Meningen

Ik kan me vooral vinden in het commentaar van Maxcomthrilla. De film komt traag op gang, met af en toe wat komische scenes, maar die moet je er wel in willen zien. Vanaf het moment dat de talkshow 'on air' is stijgt het niveau behoorlijk en wordt het erg boeiend en grappig.

12:08 East of Bucharest is, geheel in Midden/Oost-Europese stijl, bijzonder pessimistisch. Straten en klaslokaaltjes worden grauw in beeld gebracht, en de hele talkshow is natuurlijk een aanklacht tegen het amateurisme en de lelijkheid van Roemenie. (Overigens, lelijkheid die slechts in de politiek, architectuur en cultuur te zien is. Alles wat niet door mensenhanden is gemaakt is mooi ) Het geheel is een vrij goede sfeertekening van hedendaagse Roemeense beslommeringen.

Het grote vraagstuk is, anders dan de plotomschrijving doet vermoeden, niet of er vooruitgang heeft plaatsgevonden, maar of er uberhaupt een revolutie is geweest. Stonden de massa's nu vóór of na 12:08 op de pleinen te demonstreren? Het zijn de antwoorden die erop komen, die doen vermoeden dat het belangrijker is of er vooruitgang is geweest sindsdien. Corneliu Porumboiu lijkt met zijn hele setting zelf het antwoord al te geven, en wijst hier nog meer op door de banaliteiten te benadrukken die de mensen ertoe bewogen om op dat plein te gaan schreeuwen.

Interessante film dus, en visueel (artistiek gezien dan) ook leuk, vooral de lange scenes met die straatlantaarns. Prachtig. De tweedeling blijft echter vreemd, vandaar dat ik niet hoger zal uitkomen dan 3,5*.

p.s. Is er iemand die toevallig weet wat de originele titel betekent?

Inderdaad een zeer mooie film. Ik vond het wel degelijk een boeiend verhaal, maar tegelijk ook mager. De achterkant van de dvd vertelt eigenlijk net zoveel als de hele film, niet lezen dus van tevoren...

Interessant aan de film is, dat hij gebaseerd is op een boek van Ismail Kadare, een Albanees die veel schrijft over het Albanese verleden, maar ook over de eerwraak die overigens tot ver in de twintigste eeuw, en sommigen beweren nu nog, met name in het noordelijke bergland van Albanië heeft bestaan. Zijn boek, Broken April, gaat dan ook over de eerwraak in Albanië. Walter Salles heeft dit, wellicht om zijn kleurengebruik goed uit de verf te doen komen, verplaatst naar het Brazilië van begin twintigste eeuw.

Ik twijfel een beetje tussen 3 en 3,5*, voorlopig het voordeel van de twijfel.

Had aardig wat verwachtingen van deze film, maar het viel toch iets tegen. Het is kleine film met veel potentie, typisch Brits ook qua realisme in de thematiek, eenvoudige karakters, en afwerking zonder opsmuk. Wells heeft een scherp oog voor het creëren van een mooie dynamiek tussen vader en dochter op subtiele en eigenlijk ongrijpbare wijze. Ze toont daarmee een talent dat weinigen is gegeven.

Het probleem zit echter in de eerste helft die ronduit saai en oninteressant was. Pas met terugwerkende kracht zie je het nut van de opbouw om de speciale dynamiek vorm te geven, maar het is te laat; de eerste regel van film is toch dat het moet boeien. Ze tuint hier eigenlijk in de valkuil die vaker als keerzijde van de medaille opdoemt bij 'typisch' Britse films zoals hierboven beschreven: veel rauwheid, maar te weinig interessant om te rechtvaardigen dat de kijker zoveel onderhuids drama te verteren krijgt.

In het tweede gedeelte wordt het geleidelijk interessanter, zowel qua verhaal als cinematografie, en toont Wells haar talent. Het tempo versnelt, er is filmisch meer te beleven, en het drama krijgt een fijner karakter. Het is dus zeker de moeite waard om Wells te blijven volgen, maar dit debuut haalt slechts ternauwernood een voldoende.

