A Matter of Life and Death (1946)

Ja, maar wat doet het er toe dat Carter een brit is?

De ontzettende tegenstellingen tussen de volkeren, Engeland toen een Grootmacht. Tevens kritiek op de US, hoewel de critici dat destijds niet zagen.

Ik snap de kritiek, ik vind het alleen niet echt relevant voor die rechtzaak. Had waarschijnlijk ook op een andere manier verwerkt kunnen worden.

Jij begon over de relevantie voor de rechtszaak, niet wij.

Die rechtszaak is natuurlijk erg relevant, Alleen het niet herkennen waarom die rechtszaak daar plaatsvond is al belangrijk/ Waarom er twijfel is, zal me nooit echt duidelijk worden.

Die rechtszaak is zeker erg relevant, maar ik heb het over de argumentatie in die rechtszaak. Naar ik begrijp is het een soort veredelde propaganda film dus daarom zullen ze tijdens die rechtszaak wel zoveel op de nationaliteit gefocused hebben. Meer relevant is natuurlijk de ontstane liefde. Op het eind wordt met dat argument ook de rechtszaak gewonnen.

Gôh, boeiend verhaal! Ik ben zeer benieuwd naar deze Film!

Mooie film, hoor.

Het eerste uur is werkelijk prachtig: mooi gegeven, en ronduit schitterend vormgegeven. Daarna vond ik het wat te schematisch. Ik ben het met MZA eens dat de rechtszaak wat geforceerd om de nationaliteiten gaat draaien. Dat komt vast en zeker door het verzoek 'iets te doen aan de problematische Brits-Amerikaanse relaties' dat Speedy al aanhaalt. Maar het is mij wat te recht-toe-recht-aan uiteenzetten van de betogen. Dat had toch mooier, indirecter verwerkt kunnen worden?

Maar de schoonheid van de film overheerst uiteindelijk

Eenvoudig te zien? De associatie is nog geen nanoseconde bij me opgekomen en zelfs nu jij het noemt kan ik met de beste wil van de wereld niets verzinnen waaruit die invloed zou blijken. (Daarbij zijn de dingen die je noemt niet bepaald stijlkenmerken.)

Het zal wel enigszins duidelijk zijn dat de film mij nogal tegenviel. Ondanks het aardige verhaal is het allemaal totaal oninteressant. Het meest verschrikkelijk zijn de dialogen: in een onaards tempo wordt de ene na de andere volzin over de kijker uitgestort op een toon die de gemiddelde voorleesjuf van de basisschool de rillingen over de rug zou doen lopen. Personages zijn er eigenlijk ook niet, of je moet de mensen die voortdurend door het beeld lopen en een naam dragen zo noemen.

Wel aardig is de stijl. Maar dan ook slechts bij vlagen. Inderdaad zie je aan de film niet af dat deze uit '46 komt. Dat komt volgens mij primair door de heldere kleuren. Paradoxaal genoeg zijn juist de zwart-wit fragmenten nog het meest boeiend. Af en toe zit er ook best een goed shot tussen of een bijzondere vondst, maar het meerendeel van de film is toch behoorlijk conventioneel gefilmd.

Over het geheel genomen is de film niet echt slecht te noemen. Het verhaal is goed bedacht en de cinematografie is bovengemiddeld. Dat neemt niet weg dat ik me soms gewoon zat te vervelen. 2,5*

Toen die Franse ehmmm...engel over schaken begon moest ik stiekem toch wel meteen aan Bergman denken

Ja, oke. Schaken met de dood is volgens mij sowieso een bekend gegeven, ik denk dat het ook wel voorkomt in de literatuur. Maar het is niet direct een stijlkenmerk.

Erg originele film, het idee is leuk gevonden en prima uitgevoerd. Minder is dat je de personages maar 'kort kent', daardoor raak je niet echt 'vertrouwd' met ze en blijven ze op een afstand staan. Plussen vind ik het vlekkeloze acteren (hoewel Hunter me lichtelijk irriteerde omdat haar personage wat dommig overkomt) en de interessante en boeiende dialogen.
Ook het stilzetten van de tijd is heel leuk gedaan, bij die pingpongtafel dacht ik dat de dvd vastliep...

