La Meglio Gioventù (2003)

Ik ben er na een paar jaar weer eens voor gaan zitten om deze prachtige kroniek te bekijken. Net als een aantal jaren geleden heeft de film opnieuw diepe indruk op mij gemaakt. Een sterk, emotierijk verhaal met schitterende vertolkingen, in het bijzonder van Luigi Lo Cascio (Nicola), Yasmine Trinca (Giorgia) en natuurlijk als vanouds van Adriana Asti (moeder Adriana).

Zes uur is uiteraard een lange zit, maar je wordt zo meegesleurd door de afwisseling van lief en leed van deze familie dat de tijd werkelijk vliegt.

Cinema in optima forma, terecht beloond met een overvloed aan onderscheidingen.

Mooi verhaal over de hoogte- en dieptepunten van een 'gewone' Italiaanse familie, die meteen ook (onbedoeld wellicht) de ziel blootlegt van de italiaan. Wat ik niet begreep was waarom Matteo depressief was. Dit is hij pas gekomen na zijn examen en na georgia.

Jammer dat de speelduur zo lang is, dit had wel enigzins korter gemogen.

Het mooiste van de film zijn de tranentrekkermomenten. Zelden weten films je zo te raken.

bellisimo!

Prachtige film met mooie, levensechte personages, fraaie muziek, beelden.

Bestaan er nog meer van dit soort films? Ik hoor het graag.

La Meglio Gioventù heeft door de lange speelduur toch enkele jaren op de plank gelegen. Ik heb de film uiteindelijk in twee delen bekeken en de twee maal drie uur vliegen voorbij. Interessante personages, sfeervolle en mooie beelden en boeiende verhaallijnen met op de achtergrond enkele decennia Italiaanse geschiedenis. Het acteerwerk is uitstekend, vooral Luigi Lo Cascio (Nicola) en Alessio Boni (Matteo) zetten hun personage erg goed neer. Enkele memorabele scènes, zoals de zelfmoord van Matteo en de wandeling van Nicola en Mirella geven de film nog iets extra's. Mooie film, de lange speelduur is gerechtvaardigd.

Nooit gedacht van 6 uur met dezelfde intensieve aandacht naar een film te zullen kijken en met deze "La Meglio Giuventù" is dat probleemloos gebeurd.

Hoe dat komt ? Een verhaal dat je niet onberoerd laat, echt, innig en vaak ontroerend, met een niet te versmaden bijdrage van de acteurs die het op een innemende en overtuigende manier levendig houden. Geen enkele valt uit de toon en valt er nu en dan, omwille van de lange duur, een hiaat in het script en wordt de film naar het einde toe toch wel een beetje te sentimenteel (maar nooit melodramatisch), het is een film die gelijk welke filmliefhebber zal bijblijven.

Aanbevolen in de eerste plaats omwille van de menselijke warmte die er van uitstraalt, maar ook omwille van het realisme, de links naar allerlei misplaatste toestanden, niet alleen in Italië aanwezig, de mooie beeldvorming, de natuurlijke dialogen en de perfecte muzikale begeleiding.

Deze wou ik al heel lang zien. Ruim twee jaar geleden nog een niet ondertitelde Italiaanse DVD in handen gehad, maar met mijn basiskennis Italiaans merkte ik dat ik het eerste uur al niet doorkwam. Met ondertitels is het nu stukken beter gegaan. De eerste helft zag ik in twee stukken, de tweede helft in een keer. Ik had het graag in één keer gezien, maar even 6 uur aaneengesloten de tijd vinden valt niet mee.

Aan de hand van een familie wordt de recente geschiedenis van Italië verteld, waarbij de gebeurtenissen rondom de familie doorgaans wel op de voorgrond blijven. Het sterktste en het zwakste zit voor mij in die eerste helft. Het begint fantastisch en sleept ontzettend mee. Die eerste anderhalf uur hadden ze van me langer mogen maken. Het tweede anderhalf uur kent een heel ander sfeertje en inhoud, nodig vanwege die Italiaanse geschiedenis, maar opeens ging het heel snel van vakantie over in verzet en terrorisme, etc. Ik vond daarbij dat het radicaliseren van Giulia weinig overtuigend gebracht werd. Het is mij niet duidelijk geworden waarom ze zo radicaliseerde, waarom ze haar dochtertje verliet, etc., ik moest dat voor lief nemen zonder het te begrijpen. Ook jammer dat een van de meest boeiende personages (Giorgia) al vrij snel naar de achtergrond verdwijnt, dat vond ik toch een teleurstelling. Dit zijn de enige twee minpuntjes voor mij.