Had een soortgelijke ervaring als blurp194 hierboven. Ik had de week ervóór Fitzcarraldo al gezien, wat wellicht niet meehelpt, aangezien die laatste vele malen iconischer (en langer) is. Aguirre is een bijzondere cultfilm die door de intensiteit van de jungle een onuitwisbare indruk maakt, dat zeker. De hele film toont wel iets van de bijzondere sfeer die Herzog creëert in het tonen van de de hoogmoed van de mens in zijn verhouding tot de natuur en andere volken, en de laatste bijzondere 20 minuten zijn terecht de geschiedenisboeken ingegaan. Helaas zag de film er verder toch echt té amateuristisch uit, en was het verteltechnisch ook niet in orde. Blij hem te hebben gezien, maar ik zou toch eerder Fitzcarraldo aanraden.

Een fijne film, dat wel, maar het biedt uiteindelijk te weinig om de volle 2 uur te blijven boeien. De thematiek van landbouwers die geconfronteerd worden met voortschrijdende moderniteit is alvast niet bepaald nieuw, zoals blijkt uit de suggesties van anderen hier. De familierelaties worden met veel gevoel afgeschilderd en met minder grote halen dan in veel van zijn soortgenoten, en dit vergroot nog wel de sympathie, zeker richting het einde. Ik zou dit echter niet per se aanraden in het genre, daarvoor gebeurt er simpelweg te weinig en zijn de karakters niet interessant genoeg. Een mooi portret dus, maar niet één die beklijft.

Aardig idee, daar kan ik het wel mee eens zijn, maar inderdaad vrij ongeloofwaardig. Een goed gesprek lijkt mij ook de meest logische optie te zijn geweest, voordat ze hiertoe overging. Het drama is eigenlijk dat van Medea, die in furie ontketent als haar man omwille van de troon met een koningsdochter ervandoor gaat. Hier is de parallel dat de man de 'persoon' van de vrouw niet langer waardeert, maar in zijn relatie op materieel 'genot' uit is. En zie dan in de oplossing van de vrouw de andere parallel, als ze haar kinderen gebruikt om hem zijn fouten te doen inzien. 3*

Zo, dat valt me eigenlijk alles mee. Goede film, flinke spanning en prachtige beangstigende visuals. Niet 1 keer zien we de 'alien' in vol ornaat, het ruimteschip zien we steeds slechts ten dele, en ook de scene op de onbekende planeet is onscherp. Perfecte ingredienten voor een benauwende film.

Alleen jammer dat die horrortrucs zo doorzichtig zijn, het aloude concept dat iemand alleen op pad wordt gevolgd. Wat zou er toch gaan gebeuren? Jammer ook dat die kat tot vervelens toe wordt opgevoerd. 'Alien' zal best vernieuwend geweest zijn, maar dit soort zaken nemen de kijker niet heel serieus.

Overigens had ik iets meer filosofische lading verwacht, maar dat was wellicht ten onrechte. In het genre is dit erg goed gemaakt.

Als thriller redelijk geslaagd, maar dit is niet de Christoffer Boe van Reconstruction (4*) en Allegro (3,5*). Het is uiteindelijk niet veel meer dan een goed geconstrueerde thriller met nu en dan mooie visuals en aardig uitgewerkte personages. Deels komt dit waarschijnlijk doordat het ook niet echt pretendeert meer te zijn, maar ik kon nu en dan ook wat schoonheidsfoutjes ontdekken. Zo is de spanningsboog te kort, tezamen met de film zelf, en is wat men tegenwoordig de 'mindfuck' noemt ook niet zo speciaal of vernieuwend. Van het plot moet Alting... het dus niet hebben.

Helaas is het visueel ook lang niet het spektakel van Reconstruction, en krijg je eerder het idee naar een soort Memento te kijken van een regisseur die af en toe wat visuele foefjes probeert, die we overigens ook al kennen. Ik vond die geblurde shots, die binnen Boe's eerdere films wel passend waren, af en toe rond uit vervelend. Zoals gezegd, als thriller is het best geslaagd, maar gezien de vernieuwende stijl van zijn eerdere films ik had er veel meer van verwacht. Een milde 3*.

Een film zoals die nu niet meer gemaakt zou kunnen worden, maar hij kijkt lekker weg. Zoals verwacht overheersen de clichés rond romantiek, de burgeroorlog en de goederiken vs de slechteriken, maar het is nog redelijk vermakelijk. Toch mag de kijker meer verwachten van een dergelijke 'western', zeker in 2001 toen het genre al behoorlijk was uitgekauwd, en zeker bij het einde, de wonderbaarlijke ontsnapping.

