A Matter of Life and Death (1946)

met recht een klassieker.

te zien zaterdagmorgen om 0u25 op ARTE (weet niet of jullie in Nederland kunnen kijken?)

Heeft een aantal leuke momenten en one-liners, interessante special effects en een paar adembenemend mooie shots (bvb. de rechtbank in de hemel)

Daarentegen een niet echt overtuigende en intrigerende liefdessaffaire, en een wat gefabriceerde, geforceerde afhandeling van het gestelde probleem.

Ik zag een leuke, onderhoudende film, maar niet het meesterwerk dat velen er in zien.

***' 3,5 op 5 ***'

Idem.

De regisseurs Michael Powell en Emeric Pressburger slagen erin om werkelijkheid en fantasie met elkaar te vermengen in een ongebruikelijk verhaal. Zoals vrijwel al het werk van dit duo is dit verhaal zonder meer origineel en bovendien een juweel. In '89 door Spielberg verfilmd onder de titel Always. Ook gekend onder de naam Stairway To Heaven...

Hoe kom je daar bij? dat was toch een remake van A Guy named Joe met Spencer Tracy?

Inderdaad Wouter, ik trek mijn woorden in. Het is inderdaad een remake van A Guy Named Joe uit 1943. Beiden zijn naar het verhaal van Walter Boehm.

Chapeau.....

Wat een fantastische film zeg !

Script, Cinematografie en echt briljant acteursspel.

5 vette sterren.

Zo ondersteboven van deze film. Onverwacht ook. Zo modern ook.

5 sterren

Wat maakt dit nu tot één van de allerbeste films ooit. ?
Het originele verhaal ? De briljante cinematografie ? (De allereerste film van Jack Cardiff) De hoog opzwepende emotie ? Fantastisch acteurswerk ? Briljante filmvondsten ?

Allemaal waar, maar het is toch het overweldigende thema van leven en dood en de genadeloze oorlogskritiek die hier overheerst. Wellicht was het ook enkel mogelijk om deze film te kunnen maken gedurende de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog. Toen de wereld in brand stond. !
En daar begint ook meteen het fantastische openingsshot: Een erg coole Britse David Niven (die briljant speelt) die een telefoniste vertelt dat ie gaat neerstorten.
(dan vergeet ik nog de fantastische kosmosreis waarmee de aftiteling begint)

De film kenmerkt ook een snel verteltempo en de scenes in de buitenwereld "hemel" ('t wordt allemaal in het midden gelaten)

Eenvoudig te zien hoe Bergman, Kurosawa en Tarkovsky hierdoor beinvloed zijn. Veel van de stijlkenmerken komen terug in hun films. De stilte van de tijd, de hond, het herdersjongetje...

De Amerikaanse titel Stairway to Heaven komt hier wel letterlijk voor, in een aantal briljante scenes.

Tevens bevat de film ook de nodige humor. O.a. het Coke-apparaat als de Amerikanen in de hemel komen.

Dan nog iets raars; Op IMDB staat de film niet eens in de top 250. Bevat ie teveel US kritiek ? Vooral de US-stemmers geven een lagere waardering.


Een van de mooiste scenes ooit zijn in de hemel tijdens het proces voor de rechtbank, Je ziet heel veel uniformen. Leger, uit allerlei oorlogen, Indianen, Indiërs, Boeddisten, verpleegsters...En dat geeft tevens aan hoe bloeddorstig oorlogen zijn. Ook de scene's waar "nieuwe"in de hemel komen zijn indrukwekkend. Bijna alleen maar oorlogsslachttoffers...
En dan dus de US-Kritiek. De aanklager uit Boston met de samenstelling voor de jury die enkel uit anti-britse leden bestaat, het wisselen van de jury daarna die enkel uit "Amerikanen" bestaat, Een Indiaan, een Italiaan, Een Rus .. Prachtig gevonden!


Een heel klein minpuntje is de wat oubollige muziek, waardoor je ineens realiseert dat de film uit 1946 komt. Desalniettemin 5 sterren dus.

Te weinig stemmen denk ik.

Is dat sowieso niet de algemene tendens bij de VS-stemmers om de wat meer kreatieve en kunstzinnige lager te beoordelen.

Johnny Byrne over A Matter Of Life and Death

Leuk om te lezen!

Subliem gestyleerd, origineel verhaal en special effects die nog steeds staan.

Bijzonder om een film uit 1946 (grotendeels) in kleur te zien. Ik dacht dat de wereld toen nog zwart-wit was...

Toch, de film spreekt me niet zo aan als het anderen blijkbaar wel in hoge mate doet.

Geeft niet, maar ik geef wel 3,5*.

Wat moet ik me voorstellen bij die muziek?

Ze hebben zowieso al iets tegen Britse films....

Vrij symfonisch zoals gebruikelijk in de jaren 30-40; helaas waren Powell en Pressburger geen muziekvernieuwers in hun films, maar wel erg vernieuwend in script en beeld.

Onbegrijpelijk......

Het meest verbluffende vind ik dat de film 1946 uitkomt (zo goed?). De vrede is net getekend.