In de laatste drie uur zien we de gevolgen van dat eerste deel, de afloop ervan. De hele tijd bleef ik geboeid kijken, en de hele 6 uur worden op een indrukwekkende manier gebracht die mij niet koud liet, het is zeker een film die emoties losmaakt. 4*

Trailer (youtube, Frans ondertiteld).

Och, ik weet nog goed dat ik deze film voor de eerste keer zag. Erg jong nog, maar mijn interesse voor de film was gestaag gestegen waardoor mijn ouders deze film aan mij cadeau gaven.

Een beter geschenk kon ik mij niet wensen, 6 uur vlogen aan mij voorbij. Ik voelde een een liefde opborrelen voor Italië en de Italiaanse cultuur en wilde niets liever het zelf een keer ervaren.

Nu wat jaren later, kijk ik de film nog steeds regelmatig. Interessant is dat het een film is die met de leeftijd meegroeit. Je herkent jezelf steeds meer in de gebeurtenissen, wat ook zeker logisch is aangezien de film je meeneemt door het leven van de personages.

Ik heb al geprobeerd enig man deze film te laten zien, helaas laten (wat ik ook wel begrijp) zich afschrikken door de duur van de film. Echter vliegen deze uren voorbij.

Wat een tergend lange zit zeg...

The Best of Youth wordt echt geen seconde interessant. Wat mij betreft is het een ordinaire soap-serie verpakt in wat - lelijk in beeld gebrachte - pittoreske Italiaanse landschapjes in een mislukte poging om wat Godfather allures te verkrijgen. Iets met een aap en een gouden ring... De losse delen van de soap-serie hebben ze aan elkaar geplakt en lo and behold..., je hebt een 'film' met een epische speelduur. Wow!

Het acteerwerk is om te huilen. Echt van een bijzonder laag niveau, de hoodfrolspelers niet uitgezonderd. Nog een paar lieve/zielige randfiguurtjes erbij die je met van die grote/glazige ogen aankijken om even lekker op het sentiment in te spelen. Ik hou er eerlijk gezegd een vieze nasmaak aan over. Het zou me niks verbazen als Berlusconi een grote vinger in de pap heeft gehad bij deze productie. Verhaaltechnisch wist het me nergens te boeien en het sentiment druipt er voortdurend vanaf. Daar komt de speelduur van 6 uur nog even bij en je hebt een hele lange en zware zit te pakken. Ik ben blij dat ik de eindstreep heb gehaald, maar het heeft me wat moeite gekost. 1,0 *

Holy mothercrap. I stand corrected.

Wat een film. Ik weet niet of ik een film kan noemen die ik dit jaar gezien heb die me zo intens heeft geraakt, ontroerd en tot nadenken heeft gezet als La Meglio Gioventu. Wat een verschil met hoe ik me na de eerste helft voelde. ik brak al een beetje in de aanloopscènes van Matteo's worsteling, maar toen hij zich met het vuurwerk op de achtergrond van het balkon stortte, barstte ik eigenlijk een beetje in snikken uit. Ik was er al bang voor, maar door de manier waarop het ging kwam het toch onverwachts. Die emotie bleef goed hangen, want ik heb het meerdere keren daarna zwaar gehad.

De speelduur is een flinke hobbel waarschijnlijk voor veel mensen en ik moet zeggen dat ik na 'deel 1' niet stond te springen voor de tweede drie uur, waardoor er meer dan een maand tussen zat. Gek genoeg zat ik er echter direct weer in en ik wist ik eigenlijk alles nog.

Familie, ouder worden, vriendschap, carrière, liefde, trauma... Er kan een hoop aangestipt worden in zes uur, maar het is lastiger om het je écht te laten voelen. En daar slaagt deze film wat mij betreft op wonderbaarlijke wijze in.

Ja, dit heeft me echt geraakt. En dan wordt een standaard analyse van de cinematografie, het acteerwerk, de muziek etc wat mijn betreft direct overbodig. Al zijn deze allemaal dik in orde.
La Meglio Gioventu ontstijgt dat.

9/10

Pff. Met zo'n gemiddelde en het vooruitzicht van zes uur lang Italiaans levensverhaal verwachtte ik véél meer dan dit. Jammer dat ik deze zes uur had kunnen besteden aan maar liefst vier andere en wellicht betere films.

