A Matter of Life and Death (1946)

De regisseurs Michael Powell en Emeric Pressburger slagen erin om werkelijkheid en fantasie met elkaar te vermengen in een ongebruikelijk verhaal. Zoals vrijwel al het werk van dit duo is dit verhaal zonder meer origineel en bovendien een juweel. In '89 door Spielberg verfilmd onder de titel Always. Ook gekend onder de naam Stairway To Heaven...

Subliem gestyleerd, origineel verhaal en special effects die nog steeds staan.

Bijzonder om een film uit 1946 (grotendeels) in kleur te zien. Ik dacht dat de wereld toen nog zwart-wit was...

Toch, de film spreekt me niet zo aan als het anderen blijkbaar wel in hoge mate doet.

Geeft niet, maar ik geef wel 3,5*.

Mooie film, hoor.

Het eerste uur is werkelijk prachtig: mooi gegeven, en ronduit schitterend vormgegeven. Daarna vond ik het wat te schematisch. Ik ben het met MZA eens dat de rechtszaak wat geforceerd om de nationaliteiten gaat draaien. Dat komt vast en zeker door het verzoek 'iets te doen aan de problematische Brits-Amerikaanse relaties' dat Speedy al aanhaalt. Maar het is mij wat te recht-toe-recht-aan uiteenzetten van de betogen. Dat had toch mooier, indirecter verwerkt kunnen worden?

Maar de schoonheid van de film overheerst uiteindelijk

Eenvoudig te zien? De associatie is nog geen nanoseconde bij me opgekomen en zelfs nu jij het noemt kan ik met de beste wil van de wereld niets verzinnen waaruit die invloed zou blijken. (Daarbij zijn de dingen die je noemt niet bepaald stijlkenmerken.)

Het zal wel enigszins duidelijk zijn dat de film mij nogal tegenviel. Ondanks het aardige verhaal is het allemaal totaal oninteressant. Het meest verschrikkelijk zijn de dialogen: in een onaards tempo wordt de ene na de andere volzin over de kijker uitgestort op een toon die de gemiddelde voorleesjuf van de basisschool de rillingen over de rug zou doen lopen. Personages zijn er eigenlijk ook niet, of je moet de mensen die voortdurend door het beeld lopen en een naam dragen zo noemen.

Wel aardig is de stijl. Maar dan ook slechts bij vlagen. Inderdaad zie je aan de film niet af dat deze uit '46 komt. Dat komt volgens mij primair door de heldere kleuren. Paradoxaal genoeg zijn juist de zwart-wit fragmenten nog het meest boeiend. Af en toe zit er ook best een goed shot tussen of een bijzondere vondst, maar het meerendeel van de film is toch behoorlijk conventioneel gefilmd.

Over het geheel genomen is de film niet echt slecht te noemen. Het verhaal is goed bedacht en de cinematografie is bovengemiddeld. Dat neemt niet weg dat ik me soms gewoon zat te vervelen. 2,5*

Dat had ik ook inderdaad, erg grappig.

Een prachtige film. Indringende beelden, een bijzonder verhaal en zeer goede scenes. Wat eRCee hier zegt over die kleuren, en dat het verder conventioneel gefilmd is, kan ik me absoluut niet in vinden. De heldere kleuren, zoals in het interview (bijlage op de dvd) wordt gezegd, zijn min of meer nieuw. De afwisseling tussen zwart-wit en kleur is bewust gedaan: de 'hemel' is zwart-wit, de aarde in zeer heldere kleuren, juist ook omdat iedereen het omgekeerd zou verwachten. Grappig in dezen is de quote van de engel: "One is starved for Technicolor up there"
Verder heb ik me absoluut niet zitten te vervelen, elke scene was mooi, en vaak ontzettend grappig, bijvoorbeeld het feit dat de hoofdaanklager de persoon is die als eerste door Britse kogels om het leven kwam in de Amerikaanse onafhankelijkheidsstrijd, en ook het feit dat de hele aanklacht zo ongeveer om nationaliteiten draait. Als die Ier opstaat, hoeft hij al niet eens meer uit te leggen waarom hij bevooroordeeld zou zijn tegen Britten. Misschien is het geheel wel een soort parodie of satire op de processen tegen de oorlogsmisdadigers, en wil het op zijn minst het onderscheid in nationaliteiten relativeren door er zo de nadruk op te leggen.Het einde was inderdaad niet direct schokkend interessant, maar niet heel slecht. Een zeer goede film al met al, 4*

