Meningen

Ik heb het geen moment grappig gevonden, en waarschijnlijk verloor de film daarmee ook elke aantrekkingskracht die hij zou kunnen hebben door confrontatie. Vervelende personages en irritante filmerij door de hand held camera (waar ik in principe niets op tegen heb, maar in dit geval werkte het niet) maakten het naast de onzinnige dialogen en brute scenes allemaal behoorlijk onzinnig. Alleen dat laatste shot was nog wel te pruimen. Misschien toch eens iets vaker de plotomschrijvingen lezen, de combinatie geweld en humor heeft zonder diepgang voor mij vaak weinig te brengen.

Fijn filmpje inderdaad, niks spectaculairs maar wel sympathiek en met een paar ontroerende scènes. Het einde was net iets té gemakkelijk en feel-good, maar tegen die tijd heb je als kijker al heel wat leuks gezien.

Wel, gisteren dan maar eens de bioscoop met een bezoekje vereerd. Nog onder de indruk van het verpletterende einde is het lastig om deze Bond te beoordelen.
Is het eigenlijk wel Bond? - kun je je afvragen. Er is niet een grote schurk die iets met de wereld van plan is en waarbij de ontknoping van die kwestie pas op het eind plaatsvindt, Bond is hier echt bot en echt gevoelig (overigens slaagt deze poging stukken beter dan die van OHMSS en G'eye), er komt slechts 1 achtervolginsscene in voor (die overigens na 5 seconden alweer is afgelopen omdat er zo'n mens op de weg ligt), en er zijn wel meer dingen te noemen die totaal anders zijn.
Feit is dat dit vooral de Bond is van de parodieën op de andere films. Hier is het Bond die gespierd en wel uit het water oprijst, hier is de enige Aston Martin er een die hij zelf jat, zijn de enige trucjes die om zijn leven te redden bij vergiftiging, blijkt zelfs de enige vrouw uit de film die overblijft een schurkin, is hij nonchalant over zijn drankgewoontes, wordt het spel aan tafel uitgelegd, waar men vroeger van het baccarat simpelweg geen zak snapte, maar wat toch heel boeiend was, en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Af en toe was de film even iets te snel in het verloop van de gebeurtenissen, en was dit iets te ongeloofwaardig. Het feit dat Vesper getraumatiseerd en wel onder een koude douche gaat zitten met kleren aan, lijkt me eerder een scene uit een psychologisch drama. Het was wel een bijzondere scene, maar de redenen voor haar om zo getraumatiseerd te reageren waren -tenminste voor een Bondfilm waarin wel vaker mensen worden vermoord- niet heel geloofwaardig. Dat is natuurlijk een van de moeilijkste punten in de film geweest: Campbell wilde enerzijds Bond (en ook zijn vrouwen) gevoeliger maken, anderzijds moest het natuurlijk wel Bond blijven. Uiteindelijk heeft hij het toch aardig opgelost.

Een ander punt dat Campbell m.i. goed heeft gedaan, is dat de film op somige momenten gezien kon worden als de eerste in de reeks, maar op andere momenten was het duidelijk dat volgende films zo kunnen doorborduren op deze. Dat vind ik echt knap gedaan. Al met al denk ik absoluut dat dit een zeer geslaagd project is geweest, en Bond, ja is eigenlijk nooit weggeweest!

Aan de mensen die er nog heen moeten zou ik zeggen: ik vergelijk deze film niet met de eerdere, maar het is absoluut smullen geblazen voor Bondfans. Ik heb heel vaak zitten grinniken om enorm subtiele grappen, en ben zelden na afloop met zo'n grote grijns uit de bios vertrokken.
Voor deze absoluut mijn hoogste score voor een Bondfilm: 4*

Potver, wat een goede film. Het start weliswaar als oorlogskomedie maar ontwikkelt zich tot een indrukwekkend anti-oorlogspamflet in de traditie van MASH of Kubricks producten, verwijzend naar Kafka's Proces en Malapartes De Huid. En ook het latere Charlie Wilson's War van dezelfde Nichols valt nog beter op zijn plek. Oorlog als economische machinerie, en soldaten als willekeurige speelballen in het systeem - het is al eens gedaan, maar Catch-22 mag als markeerpunt in het genre worden beschouwd. Laat je dus vooral niet afschrikken door het begin, dat op slapstick-achtige wijze een stel idiote soldaten en bevelhebbers toont. Het wordt enkel beter.