Heb nu eigenlijk een beetje hetzelfde gevoel als bij Boyhood. Het lijkt wel alsof het bejubeld wordt omdat het een grote tijdspanne behandeld, niet om de geweldige inhoud.

De eerste drie uur gaan op zich nog best, maar dat is eigenlijk meer de verwachting over wat komen gaat dan dat het daadwerkelijk interessant is. De laatste drie uur zijn een enorm bittere kluif, die ik voor het gootste deel op anderhalve snelheid heb zitten bekijken.

Wellicht dat het, ook voor het kijkcomfort, beter was geweest om de film op te delen in 8 stukken van 45 minuten, zodat het meer een tv-serie wordt. Hoewel het dan nog steeds hetzelfde probleem heeft; het wordt niet op zo'n manier gebracht dat het impact heeft. Het mist echt aan spanningsboog. Het zou flauw zijn om te zeggen dat er niks boeiends gebeurd, er zitten wat potentieel emotionele en dramatische verhaallijntjes in, maar waarom raakt het me dan niet? De dood van Matteo moet de tweede helft van de film denk ik de spil en het emotionele hart zijn, maar zijn dood deed me niks omdat zijn personage nooit duidelijk wordt. Eigenlijk is het zelfs wel lekker dat je van zijn ergerlijke personage en verhaallijn af bent. Ook Sara met haar moeder in de gevangenis heeft me geen moment geboeid, en de mental case was gewoon ronduit irritant.

Wellicht was 35 jaar behandelen wat te ambitieus? Denk dat daar de crux zit. Was dit nu een serie met meerdere seizoenen dan was het misschien al anders geweest, maar zes uur is denk ik alsnog (!) te kort om een verhaal als dit met voldoende diepgang te vertellen. Alsof je een langlopende serie met ouderwordende personages in één seizoen propt en dan verwacht dat het impact heeft.

Jammer ook dat het zo humorloos is. En door de ontbrekende spanningsbogen spanningsloos. En seksloos trouwens ook. Kan zijn dat dat totaal aan mij ligt, dat ik wat veel films gezien heb waarin iedereen vrijelijk van bil gaat, maar enige preutsigheid viel me wel op, en dat voor een Europese film uit deze eeuw. Goed, is misschien ook niet echt belangrijk.

2*, niet zozeer omdat het mega-slecht is, wel omdat het me nauwelijks heeft vermaakt.

3e keer goeie keer. Ik had de film al enkele keren een poging gegeven, maar heb hem toen ongeveer na een uur afgezet omdat dit ongelofelijk saaie koek is. Een film hoeft van mij niet veel verhaal hebben en mag gerust traag van tempo. Maar deze La meglio gioventu is gewoon een soap-film waarin niet bijster veel gebeurt. En ook al ben ik niet de eerste met kritiek op de lengte: veel te lang! Mini-series zijn al op het randje voor mij en slechts enkele kunnen mij overtuigen van de meerwaarde om het zo lang te rekken. Zelfde issue als bij films die in 2 worden gesplitst om extra geld in het laatje te brengen.

Dit is duidelijk geen film voor mij. Er zijn wel meer films die hoog scoren en waar ik niets mee kan doen, maar gewoonlijk kan ik wel ergens vatten wat mensen er in aantrekt. Films als 2001 a space odyssey of Moulin rouge hebben een nadrukkelijke stijl die mij niet ligt, maar ongetwijfeld hun publiek hebben. Bij La meglio gioventu heb ik dat echter niet. Dat mensen het een mooi verhaal vinden is één ding, maar waarom ze zo vol zijn van de film is mij helaas een raadsel. En ik hou gerust van wat meligheid. Films als Gone with the wind of It's a wonderful life zijn gewoon pareltjes. Misschien een nieuwe poging binnen een goeie 10 jaar...

Dat ene punt is vooral voor Giorgia, het enige boeiende personage uit de film.

Niet "arthouse" is (per se) surrealistisch (zij het inderdaad wel nogal vaag), maar wel "wannabe arthouse": een "grote" film die "klein" wil lijken om nog "groter" en dus helemaal geen "arthouse" meer te zijn... Dat lijkt mij een van tevoren verloren strijd...

Het begin van het tweede deel en eigenlijk de hele film vind ik wat soap-achtig (maar uiteindelijk op een goede manier). Wat er bijvoorbeeld gebeurt: Giulia krijgt een pistool, Matteo moet Giulia opsporen bij de politie en Giulia krijgt de opdracht Carlo te vermoorden. Een beetje veel van het goede.

