Meningen

Had hier meer van verwacht, vooral vanwege de positieve verhalen over El Abrazo de la Serpiente die ik helaas nog niet heb kunnen zien. Het begin, het portretteren van het leven en de rituelen van een traditionele stam in Colombia, is nog het meest interessant (in tegenstelling tot De Filosoof hierboven). Heel mooi geschoten ook, prachtig kleurgebruik. Maar van zodra het misdaad- en geweldsplot zich ontspint is alles vrij rechtlijnig, voorspelbaar, en bovendien met vele stappen tegelijk. Het verhaal wordt wel goed verteld, en het is sowieso wel een boeiende setting, maar ik vond het geen moment echt spannend. Een Western in de Colombiaanse jungle, zoiets. Weinig karakterontwikkeling bij de personages, weinig psychologische diepgang. En de boodschap van de traditionele cultuur die verdorven wordt door de invloed van vreemden ligt er duimendik bovenop zonder veel nuance.

Kappeuters eerste droge bericht hier omschrijft het aardig

Toch nog een paar woorden meer: dit is in de categorie feelgood-movies een absolute topper. Geen opsmuk, geen drama, maar een ideale balans in de hoeveelheid sentiment. Verder barst de film van de subtiele details, worden echte clichés op natuurlijke wijze vermeden, maar toch weer zo dat je het waarneemt, met een grote glimlach. Mooi zijplot van de privédetective en de buurvrouw. Scherp opgemerkt overigens van Yak, dat contrast in kleurgebruik en belichting tussen het begin en het einde.

En een buitengewone vermelding voor zowel het acteren als het personage van Bruno Ganz, hij personifieert eigenlijk de hele film in zijn eenvoud en romantiek. Een rasechte aanrader!

Sjonge, net 'terug' van mijn eerste Tarr. De reacties van hierboven deel ik grotendeels. De intense verfilming van dit huwelijksdrama raakt diep, zeker naarmate de film vordert. Vooral de genoemde scene met het melancholische lied van de man over de liefde, waarbij het echtpaar bijna ter plekke van elkaar vervreemdt, zoog me de film in.

De eerlijke verfilming van de emoties die hiermee gepaard gaan doen inderdaad denken aan Bergman, en met name Scener ur ett Äktenskap- scenes from a marriage. Hoewel er veel verschillen in stijl zijn, hebben de beide films wel gemeenschappelijk dat ze zoeken naar waar het fout gaat, de kern van de relatieproblemen. Tarr neigt hierin toch iets meer naar nihilisme.

Als dit iets zegt over zijn latere films, ben ik nog getergder dan hiervoor om zijn 3 latere grote films te pakken te krijgen. Mijn belangstelling is gewekt.

Partir is dan eindelijk het stereotype Franse relatiedrama waarvoor ik al vreesde. Fransen hebben een soort patent op dit genre, en hoewel ze soms erg op elkaar lijken blijft praktisch elk van die films toch zijn eigen fijngevoeligheid, nuance en diepgang houden.

Zo echter niet deze, want de kilheid is hier alomtegenwoordig. Nog voordat we enige band hebben kunnen opbouwen met de personages dient het drama zich al aan, maar Suzanne's verliefdheid komt eigenlijk uit de lucht vallen. En hoe groot de hoop ook mag zijn dat de film ergens nog een eigenzinnige weg inslaat, die wordt hopeloos beschaamd. Wat rest is een volledig voorspelbaar drama, dat ook nog eens niet boeit door de kille vertelling. Het feit dat we in de proloog al zien hoe het eindigt is daardoor ook nog eens totaal misplaatst. Slecht scenario dus.

En zo zie je wat er overblijft als het relatiedrama zonder de fijngevoeligheid blijft die films als La tourneuse de pages, of Il y a longtemps que je t'aime wel hebben. Een kil standaardverhaal, daar kan geen Kristin Scott Thomas verandering in brengen.

Een klassieke Franse zomerfilm, een klassieke Rohmer, een heel fijn drama dus opnieuw. Ik werd van tevoren wat afgeschrokken door de kans op een oeverloze praatfilm, maar gelukkig bleef het luchtig genoeg en daarmee goed te verteren. Rohmer presteert het opnieuw om de filosofische zoektocht van de mens naar zichzelf, de ander en de ultieme liefde via complexe relaties te laten flirten met een zwoele zomersfeer.