De Franse dodenberichter vind ik verder een erg leuk en grappig personage, hij geeft de film humor. Het uiteindelijke einde van de film vind ik niet zo sterk, maar dat komt ook doordat liefde natuurlijk nooit echt te bewijzen valt, en dan valt een ontknoping van een proces zoals dit misschien altijd wat tegen

3,5 ster

Dat had ik ook inderdaad, erg grappig.

Een prachtige film. Indringende beelden, een bijzonder verhaal en zeer goede scenes. Wat eRCee hier zegt over die kleuren, en dat het verder conventioneel gefilmd is, kan ik me absoluut niet in vinden. De heldere kleuren, zoals in het interview (bijlage op de dvd) wordt gezegd, zijn min of meer nieuw. De afwisseling tussen zwart-wit en kleur is bewust gedaan: de 'hemel' is zwart-wit, de aarde in zeer heldere kleuren, juist ook omdat iedereen het omgekeerd zou verwachten. Grappig in dezen is de quote van de engel: "One is starved for Technicolor up there"
Verder heb ik me absoluut niet zitten te vervelen, elke scene was mooi, en vaak ontzettend grappig, bijvoorbeeld het feit dat de hoofdaanklager de persoon is die als eerste door Britse kogels om het leven kwam in de Amerikaanse onafhankelijkheidsstrijd, en ook het feit dat de hele aanklacht zo ongeveer om nationaliteiten draait. Als die Ier opstaat, hoeft hij al niet eens meer uit te leggen waarom hij bevooroordeeld zou zijn tegen Britten. Misschien is het geheel wel een soort parodie of satire op de processen tegen de oorlogsmisdadigers, en wil het op zijn minst het onderscheid in nationaliteiten relativeren door er zo de nadruk op te leggen.Het einde was inderdaad niet direct schokkend interessant, maar niet heel slecht. Een zeer goede film al met al, 4*

Ook gij, Brutus?

Ik vind dat je me niet helemaal goed weergeeft. Geen kwaad woord over de kleuren van mijn kant, ik zeg slechts dat dit het belangrijkste aspect is in de moderne uitstraling van deze film. Daarnaast is mijn uitspraak over de conventionele cinematografie een reactie op uitbundige lof eerder in dit topic. Dat vond ik overdreven, hoewel het camerawerk inderdaad bovengemiddeld is (zoals ik reeds aangaf).

Deze film wisselde naar mijn mening steeds van kwaliteit. Zo is het verhaal op zich sterk, maar zaten er wat dingen in die me onduidelijk bleven. Ik weet nu nog steeds niet of Kim Hunter en die dokter (toen die nog leefde) nou wel of niet het verhaal van Niven geloofde. Zo bleven er wel meer dingen vaag of kon ik iets gewoon niet volgen of kwam het onlogisch over. Ook het acteerwerk was wisselend. Het ene moment is het van torenhoog niveau, de andere keer lijkt het wel alsof het script gewoon gedicteerd wordt zonder er emoties bij toe te passen. Dit geldt eigenlijk voor alle acteurs, behalve Raymond Massey, die ik erg sterk vond.

Qua beeld was het verder natuurlijk wel in orde. Mooie decors vooral, maar ook leuke vondsten zoals dat oog dat we van binnenuit dicht zien gaan. Wel opvallend dat de mooiste shots hier toch in zwart-wit zijn.

Mijn mening over de film moest ik tijdens het kijken steeds veranderen. Het ene moment was zwak en mislukt, het andere moment briljant. Er zat ook bijna nooit een middenmaat tussen. Maar vanaf de rechtzaak blijft het niveau gelukkig torenhoog. Dit zorgt ervoor dat ik eigenlijk graag twee scores aan de film uitgedeelt had. 4,5* voor de rechtzaak. 3* voor alles daarvoor. Ik kom uit op 3,5*. Misschien dat herziening ooit beter uitpakt, maar nu had ik er toch meer van verwacht.

