La Meglio Gioventù (2003)

Ja, als ik jou was zou ik hem dan zeker niet kopen...
De zelfmoord van Matteo was het enigste hoogtepunt in deze hele film.
je moet wachten tot dat deze film nog eens word uitgezonden op tv.
Of gewoon niet kijken want deze film is verre van interessant...

Denk dat deze niet snel wordt uitgezonden op tv, duurt 6 uur he. Maar merk ik sarcasme in je bericht??..

eerste helft inmiddels gekeken. Best mooi, best goed, zeker positieve dingen over te melden, maar vooralsnog ben ik niet blown away. Uiteraard is helaverwege te vroeg voor een eindoordeel, maar als ik kijk hoe ik de eerste keer heb ervaren dan zou ik nog toe op een 7,5 uitkomen. to be continued

Holy mothercrap. I stand corrected.

Wat een film. Ik weet niet of ik een film kan noemen die ik dit jaar gezien heb die me zo intens heeft geraakt, ontroerd en tot nadenken heeft gezet als La Meglio Gioventu. Wat een verschil met hoe ik me na de eerste helft voelde. ik brak al een beetje in de aanloopscènes van Matteo's worsteling, maar toen hij zich met het vuurwerk op de achtergrond van het balkon stortte, barstte ik eigenlijk een beetje in snikken uit. Ik was er al bang voor, maar door de manier waarop het ging kwam het toch onverwachts. Die emotie bleef goed hangen, want ik heb het meerdere keren daarna zwaar gehad.

De speelduur is een flinke hobbel waarschijnlijk voor veel mensen en ik moet zeggen dat ik na 'deel 1' niet stond te springen voor de tweede drie uur, waardoor er meer dan een maand tussen zat. Gek genoeg zat ik er echter direct weer in en ik wist ik eigenlijk alles nog.

Familie, ouder worden, vriendschap, carrière, liefde, trauma... Er kan een hoop aangestipt worden in zes uur, maar het is lastiger om het je écht te laten voelen. En daar slaagt deze film wat mij betreft op wonderbaarlijke wijze in.

Ja, dit heeft me echt geraakt. En dan wordt een standaard analyse van de cinematografie, het acteerwerk, de muziek etc wat mijn betreft direct overbodig. Al zijn deze allemaal dik in orde.
La Meglio Gioventu ontstijgt dat.

9/10

Mooie serie om een keer gezien te hebben. Amerikaanse series hebben iets meer vaart en dat heeft meer mijn voorkeur. Heb wel genoten van de sfeer en vooral de personages.

Pff. Met zo'n gemiddelde en het vooruitzicht van zes uur lang Italiaans levensverhaal verwachtte ik véél meer dan dit. Jammer dat ik deze zes uur had kunnen besteden aan maar liefst vier andere en wellicht betere films.

Heb nu eigenlijk een beetje hetzelfde gevoel als bij Boyhood. Het lijkt wel alsof het bejubeld wordt omdat het een grote tijdspanne behandeld, niet om de geweldige inhoud.

De eerste drie uur gaan op zich nog best, maar dat is eigenlijk meer de verwachting over wat komen gaat dan dat het daadwerkelijk interessant is. De laatste drie uur zijn een enorm bittere kluif, die ik voor het gootste deel op anderhalve snelheid heb zitten bekijken.

Wellicht dat het, ook voor het kijkcomfort, beter was geweest om de film op te delen in 8 stukken van 45 minuten, zodat het meer een tv-serie wordt. Hoewel het dan nog steeds hetzelfde probleem heeft; het wordt niet op zo'n manier gebracht dat het impact heeft. Het mist echt aan spanningsboog. Het zou flauw zijn om te zeggen dat er niks boeiends gebeurd, er zitten wat potentieel emotionele en dramatische verhaallijntjes in, maar waarom raakt het me dan niet? De dood van Matteo moet de tweede helft van de film denk ik de spil en het emotionele hart zijn, maar zijn dood deed me niks omdat zijn personage nooit duidelijk wordt. Eigenlijk is het zelfs wel lekker dat je van zijn ergerlijke personage en verhaallijn af bent. Ook Sara met haar moeder in de gevangenis heeft me geen moment geboeid, en de mental case was gewoon ronduit irritant.