Ik had onlangs het genoegen om in Normandië te verblijven in het plaatsje waar de film is opgenomen (Jullouville, gelegen aan het strand met uitzicht op Granville) en heb zelfs het huis gezien van Marion en Pauline. En, na een heerlijk zeilavontuur, was daar 's avonds bij zonsondergang dat sprookjesachtige fenomeen te zien, de lichtstraal kort voordat de zon compleet verdwijnt - 'le rayon vert'

Míjn eerste Bresson is me erg goed bevallen. Een simpel plot met eenduidig filmwerk is wat we voorgeschoteld krijgen, maar de spanning die erin zat was behoorlijk en sleepte me door de 75 minuten heen.

Wie in dit werk een opgelegde moraal wil herkennen zal daar weinig moeite voor hoeven doen, zoveel is zeker. Ik bemerkte echter een behoorlijk grote onderhuidse spanning, dwars door het wellicht logische en door de voice-over voorspelde verloop heen. Daarbij moet ik toegeven dat dit ook mogelijk is doordat ik een hoge verwachting had van morele vraagstukken die Bresson op me af zou werpen.
Want laten we wel wezen, het plot was grotendeels dat van Dostojevski's Misdaad en Straf, waardoor ik niet onder de vergelijking uit kan: een man die misdaden pleegt, zijn redenen zijn onduidelijk (hij kan ook werken), maar heeft wel een theorie die wetteloosheid legitimeert; krijgt gewetenswroeging, herkent in iedereen iemand die hem beschuldigt, maar wordt door iedereen aan zijn eigen gewetenswerking overgelaten, de inspecteur van de politie incluis. Oja, vergeet de engel niet

Naar mijn idee is Bresson ook daadwerkelijk bezig dezelfde morele overwegingen over te brengen als Dostojevski, en lijkt het welhaast een boekverfilming te gaan worden. Zoals gezegd zit er dezelfde onderhuidse spanning in die mij althans nieuwsgierig maakte naar de keuzes die Michel zou maken.

De film moet natuurlijk niet enkel met Dostojevski vergeleken worden, maar dit biedt wel een handig kader om de minpuntjes aan te wijzen. Bresson laat ontzettend veel open (in een diepere laag dan wat er aan de oppervlakte gebeurt en verteld wordt), wat bijvoorbeeld in Misdaad en Straf wél ingevuld wordt. Niet vreemd, gezien de dikte van het boek en de lengte van de film, maar toch. Voor de spanning in deze film werkt het wel, maar de beperkingen worden zichtbaar in de uitwerking van de personages, die behoorlijk oppervlakkig is. Behalve Michel hebben de karakters weinig diepgang, en begrijp ik het dus wel als mensen dit saai vinden.
De film drijft kortom op de onderhuidse spanning, die wat mij betreft voldoende draagkracht heeft om het op een hoogte van 4 sterren te houden. Erg erg benieuwd naar andere films van Bresson.

Edit: de vergelijking met Misdaad en Strafis niet nieuw zie ik. Kan me verder voornamelijk vinden in de recensie van gimli f.

Dit was een tegenvaller. Misschien was ik afgestompt door een paar Fast and Furious-films in de afgelopen dagen, maar op een of andere manier wist de film me nergens te raken. De veelge(n/r)oemde openingsscene was op zich knap gedaan, maar ik was niet zo onder de indruk als vele anderen, en ik vond het eigenlijk gewoon onnodig lang duren. En daarna volgt een onsamenhangend script, veel vreemde plotontwikkelingen, en verveelde ik me ronduit.

Een paar dingen sprongen eruit:
-Het camerawerk - veel close-ups van degene aan het woord, terwijl je juist benieuwd bent naar de reactie van de ander. Waarschijnlijk een bewuste keuze, maar niet een logische en ook niet te rechtvaardigen.
-Het plot: veel losse lijntjes (al vaak genoemd hier), vaak heel onbevredigend. Vooral: hoe kan de relatie van het stel zo makkelijk breken? De rol van de moeder hierin is ook erg vreemd en er wordt weinig duidelijk. Ook de karakterontwikkeling van Martha vind ik niet echt geloofwaardig, en de keuze om weinig tot niets op te helderen van de redenen voor haar gedrag vind ik een slechte. Die speech in de rechtzaal was er één uit het Hollywood-boekje en maakte erg weinig indruk.
-De rollen: die advocaat/nicht bijvoorbeeld heeft een vreemde rol in het verhaal, een vreemd lijntje. Ook een vreemde (en slechte!) rol van Iliza Schlesinger, die trouwens vooral comedian is en dat stukken beter doet wat mij betreft.