3x Nichols, 3x 4 sterren. Dat smaakt naar meer.

Muziekkeuze vond ik juist erg sterk. Wat een doorsnee Frans arthousefilmpje oogt, en zeker in het begin deed niets mijn wantrouwen wankelen, ontpopt zich toch tot een sterke film. Ok daar is wat extra informatie nodig: eigenlijk wilde ik naar de nieuwe Ozon, maar ben per ongeluk de verkeerde filmzaal binnengelopen... vond al dat de reclame wat lang duurde, maar bleef zitten, zeker toen het openingsshot dat van iemand voor een raam was. Typisch Ozon.

Anyway, hoewel ik deze film juist wilde vermijden (of juist daardoor) werd ik aangenaam verrast. Interessant drama, luchtig gehouden door goeie humoristische scenes en dialogen. En dat alles te midden van prachtige wijnvelden en inkijkjes in de finesses van het wijnbouwen die je het water in de mond doen lopen.

En dus de muziek, die toch net wat afwijkt van de standaard. Ach, eigenlijk is het misschien ook wel een doorsnee Franse arthouse - ze zijn namelijk altijd beter in het echt dan wanneer je erover praat...

Boeiende miniserie, over één van de grootste 'man made' rampen uit de recente geschiedenis. In twee avonden uitgekeken. Ik heb ook een aantal van de voorgaande berichten gelezen; het valt mij juist op dat het Hollywood-gehalte veel erger had kunnen zijn. De serie heeft moet het totaal niet hebben van verzonnen drama's binnen de grotere ramp - het recept van de doorsnee Hollywoodfilm - maar weet zeer knap een vrij technisch verhaal 5 afleveringen lang spannend te houden zónder extreme opsmuk. De drama's waar de serie op inzoomt om het verhaal levend te houden zijn op werkelijkheid gebaseerd, en er wordt voor een rampenfilm buitengewoon weinig gebruik gemaakt van publiek-trekkende explosies. De spanning wordt opgebouwd en in stand gehouden met - ja, eigenlijk precies die elementen die werkelijk spannend waren, zoals de mannen die door het radioactieve water moeten banjeren zonder licht, of de gevaarlijke gesprekken met de mannen uit de controlekamer. Personages vind ik nog vrij ingetogen weergegeven, en wie de serie uitkijkt zal ontdekken dat er juist heel genuanceerd wordt gesproken over de effecten van de straling.

In plaats van overdadig drama, focust de serie zich op de zoektocht naar de ware toedracht van de ramp, met als tragische boodschap dat de waarheid altijd daar is, maar het van de context afhangt hoe relevant die is. Een even simpele als deprimerende boodschap, temeer omdat hij door een ieder zó geïnterpreteerd kan worden dat hij in zijn/haar straatje past: voor sommigen zal het bevestigen dat autoriteiten niet te vertrouwen zijn, terwijl het voor anderen zal onderstrepen dat de waarheid en de rede altijd zegevieren.

Maar die boodschap is toch niet het belangrijkste om mee te nemen. Ik denk dat dit de meest geslaagde filmvertelling is van de Chernobyl-ramp die je je maar kunt indenken, en dat is natuurlijk een verhaal dat het sowieso waard is om te vertellen. 34 jaar geleden nog maar, en de gevolgen zijn nog altijd merkbaar.