Heel mooie film, The Archers behoren duidelijk tot de interessantste regisseurs uit de eerste helft van vorige eeuw, ook bij andere films van hen is mij de enorme originaliteit, het gevoel voor stijl en humor en het vakmanschap opgevallen. Deze film komt een beetje stijf over en ík vind hem ook verouderd, maar dat doet er helemaal niet toe, het draagt zelfs bij tot de charme. De rechtzaak uit deze film mag trouwens in het rijtje van beste rechtzaken in een film ooit, de discussie over de verschillende volkeren was dan wel niet zo gigantisch relevant, ze was wel geweldig goed. En wat een decors zeg, monumentaal, artistiek en gigantisch sterke beelden die vast heel lang bij gaan blijven. Ik ken maar één tijdgenoot die zoiets zou kunnen evenaren, en dat is Orson Welles.

Bijna twee jaar na mijn eerste kijkbeurt zie ik deze film voor de tweede keer. De film stond me nog helder bij qua verhaal en gebeurtenissen. Toch vind ik het nu een veel betere film dan de eerste keer.

Een belangrijk ding dat ik me niet kon herrinneren waren de openingswoorden die suggeren dat de momenten in het hiernamaals slechts in de gedachten van de hoofdpersoon spelen. Dit kwam voor mij nu dus als nieuwe informatie en je gaat dan toch anders naar de film kijken (al blijft de film prima bekijkbaar als je denkt dat het allemaal werkelijk gebeurt). Het levert ook leuke details op. Zo is de rechter tijdens het proces dezelfde man als de hoofdchirurg die op datzelfde moment de operatie bij Niven uitvoert. Zo krijgt deze man dus een dubbele taak om over Nivens leven of dood te beslissen. Was me de eerste keer niet opgevallen overigens, dat deze acteur een dubbel rol speelde.

Verder is het gewoon een fantastisch sprookje, dat schitterend gevisualiseerd wordt. Met name de grote stairway is verbluffend, maar vergeet ook niet de rechtzaal en het strand aan het begin van de film. De ietwat vreemd gekozen opening waarin een verteller een verhaal verteld over het universum wekte zelfs een juist sprookjesgevoel op, ook al snap ik totaal niet wat het in deze film te zoeken heeft. Wat me deze keer ook opviel en wat ik vreemd vond was dat de hele strijd in de rechtzaak tussen Amerika en Brittannië eigenlijk helemaal niets te maken heeft met de rest van het verhaal. Het is niet de oorzaak van de rechtzaak en het speelt geen rol bij de uiteindelijke ontknoping. Ik weet dat het erin zit omdat men graag de spanning tussen Amerika en Brittannië wou verminderen, maar het is een wat vreemde aanpak. Maar storend vond ik het eigenlijk niet. Het leverde prima dialogen op en men weet er nog nét een context aan te geven waardoor het toch als belangrijk overkomt.

A Matter of Life and Death blijkt dus toch een verborgen prachtfilm te zijn, die zich bijna kan meten met mijn favoriete Archersfilm tot nu toe: Black Narcissus. Ik verhoog naar een dikke 4*, maar verdere verhogingen zijn niet uitgesloten.

Magistrale film en misschien wel de beste film die ooit gemaakt is, die de 2e Wereldoorlog als onderwerp had, hoewel deze surrealistische film absoluut niet als een oorlogsfilm gezien kan worden. De enigste beelden die wij daarvan te zien kregen was de scene dat David Niven met zijn in brand geschoten bommenwerper op het punt stond neer te storten.

Wat deze film zo bijzonder maakt is het ingenieus scenario, zijn visuele stijl en de fotografie. Powell snijdt in verbazende overgangen heen en weer tussen aarde (gefilmd in rijkelijk technicolor) en hemel (een kil oord, monochroom gefotografeerd). De film had oa de volgende geweldige scenes; de neerstorting van het vliegtuig, de surrealistische trap naar het paradijs en het ongelooflijke shot die door Nivens ooglid gaat en waarna wij het monochrome beeld te zien kregen van het paradijs. Ook zeer vermeldingswaard is het tafeltennispartijtje, waarbij opeens de beelden stil stonden. Hebben wij zo iets ook al niet gezien in de film "Cashback" (2006) van Sean Ellis? Met dit verschil dat er tussen deze film en "Cashback" wel even 60 jaar ligt! Een duidelijk bewijs dus dat deze film zijn tijd ver, ver vooruit was! Hoewel het hemels tribunaal naar mijn mening wel wat te lang duurde, weerhoudt dit mij er toch niet van deze film de hoogste waardering te geven.