Als voetnoot, want dit is niet te danken aan de kwaliteit van de film, moet ik wel bekennen dat het verhaal, ondanks de historische miskleunen, toch nog enigszins confronteerde met het fenomeen van mensen, dorpsgemeenschappen en waarschijnlijk grote delen van het 'zuiden' die aan de kant stonden van de Union - en die daarna tussen de verslagen Confederalists verder moesten leven. De burgeroorlog is zeker met de kennis van nu nooit weggeweest.

Violante Placido

Maar voor de rest stelt dit toch bar weinig voor. Een dun verhaal is in zichzelf niet erg, maar wel wanneer het hoofdpersonage ongeloofwaardig handelt. Het mysterie dat Clooney probeert te zijn heeft weinig om het lijf, en samen met de iets aanwezige clichés maakt dat de film toch vrij banaal en inhoudsloos. Mooie beelden van l´Abruzzo en Violante Placido kunnen dat (net) niet redden.

Mooie film, nu en dan ontroerend en subtiel uitgevoerd en fantastische acteurs, maar desondanks teleurgesteld in de braafheid en voorspelbare uitwerking. Ik had meer diepgang verwacht van Haneke, ondanks zijn als vanouds observerende stijl (aardig detail: dit keer bleef zijn karakteristieke observatieshot annex zoekplaatje niet uit tot het einde, maar zien we de hoofdrolspelers al vrij snel vol verwachting in de concertzaal zitten).

Bij Haneke hoeft men natuurlijk niet direct diepgaande dialogen te verwachten (en inhoudelijk ook niet bij een echtpaar op leeftijd), daarvoor is hij te zeer gericht op registratie, maar ik vermoed dat dit dan toch beter werkt bij zijn wat meer 'duistere' films, zoals Das Weiße Band of Temps du Loup. Waar het daar altijd lang zoeken was naar enig lichtpuntje voor de mensheid (soms beter vindbaar dan anders), doet Haneke hier het omgekeerde: vanaf het eerste begin spat het mededogen van het scherm, niet slechts dat van de man voor zijn vrouw, maar ook dat van Haneke met zijn personages. En zonder de onderhuidse spanning of doordringende maatschappijkritiek van zijn eerdere films, waar is dan de Haneke gebleven van de rauwe vertellingen, die je omverblaast met zijn gewaagde analyses, en je achterlaat met veel om over na te denken? De voorspelbaarheid verdreef bij mij bovendien de mogelijkheid om werkelijk ontroerd te zijn, waar dat vermoedelijk wel gehoopt was. Meest indrukwekkende scene vond ik het vangen van de duif, dat was wel ontzettend mooi.

Wellicht, daar ben ik nog niet helemaal over uit, probeerde hij juist deze liefdevolle benadering, in combinatie natuurlijk met de titel, cynisch te doen overkomen, en wilde hij eigenlijk juist de zwarte kant ervan laten zien. Ik heb deze echter niet kunnen ontdekken in de film. Het klinkt daarom vreemd, maar niettemin was dit té mooi om echt te beklijven. Nog steeds een aanrader, maar ik heb liever de vroegere Haneke.

Zo, de eerste negatieve berichten zijn binnen En ik kan me de reacties wel voorstellen ook, evenals het feit dat na een zekere 'verpletterende' scene een tiental mensen de zaal uitliep. Op het moment dat je nog niet het gevoel hebt naar een ‘zinnige’ film te kijken komen Von Triers soms weerzinwekkende beelden uit het niets en zul je wellicht afkeer voelen. Ik denk er echter anders over.

Met deze absurde film heeft Von Trier een klassieker gemaakt, zoveel is zeker. Het was de eerste film waar ik mensen daadwerkelijk de zaal uit zag lopen. En om dat maar gehad te hebben: ja, in de film komen ranzige en keiharde beelden voor en ja, Von Trier shockeert werkelijk met deze film. Ik voel echter allerminst behoefte om op grond daarvan de film te gaan beoordelen. Daarvoor was ik tezeer overdonderd door het geheel.

Antichrist is niet direct representatief voor Von Triers overige werk. Wel is er weer een hoofdstukindeling die je als kijker laat ervaren naar een in-scene-gezet drama te kijken, en die je doet beseffen dat het hier om iets groters gaat dan een horrorversie van een verhaal over een stel dat hun kind verliest. Echter, alles ziet er veel gelikter en verzorgder uit dan in veel van zijn andere werk, en met name de openings- en slotscene zijn werkelijk fabuleus, om stil van te worden. Met de epische proloog word je de film ingezogen en neemt Von Trier je met de man en de vrouw (waarvan we de naam niet eens te weten komen!) mee naar 'Eden', naar de essentie van het kwaad, in een even simpel als intrigerend plot. Het is wat minder complex dan bijvoorbeeld Dogville.