Verder vind ik het ook geslaagd omdat het een aardig inkijkje geeft in de mechanismen van een totalitair regime, zonder dat het er te dik bovenop ligt. Voor wie wil weten waarom men precies zo in de greep was van leugens en zelfbescherming is dit zeker bruikbaar. Hoe geloofwaardig is weergegeven wat Gorbatsjov allemaal zei - dat is moeilijk in te schatten. Hij wordt hier nogal als een 'good guy' neergezet in een corrupt systeem, het traditionele Westerse beeld van de man, wat niet heel terecht is.

Minpunten zijn inderdaad het Engels, en ik kon die Lyudmila niet echt uitstaan, dat was wel een overdramatisch (en overacterend) personage. Maar dat zal misschien persoonlijke smaak zijn.

Al met al dus een geslaagd project. Verwar het niet met een documentaire, maar het is zonder meer aan te raden.

Bij toeval ontdekte ik deze docu op moviemeter, die ik een paar jaar geleden al gezoen heb. Het is een erg goede documentaire, die onder meer inzicht biedt in de strekking van het nationalisme op de Balkan. Fantastisch (in neutrale zin) om te zien hoe mensen persoonlijk worden gekwetst op het moment dat je ze vertelt dat het lied dat onlosmakelijk met hun volk verbonden is, in andere landen evenzeer wordt geclaimd. Tot vechtpartijen aan toe.

Aardige film, maar niet meer dan dat en het weet helaas niet in de buurt te komen van het prachtige Mediterranea. Bij '(neo-)realistische' films ligt de toegevoegde waarde wat mij betreft niet enkel in het tonen van een 'rauwe werkelijkheid', en er zijn teveel regisseurs die in die valkuil trappen wat mij betreft. Carpignano is daar één van.

Waar Mediterranea een goede mix was van realisme en poëzie, en dat heel knap deed bij een zo gevoelig thema (migratie), richt A Ciambra zich vrijwel alleen op het tonen van de rauwe levensstijl van zigeuners in Calabrië. Een in zichzelf interessant (en deprimerend) thema, maar Carpignano heeft er weinig uitgehaald. Het is weliswaar mooi geschoten, en de spaarzame scenes die tonen dat het geen documentaire is maar film (bijvoorbeeld met het paard) zien er erg mooi uit. Maar ze voelden té onnatuurlijk aan te midden van de rauwe bedoening. De vriendschap met de Afrikaan was misschien nog het meest interessant, maar ook dat had meer uitwerking verdiend.

Verder moet gezegd dat de getoonde realiteit voor mij niet echt nieuw was - misschien beïnvloedt dat ook het een en ander - maar ik vind dat film sowieso meer te bieden moet hebben dan het laten zien wat voor kutleven sommige mensen hebben.

Carpignano schrijf ik nog niet af - hij weet wel degelijk hoe hij een verhaal moet vertellen, en in Mediterranea steeg hij zeker boven de middelmaat uit. Maar het bewieroken van zo'n film vanwege mogelijke banden met het beroemde Italiaanse neo-realisme vind ik niet proportioneel.

Leuke, fundamentele kritiek op het hele financiele systeem waar we ons in hebben gesukkeld. Maar dat was het dan ook. Vreemd einde, de hoofdpersoon gaat dood en het leven is klote. En nu?

Ik word nu wel heel benieuwd naar de dubbele laag die hierin zit. Voor mij was de film wel interessant, kan ik hem goed noemen, prachtig filmwerk en dergelijke, maar wat moet ik ermee? De thematiek die kappeuter noemt: eenzaamheid, sleur, depressie en liefde, het zit er allemaal wel in, maar waar leidt het naartoe? Ik zoek niet perse naar een boodschap oid, maar ik vraag me af wat jullie denken dat Sorrentino hier over de mens wil zeggen, het lijkt me althans dat hij dat wil.
Iets wat ik er eventueel uit kan halen, is dat de passie van mensen niet per se tot iets goeds leidt, sterker nog, het heeft vernietigende gevolgen. Hiernaar verwijst niet alleen de titel, door het specifiek over de passie van de liefde te hebben, maar ook de man uit dat echtpaar in het hotel, die weg wil en spectaculair wil sterven. Maar of dit nu de kern vormt, dat weet ik niet.
Overigens, wat Ramon zegt over Det sjunde Inseglet (Ikiru heb ik niet gezien), verbaast me enigszins, als zou ook daar de thematiek in voorkomen van het uitvoeren van een betekenisvolle daad, alvorens te sterven.