5,0*

Een schitterende film dit van het duo Michael Powell en Emeric Pressburger. Onlangs heb ik al behoorlijk genoten van ‘The Life and Death of Colonel Blimp”, maar deze film van dit duo is zelf nog een stukje beter.

Ik houd meestal wel van films met een nogal surrealistisch tintje en als ze dan ook nog eens zo goed uitgewerkt worden als deze, dan is het echt genieten geblazen. Ik vond het script bijzonder knap geschreven en ik moet zeggen dat het een verhaal is dat gewoon tijdloos is en zelfs over 200 jaar nog steeds zijn actuele waarde zou kunnen hebben. Ik had de openingswoorden van deze film blijkbaar niet goed in mij opgenomen. Hierdoor had ik lange tijd niet door, dat de momenten in de hemel e.d., slechts in de geest van het hoofdpersonage afspelen. Dat maakt de film er verder niet minder op. Integendeel zelfs, waant het zorgde er na afloop alleen maar voor dat ik nog meer over de film aan het nadenken was.

Naast een interessant verhaal kent de film een prachtige stijl, met enkele fantastische visuele scènes, die ik nog niet eerder in een film zo oud als deze ben tegengekomen. Die letterlijke “Starway to Heaven”, wat ook de alternatieve titel van deze film is, ziet er echt fantastisch uit.
Sowieso zijn de overgangen tussen hemel en aarde iedere keer weer mooi om te zien. Verder is de door anderen ook al geroemde tafeltennispartij van grote klasse. Ook ik “trapte er als het ware in”, doordat ik dacht dat de dvd even vastliep. Even was ik teleurgesteld, omdat ik dacht dat de nieuwe dvd dus niet goed was. Maar gelukkig had ik dat mis, en bleek het om een mooi en erg knap shot in de film te gaan, waarbij de tijd wordt stilgezet.

Laat ik trouwens niet vergeten te melden dat er in deze film ook prima geacteerd wordt. David Niven zet het hoofdpersonage goed neer en ook Kim Hunter doet het niet onaardig. Toch is Roger Livesey wat mij betreft de ster van deze film. Zijn ontzettend makkelijke en duidelijke manier van praten, maakten in The Life and Death of Colonel Blimp al indruk op me, maar hier is hij wederom erg goed. Vooral in de rechtszaak staat hij zeer overtuigend zijn mannetje en weet hij overtuigend de aanklagers van repliek te voorzien.

Ja, A Matter of Life and Death is een fijne film, een zeer fijne film zelfs, die The Archers voor mij nog interessant en beter maakt dan dat ik ze al vond. Regelmatig zeer indrukwekkend en tevens een film die ik niet snel zal vergeten.

4,5*

Wat een film en zo mooi gemaakt voor die tijd.

Een heel fantasierijk verhaal net als een sprookje.

Heel goed geacteerd door de cast en een mooi duo.

4 sterren

Aan de hoogdravende kant op het eind, maar al met al een okeeje film van Powell en Pressburger. Er wordt geprobeerd de Amerikaans-Engelse betrekkingen te verbeteren en er worden nog een hoop moralistische wijsheden dr tegen aan geknald. Dat komt een beetje overdreven over nu. De film moet het wat mij betreft vooral hebben van prachtig ontworpen sets en stoere wisselingen tussen zwart-wit en kleur.

Maar de keuze om al aan het begin van de film met een tekstje de aandacht te vestigen op dit gegeven, vind ik niet bepaald gelukkig. Het is potentieel het meest interessante aspect van het verhaal, maar P&P raffelen dit thema veel te éénduidig en oppervlakkig af, ten faveure van een totaal oninteressante tegenstelling Engeland - VS, verpakt in schoolse geschiedenislesjes, die al net zo oppervlakkig zijn. Waar Britse piloten op het randje van leven en dood zich mee bezighouden, zeg. Luchtig en komisch bedoeld misschien, en toendertijd kennelijk een issue, maar ik vind het behoorlijk slappe hap.

Hiermee wordt voor mij deze film toch wel een beetje verpest, ondanks dat ie er verder weer erg fraai uitziet. Al met al wat mij betreft veruit de minste van de vier Archers die ik tot nu toe gezien heb.

"(...) on Earth nothing is stronger than love."

Romantische parabel over de kracht van grensverleggende en grensoverschrijdende liefde. Opnieuw een fijne, kleurrijke film van P & P met een luchtig, maar boeiend verhaal culminerend in een mooie boodschap (liefde overwint alles), prima camerawerk en uitstekende acteerprestaties van David Niven en Raymond Massey.

