La Meglio Gioventù (2003)

Of ze authentieker zijn durf ik niet hardop zeggen. Italianen zijn nu eenmaal een pak kleurrijker en 'warmer' in hun gedrag dan de emotioneel onwrikbare Duitsers. Komt daarbij dat Heimat met de tweede serie films (het studentenleven - Hermann op conservatorium) behoorlijk een elitaire richting opgaat. En natuurlijk is Heimat, met zijn +/-48 films veel diepgravender dan La Meglio Gioventù met zijn totale duur van maar 4 uur. Heimat is een levenswerk. La Meglio Gioventù is een aardig tussendoortje.

En vanwaar dan die historische gebeurtenissen? Duidelijk een mislukte poging om importantie aan te brengen. Verder is het natuurlijk erg saai, zo'n Gewone Italiaanse familie

Tja, dat zouden de meesten twaalfjarigen zeggen.

Bejaardencinema valt natuurlijk slecht bij mensen die jong van geest zijn.

Zeker geen slechte film, maar bijzonder is het allemaal niet.

Het is leuk dat er verschillende gebeurtenissen van de Italiaanse geschiedenis in de film verwerkt worden, maar even boeiend is dat allemaal niet. Ik vraag me eigenlijk ook af wat ik nu juist allemaal in die verschrikkelijk lange speeltijd van 6 uur heb gezien... 6 uur is simpelweg te lang, al ging de tijd nog relatief vlot voorbij (ik heb wel de keuze gemaakt om de film in 2 keer te zien).

Een waar meesterwerk.

Zes uur, een speelduur om U tegen te zeggen. Gisteren het oude record gebroken met Lawrence of Arabia en vandaag opnieuw met La meglio gioventú. Ik wilde de film in één dag kijken, vanmorgen drie uur en net weer drie uur en wat ben ik onder de indruk. Dat een Italiaanse familie zo ontzettend fascinerend kan zijn. Het eerste uur is zeker het sterkste van de gehele film. De scènes met Giorgia zijn zo bijzonder, ze raakte me ergens waarvan ik niet wist dat het bestond. De scène waarbij Matteo voor de jukebox staat met Giorgia is ronduit fantastisch maar tegelijk zo bedroefd. Matteo heeft wat goed te maken omdat hij in het boekje van Giorgia heeft gekeken.Je ziet dat hij zijn uiterste best deed om Giorgia's aandacht en liefde terug te winnen. Hij speelt het nummer in de jukebox af en kijkt hoopvol naar Giorgia's gezicht. De hoop die Matteo op dat moment heeft op een klein lachje van Giorgia spat er vanaf. Ik heb bedroefd staan kijken toen dit helaas niet kwam. Erg knap hoe dit me volledig mee heeft weten te slepen. Dit is tegelijk de voorkant van de dvd en dat is helemaal terecht. Het is een bijzonder krachtig shot dat eigenlijk centraal staat voor alle gebeurtenissen in de film.

Dit vind ik nou juist de kracht van de film. Alles moet altijd anders of bijzonder zijn. Er moet persee iemand een chronische ziekte hebben of iemand neergeschoten worden als hij naar het buitenland toegestuurd wordt. Hier word het prachtige maar ook het uiterst droevige van het leven laten zien van een gewone familie. Doordat ze zo bijzonder dicht bij de realiteit blijven en niet naar de 'extreme' familie streven is het juist zo krachtig.

Het verhaal dat gepaard gaat aan belangrijke gebeurtenissen in de (Italiaanse) geschiedenis is erg mooi gedaan. Het gaf de film een extra lading mee die ik alleen maar kan toejuichen.

Acteerwerk is fenomenaal te noemen. Vooral Matteo wordt erg goed gespeeld. De scènes voordat hij zelfmoord pleegt zijn geweldig. Ik voelde compleet mee met het personage en ook de keuze die hij uiteindelijk in een impuls maakt. De rest speelt tevens ook uiterst sterk, met nog mijn speciale lof voor Luigi Lo Cascio.

Het ouder worden van de personages in de film ziet er soms niet helemaal geweldig uit omdat ze voor de twee broers wel dezelfde acteurs nemen. Toch zijn de verschillen zodanig sterk aangebracht dat het niet storend wordt, erg knap!

Extreem emotioneel, overweldigend, boeiend stukje cinema dat van mij zo tien uur had mogen duren. Niks dan lof voor deze film.

5*

En dus daar hebben twaalfjarigen geen boodschap aan. Ik kan het weten want ik was ook zo.

