia, waarvoor Mattheo even twee scènes in Sicilië gaat werken, zonder dat hier op doorgegaan wordt. Beter was het als de geschiedenis gewoon op de achtergrond een rolletje speelde, zoals Italië die het WK voetbal wint. Gelukkig overheerste de politieke en maatschappelijke context nooit de verhalen rond de hoofdpersonen.

Het is eigenlijk terecht dat de lengte van LMG het meest besproken element is, want dat is echt wat de film bijzonder maakt. Zonder dat was het een alleraardigst, maar weinig opvallende film geweest. De lengte maakt er meer een ervaring van. Een ervaring die ik graag ben ondergaan. De vraag is echter wel of er hiervan mij veel zal bijblijven. Daarom geen 4 sterren, maar nog 3,5*. Zien wat de tijd ermee doet.

Ik heb het nooit zo op lange films, niet eens geprobeerd deze in een keer te bekijken. De film was verassend goed te doen, vooral de eerste helft was erg sterk. Toen twijfelde ik nog tussen 3,5 en 4,0 sterren. De tweede helft was een stuk minder boeiend. Kon me toen ook niet zo goed meer met de personages identificeren.

Het acteerwerk was aardig, ik ken geen van de acteurs en actrices, maar ik ben niet van plan ze verder te leren kennen. De veelbesproken soundtrack was hier en daar uitstekend, maar soms ook niet. Het verhaal was wel interessant, al waren de "subtiel" in het verhaal verwerkte historische gebeurtennissen erg storend. Ook nog eens nutteloos. Ik vond m eigenlijk te lang duren, maar ik snap wel dat de hele film niet meer werkt als je hem voor de helft inkort. Zonder de minder belangrijke gebeurtennissen leer je de personages veel minder goed kennen, en daar teert deze film juist op.

3,0*, Ik ga deze film zeker niet nog eens bekijken, maar erg goed te doen voor een keertje. Door de hoge top-250 notering zou hij op den duur sowieso wel aan de beurt gekomen zijn.

Tsja, ik kan hier wel een heel verhaal ophangen over van alles en nog wat, maar beter trek je een weekend ervoor uit om deze zes uur lang durende schitterende film zelf te beleven.

Eindelijk heb ik dan deze film gezien, die ik al zowat een jaar in bezit heb, maar vooral dankzij de lange speelduur kwam het er maar niet van. Vandaag had ik echter zeeën van tijd en dus maar eens van de gelegenheid gebruik gemaakt om deze film te zien.

Uiteraard is het een lange zit, maar desondanks was het goed te doen, omdat de film van begin tot einde onderhoudend is. De acteurs doen hun werk naar behoren, af en toe kent de film aardige shots, het verhaal is niet onaardig en zo zit de film wat dat betreft wel degelijk in elkaar.

Het probleem van de film is echter dat de gebeurtenissen en personages mij maar weinig deden. Matteo is veruit het interessantste personage, maar pleegt helaas veels te vroeg zelfmoord. Daarnaast kabbelt het allemaal maar voort en hoewel het nergens slecht te noemen is, wordt het helaas ook nergens indrukwekkend. Een iets compactere film had misschien een hogere waardering opgelevert. Een film van zes uur zonder echte hoogtepunten komt immers niet op een hoge waardering uit.

2,5*

Schitterend epos.

Fascinerende verhaallijn.

Door te focussen op de minder voor de hand liggende dingen en meer naar het onverwachte, de donkere hoeken van het verhaal uit te wijken, blijft deze film boeien tot de laatste seconde.

Een film waar je on-mogelijk 0,5* aan kunt geven, no disrespect.

Vooral het einde geeft de hele bedoeling van deze film weer en rechtvaardigt de lange speelduur.

The Best Of Youth.

4,5*

Heb net het eerste deel van de film gezien. En ze krijgt nu al het maximum van de sterren.

Waarom? Maatschappelijke ideologische en geschiedkundige thema's in films, gecombineerd met een Italiaans familie-relaas met interessante personages waarin geluk en ongeluk worden afgewisseld, vind ik onverantwoord interessant.

De handelingen van verschillende groepen zoals betogingen van studenten, protesten psychiaters, militairen, arbeiders, economisten zijn boeiend, en moet in z'n tijdcontext worden geplaatst. Dit gecombineerd met een prachtige soundtrack en steengoede acteerprestaties zorgen voor een unieke filmervaring.