Het mooie aan de film is dat er veel suggestief blijft. Waarom rijdt Matteo op het laatste moment weg bij Mirella na hun date? En waarom pleegt hij zelfmoord? Aan de andere kant is er ook heel veel super expliciet, zoals wanneer Matteo uit de dood terugkomt en zijn arm om Nicola en Mirella heenslaat bij de boswandeling (waarmee hij hen impliciet hun zegen geeft..).

Die mix tussen expliciet en suggestief maakt het dat ik de personages uiteindelijk geloof en helemaal meeleefde met bijv de blijdschap van de moeder dat Mirella en Matteo ook nog een zoontje blijken te hebben.

Doordat het iets te soapachtig is allemaal vind ik het geen topfilm, maar ik heb wel genoten. Ik twijfel tussen 3,5 en 4* maar vanwege het unieke karakter geef ik toch 4*.

Dan toch beide delen kunnen vinden en ik moet zeggen dat hij me ondanks zijn bijzonder lange speelduur toch wel omvergeblazen heeft, bijzonder natuurlijke manier van voortkabbelen heeft het verhaal. Zo nu en dan eens een hoogtepunt waar vrij natuurlijk naar toegewerkt wordt, prima acteerprestaties, scenario zit goed, tempo zit goed. Unieke film die ondanks zijn bijzonder lange speelduur die mij lang heeft tegengehouden, alle positieve verwachtingen inlost en op sommige vlakken zelfs nog overtreft.

Een waar Italiaans epos volgens sommigen, een soap volgens anderen. Ik denk dat beide meningen wat gerechtvaardigd zijn door enerzijds de lange speelduur en anderzijds het levensverhaal van de familie waarin eigenlijk niet superveel gebeurd. De beweegreden van bijvoorbeeld Giulia vond ik heel de film lang erg onduidelijk. Heel rare vrouw en ik snap ook niet wat Nicola ooit in haar gezien heeft. Dan was die jolige deerne uit Noorwegen een heel stukje knapper. Vrij jammer dat zij de rest van de film helemaal geen rol meer heeft. La Meglio Gioventu is een werk dat over veel verschillende alledaagse dingen gaat: liefde, verdriet, studeren, de wereld ontdekken, zelfmoord, kinderen grootbrengen, huis restaureren, milieuramp, enzovoort. Realistisch gebracht en vast erg herkenbaar voor veel mensen.

Er zitten een aantal dramatische scènes in maar echt memorabel wordt het nooit. Het raakte mij ook nooit echt. Daaraan merk je toch dat een Cinema Paradiso veel beter is. Hier en daar is het wat grappig. Op zich heb ik me nergens verveeld (buiten dat politieke gedoe van Giulia vond ik totaal niet interessant). De muziek is goed maar nergens van topniveau. Hetzelfde met de acteerprestaties en de dialogen. Visueel gezien erg gewoontjes. Ik had hier meer van verwacht. Dit werk is wat overgewaardeerd.

Ik bekeek de zes uur durende miniserie op één avond en dat was toch best een lange dobber. Iets voorbij halfweg zat ik met een klein dipje, maar gelukkig kwam ik er na het einde toe terug wat door. Centraal staan een aantal personages van een doordeweekse Italiaanse familie. Samen met een aantal belangrijke gebeurtenissen in de Italiaanse geschiedenis vanaf de jaren 60 tot heden wordt hun leven geportretteerd.

De film start mooi met de intro van de twee erg verschillende broers die de geesteszieke Giorgia ontmoeten. Giorgia zal de gehele film door een rode draad doorheen het leven van de broers blijven spelen ook al is ze niet steeds aanwezig. Het menselijke en emotionele aspect staat erg hoog aangeschreven in La meglio gioventu. Cinematografisch is de film maar gewoontjes, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de sterke uitdieping van de personages en de daaraan gekoppelde sterke acteerprestaties van Cascio en Boni. Het fijne van de film is dat je de personages ziet evolueren gedurende hun leven. Ze maken de dagdagelijkse dingen mee in het leven, worden verliefd, trouwen, krijgen kinderen, komen in aanraking met de dood enz ... Ook de mooie beelden van Italië (Firenze/Bologna) was prachtig. De ouder wordende hoofdfiguur en diens relatie met zijn moeder is prachtig alsook de hereniging met haar kleinzoon die ze voor het eerst ziet. Aandoenlijk en niet té sentimenteel. Exacte de juiste snaar. Het maakt van La meglio gioventu een topwerkje waarvoor ik graag 6 uur uittrok!