Wellicht was 35 jaar behandelen wat te ambitieus? Denk dat daar de crux zit. Was dit nu een serie met meerdere seizoenen dan was het misschien al anders geweest, maar zes uur is denk ik alsnog (!) te kort om een verhaal als dit met voldoende diepgang te vertellen. Alsof je een langlopende serie met ouderwordende personages in één seizoen propt en dan verwacht dat het impact heeft.

Jammer ook dat het zo humorloos is. En door de ontbrekende spanningsbogen spanningsloos. En seksloos trouwens ook. Kan zijn dat dat totaal aan mij ligt, dat ik wat veel films gezien heb waarin iedereen vrijelijk van bil gaat, maar enige preutsigheid viel me wel op, en dat voor een Europese film uit deze eeuw. Goed, is misschien ook niet echt belangrijk.

2*, niet zozeer omdat het mega-slecht is, wel omdat het me nauwelijks heeft vermaakt.

Zes uur lang naar één film kijken kàn gewoon niet werken, Ste*. Zo mag je het geheel niet beoordelen.

Zonde.

Sommige films kunnen wat mij betreft niet lang genoeg duren. Dit is er één van.

Ik heb het ook niet allemaal achter elkaar gekeken. 's Middags 3 uur en 's avondslaat 3 uur.

maar anderhalve speed voor de tweede helft? die maakte het juist voor mij zoals je kon lezen in mijn eerste ervaring. Ik vond de tweede helft juist meesterlijk. Maar goed, je vindt wat je vindt. Is niet anders. Maar ik denk dat met spoelen de film er niet beter van wordt

Geweldig epos. Waar traantjes gaan rollen, is een film van grote waarde. Onvoorstelbaar prachtig verhaal van de nog jonge Nicola (1966) naar de prachtige volwassen vader (2000). Je wordt als kijker meegezogen in een werkelijkheid met groot acteerwerk. The Godfather pur sang... 366 minuten het leven van een geweldig Italiaans gezin... Deze komt in mijn film schap te staan...

Na het lezen van wat minder positieve reacties, wil ik hier even toevoegen dat op het eind van de film, je gedachten terug moeten gaan naar het begin. Je moet als kijker inderdaad een grote sympathie en gevoel kweken van liefde voor het gezin. Als je dat niet kunt, dan begrijp ik de kritiek op een lange ruk van 6 uur. Gelukkig werd ik meegezogen. De een is er wat gevoeliger voor dan de ander.

3e keer goeie keer. Ik had de film al enkele keren een poging gegeven, maar heb hem toen ongeveer na een uur afgezet omdat dit ongelofelijk saaie koek is. Een film hoeft van mij niet veel verhaal hebben en mag gerust traag van tempo. Maar deze La meglio gioventu is gewoon een soap-film waarin niet bijster veel gebeurt. En ook al ben ik niet de eerste met kritiek op de lengte: veel te lang! Mini-series zijn al op het randje voor mij en slechts enkele kunnen mij overtuigen van de meerwaarde om het zo lang te rekken. Zelfde issue als bij films die in 2 worden gesplitst om extra geld in het laatje te brengen.

Dit is duidelijk geen film voor mij. Er zijn wel meer films die hoog scoren en waar ik niets mee kan doen, maar gewoonlijk kan ik wel ergens vatten wat mensen er in aantrekt. Films als 2001 a space odyssey of Moulin rouge hebben een nadrukkelijke stijl die mij niet ligt, maar ongetwijfeld hun publiek hebben. Bij La meglio gioventu heb ik dat echter niet. Dat mensen het een mooi verhaal vinden is één ding, maar waarom ze zo vol zijn van de film is mij helaas een raadsel. En ik hou gerust van wat meligheid. Films als Gone with the wind of It's a wonderful life zijn gewoon pareltjes. Misschien een nieuwe poging binnen een goeie 10 jaar...

Dat ene punt is vooral voor Giorgia, het enige boeiende personage uit de film.

Voor de Mochizuki Rokuro's onder ons: La Meglio Gioventù wordt deze zomer opnieuw uitgebracht in de Filmhuizen. Erg fijn nieuws want de laatste keer dat ik hem zag was ongeveer tien jaar geleden.