De muziek vond ik overigens prachtig, erg goed getimed inderdaad. De beelden waren ook subliem, en het acteerwerk van Servillo natuurlijk fenomenaal. Een soort Bill Murray, maar dan vervelender (in positieve zin).

Ook enkele scenes sprongen eruit, met name de laatste heroïneshot met de camera ondersteboven, en inhoudelijk het afgeven van de koffer aan het echtpaar uit het hotel. Daarnaast was zijn dood erg symbolisch, opgesloten in het kille cement, om voor goed eenzaam en afgesloten te zijn.
Voorlopig 3 sterren.

Tegenvaller. Corbijn is hier teveel fotograaf en te weinig regisseur en plotontwikkelaar wat mij betreft: prachtige plaatjes van een getormenteerde zanger afgestoken tegen mooie landschappen, opgesmukte arbeidershuisjes of de zon - maar geen boeiend verhaal.

Corbijn filmt zeer minimalistisch, maar komt daardoor qua kernplot niet verder dan de verwikkelingen rond de keuze tussen zijn vrouw en die vriendin (die laatste overigens erg mooi!). Wat dat betreft doet hij precies hetzelfde als later in The American. Liever had ik hier meer aandacht gezien voor de achtergrond van de songteksten bijvoorbeeld, of wat meer context voor Curtis' depressies.

Dit wat simplistische plot over een jong gestorven zanger kan ook een statement zijn, maar is in dat geval geen film waard in mijn ogen. En waarom zou je in hemelsnaam zo'n grauwe buitenwijk van Manchester zo verbloemend mooi in beeld brengen? Of zulke scherpe beelden schieten van een dansend publiek, terwijl men toch weet dat zulke zaaltjes vol rook hangen zodat band en muziek elkaar nauwelijks kunnen onderscheiden? Vond het allemaal erg fotografisch, en daarmee inhoudelijk vrij pover.

Ben desondanks wel geïnteresseerd geraakt in de muziek van Joy Division, dat is dan weer positief.

Prachtige film. Men zou het kunnen zien als een werk dat onder de moderne Franse relatiedrama's valt, maar dan met diepere lagen over kunst en originaliteit. Punt is namelijk dat Kiarostami al vrij snel laat doorschemeren dat hij hier een verband legt tussen relaties en kunst, wanneer de man in zijn lezing aan het begin spreekt over de etymologische connectie tussen de mens en een kunstwerk: 'origine' verwijst naar geboorte. 'We are only the dna-replica's of our ancestors'.

En zo kunnen beschouwingen over de essentie van kunst en de perceptie ervan ineens uitmonden in een relatiedrama waarin niet geheel duidelijk is of de man en de vrouw nu werkelijk een koppel vormen of niet. Na een autorit door een schitterend Toscaans landschap worden ze in het dorpje (minstens zo mooi) gepresenteerd als een stel, dat overal kopieën van zichzelf tegenkomt in andere jong- en wat oudergetrouwden, en dit levert prachtige scenes met boeiende dialogen op. Of ze nu in werkelijkheid een koppel vormen is dan niet meer belangrijk, dat precieze aspect is wat mij betreft vooral 'spielerij' van Kiarostami en het creëren van bewustwording bij de kijker van zijn eigen perceptie.

