Medea (1988)

Een hele mooie verfilming van deze oude klassieke tragedie. Het is theater op een scherm, iets wat Von Trier natuurlijk niet oneigen is. De Von Trier-stijl is er behoorlijk in te herkennen, en met de voorkennis dat zijn films vaak draaien om vrouwen, hun karakters en keuzes, is ook te begrijpen waarom hij voor een verfilming van Medea kiest.

Waar andere toneeluitvoeringen vaak de bijpersonages onder de loep nemen, staat hier Medea volledig centraal in haar drama. Behoorlijk tijdloos gefilmd, alleen was ik niet heel erg van de het uiterlijk van Medea gecharmeerd. Het zal aan mij liggen, maar ik vind dat Medea of als een bitch eruit moet zien, of juist heel vlak. Deze Medea kwam, anders dan de stijl en decor in tijdloosheid deden vermoeden, heel menselijk over. In ieder geval niet op een manier die mijn hart deed smelten. Over het algemeen vond ik de film niet heel veel toevoegen, en ben ik benieuwd naar Pasolini's versie. Wel 3,5*, voor het drama en de durf.

Pracht film één en al drama en romantiek. Goed geacteerd en de beelden worden in een heel aparte sfeer weergegeven. Kan het niet goed uitleggen maar het trekt je wel mee in het verhaal.

Bijzonder enigmatische en erg intrigerende 'Medea'-verfilming. Vertrekkende van een script van Dreyer (waarvan ik helaas nog niets heb gezien), koos von Trier voor een kale, kille verfilming van Euripides' klassieker. De solitaire, quasi metafysische esthetiek, met de natuur als overheersend kader, doet aan Tarkovsky denken, hoewel von Trier ook anti-esthetiek lijkt te (willen?) implementeren. Ruw geschoten achtervolgingen door bossen (op zich weinig interessant) wisselen schitterend gestileerde scènes af, die zich vooral naar het einde toe opstapelen. Bovendien is de belichting bijzonder: er wordt kwistig met een soort "goddelijke" lichttoets gewerkt (die neigt naar overbelichting), en ook hier is er een vreemdsoortige balans tussen 'mooi' en 'lelijk' / ingetogenheid of overdaad / in of uit balans. Of deze 'Medea' nu evenwichtig aanvoelt (in zijn kille acteurstypus en zijn droge enscenering) of juist totaal uit balans (met een regie die bijwijlen middeleeuws, dan weer quasi futuristisch aandoet), is maw. een moeilijke kwestie. Schitterende, wellicht zelfs onvergetelijke scènes zijn er zeker. Vooral de kindermoord krijgt hier een uiterst lugubere transcriptie, waarin het noodlotsgegeven zich verweeft met de natuur, in een scène die juist door zijn terughoudendheid bruut wordt - maar nergens bombastisch. Zo uitgepuurd deze passages, zo bizar de introductie met naaktheid of het versmelten van beelden of ... Terwijl de herkenbare beelden (zoals Medea die haar kinderen als een kruis verder sleept) dan weer als een mokerslag aankomen. Ik kan blijven doorgaan, bezig zijnde met de tekst van 'Medea' is deze lezing immers totaal ongebruikelijk en lijkt alles plots een nieuw licht te krijgen - hoewel von Trier met het Medea-personage zelf geen grootse dingen aanvangt ; hoeft ook niet natuurlijk. Tot slot mooie zin (kapstok?) die ik (naar ik me herinner) niet bij Euripides aantrof: There’s no greater sorrow than love. Simpel, maar doeltreffend - niet van toepassing op de hele film.

Voor (verplichte) herziening vatbaar..