Prachtige film waarin een Britse oorlogspiloot, door een foutje in het hiernamaals, te laat is voor zijn eigen dood. Een origineel en fantasievol verhaal met sterke dialogen tijdens de rechtszaak. De hele vormgeving van de film is bijzonder mooi gedaan (zoals de scenes op de trap) en het geheel ziet er ruim 60 jaar na dato nog prima uit.

Dat deze film uit 1946 komt is best bijzonder te noemen gezien sommige indrukwekkende scenes in het mooie technicolor. Knap gemaakt. Verder een fijn verhaaltje, dat jammergenoeg naar het einde toe wat inzakt. Tussendoor kent deze prent leuke vondsten en soms prachtige beelden - die trap naar de hemel is erg mooi. Ik heb me prima vermaakt met deze 'A Matter of Life and Death'. Makkelijke voldoende.

Merkwaardige, fantasierijke film met puike vertolkingen en schitterende dialogen, pleidooien en als het ware retorische uiteenzettingen over alles en nog wat : historische feiten en personen, tegenstellingen tussen Britten en Amerikanen, het begrip liefde enz...

De kijker moet er wel zijn aandacht bijhouden om het exact te kunnen volgen maar hij zal zich ook verkneukelen aan de massascènes met een bont allegaartje van figuranten die tijd en afkomst vertegenwoordigen en aan bizarre personages zoals die conductor 71 met zijn heerlijk Frans accent en toneelse mimiek.

Kortom, een inhoudelijke film van alle tijden en, wat was David Niven nog jong, zeg.

Een terechte klassieker! De favoriete film van JK Rowling en Michael Sheen. Persoonlijk heb ik mij eveneens vermaakt.

De cast bestaat o.a. uit David Niven, Kim Hunter en Raymond Massey. Niven en Massey overleden beiden op 29 juli 1983. Oorspronkelijk zou de rol van June vertolkt worden door Betty Field. Alfred Hitchcock heeft een belangrijk aandeel gehad bij de casting van Kim Hunter. De destijds onbekende actrice had al eerder auditie gedaan voor Notorious (1946). Hitchcock regelde een ontmoeting met regisseur Michael Powell, en hij stemde toe om Hunter de rol van June te laten vertolken. Verder is een jonge Richard Attenborough van de partij, ondanks het feit dat hij maar één regel tekst had. ("It's Heaven, isn't it? ") Lois Maxwell maakte met deze film haar acteerdebuut. De rol van The Judge zou eerst door George Arliss worden vertolkt, maar uiteindelijk werd deze toegewezen aan Abraham Sofaer.

De première van de film vond plaats op 1 november 1946 in het Empire, Leicester Square in London. King George VI en Queen Elizabeth the Queen Mother waren hierbij aanwezig. Dit betekende een grote doorbraak voor de film. De technologie voor 1946 vind ik opmerkelijk goed. Zo werd er een grote roltrap gebouwd die 3 maanden tijd in beslag nam. De kosten kwamen neer op ruim 3,000 pond. Regisseurs Michael Powell en Emeric Pressburger wonnen een Bodil Award, en werden genomineerd tijdens de New York Film Critics Circle Awards 1946.

4,0 *

Enkele dagen geleden kwam de gedubde versie op ARTE voorbij; geen kans die ik voorbij wou laten gaan.

Eén van de belangrijkste Britse films ooit gemaakt, maar om nu te zeggen dat ik het na afloop een groots werk vond... nee dat niet. De vormgeving en visualisering van dit met surrealisme getinte verhaal vond ik overweldigend; zwartwit versus technicolor, enkele vroege special effects, de befaamde trap naar de hemel... voor die periode was dit wel nogal "out of the box" gedacht. Cultureel significant? Jazeker.

De vraag of Carter wel of niet een hersenaandoening had blijft onbeantwoord en dat leek ook wel de bedoeling van de regisseurs om die vraag over te laten aan de interpretatie van het publiek. Het proces in de hemelen was voor mij te prozaïsch en theatraal, en de "liefde is opoffering" boodschap klinkt vandaag de dag afgezaagd; eigenlijk was de film in wezen onder de surreëele laag niet meer dan een banaal romantisch verhaaltje

Redelijk saaie bedoening.