La Meglio Gioventù is een 6 uur durende Italiaanse familiekroniek, die ons (onbedoeld) ook meeneemt door de geschiedenis van het Italië van de tweede helft van de 20e eeuw.

De broers Nicola en Matteo dromen er allebei van om een reis te maken naar Kaap Noord in Noorwegen. Als de broers Giorgia ontmoeten - een meisje met psychische stoornissen - veranderd dat hun leven voorgoed. Beide broers gaan hele andere wegen. Nicola besluit psychiater te worden en zet zich in voor betere omstandigheden in de psychiatrie. Matteo geeft al zijn studies op en gaat bij het leger, de ME en de politie.

Het acteerwerk in de film was zeer goed. Waar ik me iedere keer weer over verbaas is hoe ze de zelfde acteurs zo overtuigend dezelfde persoon op meerdere leeftijden kunnen laten spelen. Hier was dat ook opmerkelijk goed gedaan. De beste spelers in de films waren toch de twee broers. Luigi Lo Cascio en Alessio Boni lijken totaal niet op elkaar, maar weten door hun spel toch heel overtuigend twee broers neer te zetten.

De film is prachtig geschoten. Volledig op celluloid van Kodak Film en dat is te zien aan de de kleuren die veel sfeervoller en rijker zijn dan van menig film uit de jaren 2000. Ik vond dat de beelden en de muziek elkaar op een prettige manier versterkte. Giordana's muziek keuze is dan ook erg goed geweest. Confession au clair de lune van Georges Delerue komt meerdere malen terug als een prachtig melancholisch hoofdthema. Verder ook wat toepasselijke muziek van Astor Piazzolla. Het fenomenale Who Wants To Live Forever werd gebruikt als intro voor deel twee, ik zou geen toepasselijker nummer voor de jaren '80 hebben kunnen bedenken. A Chi van Fausto Leali wordt door de prachtige scene met Matteo en Giorgia onvergetelijk.

Net als Novecento van Bernardo Bertolucci - een Italiaanse familiekroniek over de eerste helft van de 20e eeuw - is het communisme een terugkerend element. Ik heb er eerlijk gezegd nooit bij stilgestaan dat het communisme zo'n grote rol heeft gespeeld in de Italiaanse geschiedenis. Ik dacht altijd dat het land voornamelijk fascisme en christen-democratie had gekend. Naast studentenprotesten en communistisch-terrorisme komen echter ook zaken als de Fiat-crisis, de strijd tegen de Maffia, de strijd tegen de psychiatrie en vele andere ontwikkelingen aan bod. Waar ik me in Novecento nogal had geërgerd aan de schaamteloze socialistische propaganda bied La Meglio Gioventù gelukkig een veelzijdiger beeld van maatschappelijke ontwikkelingen. Sterk vond ik dan ook de scène waar Giulia - communistisch activiste - in botsing komt met Matteo - lid van de ME - en hij haar verteld dat zijn collega's in de ME juist de arme mensen zijn wiens rechten de gestudeerde activisten zo belangrijk schijnen te vinden.

Lange (Italiaanse) (familie-)drama's spreken mij wel vaker aan. Once Upon A Time in America, Cinema Paradiso en Fanny och Alexander. Alle drie meesterwerken en nu kan La Meglio Gioventù ook wel aan dat rijtje toegevoegd worden. Het is een erg sterk drama dat je helemaal meesleept in de tijd waarin het zich afspeelt. Soms lijkt de tijd even stil te staan in de film, op prachtige melancholische momenten.

Matteo toen hij nog Nicola was

Ik weet nog dat ik enorm blij was toen ik op een rommelmarkt de 2 delen van La Meglio Gioventù vond. Het was 2012 en ik was me beginnen interesseren in de Italiaanse film en deze familiekroniek stond erg hoog aangeschreven. Het kijken bleef echter uit omdat zo'n epos van 6 uur niet voor alle dagen is, maar de afgelopen dagen (ik heb dus in stukjes gekeken) eindelijk eens tijd voor vrijgemaakt. Het feit dat ik de laatste 3 uur in één ruk heb uitgekeken mag al als een kleine spoiler dienen dat ik hier echt wel fan van ben.