Minpuntje van de film is de achtergrond bij de autoscène's

Lovely. En mooi, ontzettend mooi. De immense speelduur van dit Italiaanse drama stond me nogal tegen, maar toen de film eenmaal de speler in ging heb ik daar nooit meer last van gehad. Van de allereerste klanken van House of the Rising Sun tot zes uur later het shot van een juist ondergaande zon was ik gefascineerd. Gefascineerd door de bijzondere dingen en het alledaagse; het komische en het ontroerende; het aangrijpende en het vermakelijke. En de film straalt bij alles een enorme rust uit. Maar La Meglio Gioventu zit daarnaast boordevol fantastisch acteerwerk. Van die cast die je weet te ontroeren met slechts één simpele blik. Voortreffelijke personages en ijzersterk spel, met name van Alessio Boni - die me overigens de hele tijd veel aan Hugh Jackman deed denken.

4 ruime sterren. Verhoging niet uitgesloten.

Nou, toch nog in 4 x afgekeken.
Heb er net als rose een dubbel gevoel bij. Vond toch het eerste deel veel sterker, vooral de scenes met de overstroming van de bieb en daaropvolgende ontmoeting van Nicola met dat piano-vrouwtje (hoe heette ze ook alweer), de trip met Matteo, Nicola en Giulia en bijvoorbeeld de reis van Nicola naar Noorwegen - hoe vaak heb ik tijdens de film wel niet gedacht, was daar maar gebleven bij die mooie blonde dame!

De gebeurtenissen daarna verloren mijn aandacht steeds meer en de ontmoetingen met nieuwe mensen ging soms wat van de hak op de tak. Toch bleef het me wel boeien tijdens het kijken, maar had wel wat moeite soms om de film weer op te zetten na een tijdje. Alsof ik niet nieuwsgierig was naar de afloop (net als bij een soap inderdaad ja). Na de dood van Matteo zwakt de film nog verder af, hij was toch wel de spil waar de film om draaide vond ik. Nicola was net niet bij machte om de film te dragen zoals Matteo dat deed.
Ook vond ik de Italiaanse geschiedenis welke voorbij kwam, meer een gimmick dan dat dat ook echt invloed had op het wel een wee van de familie

Naarmate het einde vorderde (had geen benul van hoe ver ik was in de film, keek via de PS3 dus geen tijden op een scherm) vond ik alles wel weer wat opveren, net als de moeder van de 2 jongens
Er wordt mooi een einde aan gebreid en alles valt goed op z'n plek.

Achteraf is het toch wel een prachtig stuk kunst geworden, maar dat neemt niet weg ik tijdens het kijken toch regelmatig mijn aandacht verloor. Ook niet zo gek met zo'n immense speelduur, maar toch.

3,5*

Indrukwekkend, zeer meeslepend epos dat de lotgevallen van een italiaanse familie volgt over een periode van bijna 40 jaar. Prachtig gespeeld door de hele cast en heel mooi in beeld gebracht. Het verstrijken van de tijd en de steeds veranderende wereld om de personages heen is bijzonder goed getroffen. Een emotionele achtbaan ook, met genoeg drama en intriges om de volle speelduur van zes uur makkelijk te blijven boeien. Het script zit vernuftig maar gelukkig niet gekunsteld in elkaar en de gebeurtenissen ontvouwen zich op natuurlijke en subtiele wijze. Eén van de allermooiste scenes ooit wordt door de regisseur tot vlak voor het einde bewaard. Mensen die de film gezien hebben zullen ongetwijfeld weten welke scene ik bedoel. Onvergetelijk mooi.

La Meglio Gioventù kent soms soapachtige verwikkelingen met her en der een absurd hoge toevalsfactor, maar ook levende, sprekende en bij vlagen sprankelende karakters waar de kijker na verloop van tijd een bijzonder sterke band mee krijgt. De tijdsduur is eerder een voor- dan een nadeel; aan het eind van de film lijken Nicola en alle anderen geen geheimen meer voor ons te hebben.

Op effectieve wijze wordt het familie-epos verweeft met de recente geschiedenis van Italië, waarmee het een interessant inkijkje in het hele land, de cultuur, en de mentaliteit geeft. Ik heb geboeid zitten kijken, al zijn sommige toevallige verwikkelingen dusdanig gezocht dat ik op 3,5* blijf steken. Toch zeker een aanrader.

Als er zes sterren konden worden gegeven .... ! Een psychologisch drama en epos van de bovenste plank. Ook doet de film de wat ouderen onder ons er weer eens pijnlijk aan herinneren hoe mooi 'onze jeugd' toch eigenlijk was.

Zo deze kan van mijn lijst, waar ie dus eigenlijk niet op hoort te staan omdat het geen speelfilm is.

Het kwaliteitsnivo was goed. Maar ik vond het maar net boeiend genoeg om te blijven kijken. Er is gewoon te weinig spanning en het duurde allemaal te lang. Prima acteurs allemaal, maar ze bleven op afstand. Veel verrassende dingen gebeuren er niet, mensen gaan dood, geworstel in relaties en kinderen worden geboren, wat je allemaal mag verwachten in een epos bijna over vier decenia.