Al begon het best behoorlijk. Die eerste scene in het vliegtuig was best leuk en apart. Maar eens die voorbij is wordt het snel een stuk meliger. Qua romantiek weet deze film nooit de juiste toon te vinden, ook de scenes in de hemel zijn eigenlijk best saai.

De afwisseling tussen zwart/wit en kleur is ook wat vreemd, het voegt weinig toe, vooral ook omdat beide stijlvormen weinig indruk weten te maken. Maar het meest spijtige van deze film is toch wel de hele rechtzaak op het einde van de film, die ellenlang duurt en vooral als anti-climax fungeert. Een nogal trieste manier om deze film af te sluiten.

Zo gaat het eigenlijk steeds minder met deze film. Het is dat Niven nog wat van zijn rol weet te maken, het is de enige die z'n personage wat body weet te geven. Verder een film waarbij het aftellen steeds langer gaat duren, nooit echt een goed teken.

1.5*

The Archers leveren met 'A Matter of Life and Death' opnieuw aangename romantiek af, ditmaal met een onderliggende politieke boodschap. Het is hoegenaamd geen toeval dat het jonge koppel bestaat uit een Amerikaanse en een Brit, en zeker op het einde is elke vorm van subtiliteit ver te zoeken. Toch heb ik kunnen genieten, vooral dankzij de voor die tijd indrukkende en mooi vormgegeven fantasy. De scènes die zich in (en op weg naar) de hemel afspelen zijn niets minder dan schitterend. Het setdesign oogt tegelijk futuristisch en archaïsch en de afwezigheid van Technicolor resulteert in een opvallend contrast tussen de twee werelden. Hoewel er wordt geïnsinueerd dat de hallucinaties het gevolg zijn van één of andere aandoening, ligt de nadruk voornamelijk op het betuigen van een liefde tussen twee personen die op het punt staan gescheiden te worden door de dood. Ik vond het einddebat tussen Livesey en de Amerikaan een doorgaans bizarre, 'off-topic' discussie die steeds meer moralistisch en geforceerd aanvoelde. Het is helaas niet geheel waar ik op hoopte. Het acteerwerk is gelukkig wel overtuigend en het is wederom Livesey zelf die de show steelt. Dit is mogelijk een film die baat heeft bij een herziening.

Een heel bijzonder en pakkend product deze film vooral gezien zijn leeftijd.

Een interessant verhaal ontwikkeld zich in die zin de piloot die uit het niets lijkt te mankeren. Verder valt vooral de hemel op, iets dat met veel humor gebracht wordt. De opmerkingen over dat iedereen 'boven' gelijk is maar ook het aanmeten en uitdelen van de vleugels neigt naar het droogkomische. Hoewel zich een interessant dilemma aanbied, slaat de film voor mij even een beetje dood tussen de romantische toestanden met June en het geneuzel bij de dokter thuis. Daar hoop ik toch echt even dat de film meer te bieden dan dit.

Maar gelukkig komt daarna alles in een zeer boeiende en stijlvolle stroomversnelling. De trapscene is fenomenaal, zo ook andere scenes in de hemel qua stijl en schaduwen, zo ook de keuze voor kleur op de wereld en zwart/wit boven in. Subtiele wellicht hint hoe 'zwartwit' er naar zijn afwezigheid in de hemel gekeken wordt. Dat de dokter hem gaat verdedigen ligt wel heel erg voor de hand en ik moet zeggen dat hij dat met verve doet. Goede rol van Roger Livesey. Zo is de hele 'rechtzaak' een bijzonder komisch en scherp gebeuren met als hoogtepunt de test op de trap en het bewijs wat liefde is. In die zin wekt de film de indruk bewust of onbewust ook andere filosofische vraagstukken aan de kaak te stellen. De interessante tweedeling tussen de op aarde levensreddende en noodzakelijke operatie terwijl de keuze en oordeel wat er gaat gebeuren eigenlijk boven ligt, bij de hogere macht. Zo ook brandstof voor discussie als toeval, wonderen en andere krachten in het universum. Wonder bestaan, misschien is dat John Oswalt's grote boodschap nog wel, we zien het alleen niet.

Boeiende film, mooi gebracht, zoals gezegd bijzonder stijlvol op bepaalde momenten, prima geacteerd en wat ik toch wel vind opvallen een donker iemand in de jury. Gewaagd lijkt me voor 1946.