Heel mooie film, The Archers behoren duidelijk tot de interessantste regisseurs uit de eerste helft van vorige eeuw, ook bij andere films van hen is mij de enorme originaliteit, het gevoel voor stijl en humor en het vakmanschap opgevallen. Deze film komt een beetje stijf over en ík vind hem ook verouderd, maar dat doet er helemaal niet toe, het draagt zelfs bij tot de charme. De rechtzaak uit deze film mag trouwens in het rijtje van beste rechtzaken in een film ooit, de discussie over de verschillende volkeren was dan wel niet zo gigantisch relevant, ze was wel geweldig goed. En wat een decors zeg, monumentaal, artistiek en gigantisch sterke beelden die vast heel lang bij gaan blijven. Ik ken maar één tijdgenoot die zoiets zou kunnen evenaren, en dat is Orson Welles.

Nederlandse poster

Bijna twee jaar na mijn eerste kijkbeurt zie ik deze film voor de tweede keer. De film stond me nog helder bij qua verhaal en gebeurtenissen. Toch vind ik het nu een veel betere film dan de eerste keer.

Een belangrijk ding dat ik me niet kon herrinneren waren de openingswoorden die suggeren dat de momenten in het hiernamaals slechts in de gedachten van de hoofdpersoon spelen. Dit kwam voor mij nu dus als nieuwe informatie en je gaat dan toch anders naar de film kijken (al blijft de film prima bekijkbaar als je denkt dat het allemaal werkelijk gebeurt). Het levert ook leuke details op. Zo is de rechter tijdens het proces dezelfde man als de hoofdchirurg die op datzelfde moment de operatie bij Niven uitvoert. Zo krijgt deze man dus een dubbele taak om over Nivens leven of dood te beslissen. Was me de eerste keer niet opgevallen overigens, dat deze acteur een dubbel rol speelde.

Verder is het gewoon een fantastisch sprookje, dat schitterend gevisualiseerd wordt. Met name de grote stairway is verbluffend, maar vergeet ook niet de rechtzaal en het strand aan het begin van de film. De ietwat vreemd gekozen opening waarin een verteller een verhaal verteld over het universum wekte zelfs een juist sprookjesgevoel op, ook al snap ik totaal niet wat het in deze film te zoeken heeft. Wat me deze keer ook opviel en wat ik vreemd vond was dat de hele strijd in de rechtzaak tussen Amerika en Brittannië eigenlijk helemaal niets te maken heeft met de rest van het verhaal. Het is niet de oorzaak van de rechtzaak en het speelt geen rol bij de uiteindelijke ontknoping. Ik weet dat het erin zit omdat men graag de spanning tussen Amerika en Brittannië wou verminderen, maar het is een wat vreemde aanpak. Maar storend vond ik het eigenlijk niet. Het leverde prima dialogen op en men weet er nog nét een context aan te geven waardoor het toch als belangrijk overkomt.

A Matter of Life and Death blijkt dus toch een verborgen prachtfilm te zijn, die zich bijna kan meten met mijn favoriete Archersfilm tot nu toe: Black Narcissus. Ik verhoog naar een dikke 4*, maar verdere verhogingen zijn niet uitgesloten.

Magistrale film en misschien wel de beste film die ooit gemaakt is, die de 2e Wereldoorlog als onderwerp had, hoewel deze surrealistische film absoluut niet als een oorlogsfilm gezien kan worden. De enigste beelden die wij daarvan te zien kregen was de scene dat David Niven met zijn in brand geschoten bommenwerper op het punt stond neer te storten.

Wat deze film zo bijzonder maakt is het ingenieus scenario, zijn visuele stijl en de fotografie. Powell snijdt in verbazende overgangen heen en weer tussen aarde (gefilmd in rijkelijk technicolor) en hemel (een kil oord, monochroom gefotografeerd). De film had oa de volgende geweldige scenes; de neerstorting van het vliegtuig, de surrealistische trap naar het paradijs en het ongelooflijke shot die door Nivens ooglid gaat en waarna wij het monochrome beeld te zien kregen van het paradijs. Ook zeer vermeldingswaard is het tafeltennispartijtje, waarbij opeens de beelden stil stonden. Hebben wij zo iets ook al niet gezien in de film "Cashback" (2006) van Sean Ellis? Met dit verschil dat er tussen deze film en "Cashback" wel even 60 jaar ligt! Een duidelijk bewijs dus dat deze film zijn tijd ver, ver vooruit was! Hoewel het hemels tribunaal naar mijn mening wel wat te lang duurde, weerhoudt dit mij er toch niet van deze film de hoogste waardering te geven.