Hmmm, nou heb ik hem 'net' gezien, maar behalve dat is het met die lengte geen ideale zit voor de bios, al zal het met pauze gerust te doen zijn. Niet noodzakelijkerwijs een film voor het grote scherm ook, wat mij betreft. Maar voor wie hem nog nooit gezien heeft, is het wel een mooie kans lijkt me.

Dit is nou echt een film waarbij ik vermoed dat herziening zou leiden tot afwaardering.

Waarom?

Ik heb ook net zo´n vermoeden. Toentertijd maakte de film indruk op mij en heb deze sindsdien niet meer gezien. Het is zo´n film waar ik vaak naar teruggrijp als ik het met iemand heb over de ´recente´ Italiaanse cinema. Op de een of andere manier krijgt de film daardoor een soort mythische lading, die bij herziening soms helaas kan zorgen voor een afwaardering.

Omdat de negatieve kanten van de film meer in mijn hoofd zijn blijven hangen dan de positieve. Terwijl ik in mijn waardering de positieve zwaarder laat wegen.

Ik heb de film al 3x gezien en daar heeft mijn waardering niet onder geleden, al vind ik Le Cose Che Restano (2010) nog mooier eigenlijk.

Pffff mijn eerste viewing staat slechts eens paar scrolletjes hierboven en ik weet niet of al klaar ben voor herziening. Geloof niet dat ik meer emotioneel stuk ben gegaan de afgelopen jaren dan tijdens die film.

In hoeverre dat in de film zelf zit verscholen of in je eigen binnenste is soms lastig te achterhalen, maar ik sta niet te springen om dat nu alweer mee te maken, hoe goed ik het ook vond. Tranendal.

Nou MR gaat 'm mooi overslaan

Waarom, Mochizuki Rokuro?

Net als tien jaar geleden zal de film verspreid over twee avonden vertoond worden. Het zijn niet voor niets twee delen. Zo kijkt iedereen hem toch?

Eerstvolgende keer dat ik je zie neem ik de DVD-BOX mee.

Verspreid over twee avonden, aha. Ik heb hem inderdaad ook gespreid gekeken, maar dan over een middag en een ochtend. Werpt wel weer de lastigheid op dat je avonden vrij moet hebben (en evt twee keer moet reizen in bijvoorbeeld mijn geval). Ach, je moet wat met die lengte.

Zelfs voor geld toe gaat ie niet in de herziening. Vreselijke middle of the road wannabee arthouse. Joop van den Ende zou er zo een musical van kunnen maken.... Soap opera heet het dan geloof ik.

Ik zou eigenlijk liefst willen dat àlle films zo "wannabee arthouse" waren, Basto. En als ze dan nog "middle of the road" zijn ook.... Enige paradox is dat een film in dat laatste geval wel eens uitgroeit tot een breed succes, maar dat kun je hem bezwaarlijk euvel duiden, lijkt me...

Ik herken dat wannabe arthouse eigenlijk niet zo, ik vond het meer een oerdegelijke TV productie, wat het in feite toch ook is aangezien de film bedoeld was als 4-delige miniserie voor de Italiaanse televisie. Ik snap het label soapy wel, al heb ik zelf een gezonde schurfthekel aan soap, maar dan was La meglio gioventù wél het voorbeeld van hoe het dan wel moet voor mij.

Heb jij wel ook de tweede helft (helemaal) gezien, Basto? Zoals je boven nog kunt zien was ik van de eerste helft ook niet heel kapot, maar komt mijn waardering echt van de tweede helft van de film.

Noem het dan een "wannabee arthouse miniserie". Dat verandert voor mij allemaal niet zo veel aan de zaak. En nog minder aan de "oerdegelijkheid", zoals John Milton terecht opmerkt. De lengte van de film maakt het alleen lastiger hem te beoordelen als traditionele "speelfilm", naast (meer dan) 3x kortere films...

Oh, het ging me meer om het wannabe arthouse label, dat het oorspronkelijk een miniserie is haalde ik slechts aan als bijzaak vanwege het feit dat het oorspronkelijk voor TV gemaakt werd. Niet de kern van wat ik wilde zeggen. Dus inderdaad, dat verandert niet zoveel aan de zaak.

Het is alleen dat de term arthouse totaal niet van toepassing is. Net zo van toepassing als wanneer je deze film als western, tekenfilm of musical zou omschrijven.