Er is ook gewoon iets met die Italianen en dit soort kronieken dat me altijd wel ligt. Rocco e i Suoi Fratelli van Luchino Visconti is nog altijd één van mijn favoriete films en La Meglio Gioventù moet daar niet (veel) voor onderdoen. Hier is het vooral de verwevenheid met de Italiaanse geschiedenis die me bekoort. Bij vlagen oogt het misschien ietwat te gekunsteld (dat het net Matteo is die betrokken geraakt bij de zoektocht naar Giulia, dat het net Carlo is die een doelwit wordt van de Rode Brigade, dat Nicola en Matteo elkaar net tegenkomen bij de overstroming, ...) maar het werkt wel. Een interessante geschiedkundige reis door de historie van Italië halverwege de jaren '60 tot begin 2000 dus maar ook een al even boeiende tragiek rond het leven van een Italiaanse familie. Nicola en Matteo zijn allebei bijzonder interessant als personage en die zelfmoord van Matteo.. Dat kwam wel even serieus binnen. Vanaf dan lijkt het een beetje te gaan inzakken - of misschien was ik gewoon nog te verbouwereerd - maar geleidelijk aan kruipt La Meglio Gioventù terug naar zijn vertrouwde niveau. De afronding is mooi in al zijn eenvoud, al had ik misschien nog net iets liever gehad dat de kus tussen Mirella en Nicola niet getoond werd en dat het gewoon bleef bij het symbolische beeld van de schim van Matteo die zijn goedkeuring geeft.

Een kroniek van een familie dus en die zijn best wel met veel. De focus ligt voornamelijk op de broertjes Matteo en Nicola die voortreffelijk worden gespeeld door Alessio Boni en Luigi Lo Cascio. Ze kunnen niet meer van elkander verschillen en toch geloof je eigenlijk vanaf de eerste seconde dat het effectief broers zijn. Ook de wisselwerking met Jasmine Trinca (die de voor de rest wat onderbelichte rol van Giorgia speelt) is de moeite, maar het is vooral sterk hoe Marco Tullio Giordana er in slaagt om iedereen geloofwaardig ouder te laten worden. Hier en daar moet er logischerwijs een nieuwe acteur/actrice worden gecast (voor de rol van dochter Sara onder andere) maar de hoofdrollen in de vorm van onder Boni, Lo Cascio, Fabrizio Gifuni (Carlo), Adriana Asti (de moeder) en ga zo maar even verder worden telkens geloofwaardig gebracht. Vreemde soundtrack wel. Ik ga nooit een film afschieten voor zijn gebruik van House of the Rising Sun maar ik had het hier niet verwacht. Toch geraakt de film ook daar mee weg.

Naar het schijnt zou er nog een langere versie bestaan? Wikipedia spreekt namelijk over een theatrical release in Italy in two three-hour parts in which 40 minutes were edited out en noem me gek, maar ik wil eigenlijk wel weten wat er dan nog in die 40 minuten voorvalt. In ieder geval: een serieus lange zit maar wel eentje die in mijn geval het compleet waard was. Er zijn best wel wat hekelpunten te noemen, maar het is the bigger picture dat het voor mij doet. Dat, en die rol van Matteo.. Ik krijg er nog kippenvel van.

4.5*

Een prachtig epos welke ik in twee etappes heb gekeken.
Deze stond al heel lang op mijn lijstje om te kijken, vanwege de notering in de top 250. Het eerste half uur begreep ik deze notering nog niet zo goed, het voelde een beetje soaperig aan en het verhaal met Giorgia vond ik in eerste instantie niet zo interessant. Pas vanaf het moment dat de broers afscheid van elkaar nemen begint het verhaal zich langzaamaan te ontvouwen. Vanaf dat moment had de film me te pakken.

Een groot compliment aan de acteerprestaties in dit epos, en dan vooral de broers. Continu weten ze een geloofwaardige prestatie neer te zetten en je leeft daardoor met ze mee. Het moment dat Matteo van het balkon springt was even een wtf momentje, hakte er aardig in. Ook een prachtig einde trouwens.

Minpunten? Het is misschien iets te lang, want je kunt dit eigenlijk niet lekker in 1 zit helemaal uitkijken. En dat is jammer, want eigenlijk haat ik het om films in etappes te bekijken. Aan de andere kant weet ik ook niet zo goed waar ze hadden moeten knippen. De film kijkt weg alsof je een goed boek leest. Je wil het niet wegleggen maar je kan het nou eenmaal niet in 1 ruk uitlezen.
Ook Giulia kon mij als personage niet zo bekoren. Kan ook deels komen omdat ik het een ontzettend lelijk wijf vond, maar ik kon er weinig mee dat ze haar gezin zo kon achterlaten. Ook het feit dat de dochter van Nicola en Giulia haar moeder aan het eind zo amicaal opzocht vond ik een beetje misplaatst. Kon ik me niet zo goed voorstellen.