En nu op naar Heimat ... voor het beter werk. (psst, ook niet voor teenagers)

Ik ben geen 12, maar heb gewoon weinig op met 'gewone' mensen, zeker als het ook zo gewoon verfilmd is. Doe mij maar uitzonderlijke mensen en uitzonderlijke verhalen. Ben ook nooit fan geweest van Big Brother, ging ook over 'gewone' mensen.

Ik vind het gewoon een oersaaie ,langdradige film .

De vergelijking van deze film met big brother slaat natuurlijk nergens op. De opmerking over "normale mensen" slaat evenmin ergens op. Zo "normaal" zijn deze mensen toch niet? Hoe "abnormaal" moeten mensen zijn, wil je een film wel goed vinden?

@Reinbo: je comments zijn (gelukkig) wel eens beter!

Dat mensen deze film saai of lang vinden daar kan ik me wel iets bij voorstellen: de film is immers ook lang.

Ik ben er na een paar jaar weer eens voor gaan zitten om deze prachtige kroniek te bekijken. Net als een aantal jaren geleden heeft de film opnieuw diepe indruk op mij gemaakt. Een sterk, emotierijk verhaal met schitterende vertolkingen, in het bijzonder van Luigi Lo Cascio (Nicola), Yasmine Trinca (Giorgia) en natuurlijk als vanouds van Adriana Asti (moeder Adriana).

Zes uur is uiteraard een lange zit, maar je wordt zo meegesleurd door de afwisseling van lief en leed van deze familie dat de tijd werkelijk vliegt.

Cinema in optima forma, terecht beloond met een overvloed aan onderscheidingen.

OK, Big Brother* vergelijking is idd niet zo sterk, al doel ik er op dat ik liever naar uitzonderlijke mensen en verhalen kijk. Zogenaamde "kronieken uit het echte leven" boeien mij nooit zo, daarvoor heb ik het echte leven. In films wil ik vermaakt, geinspireerd, verbaasd of op andere wijze geprikkeld worden. Dan kan zijn door superhelden, maar ook door gewone mensen in bijzondere situaties. Zie mijn top 10 of 5* films, daar zitten enkel films tussen die aparte verhalen vertellen, of gewonde verhalen op heel eigenzinnige manier vertellen. Film moet voor mijn meer brengen dan enkel het gedegen vertellen van een 'everyman verhaal'.

Maar dit doet mij gewoon erg weinig. Waarschijnlijk omdat het te veel om het leven van mijn vrienden en kennissen lijkt. Niet exact, maar wel dezelfde menselijke beslommeringen.

(*Ik hou meer van talentenjachten waar naar de uitzondering gezocht wordt dan naar Big Brother, waar juist het alledaagse centraal staat. Dat is waar ik op doelde)

Dat weet ik maar ik zie weinig verschil tussen volwassenen en twaalfjarigen. Ze luisteren naar dezelfde muziek en dezelfde films. Ze slikken alles dat wordt voorgeschoteld eigenlijk. Het lijkt wel alsof mensen, naarmate ze ouder worden, niet meer evolueren. Mensen van dertig praten op dezelfde manier over jongerenfilms (het gros van wat verschijnt in de zalen) als 14-jarigen. Ik heb het niet specifiek over jou maar in het algemeen.

En toch, ik weet dat ik als jongere dezelfde dingen zocht die jij hierboven aanhaalt. Het 'gewone', daar kon ik toen ook niets mee.

Het wordt me wel echt te lang deze film zeg , de eerste helft bekeken en nu de tweede helft nog.

Waarom hadden ze er nou geen miniserie van gemaakt , dan bespaar je wat punten nu staat het op 3 sterren bij mij , waarbij het langzaam maar zeker begon te vervelen , omdat de niveau afzakte doordat er maar geen einde aankwam , hoop dat de tweede helft beter is.

Wat een film en wat een finale , de tweede helft bewijst het tegendeel ..dit is gewoon een goede

zeer realistische film over het leven.

Ik wist niet dat Italianen zo goed konden acteren .....hoedje af.

Deze komt in mijn Top 50 Realistic movies.

Realistich is de film zeker, maar soms vond ik het ook niet echt ergens op slaan..het acteerwerk is prima..de speelduur is als je hem in 2 a 3x kijkt ook geen probleem maar echt pakken deed de film mij niet..en een groot gedeelte van de film was het te gewoontjes voor mij.toch jammer had erg hoge verwachtingen die niet geheel zijn ingelost..

Dit lijkt me echt een mooie film, hij staat klaar om gekeken te worden maar de net geen zes uur schrikt mij altijd af als ik 'm wil kijken. Ik heb de komende twee weken vrije tijd zat, dus hopelijk kan en zal ik 'm dan kijken. Na het tweede seizoen van Game of Thrones te hebben gekeken, natuurlijk.