Al met al een vreemde film van Mundruczó, die veel beter kan. Ik kreeg vooral de indruk dat hij zijn Hongaarse arthouse-intenties moeilijk verenigd kreeg met Hollywood, dus misschien geef ik hem een volgende keer nog eens een kans.

Hedendaagse kunst heeft als intrinsieke waarde 'vorm boven inhoud'? Sorry, maar dat lijkt me erg kort door de bocht en fundamenteel onwaar. Ik zal niet pretenderen een definitie van kunst te kunnen geven, maar het lijkt me dat die geen uitspraak zal doen over vorm of inhoud. Dat die gedachte in hedendaagse artistieke kringen opgeld lijkt te doen vind ik een interessante, maar even zo verontrustende ontwikkeling. Kunst mag reflecteren op de werkelijkheid, en in principe is iedere vorm daarvoor mogelijk.

Hoe dan ook, schitterende vertelling van Kim. Ik kan grotendeels meegaan in Ferdydurkes recensie. Vind het onvoorstelbaar knap dat een thema, dat ondanks de diepte ervan door westerse en christelijke cultuur inmiddels aardig versleten is, zo invoelend en hedendaags kan worden verbeeld. Mijn enige kritiek is dat ik het 'geheim' van de vrouw eigenlijk niet zo snapte, en de recensie van bovengenoemde nodig had om het beter te begrijpen. Zo zie je maar, er bleef nog genoeg ruimte voor interpretatie over

Toffe film, dat zeker, maar het hart ontbreekt, en ondanks de vele filosofische verwijzingen weet Lanthimos zelfs de inhoud onvoldoende richting te geven. Het fantasieloze einde was daar getuige van.

De film is sowieso te lang en blijft hangen in zijn eigen gimmick. Gemiste kans daardoor. Los van al deze kritiek was het natuurlijk wel heerlijke cinema, dat moet gezegd.

Grotendeels met gmx eens. Een erg typisch Deens dramafilmpje, wellicht wat cliché maar met een zeer eigen smaak. De combinatie van thematiek en Praag maakt de film voor mij in elk geval erg speciaal.

Madsen maakt origineel gebruik van kleuren, stemmen en editing, wat je in de film sleurt, maar tegelijk veel vragen openlaat. Een voorbeeld is een scene waar Christoffer en Maja op het bed zitten als net de waarheid boven tafel is gekomen, en je ze even later met elkaar ziet vrijen. Het laat veel open, maar vult het drama tegelijk, met een intensiteit die erg goed werkt.

Enige nadeel vond ik toch wel Mikkelsen's kilheid. Ik heb hem sowieso zelden andere rollen zien spelen maar ik vind hem als het er echt toe doet, zoals bij die uitbarsting in de sloppenwijk, niet genoeg diepte aan die emotie en zijn karakter geven. Maar goed, een minpuntje in een verder hele mooie film.

Prachtig, fris en veelbelovend. Dikke 3,5*.

Net wat te oppervlakkig, maar wel een erg fijne film met leuke humor. Het grote manko vond ik de ideaal-clichés, de jeugd sentimenten die iets te voorspelbaar waren. Eigenlijk vormden deze de kern van de film, waardoor deze een feest van herkenning kon worden ten aanzien van familierelaties en de genoemde jeugdsentimenten, maar tegelijk weinig diepgang bood. Wel erg goeie muziekkeuze trouwens!

Welgeteld één vrouw in de hele film. Ik laat het aan anderen om te bepalen of dit de film een aanrader maakt of niet

Verder redelijk enthousiast, een zeer degelijke misdaadfilm. Het verhaal is weliswaar niet heel origineel (undercoveragent in de gevangenis), maar wordt schitterend uitgevoerd. Met name in de tweede helft, als de zaak op gang begint te komen, wint de film erg aan kracht met onder meer goeie interactie tussen hoofdpersoon en de drugsbaas, en enkele prachtige shots (de drugsbaas die voor het brandende gevangenisgebouw langsloopt!). Seok-Kyu Han als gangleider was erg sterk.

Wat de filmbeleving verder nog gedenkenswaardig maakte is dat ik hem in de bios zag tijdens het Brussels International Fantastic Film Festival (BIFFF) - dit is kennelijk een vrijbrief voor het Brusselse publiek om luidkeels te joelen en te klappen bij elke dooie, jolig te klappen bij elke nieuwe acteursnaam in beeld bij de aantiteling (in het Koreaans), of om droge opmerkingen te maken op spannende en doodstille momenten. Bizar, maar bij deze film mocht het. Oja, en de regisseur zong een liedje op het podium na het interview vooraf.

Sterk debuut in elk geval van Na Hyun.

