Meningen

Fijne film. Erg realistisch in zijn genre, met goede, subtiele momenten. Het is niet verwonderlijk dat dit begon als een toneelstuk; dat levert vaker goed en intens drama op. De thematiek is zwaar natuurlijk, maar er is voldoende lucht, niet vanzelfsprekend.

Alleen wat jammer van Eckhart in zo'n rol, die ik moeilijk los kan zien van Batman of romcom's (niet erg geslaagd daar overigens); daardoor wat moeilijk doorheen te prikken. Kidman is geweldig als vanouds, voordat ze in allerlei shit belandde.

Onderhoudende misdaad/dramafilm van Coppola, maar tegelijk weinig verrassend en iets teveel een boekverfilming, zichtbaar bijvoorbeeld in enkele minimaal uitgewerkte verhaallijnen. Coppola laat opnieuw zijn cynische kant zien over recht en rechtvaardigheid in de wereld (of specifiek in Amerika), en dit scenario van Grisham leent zich daar natuurlijk uitstekend voor. Verder leunt de prent nogal sterk op grote namen (O'Rourke, DeVito), maar Matt Damon en de prachtige Claire Danes schitteren hier natuurlijk in voor beiden één van hun eerste grote films.

Een film die net even goed moet vallen, maar dan ook minstens zo goed is als The Florida Project en veel indruk maakt. Tragikomisch, rauwe randjes, allemaal zeker waar. Maar dan in de geheel eigen Sean Baker-stijl, die semi-documentairetechnieken (de hand-held camera, de tragische documentatie van de verwaarloosden, 'deplorables', en mistroostig verloederde steden) combineert met stilistisch en narratief absurdisme (belichaamd in het personage van porno-acteur Mikey Saber).

Diepgang lijkt er in eerste instantie nauwelijks in te zitten, maar wie er open voor staat ziet gaandeweg in deze vervreemdende maar boeiende karakterstudie veel inhoud over menselijke tragedie, drijfveren, en The American Dream. Net als bij The Florida Project eigenlijk. Hoogtepunt is de schitterende scene waarin 'Strawberry' uit het niets (na een seksscene) even een prachtig en ontroerend lied zingt - getuigend van groot talent - en Saber dit vrijwel negeert en overgaat tot de platte orde van de dag. Dit contrast is zeer beeldend voor de bedoelingen van Baker, die de mistroostigheid en de afstand tot echte schoonheid en troost in het leven van zijn karakters hiermee lijkt te benadrukken.

In Red Rocket gebeurt meer, en is het verhaal zodanig over the top dat het de aandacht beter vasthoudt dan in The Florida Project. Het is geen film die erg positief stemt, maar zeker indruk maakt met de unieke filmische vertelling.

Mooie film, met name de onderwatershots met bijbehorende muziek waren prachtig. Interessant trouwens, dat de volledige bevolking van Lampedusa heeft meegewerkt aan een film die hun eigen bekrompenheid moet aantonen...
Over het einde heb ik nog wel mn vragen (hoewel erg mooi, al die watertrappende mensen). Grazia (overigens een mooie naam, vergelijkbaar met vele Grace's uit andere topfilms) wordt gevonden en herenigd met Pietro, maar het probleem uit de film is daarmee lijkt me niet opgelost, ik denk namelijk niet dat de bevolking haar nu wel accepteert zoals ze is. Of het moet zo zijn dat de regisseur bedoelde aan te geven dat haar bezinningsperiode in de grot haar heeft doen besluiten op te gaan in de gemeenschap. Dan is het eigenlijk een plat liefdesverhaal...
Een beetje onduidelijk dus, maar mede vanwege de mooie shots 3,5*.

Het haalt het nog net niet bij Adam's Apples vind ik, maar Riders of Justice is absoluut één van de beste films van Anders Thomas Jensen. Hij is een van die regisseurs begiftigd met een geweldig voorstellingsvermogen, waarmee ze keer op keer weten te verrassen met ijzersterke verhalen. Ondanks natuurlijk de onmiskenbare handelsmerken.

Riders of Justice biedt opnieuw een sterke balans tussen geweldige humor en serieus drama, zoals alleen Jensen dat voor elkaar kan krijgen. De topcast met onder meer Mikkelsen en Kaas maakt een dergelijke combinatie overigens mede mogelijk, zonder dat werkt het gewoon niet. Ik denk dat men heus kan spreken van een gouden generatie aan Deense acteurs (gelukkig gaan acteurs langer mee dan voetballers...). Het resulteert al met al in een erg volwassen en uiterst vermakelijke film.