Inhoudelijk is het daarom vooral een boeiend gedachte-experiment, maar dit is in een erg fijne vorm gegoten. Hoewel het visueel allemaal tamelijk conventioneel is (met uitzondering van enkele prachtige point-of-view close-ups), zijn de beelden schitterend. Sommige scenes zijn in het bijzonder genietbaar, als die in het café, waar Binoche over haar relatieperikelen spreekt met zo'n oude Italiaanse caféhoudster. Prachtig.

Voor wie niet echt geïnteresseerd is in kunstbeschouwingen of lange dialogen over relaties zal dit een erg droge (en wellicht pretentieuze) film zijn, maar anders ligt er een schitterende, intense beleving te wachten.

Een aardig filmpje, dat een redelijk beeld geeft van de situatie in Peru gedurende de jaren '80 en '90. De bevolking werd heen en weer geslingerd tussen aanslagen van de maoïstisch-revolutionaire beweging Sendero Luminoso, en repressailles van het regeringsleger, die, daar kwam het op neer, op dezelfde mensen gericht waren.

Hoewel de grootste slachtoffers hiervan de dorpen in de Andes waren, verplaatsten de terroristische activiteiten zich langzaamaan ook richting Lima, en haar buitenwijk Villa El Salvador. Specifiek hierover gaat deze film.

Hoewel de aftiteling suggereert dat het werk en de dood van Marie Elena het begin is geweest van het einde van Sendero, valt dit te betwijfelen, maar vaststaat dat de bevolking zich meer en meer ging verzetten.

Tegelijk is het allemaal wel een beetje sentimenteel in beeld gebracht, en wekt de hoofdpersoon soms irritatie op. Een aardige film dus voor de geïnteresseerde, maar een filmliefhebber zal het moeiteloos ter zijde leggen.

Dit viel eigenlijk alles mee (gezien mijn natuurlijke scepsis ten aanzien van romcoms). Fris, grappig, en de romantiek/drama is goed te verteren en realistisch genoeg, waarschijnlijk omdat het expliciet speelt met allerlei clichés. De stijl en humor van Steve Carell valt hier goed op zijn plaats. Goslings karakter is natuurlijk veel te stereotiep, maar dat valt te vergeven door de humoristische insteek. Leuke wegkijker dus. En Marisa Tomei.

Zeer sterk. Moeilijk om de kijkervaring precies onder woorden te brengen, hoewel de quote hierboven het enigszins benadert, maar ik vond het alleszins ruimte laten voor persoonlijke beschouwing (anders dan de plotomschrijving hier, die wel erg uitvoerig is). Dit lijkt enigszins paradoxaal, gezien de textuele verwijzing naar het waar gebeurde verhaal en de geslotenheid die men daardoor kan verwachten, maar ik vond het wel degelijk een zeer open film. (En, for the record, dat einde had ik niet perse verwacht.)

Een dag in het leven van Roma, zeker, maar dan wel van een gezin dat leeft in angst, voortgekomen uit het feit dat een ander gezin in de buurt juist is afgeschoten. Wie het niet had meegekregen: het geweld tegen Roma is in de afgelopen jaren flink toegenomen in vooral Oost-Europese landen, met als verbijsterend dieptepunt enkele klinkklare afslachtingen van hele families. Fliegauf portretteert een familie die met de angst leeft eenzelfde lot beschoren te zijn.

Het resulteert in alledaagse scenes, maar ook in bijzonder poëtische, vrije beelden, waaruit ik de beklemming voelde druipen. In de shots van de zoon die met een stok slaand door het gras loopt onder een ongeïdentificeerd zoemend geluid, creëert Fliegauf de ruimte om gedachten te laten gaan over wat je nu eigenlijk ziet. En dat.was persoonlijk zeer verontrustend, gedachten ontketenend over de acceptatie van wat men 'onaangepasten' noemt, maar breder ook, over de kracht die een zwartmakend klimaat heeft, de ruimte die dit kennelijk schept voor gewelddadige uitingen. Toen die jongen door zijn zelfingerichte schuilhut liep te scharrelen, duurde het enkele seconden voor ik me realiseerde hoe bizar het eigenlijk is dat iemand zich op zo'n manier zou moeten verbergen. Een aanklacht tegen het recente klimaat in de Hongaarse samenleving, maar zeker niet op de klassieke sociaal betrokken manier. Eerder is het een indrukwekkende poëtische stijloefening met universele kracht.