Mooi verhaal over de hoogte- en dieptepunten van een 'gewone' Italiaanse familie, die meteen ook (onbedoeld wellicht) de ziel blootlegt van de italiaan. Wat ik niet begreep was waarom Matteo depressief was. Dit is hij pas gekomen na zijn examen en na georgia.

Jammer dat de speelduur zo lang is, dit had wel enigzins korter gemogen.

Het mooiste van de film zijn de tranentrekkermomenten. Zelden weten films je zo te raken.

bellisimo!

Ik weet niet of er altijd een 'reden' is voor een depressie. Het is al lang geleden dat ik de film gezien, heb. De zelfmoord van Matteo was een van de hoogtepunten van de film: je zag het niet echt aankomen, maar plots wist je wat er ging gebeuren. En er was niest dat we eraan konden doen. Zo gaat het in het echte leven helaas ook heel vaak.

Geweldige film, komt wat langzaam op gang dan ineens is het er en gaat het ook niet meer weg. Ik heb genoten van (het trage) begin tot eind. Het verhaal is compleet met alle gebeurtenissen in die tijd, de personages alles klopt gewoon.

Ik kan me goed vinden in de argumentatie van Reinbo. Weinig prikkelingen voor een film van 6 uur en daarom te hoog genoteerd in de top 250.

Giorgia, het meisje dat leidt aan psychische stoornissen, vond ik erg fascinerend. Ik vind het daarom een teleurstelling dat ze enkel fungeerde als bijrol.

De soundrack in deze film is wel goed. Het geeft de film wel een bepaalde sfeer. Maar ook niet meer dan dat. Weinig genoten van de dialogen, acteerwerk was goed maar de personages zullen mij niet snel bij blijven.

Werd helemaal in de film gezogen en wilde hem in één keer afkijken. Ik heb eigenlijk niet eens gemerkt dat hij 6 uur duurde. Heel mooi verhaal en mooi uitgewerkt.

Mooie film die wel een paar zwakke punten heeft (kindacteurs vond ik bv niet best, grime was ook niet erg overtuigend) maar over het algemeen mooi beeld van Italie van de jaren 60 tot 2000, aan de hand van een familie. Eerste deel, tot de dood van Matteo, vond ik het best, de rol van Giulia en de Rode Brigades vond ik het minst geslaagd, maar dat kwam misschien omdat ik het personage van Giulia zo onuitstaanbaar vond, ook zo moeilijk voorstelbaar dat ze nog in de gevangenis ten huwelijk werd gevraagd.

In het begin ergerde ik mij de trage verfilming en het verhaal dat niet echt een hoofdlijn lijkt te kennen.

Toen de film een tijdje bezig was besefte ik echter dat dit helemaal geen snelle "Amerikaanse" film was.

Vanaf dat moment begin je de film echt te waarderen. Dan snap je verhalen goed worden uitgewerkt, er meerdere lijnen in zitten en deze soms elkaar kruisen.

De hieropvolgende 5 uur heb ik daarom ook ademloos uitgekeken.

Mooie goed geacteerde familiegeschiedenis. Mooi tijdsbeeld door de decennia heen, de rode brigades, maffia, het komt allemaal aan bod. Toch een paar wendingen in het scenario die wat onbegrijpelijk waren maar -gezien de lengte van deze film- best uitgewerkt hadden kunnen worden.

En wat heb ik me geërgerd aan het feit dat mensen in 35 jaar nauwelijks veranderen. Die slechte pruiken, vreselijk! En de 'special effects'; ik doel de opnamen van binnen uit een rijdende auto: had zo in de jaren 50 geplaatst kunnen worden. Verder nog wat montagefoutjes maar ja, dat mag dan wel in een 6 uur durend epos.

Toch waren die slechte bijkomstigheden voor mij zelfs zo ergerlijk dat de film mij niet wist te grijpen en vast te houden. Evengoed wel een prima marathonzitting gehad (één lange avond). Voldoende.

Dus jij bepaalt in je 1tje dat 1300 stemmers ongelijk hebben. Dat vind ik eerlijk gezegd wel een beetje arrogant.

Wanneer ik een film 3 sterren geef, vind ik het vanzelfsprekend dat een film met een gemiddelde van 4,10 te hoog genoteerd staat. Waarschijnlijk vind jij dat deze film te laag staat.

Plus de ruim 4.500 stemmers (bijna 40%), die deze miniserie op IMDb de maximale score geven.

Prachtige film met mooie, levensechte personages, fraaie muziek, beelden.

Bestaan er nog meer van dit soort films? Ik hoor het graag.

Le Cose che Restano (2010) is een vierdelige miniserie, die ik persoonlijk nog beter vind dan La Meglio Gioventù.