Ik ben blij dat ik eindelijk deze prachtige film heb gezien, geen spijt van gehad!

Wauw!

In de eerste 3 uur stond de film zelfs op de volle mep, en de laatste keer dat ik een film meteen de volle mep gaf was terug in juli 2018. Daarbij tel ik geen stemmen meer mee die ik later nog heb verhoogd. Deze leek aardig dichtbij de volle mep te zitten, maar uiteindelijk is het hem net niet geworden.

Maar wow, wat een geweldige film was dit. Dit was wel 1 van de films uit de top 250 waar ik het minst naar uitkeek, vanwege de enorme speelduur. Maar kreeg onlangs de DVD in handen van een kennis, en heb hem toen aangezet. Moest me wel door een aantal tegenslagen heenwerken toen bleek dat de DVD-speler kapot was. Toen maar in 2 etappes on-demand gekeken. Meteen de eerste keer dat ik geld heb uitgegeven voor een on-demand film, maar deze film was het waard.

Eerste uur is echter wat mij betreft wel het beste stuk van de film. Het heeft Trinca maar 30 minuten gekost om in mijn lijst van favoriete filmpersonages aller tijden te komen. Ook Lo Cascio en Boni zijn sterke personages waarvan het goede acteren over het scherm weet te spatten. Andere bijpersonages doen het ook zeker niet verkeerd, heel goed zelfs.

Sfeer van Italië komt ideaal over. Lekker dromerig, lekker zonnig hier en daar. Maar vrijwel bij elke filmplek wordt er de schoonheid uitgehaald. Elk shot is intrigerend, ik weet niet hoe regisseur Giordana het voor elkaar kreeg, maar het kostte de film na een pauze maar enkele minuten om mij weer mee te zuigen. Camerawerk is ook solide en weet veel uit enkele scenes te halen. Schoonheid van de omgeving wordt ook regelmatig optimaal gebruikt.

Maar het is vooral de karakterontwikkeling die de ultieme factor van de film weet te zijn. Ik heb zelden zulke mooie ontwikkelingen gezien. Het was ultiem boeiend om de personages te volgen door hun levensloop en ik was optimaal benieuwd over wat hun volgende stap nu ging worden. Ik zat de volledige 6 uur van de film aan de buis gekluisterd. En zelfs na 6 uur wilde ik niet dat de film eindigde.

Giordana slaagt er op bijzondere wijze in de kijker mee te nemen door de levensloop van de personages. Elke beslissing van de karakters is voelbaar, elk element weet intrigerend te zijn en de film blijft ten volle tijden boeien. Het is lang geleden dat een film me de volledige (lange) speelduur volledig mee wist te nemen zonder ook maar ergens in te kakken.

Uiteindelijk merk je wel kleine slordigheidsfoutjes in de montage en net iets te veel focus op hele kleine details. In de tweede helft loopt er uiteindelijk ook helaas 1 personage rond dat toch niet zo bijzonder en uniek weet te zijn als de medecollega's. Ik heb het over Filippi.

Maar ik vond het een magische film, deze katapulteert zich hoog in mijn favorietenlijst. Tevens ook de eerste keer ooit dat ik traantjes in mijn ogen kreeg van blijdschap. Was na de afloop helemaal stil. Vond het zo jammer dat het voorbij was. En ik dacht dat 6 uur werkelijk een onmogelijke opgave was.

Hulde aan deze film. Vond het een magische ervaring. Ik denk niet dat er voorlopig nog een film overheen gaat. Heeft in ieder geval flinke concurrentie dan.

Prachtige Italiaanse familiekroniek van de voor mij nog onbekende Giordana. Die maakt meteen indruk met zijn Magnum Opus. Deze lange film weet de volledige speelduur te intrigeren. Deel twee was nog iets beter dan het eerste deel, voornamelijk door de emotionele lading.

De film volgt zo'n veertig jaar lang de ontwikkeling van twee broers: Nicola en Matteo, hun ouders, twee zussen en vrienden. Gaandeweg komen er personages bij (zoals de bijzondere patiënte Georgia) en komen andere personages soms wat meer op de achtergrond.

Het tempo ligt laag waardoor de gebeurtenissen uitgebreid gesitueerd kunnen worden. De regisseur neemt de tijd voor gesprekken, emoties en stille observaties. Prachtige Italiaanse landschappen, gebouwen, vergezichten en een mooi gefilmde vulkaan passeren de revue.