Ga dit zien!

Mijn eerste film van de grote Hongaarse regisseur Jancsó. Hij heeft een bijzondere filmstijl, waar ik wel aan moet wennen. Zijn lange takes en bijzondere compositie maken dat de film heel dicht op de huid komt. Het verhaal droeg hier ook aan bij, maar ondanks de interessante thematiek en de op zich goede uitwerking, kwam het me niet allemaal even helder over. Dit lag naar mijn idee overigens vooral aan de beschamend slechte ondertiteling. Mijn Hongaars is niet wat het geweest is. Sterk aan de film vond ik vooral dat je wel meeleeft met István, die daar alleen op die boerderij aankomt en de praktijken van de twee vrouwen aanziet, en niet weet wat hij moet doen. Voorlopig 3,5 *, en ik zal binnenkort The red and the white + Electra, my love bekijken.

Teleurstellende film. De uitleg dat het concept geweldig is maar de film bloedeloos, is wat mij betreft compleet passend. Het idee van de verjongende mens, die als een soort teruglopende klok aan andere mensen voorbijtrekt en daarmee een spiegel aan henzelf voorlegt is prachtig, nieuw en ontroerend. Dat moet absoluut gezegd worden. Het levert vervreemdende, tegenstrijdige gevoelens op. Vooral een van de laatste scenes, waarin Daisy met een stokoude, maar piepjong uitziende Benjamin in de armen zit en hij haar nog even herkent, vond ik bijna magisch.
Maar de grote fout die Fincher maakte is om het hele concept in een Hollywood-mal te gieten. Hoevaak hebben we niet films gezien die starten vanaf het sterfbed waar een stokoud dametje een zeer bijzonder verhaal vertelt? Om het drama nog eens aan te zetten wordt Julia Ormond met haar altijd zielige blik ernaast gezet als dochter die zo nog eens wat te leren krijgt. En zo'n tegeltjeswijshedenfilm is natuurlijk niet meer van deze tijd. De clichés vieren hoogtij, en Fincher toont een gebrek aan ideeën. Om saaiheid te voorkomen gooit hij er er nog wat stijlbreuk tegenaan, in die scene over het toeval, welk concept natuurlijk regelrecht uit Lola Rennt afkomstig is. En die blikseminslagen die als oude filmbeelden worden toegevoegd waren uit de lucht gegrepen.

En zo wordt dat hele bijzondere leven ontzettend voorspelbaar, traag en vooral zielloos verteld. Alle charme is er vanaf, en misschien komt dat ook wel doordat Benjamin's afwijking zo 'rationeel' wordt neergezet. Ik doel op het feit dat het bijna lijkt of de medische afwijking vreemd, maar mogelijk is. Daarnaast is de manier waarop hij er zelf over praat typisch de manier waarop je dat verwacht: met af en toe een grapje, maar verder volkomen berustend. En dat is voor zoiets vreemds natuurlijk onrealistisch. Een meer magisch-realistische fantasy-vertelling had veel meer effect gehad, en de enige glimp daarvan zie je bij de genoemde scene waar Benjamin sterft. De enige mensen die moeite lijken te hebben met zijn afwijking zijn die om hem heen: Benjamins verjonging laat zien hoe zij ouder worden. Dat is wat ik bedoel met een soort spiegel, een teruglopende klok die aan de mensen voorbijglijdt ter reflectie.
Er is dus genoeg over te zeggen, wat natuurlijk in het voordeel van de film spreekt, maar de regie is zo bloedeloos en de personages verder zo oninteressant, dat hier veel meer in had gezeten.