Meningen

Inderdaad, dat was me ook al opgevallen. Verder barstte de film van de cliche's, niet in het minst die van de held, Fonda natuurlijk, tegenover zij die het allemaal nog niet helemaal doorhebben. Daarnaast vaak ongeloofwaardig en tegelijk ontzettend voorspelbaar. Ik ben zojuist behoorlijk teleurgesteld. 2 sterren voorlopig; kans op verlaging. Ach wat, bij dezen.

Een mix van Allen, Linklater en Godard, en dat pakt goed uit. Ontwapenende en interessante dialogen, nergens over the top, mooi sfeertje en schitterende personages: een heerlijk filmpje.

Toch wel een interessant mens, Julie Delpy. Uit alle films die ik met/van haar zag spreekt een kosmopolitisch sfeertje, niet een daarvan slecht tot nog toe. Het lijkt ook of ze zich zoveel mogelijk wil uitdagen door diverse zichzelf in diverse rollen te casten.

Uit nieuwsgierigheid een bezoek gebracht aan een gigantische bioscoop in Praag om deze film te zien. After all, het is toch een interessant document, hoe dan ook, van een hedendaags perspectief op het einde van de wereld en de dilemma's en discussies die daarbij horen. (De film draaide daar ook om, voor het gemak worden de burgers in de film dom gehouden om maar geen zijplot aan de ontstane anarchie te hoeven wijden.) Het spektakel en de enorme clichés neem ik dan graag op de koop toe, sterker, ik vond het wel vermakelijk.

Wel jammer is het dat de film inhoudelijk niet boven de clichéverwachtingen uitstijgt. De rode draad is een logische: de wereld is gedoemd te vergaan, wereldleiders hebben een strategie gekozen om het publiek niet te informeren, maar zodra het concreet wordt blijken aloude speeches over menselijkheid en mensenrechten weer uit de kast te worden getrokken. Dat de protagonist, een zwarte wetenschapper, in tussentijd ook nog even verliefd wordt is een filmische truc zullen we maar zeggen.

Met deze verwachtingen is het erg leuk om zorgeloos naar het fantastische spektakel te kijken. Ik was erg onder de indruk van de effects (waarschijnlijk ook door lang geen film van dit kaliber in de bios te hebben gezien), en vond sommige grappen erg leuk. Neem de film dan ook niet te serieus (Emmerichs bekommernis met de minder bedeelden in deze wereld vormt zo langzamerhand een bijna komische voetnoot; In The day after Tomorrow moesten 'we' bij het complete zuidelijke halfrond aankloppen en hun schulden kwijtschelden.), die dikke Rus is zo cliché dat het wel weer grappig is. De Tsjechen in de zaal lachten dan ook extra hard om alle grappen die over de Russen gingen. En het is toch leuk gevonden om in een glanzende limo het einde van de wereld te bestormen?

3* voor de filmbeleving. Ik zou bijna benieuwd worden naar Emmerichs andere films, maar ontdek net dat hij ook The Patriot heeft gemaakt. Jammer.

Filmkijken is eveneens all about timing, en die pakte vanavond goed uit voor mij. 2046 is een aangename, kalme film die een sfeer oproept waarin allerlei gedachten vrijuit kunnen ontwikkelen, de romances opbloeien en wegzakken, en experimentjes in het plot op natuurlijke wijze hun plaats vinden. De film kabbelt zo rustig voort, en ik denk eigenlijk dat de muziek met die zwierige violen hier een nog grotere rol speelt dan de vertraagde beelden.

Die beelden zijn natuurlijk het meest opvallende element in Wong's films, en ze zullen ook vast en zeker bijdragen aan het succes en de aantrekkelijkheid van simpelweg het staren naar je scherm, om maar niks te missen van die zachtzijden rokjes of de scherp gecontrasteerde sigarettenrook. Maar soms hangt het ook gewoon tegen kitsch aan, zoals ergens op driekwart van een film waar zomaar het traag druppelen van een kraan in beeld wordt gebracht. Mooi, en wellicht ergens symbolisch, maar al snel gekunsteld. Nogmaals, de muziek is toonaangevender voor het ritme van de film dan de cinematografie.

Hoe dan ook viel het allemaal precies goed vanavond, en kan ik er 3,5 zeer ruime sterren aan kwijt.

Zeer politieke film weer van Spike Lee, maar hoewel ik de boodschap in zichzelf kan waarderen is het verder teveel broddelwerk: slecht geschreven, ongeloofwaardige plotontwikkelingen, boordevol clichés, en bovendien vond ik het acteerwerk van de meeste acteurs bedroevend (al lijk in in dat laatste alleen te staan?).

De film kijkt best vlot weg, de 2,5 uur zijn zo voorbij, maar ik ergerde me vaak aan bovengenoemde minpunten. Is het luiheid misschien van Spike Lee? Films maken kan hij, maar gezien de pretentie van het concept is het onbegrijpelijk dat hier niet meer moeite in is gestoken. En dat is erg jammer, want in zichzelf is het idee om een epos a la Apocalypse Now te maken met daarin het 'zwarte' geweten van de VS verwerkt een concept met potentie. Helaas doet Lee dit met lange halen snel thuis, en ondermijnt hij zo zijn ambitie. (Het optreden van 'Ride of the Valkyries' is nog aardig als verwijzing, maar de PTSS-verschijnselen bij de veteranen en ook de woede van de Vietnamese (klein)kinderen over de 'GIs' zijn echt té cliché)

Als ik even een Hollywoodbril opzet en de vele clichés accepteer, kan ik dit voor het grote publiek misschien nog wel aanraden, omdat het wellich nog interessante nuances biedt - bijvoorbeeld de 'zwarte' MAGA-stemmer die vooral onder een enorm schuld en gevoel van miskendheid gebukt blijkt te gaan). Maar zelfs voor dat grote publiek moet 'de andere kant van de oorlog' al geen nieuws meer zijn, en ook die overbekende flashbacks van tv-beelden uit de Vietnam-oorlog. Zelf knap ik behoorlijk op de voorspelbaarheid van het geheel af.

Voor mij een gemiste kans dus als film, maar wie weet wat het voor een groter publiek kan doen.