Van de acteurs spelen met name de twee hoofdrolspelers en Georgia geweldig. De vrolijke, wijze Nicola, de knappe gekwelde ziel Matteo, de sympathieke vader en de mysterieuze, mooie, introverte Georgia zijn fijn om naar te kijken. Het was jammer dat Georgia niet meer schermtijd krijgt in het tweede deel. De moeder komt dan juist meer aan bod. Zij heeft een geweldig sterke emotionele scène in dit tweede deel als het overlijden van haar zoon bij haar binnenkomt.

Tijdens het drama geeft Giordana ook een realistische blik op het Italiaanse leven, de geschiedenis (maffia, rode brigade), de cultuur (temperament, corruptie, trouw, zorgzaam). Een leraar deelt in het eerste deel een geweldige (cynische) visie op Italië met een humoristische, ontroerende en goudeerlijke conclusie dat hij ook zo'n dinosaurus is.

De film inspireerde. Zo kreeg ik na de scène met het fototoestel weer zin om te fotograferen. Matteo laat Fransesca zien hoe je de mensen observeert en vertelt hoe hij ze interpreteert waarna hij het moment vastlegt. Dit was ook een voorbeeld van de getalenteerde Matteo en maakt het extra triest dat hij zo met zichzelf worstelde.

Ten slotte deed deze film me meermaals aan de serie Twin Peaks denken. Beiden schetsen een langere periode en nemen de tijd voor gebeurtenissen zodat je de personages beter leert kennen. Twin peaks (1990-1991; 2017) doet dit nog uitgebreider, duurt nog langer en is uiteraard typisch Amerikaans (en Lynchiaans), waar La Meglio Gioventù (2003) Italië ademt en zich meer focust op enkele personages. Bij beide series blijft ook de muziek als een plezierige oorwurm hangen

En wat de top 250 betreft stond La Meglio Gioventu op de planning en dat was wel even schrikken. De gedachte alleen al om zes uur Italiaans gekwetter a la Roberto Benigni aan het hoofd te hebben, Amai! Maar dat viel gelukkig mee ook al blijft zes uren een naar mijn smaak veel te lange ruk.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de gebroeders Carati die we zo rond de studie/eindexamen tijd oppikken tijdens een trip die wat anders loopt dan verwacht. Daarna scheiden de weg van Nicola en Matteo nogal, niet uit boosheid, maar eerder vanwege verschil van karakter en aanpak. De ene wordt dokter/zieleknijper, de andere gaat het leger in en komt later bij justitie. Door de jaren heen zien we het wel en wee van de twee in liefde, leed verdriet, drama en vreugde. De relationele besognes worden afgewisseld met karakterologische debacles waarin de patiënt van het eerste uur Giorgia regelmatig een rol heeft in die zin terugkeert, en vooral Giorgia is regelmatig een interessante factor. Tot daar zie ik de kwaliteit van het geheel maar doet het me persoonlijk erg weinig.

Maar het moet gezegd dat het jaren '60 beeld van de serie toch zeker mooi gemaakt is en het geheel een stijl geeft die gehandhaafd blijft gedurende zes uren met de auto's van die tijd, scooters, posters en een korrelig beeld. Het voelt authentiek aan terwijl het met het productiejaar 2003 toch helemaal niet zo oud is. En dan is het er het geschetste beeld van het roerige Italië door de jaren heen met rampen, protesten, oproer, schandalen omtrent zorg of politiek, is de situatie in de inrichting en rond Giorgia schrijnend, hebben we terreur van de maffia en armoede en decadentie. En dat geeft La Meglio Gioventu toch een extra laag die de serie/film er wel interessanter op maakt.

Centraal staat toch de boodschap van het leven die op het einde geheel op zijn plek komt met de karakters die hun eigen weg bewandelen maar elkaar vroeg of laat toch weer tegenkomen en herenigd worden zoals moeder en dochter, of oma en kleinkind en de onverwacht nieuwe liefde voor Nicola, alhoewel onverwacht...? La Meglio Gioventu is wat dat betreft het leven in de notendop en presenteert dat op vakkundige en mooie wijze. Maar persoonlijk heb ik er echt niet heel veel mee en zoals reeds gezegd en is zes uur wel erg lang. Een goed voldoende zit er wat mij betreft wel in maar daar houdt het dan ook mee op, maar ik begrijp wel dat liefhebbers hier prat op gaan.