5,0*

Waar is deze film te koop?

Na het zien van Black Narcissus, had ik dus hoge verwachtingen met deze film. Helaas is het niet helemaal de film geworden die ik gehoopt had te zien. Dat kwam vooral door het afwisselende karakter van de film wat ik niet altijd even goed vond werken. De film schippert tussen een liefdes/oorlogsdrama en fantasy film en is wisselend van toon. En de film begon nog wel zo ijzersterk met de scene waarin Niven neerstort met zijn vliegtuig. Wanneer de Dood gepersonifieerd als een excentrieke Fransoos Niven bezoekt, zakt het niveau gelijk al een stuk naar beneden.

De rechtszaak aan het eind vond ik persoonlijk ook niet zo sterk, vooral vanwege die vooroordelen discussie. Gelukkig heeft de film inhoudelijk en visueel ook nog een hoop goeds te bieden. De thematiek over liefde is universeel en dat komt in deze film goed naar voren. Cinematografisch ziet het er net als bij Black Narcissus weer fantastisch uit.

3,5*

Invloed op Tarkowsky,Kurosawa en Bergman?Klinkt iig interessant,al slaat het dan nergens op.Hoe dan ook:een technicolor spektakelstukje wederom van P&P,waarin de kleurverhoudingen dus omgekeerd zijn aan die van the wizard of Oz.De scènes in de hemel,waarvan ik de kilte niet zie,zijn fenomenaal geensceneerd en gechoreografeerd.

Zoals wel vaker gooien P&P allerhande stijlen en genres door elkaar en wisselt steeds de stemming,waardoor het nooit saai wordt.De romance tussen Niven en Hunter interesserde me verder weinig,Niven is toch geschikter vor rollen als sexloze gentleman,terwijl het uiterlijk van Hunter me gewoo niet aanstond .Aardig was de rol van Massey als een soort dr.House avant la lettre,vermakelijk personage.Ook amusant was Goring als übergaye engel ,een soort kruising tussen Dirk Bogarde en Jos Brink in een Frans jasje,die ons leert dat ook deze roze schepselen Gods een plekje in de hemel verdienen.Toch wel progressief voor 1946.Nog schattiger misschien is het gegeven dat alle rassen en religies een plekje in het paradijs hebben gevonden

Wat de rechtszaak berteft:zo'n incompetente aanklager wil je als beklaagde wel hebben.IPV voor de hand liggend te memoreren dat iedereen gelijk dient te zijn voor de hemelse wet,krijgen we kletspraatjes over 1776 te horen.Voor hedendaagse kijkertjes ook niet meteen interessant of spannend.

Verder valt op dat de hemel louter bevolkt wordt door mensen die aan de goede kant hebben gestreden,P&P gaan niet zover dat ze ook de spreekwoordelijke goede Duitsers binnenlaten daarboven.

Tenslotte verrast Pressburger ons...niet geheel door een nog immer actuele filosofische thematiek rondom bewustzijn,hersenen en de verhouding tot de realiteit aan te snijden,zonder verder een oordeel te vellen.

Een schitterende film dit van het duo Michael Powell en Emeric Pressburger. Onlangs heb ik al behoorlijk genoten van ‘The Life and Death of Colonel Blimp”, maar deze film van dit duo is zelf nog een stukje beter.

Ik houd meestal wel van films met een nogal surrealistisch tintje en als ze dan ook nog eens zo goed uitgewerkt worden als deze, dan is het echt genieten geblazen. Ik vond het script bijzonder knap geschreven en ik moet zeggen dat het een verhaal is dat gewoon tijdloos is en zelfs over 200 jaar nog steeds zijn actuele waarde zou kunnen hebben. Ik had de openingswoorden van deze film blijkbaar niet goed in mij opgenomen. Hierdoor had ik lange tijd niet door, dat de momenten in de hemel e.d., slechts in de geest van het hoofdpersonage afspelen. Dat maakt de film er verder niet minder op. Integendeel zelfs, waant het zorgde er na afloop alleen maar voor dat ik nog meer over de film aan het nadenken was.