Ik was helaas niet erg onder de indruk. Het was vooral een herhalingsoefening van American Beauty, met name qua thematiek en muziekkeuze, alleen was deze een stuk saaier. Weinig interessante personages, en de enige die dat wel was, John 'de gek', had een zo karikaturale rol dat het weinig toevoegde aan wat allang duidelijk was. Verder ook geen sprankelende gebeurtenissen, de enige scene die ik me zal herinneren is de geluidloze dansscene van April en Shep.

Erg jammer. De thematiek is op zichzelf natuurlijk boeiend, maar Mendes doet er eigenlijk bar weinig mee: koppel ontdekt de leegheid van hun leven, besluit te vertrekken, er doemen nieuwe perspectieven op voor één van beiden en de frictie is daar. En dan? Misschien wil Mendes ook niets meer dan enkel de moeilijkheden aan te tonen, maar het is in dit geval niet interessant genoeg.

Ik kan me overigens bijzonder weinig voorstellen bij Mendes als Bond-regisseur. Ik voorspel in elk geval een overgevoelige Bond met een ernstige identiteitscrisis.

Betoverende film, hoewel ik eigenlijk nauwelijks weet waar ik 3 uur naar heb zitten kijken. Het narratief is bepaald niet standaard, en zelfs de thematiek/boodschap is me niet volledig duidelijk. Een soort mozaïek van ervaringen in de post-moderne maatschappij, met kritiek op kapitalisme, tradities, verlies van identiteit, alles in één personage, en in een verhaal dat 3 uur lang duurt maar geen moment verveelt. Wat goed is en wat niet, is niet zo relevant; het hoofdpersonage laat zich door de stroom meevoeren. De rol van Amuro blijft ook onduidelijk; de kijker weet dat hij de grote manipulator is, maar deze plotlijn krijgt eigenlijk geen ontknoping, omdat Nanami zijn invloed in haar leven simpelweg accepteert. Ik vind dat verfrissend en interessant.
Verder visueel natuurlijk prachtig (bijvoorbeeld de genoemde kwallen), en de schitterende scene met de twee bruiden is ronduit magisch. Kritiekpunt is inderdaad de nogal clichématige en zelfs wat vervelende muziekkeuze. Hoewel die in de openingsscene dan weer perfect valt.

Deze film viel me enigszins tegen. Was de kwaliteit van het laatste uur tekenend geweest voor de hele film, dan had hij zo de volle 5 sterren gekregen. De eerste 2 uren waren echter onnoemelijk saai, met weliswaar mooi camerawerk, maar totaal geen interessante ontwikkelingen, die net zo goed in drie kwartier te stoppen waren. Zelfs het uitdiepen van de karakters gebeurt nauwelijks, het bleef steken bij opmerkingen en dialogen die weinig diepgang kenden. Pas vanaf de verkrachtingsscene werd de film stukken beter, begon het verhaal en zelfs de karakters me mee te slepen, begon zich een echt drama te ontwikkelen. Tegelijk was dat ook van zo'n kwaliteit, dat overdonderend een toepasselijk woord is hierbij. De scene waarbij Nadia vermoord werd was prachtig, met de armen gestrekt als aan een kruis, wellicht om haar onschuld aan te tonen maakte diepe indruk. Toch viel haar gedrag, zoals dat op dit forum wel goedgepraat werd, niet volledig goed te keuren. Ze gaat van de een naar de ander, en het is daarom onterecht dat het lijkt alsof zij het slachtoffer is van Rocco's goedheid en Simone's slechtheid. De moeder is degene die wel het meest te verwijten valt, door haar eigengereidheid en pragmatische steun voor elk van haar zoons. Vincenzo kon zich nog net aan het drama onttrekken door te trouwen, Simone en Rocco, wel dat is bekend, Ciro speelde een welhaast bemiddelende rol, en Luca ten slotte werd met de opdracht opgezadeld zich hieraan te onttrekken. De stad heeft moreel afgedaan, op het platteland heeft de zanger zijn hart laten liggen... Het schitterende einde heeft de film nog net naar een 4 gestuwd, maar zal eerder omlaag dan omhoog gestemd worden.

Erg leuke film, niks suf kostuumdrama. Florence, een schitterende cast, een onderhuidse spanning en een luchtige ondertoon, prachtig.