Niemand nog de meesterlijke Titanic-referentie opgevallen?

Goede thriller verder, beklemmende sfeer, af en toe zeer sterke staaltjes hallucinante cinematografie. Was tot op pakweg 1,5 uur zeer onder de indruk van de spanningsopbouw. Maar dan hapert het toch bij Villeneuve, en weet hij het door te clichématige ontwikkelingen net niet af te maken. Het blijkt langzaamaan dan toch een vrij normale thriller te zijn, zonder al teveel diepgang. De thematiek was al duidelijk; de uitspattingen die het ondraaglijke leed van het verlies van een kind met zich meebrengt bij de vader van Anna staan symbool voor meer. Het leek er ook enige tijd op dat Villeneuve werkelijk iets interessants hiermee zou gaan doen. Maar om het dan in één scene van een gek geworden oud vrouwtje zo banaal over iemands lippen te laten komen is er absoluut over, en na 2,5 uur zorgvuldig opgebouwde spanning erg teleurstellend.

Een bijzonder project dit: een film die van begin tot eind draait om iemand die 'zonder dat zij iets kwaads had gedaan, op een morgen werd gearresteerd', en binnen de ruimte van een kille gevangenis op kafkaeske wijze wordt ondervraagd. De film is in 1982 gemaakt, maar gaat over de periode waarin de Stalinistische terreur hoogtij vierde. Toch was het reden genoeg voor de communisten om de film in de ban te doen. Saillant detail is dat het script eigenlijk al niet goedgekeurd had mogen worden, maar dat men zo druk was met de politieke toestand in Polen (Jaruzelski was net de noodtoestand aan het afkondigen) dat hij er doorheen glipte. Hier is meer interessante informatie te vinden.

De film is absoluut indrukwekkend, maar ik had het nog fijner gevonden als Bugajski het had gehouden bij het gevangenisleven en de ondervragingsscenes. De dramatische ontwikkelingen in het laatste pakweg halve uur, met name het zwanger worden, waren lichtelijk uit de lucht gegrepen en haalden de meest boeiende angel eruit. De kracht en beklemming van het eerste deel is eigenlijk weg zodra die romance ontstaat. Een zeer vreemde greep in het verhaal, omdat de film het juist moet hebben van de ellende en de degeneratie die er vertoltk worden.

In het eerste deel zijn de ontwikkelingen erg boeiend, van inhoudsvolle dialogen en rake opmerkingen over de kern van de totalitaire uitingen, maar ook de manier waarop de celbewoonsters met elkaar omgaan wordt op een geloofwaardige manier getoond. Tonia wordt heen en weer geslingerd tussen het gevoel meester te zijn van haar eigen situatie, te denken dat ze in staat is haar waardigheid te behouden, en de bizarre ondervragingen die alle hoop weer wegvagen, bijvoorbeeld door bekentenissen van celgenoten tegen elkaar uit te spelen. Werkelijk onthutsend om dat te zien. Een zeer apart en bevreemdend moment is wanneer dat nieuwe meisje in de cel komt en door de cel loopt te ijsberen, en Tonia er werkelijk apathisch bij zit.

Zoals gezegd is het dan ook de verhouding met de ondervrager die dit wat onderbreekt. Het is net of er toch een soort hoopvolle dramafilm van moet worden gemaakt, dat kan ik niet zo goed plaatsen. Maar het overgrote deel is al zeer de moeite waard.

Fijne film, momenteel te zien op Netflix. Boeiend, mooi opgebouwd sociaal drama rond mentale gezondheid en familierelaties. Het feit dat de Covid-pandemie de expliciete context vormt is verrassend goed en subtiel ingevuld. De echte problemen blijken ook niet zoveel met de quarantaine enzo te maken te hebben, maar zijn veeleer verbonden aan het verleden. Verder ook filmisch wel goed gedaan, met soms leuke camerastandpunten.

Hoogtepunt vormen de scènes in het instituut, eerst met het schilderij van Degas en vervolgens het nachtelijke gezang, heel mooi. Er zit dan ook veel diepgang in de film, die - en dat is tegelijk het grootste minpunt van de prent - niet altijd duidelijk overkomt. De symboliek en verschillende plotwendingen zijn zelfs wat overmatig. De reden achter verschillende plotwendingen is niet altijd duidelijk en dat is jammer. Grootste manco daarin vormt de slotscène met de overstroming, die in zichzelf mooi is maar toch wat kunstmatig achter de rest van de film aangeplakt aanvoelt.

A Sun van dezelfde regisseur staat ook op Netflix zag ik, ben benieuwd.