Film zal destijds voor alle nabestaanden van oorlogsslachtoffers nog veel meer indruk hebben gemaakt.

Prachtige opnames, zeer origineel gegeven om zo met leven/dood/liefde om te gaan.

Maar ik vond het ook niet een echt overtuigende liefdesaffaire. Dat komt vooral vind ik door David Niven, die in mijn ogen niet voor drama geschikt is. Hij moet de jofele Engelsman met de onderkoelde humor spelen. Behalve wat traantjes totaal geen passie gevoeld tussen Niven en Hunter.

Daarom geen 4 maar al met al wel 3,5* waard.

Complete onzin. De film is tijdens de oorlog gemaakt, en een vrede was toen niet in zicht !

Waarom moet die liefdesaffaire overtuigend zijn ? Das helemaal niet het doel van de film. Als je erover valt wil je het hoofdthema van de film niet bevatten.

Waarderen staat vrij, maar wel liefst met valide argumenten.

Ik bedoel dus...dat de film vlak na de oorlog te zien was. Volgens mij komen er tientallen overleden vliegeniers in beeld. Vandaar dat ik zeg..

Film zal destijds voor alle nabestaanden van oorlogsslachtoffers nog veel meer indruk hebben gemaakt.

dus als een film een bijzondere vormgeving heeft is het geen succes? Leg uit graag.

Nou...volgens mij is het thema liefde dat de dood overwint toch wel een belangrijk thema. Zo niet...leg dan eens uit.

Dat geldt ook voor kritiek leveren dus. Erg vage kritiek dit. Dat de film in 1945 opgenomen is en dus tijdens de oorlog is het enige duidelijke.

Ik geloof niet dat de oorlogsslachtoffers/ en nabestaanden behoefte hadden aan deze film.

Nooit gezegd.

nee dat is idd niet het thema. Thema is toch dat er iets is na dit leven, en dat wordt door Powel en Pressburg vormgegeven en liefde is uberhaupt geen thema slechts een vishaak.

De aanleiding tot het maken van A Matter of Life and Death (1946) was een verzoek aan het Britse regisseurs- en producentenduo Michael Powell (1905-1990) en Emeric Pressburger (1902-1988) om 'iets te doen aan de problematische Brits-Amerikaanse relaties', die immers door de massale geallieerde concentratie onder grote druk stonden. Het resultaat is een nog steeds bewonderenswaardige, hoogst modern aandoende surrealistische tragikomedie, die zich vooral onderscheidt door de creatieve toepassing van nieuwe technieken. Het was een handelsmerk van het duo Powell en Pressburger, vaak verguisd in hun bloeiperiode (1943-1960) om hun excentriciteit en 'gebrek aan goede smaak', daarna gerehabiliteerd door jonge bewonderaars, onder wie Martin Scorsese. Die superviseerde ook de restauratie van de originele kopie van A Matter of Life and Death, en je weet niet wat je ziet. De hemel is gefotografeerd (door Jack Cardiff) in zwart-wit, de aarde in Technicolor. Het is de eerste film waarin kleur dramatische betekenis kreeg, en de overgangen, de trucages met tijd en ruimte, de brutale, maar doordachte vormgeving doen 'special effects' van vijftig jaar later verbleken als zinloos gefröbel. Superieur is ook de intellectuele souplesse, waarmee scenarist Pressburger zowel de Amerikaanse oppervlakkigheid als de Britse hoogmoed relativeert. De Engelse filmcritici bestempelden de film dan ook als pro-Amerikaans en deden een van de beste produkties die ooit in Engeland tot stand kwam ten onrechte in de ban. Behalve Scorsese (zijn vaste editor Thelma Schoonmaker trouwde in 1984 met de veertig jaar oudere Powell) is ook Peter Greenaway een geestelijk erfgenaam van Powell en Pressburger.

Bron: NRC Handelsblad

Hoe weet jij dat???

Nooit gezegd.

Kan er ook niks aan doen. Moet je niet zomaar wat roepen.

Het is net andersom dus. Dat er iets na het leven is is de vishaak.

Het leven na de dood wordt juist satirisch weergeven als een rechtszaak betreffende het recht op leven en dood. Dat er gratie wordt verleend op basis van iemand die liefde tegenkomt net als hij sterft.

Jij hebt deze film kennelijk anders gezien.

In ieder geval iets anders ge-interpreteerd.

Rare opmerking, want de meeste films van Greenaway zijn niet om van te genieten, itt P-P films

Erg aangename film, ziet er schitterend uit en wordt op een hele frisse manier gefilmd. Prachtrol ook van David Niven. De reden dat ik ontzie van een echt hoge score is de soms irritante fransman en de vreemde rechtzaak. Ik zag niet echt in wat die 'landenkwestie' er precies mee te maken had. Waarschijnlijk moet ik dat in de context van die tijd bekijken maar het leek mij niet echt relevant.

Oh ik dacht dat de rechtszaak primair draaide om het wel of niet op aarde kunnen blijven van Peter Carter.

Inderdaad.