Belangwekkendste gebeurtenis is, naast de ontvoering van Giorgia, de (stijlvolle) zelfmoord van Matteo, het waarom is niet helemaal duidelijk. Voelde hij zich mislukt t.o.v. zijn broer, doordat hij andere keuzes maakte, of was het een homo die niet uit de kast durfde te komen.....?

Wat me ook wel irriteerde was de persoonlijkheid van de Rode-brigade-vriendin van Nicola; ook haar motivaties blijven onbelicht, ze maakt bijna net zo'n gestoorde indruk als Giorgia. Nicola heeft blijkbaar iets met gestoorde vrouwen , gelukkig krijgt ie aan het eind dan een normale vriendin; de ex van Matteo, iets wat je direct voelt a ankomen, en dan toch nog 1,5 uur duurt.

In 4 stukken gekeken (2 uur, 1 uur, 2 uur, 1 uur).

Zeker de moeite waard! De hele Italiaanse sfeer is geweldig.

In het eerste deel (de eerste 3 uur) moet het verhaal wel op gang komen, maar in het tweede deel (de tweede 3 uur) wordt dat ruimschoots weer goed gemaakt.

Mooie ondersteunende muziek en het ouder worden van de personages ziet er realistisch uit.

4 sterren, zonder twijfel.

Zeker geen slechte film, maar bijzonder is het allemaal niet.

Het is leuk dat er verschillende gebeurtenissen van de Italiaanse geschiedenis in de film verwerkt worden, maar even boeiend is dat allemaal niet. Ik vraag me eigenlijk ook af wat ik nu juist allemaal in die verschrikkelijk lange speeltijd van 6 uur heb gezien... 6 uur is simpelweg te lang, al ging de tijd nog relatief vlot voorbij (ik heb wel de keuze gemaakt om de film in 2 keer te zien).

Een waar meesterwerk.

Zes uur, een speelduur om U tegen te zeggen. Gisteren het oude record gebroken met Lawrence of Arabia en vandaag opnieuw met La meglio gioventú. Ik wilde de film in één dag kijken, vanmorgen drie uur en net weer drie uur en wat ben ik onder de indruk. Dat een Italiaanse familie zo ontzettend fascinerend kan zijn. Het eerste uur is zeker het sterkste van de gehele film. De scènes met Giorgia zijn zo bijzonder, ze raakte me ergens waarvan ik niet wist dat het bestond. De scène waarbij Matteo voor de jukebox staat met Giorgia is ronduit fantastisch maar tegelijk zo bedroefd. Matteo heeft wat goed te maken omdat hij in het boekje van Giorgia heeft gekeken.Je ziet dat hij zijn uiterste best deed om Giorgia's aandacht en liefde terug te winnen. Hij speelt het nummer in de jukebox af en kijkt hoopvol naar Giorgia's gezicht. De hoop die Matteo op dat moment heeft op een klein lachje van Giorgia spat er vanaf. Ik heb bedroefd staan kijken toen dit helaas niet kwam. Erg knap hoe dit me volledig mee heeft weten te slepen. Dit is tegelijk de voorkant van de dvd en dat is helemaal terecht. Het is een bijzonder krachtig shot dat eigenlijk centraal staat voor alle gebeurtenissen in de film.

Dit vind ik nou juist de kracht van de film. Alles moet altijd anders of bijzonder zijn. Er moet persee iemand een chronische ziekte hebben of iemand neergeschoten worden als hij naar het buitenland toegestuurd wordt. Hier word het prachtige maar ook het uiterst droevige van het leven laten zien van een gewone familie. Doordat ze zo bijzonder dicht bij de realiteit blijven en niet naar de 'extreme' familie streven is het juist zo krachtig.

Het verhaal dat gepaard gaat aan belangrijke gebeurtenissen in de (Italiaanse) geschiedenis is erg mooi gedaan. Het gaf de film een extra lading mee die ik alleen maar kan toejuichen.

Acteerwerk is fenomenaal te noemen. Vooral Matteo wordt erg goed gespeeld. De scènes voordat hij zelfmoord pleegt zijn geweldig. Ik voelde compleet mee met het personage en ook de keuze die hij uiteindelijk in een impuls maakt. De rest speelt tevens ook uiterst sterk, met nog mijn speciale lof voor Luigi Lo Cascio.

Het ouder worden van de personages in de film ziet er soms niet helemaal geweldig uit omdat ze voor de twee broers wel dezelfde acteurs nemen. Toch zijn de verschillen zodanig sterk aangebracht dat het niet storend wordt, erg knap!

Extreem emotioneel, overweldigend, boeiend stukje cinema dat van mij zo tien uur had mogen duren. Niks dan lof voor deze film.

5*