Naast een interessant verhaal kent de film een prachtige stijl, met enkele fantastische visuele scènes, die ik nog niet eerder in een film zo oud als deze ben tegengekomen. Die letterlijke “Starway to Heaven”, wat ook de alternatieve titel van deze film is, ziet er echt fantastisch uit.
Sowieso zijn de overgangen tussen hemel en aarde iedere keer weer mooi om te zien. Verder is de door anderen ook al geroemde tafeltennispartij van grote klasse. Ook ik “trapte er als het ware in”, doordat ik dacht dat de dvd even vastliep. Even was ik teleurgesteld, omdat ik dacht dat de nieuwe dvd dus niet goed was. Maar gelukkig had ik dat mis, en bleek het om een mooi en erg knap shot in de film te gaan, waarbij de tijd wordt stilgezet.

Laat ik trouwens niet vergeten te melden dat er in deze film ook prima geacteerd wordt. David Niven zet het hoofdpersonage goed neer en ook Kim Hunter doet het niet onaardig. Toch is Roger Livesey wat mij betreft de ster van deze film. Zijn ontzettend makkelijke en duidelijke manier van praten, maakten in The Life and Death of Colonel Blimp al indruk op me, maar hier is hij wederom erg goed. Vooral in de rechtszaak staat hij zeer overtuigend zijn mannetje en weet hij overtuigend de aanklagers van repliek te voorzien.

Ja, A Matter of Life and Death is een fijne film, een zeer fijne film zelfs, die The Archers voor mij nog interessant en beter maakt dan dat ik ze al vond. Regelmatig zeer indrukwekkend en tevens een film die ik niet snel zal vergeten.

4,5*

Wat een film en zo mooi gemaakt voor die tijd.

Een heel fantasierijk verhaal net als een sprookje.

Heel goed geacteerd door de cast en een mooi duo.

4 sterren

En in (onder andere?) C'eravamo tanto amati van Ettore Scola uit 1974, wanneer plotseling de hele omgeving "stilstaat" en donker wordt zodat de hoofdpersonen als het ware hun gedachten tegen elkaar kunnen uitspreken.

Mij uit het hart gegrepen. Eén van de mooiste stemmen ooit op celluloid vastgelegd, hees en toch krachtig, vol ironie en toch ontroerend. Mis hem ook niet in I know where I'm going!, één van de andere absolute meesterwerken van de Archers.

Aan de hoogdravende kant op het eind, maar al met al een okeeje film van Powell en Pressburger. Er wordt geprobeerd de Amerikaans-Engelse betrekkingen te verbeteren en er worden nog een hoop moralistische wijsheden dr tegen aan geknald. Dat komt een beetje overdreven over nu. De film moet het wat mij betreft vooral hebben van prachtig ontworpen sets en stoere wisselingen tussen zwart-wit en kleur.

Maar de keuze om al aan het begin van de film met een tekstje de aandacht te vestigen op dit gegeven, vind ik niet bepaald gelukkig. Het is potentieel het meest interessante aspect van het verhaal, maar P&P raffelen dit thema veel te éénduidig en oppervlakkig af, ten faveure van een totaal oninteressante tegenstelling Engeland - VS, verpakt in schoolse geschiedenislesjes, die al net zo oppervlakkig zijn. Waar Britse piloten op het randje van leven en dood zich mee bezighouden, zeg. Luchtig en komisch bedoeld misschien, en toendertijd kennelijk een issue, maar ik vind het behoorlijk slappe hap.

Hiermee wordt voor mij deze film toch wel een beetje verpest, ondanks dat ie er verder weer erg fraai uitziet. Al met al wat mij betreft veruit de minste van de vier Archers die ik tot nu toe gezien heb.

"(...) on Earth nothing is stronger than love."

Romantische parabel over de kracht van grensverleggende en grensoverschrijdende liefde. Opnieuw een fijne, kleurrijke film van P & P met een luchtig, maar boeiend verhaal culminerend in een mooie boodschap (liefde overwint alles), prima camerawerk en uitstekende acteerprestaties van David Niven en Raymond Massey.

@Wibro: toevallig gisteravond nóg een film gezien waarin de beelden plotseling stil staan en sommige personages bevriezen terwijl anderen juist "doorleven" : The adjustment bureau – een film die me ook qua plot en thematiek aan AMOLAD deed denken.