Maar het drama is als vanouds sterk, met een pessimistische kijk op de mens. Het richt zich op de vraag wat nu de diepste angst is van de vrouw, en daarmee waar het kwaad nu verborgen is. De horror die hiervan wordt gemaakt is knap, met een intrigerende wending. Wat moeten met het huiveringwekkende verhaal van de vrouw die met de verbogen voetjes van haar kind feitelijk de ellende over zichzelf heeft afgeroepen? Het kwaad zit in de mens zelf, 'me' is degene die ze altijd heeft gevreesd.

De film zit vol (vaak bijbelse) symboliek en creëert daarmee een omgekeerde wereld, neem alleen al het feit dat de horror zich in 'Eden' afspeelt. Von Trier draait nog veel meer zaken om, zo is het uiteindelijk de vrouw die het kwaad representeert, wier kop vermorzeld wordt, terwijl zij even daarvoor de man de hiel vermorzeld heeft... fantastisch gevonden. De slotscene is opnieuw groots, een beeld dat me nog lang zal bijblijven. 'Dedicated to Andrei Tarkovsky', wat wil een mens nog meer.

Ik was tijdens en na de film erg overdonderd, en heb alles echt moeten laten bezinken, niet in de laatste plaats door een stroom aan verbijsterende scenes. Hoewel misschien niet alle scenes deze spanning in zich droegen voelde ik absoluut constant de pretenties van de film, dat Von Trier iets te zeggen had. Uiteindelijk maakt hij dit naar mijn gevoel niet helemaal waar, daarvoor gaat de film misschien niet diep genoeg. Er zijn ook weinig dialogen, en veel meer dan opmerkingen over het kwaad en de adem van Satan, hoewel erg interessant, wordt er niet gezegd. Dat hij dit in een depressieve periode heeft gemaakt viel te merken, wellicht relativeert dit het geheel zelfs.

Zeker, het is een prachtige film. Wat je zegt over de achtergronden is zeker waar, de eindeloze scenes met een close-up van een van de hoofdpersonen, met op de achtergrond de zee vond ik met name erg mooi.

Toch vind ik de film niet zo briljant als sommige anderen. Het is zonder meer waar dat Antonioni een ontoegankelijke en moeilijke regisseur is, dat heb ik gemerkt. Eigenlijk vind ik dat ook de reden om het een en ander niet zo briljant te vinden. De inleiding die ik bij deze film kreeg, wees met name op de verschillende tijden die in de film voorkomen: het verleden, de toekomst (moderne tijd) en de eeuwigheid. De laatste wordt dan 'vanzelfsprekend' gerepresenteerd door het eiland op zee, het verleden door de paleizen, kerken en vele nonnen, en de moderne tijd door de feesten, de nieuwe architectuur e.d. De kern van de film zou zitten in de vraag: hoe kun je jezelf blijven in een veranderende wereld?
Goed, dit valt er inderdaad in te ontdekken, maar dat zou ik nooit hebben gedaan als ik het niet van tevoren had gehoord.

Wat ik wel heel erg zag was de zoektocht naar het 'zelf' in de film, ik denk inderdaad dat de zoektocht naar Anna dat vertegenwoordigt. De interpretatie die Bas17 hierboven vermeldde, namelijk dat Anna eigenlijk Claudia is, vind ik zeer acceptabel. Vooral ook vanwege een heel aantal scenes waarin Claudia iets van Anna aantrekt: kleren, pruik, de spiegel enz. Een quote: "met die pruik lijk je op iemand anders". Er zit naar mijn idee heel wat in.

Het einde vind ik trouwens vrij onbegrijpelijk: waarom vergeeft ze Sandro zijn daad? Hij lijkt degene te zijn die steeds terugvalt in zijn slechtheid van het verleden, en het lijkt alsof Claudia daar vrede mee heeft. Dit snapte ik niet zo goed.

Al met al dus een knappe film, qua thematiek ook zeer interessant, maar simpelweg té ontoegankelijk, en té afstandelijk. Ik hou het op 4 sterren, is al aardig wat.