Mooi gemaakt en gebracht, dat zeker. Met name het gebruik van Technicolor versus zwartwit en de trap naar de hemel. Het plot is echter wat onevenwichtig. Hier en daar boeiend, maar ook grote delen die niet al te interessant zijn. De romance voelt nogal geforceerd aan en dat komt de geloofwaardigheid verder niet echt ten goede. Ook ontbreekt het wat aan echt sterke personages. De rechtszaak is helaas van begin tot eind totaal niet interessant en lijkt ook wat ver te staan van de rest van het plot. Daardoor zakt de film naar het einde toe behoorlijk in.

Ok.

Toch wel een meevaller, oude films zoals deze smaken me doorgaans nooit, maar dit is gelukkig een positieve verrassing waar ik toch veel makkelijker doorheen kwam dan ik vooraf had gedacht. En dat is zeker toch wel een complimentje waard.

Echter zijn er nog steeds bepaalde keuzes en elementen die de film niet helemaal goed doet in mijn mening. Vooral de keuze om alles op de normale wereld in kleur te gooien maar juist de indrukwekkende stukken in de hemel in zwart-wit is naar mijn mening erg onbegrijpelijk.

Gelukkig zien de scenes in de hemel er wel indrukwekkend uit, dat is een zekerheid. Verrassend leuk ingericht en gedetailleerd voor die tijd. Ook sommige scenes op de "echte" wereld zien er fantasierijk uit, en worden dan ook geholpen door wat kleur.

Echter vind ik de romantiek wat lui en te makkelijk. Er is nauwelijks een chemie, die ook niet echt goed uitgewerkt is daarbuiten. Ze nemen hier nog een stapje verder dan "liefde op het eerste gezicht" en verplaatsen het naar "liefde bij het eerste woord". Het gaat allemaal te snel en toevallig.

Slotfase mist ook wat kracht. De rechtszaak is niet bepaald spannend en de afloop is wat lui gebracht. Met een simpele "oh ze houden zo van elkaar, ik geef me gewonnen" overtuig je mij bij lange na niet. Het zijn toch wel deze dingetjes die de uiteindelijke ervaring wat teniet doen.

Desondanks best verrast, fantasierijk gebracht en originele scenes in de hemel buiten het best originele plot om. Best makkelijk doorheen gekomen. Zo zie je maar dat oude films niet perse gigantische overacting nodig hebben.

de special effects en vormgeving van de hemel scenes zijn mooi gemaakt maar qua verhaal vond ik het niet heel erg geslaagd , de vanzelfsprekendheid waarbij de personages hun situatie accepteren zonder soms enige verbazing werkte vervreemdend bij mij .

Ook de love story tussen de 2 is niet zo sterk , toch nog 3 sterren vanwege de decors.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik op voorhand weinig had opgezocht over deze film en er dus vrij blind ben ingegaan en dat is achteraf gezien een goede keuze geweest. Ik had een standaard romantische film verwacht, maar het is veel meer dan dat geworden. Het hele surrealistische tintje en de afwisseling tussen het aardse en het hiernamaals werkt uitstekend.

Eerst en vooral ziet de film er gewoonweg prachtig uit. De zwart-wit scènes die zich afspelen in de geest van Peter zien er visueel verbluffend uit en dan vooral de "stairway to heaven" ziet er prachtig uit. Maar er zijn nog een aantal scènes die zeker niet hoeven onder te doen op visueel vlak, zoals de hele rechtbank scène op het einde of de scène in het begin waarin de co-piloot aan het wachten is op Peter in het hiernamaals. Ook waren de overgangen van het hiernamaals naar de aarde iedere keer weer erg mooi om te zien.

Ook qua verhaal is dit een erg mooie film. In de eerste plaats is het een erg mooi romantisch verhaal waarbij Peter er alles probeert aan te doen om bij June op aarde te blijven. Het surrealistische tintje dat eraan toegevoegd wordt, maakt het toch extra speciaal en het voelt daardoor aan als een echt sprookje. Conductor 71 met zijn Franse accent vormt hierbij de rode draad, want telkens hij vanuit het hiernamaals naar de aarde komt, wordt de tijd stilgezet. Bij de tafeltennis scène had ik echt het idee (zoals veel mensen blijkbaar) dat de film even was vastgelopen, maar dat was dus niet het geval. De tegenstellingen tussen de Britten en de Amerikanen in de rechtbank hadden voor mij niet gehoeven. Ik vond het niet meteen een toegevoegde waarde hebben en een rechttoe rechtaan betoog had misschien beter gewerkt, maar het is maar een klein minpunt op deze prachtige film.

Geweldige film dit. Visueel is het gewoon genieten van het begin tot het einde en qua verhaal is dit ook erg mooi uitgewerkt.

4.5*