Meningen

Gokje gewaagd mede door de kringloop, en hoewel het uiteraard geen The Searchers is voldoet de film toch prima en maakt een lekkere indruk.

Het begint in de nadagen van de Burgeroorlog waar vies spel gespeeld wordt een rekeningen open blijven staan. Wayne is zoals Wayne is en het is dan ook maar de vraag of de man kan acteren of hij simpel weg zichzelf is. Opmerkelijk is wel de snelle samenwerking met wat ooit tegenstanders waren, snel vergeten of is de scheidslijn kennelijk toch maar dun tussen vriend en vijand zoals ook wel eens in andere Burgeroorlog films aangekaart is. Desondanks gaat de zoektocht naar de verrader verder waarbij een plekje genaamd Rio Lobo wordt aangedaan met de nodige dames in gevaar en terreur op de omgeving van de plaatselijke sheriff met zijn trawanten. Op zich dus erg clichérijk en weinig nieuws.

Toch maakt de film een goede en leuke indruk met de treinroof die op fraaie wijze wordt uitgevoerd. Zo zijn klein momenten als Wayne bij de tandarts, en de doodgraver die handwrijvend komt binnen stuiven na de eerste schietpartij, kostelijk te noemen. Het karakter Phillips niet te vergeten die lekker schmierend wordt neergezet. Dan is er nog de schare aan mooie vrouwen met O'Neill, Lansing en Dosamantes, dames die ik niet kende maar een fijne indruk achter laten en de simpele toch effectieve actie in een aantal stevige ben snelle schietpartijen.

Het maakt Rio Lobo tot een uitermate vermakelijk film waar Wayne en het simpele verhaal nog wel het minste belangrijk is en de film gewoon een lekkere vlotte indruk maakt met zijn humor en actie. Daarom, gewoon lekker en weinig mis mee.

Wauw... to the dollar!

De vrijdag afgesloten met deze The Rip die ook kon rekenen op een goede cast en een trailer die de interesse trekt, dus ook in dit geval kom maar op.

Van meet af aan is duidelijk dat het niet lekker zit en rommelt binnen het team van Dane waar al vrij snel iemand het loodje legt en interne zaken zich met de zaak begint te bemoeien. Wanneer men daarna tijdens een operatie een kolossaal geldbedrag vind zijn de verdenkingen en vreemd gedrag niet van de lucht waar zo'n beetje plotseling iedereen verdacht gedrag vertoont waarop het geheel zich daarna ontvouwt in een behoorlijk explosief en duister sfeertje. Waar zit men? Is het daar wel veilig? Wat voor raar straatje is dat? En wie zijn nu eigenlijk vriend en vijand? Politie of kartel?

Het geheel blijkt zich daarna te ontvouwen als een behoorlijke 'tough day one the job' waar niet alles is wat het lijkt, het geheel op een goede cast kan rekenen, soundtrack ook prima is, de acteerprestaties niet minder en de ontknoping best oké. Toch is het uiteraard niet alleen de zon die schijnt waar toch ook wel eens verkeerde keuzes gemaakt worden zoals achter iemand aanzitten waar het team onbewaakt en onwetend achterblijft, men net zo goed met zijn allen in de garage staat te ruziën waar er ook weer niemand op wacht staat, en de hele set up van Dane valt wel helemaal precies zo in elkaar om verschillende mensen uit te roken, iets dat een beetje te mooi is.

Desalniettemin voldoet The Rip meer dan als een lekker grimmig geheel rond paranoia en corruptie waar het geheel ook nog eens kleurrijk, strak en gevat genoemd kan worden.

Spreek ik Spaans bijgochem?

Gisteren vermoedelijk toch al voor de vijfde keer aan de beurt, en wat een feest toch iedere keer om dit te zien, in dit geval samen met mijn vader die hier ook van smult als oorlogskind. En wat was hij de eerste keer verschrikkelijk boos op het karakter Riphagen, de dagen na zijn eerste kijkbeurt was de naam Riphagen voldoende om verschillende vloeken aan hem te ontlokken en ik vreesde zelfs dat Van Koningsbrugge wellicht een doodsbedreiging of twee kon verwachten. Gelukkig bleef dat laatste uit...

Waar te beginnen met deze buitengewoon goede serie gebaseerd op het boek van Bart Middelburg en René ter Steege, en het moet gezegd dat ik een paar jaar geleden verbaasd was, toen ik eindelijk het boek las, over hoe goed deze eigenlijk gevolgd werd en hoeveel er klopt. Over Riphagen en zijn maat mag er van meet af aan geen twijfel zijn, doortrapte leugenaars die mee spelen met de partij die het beste uitkomt en het meeste oplevert. Kunstig en rustig wordt het karakter en de praktijken van de boksende pooijer en Jodenjager uit de doeken gedaan.

Behalve het afpersen en deporteren van Joden raakt Riphagen tevens betrokkenen bij het oprollen van een verzetsgroep, iets dat in het vervolg grote gevolgen heeft en verschillende malen voor een behoorlijke kat en muis spel zorgt.Daarnaast zien we Dolle Dinsdag, bouwde Riphagen net zo snel een reputatie op in omgeving Assen en klopt alles rond Gerrit Van Der Veen en Betje Wery. Ontstellend is de deal met Sanders tevens ook een omstreden figuur, het huisarrest en de ontsnapping in een lijkwagen met hulp van de gebroeders Kerkhoven die naar het schijnt zelfs Riphagen nog in Spanje van kleren zouden voorzien. En deze coulance allemaal voor info over zogenaamde andere 'foute' Nederlanders.

Riphagen slaagt in een geweldig mooi tijdsbeeld en passende soundtrack. Van Koningsbrugge laat een kant zien die we niet bepaald gewend zijn en is buitenaards goed, Kai Greidanus is ook sterk als het fictieve personage Jan, Tjebbo Gerritsma is net zo kostelijk met zijn foute Amsterdamse accent als Joop en behalve deze namen mogen Sluysmans, Raadsveld en Herman Egberts ook nog best even genoemd worden. En daarmee heb ik het meeste wel zo'n beetje benoemd. Zijn er dan geen slechte punten? Mwoah...een kniesoor zou kunnen vallen overfictieve Jan en enkele dingen zoals de schietpartij die nooit plaats vond, Dries liep echter wel mank door een beenbreuk na een auto ongeluk in het oosten van het land. Tevens was Riphagen al voor de capitulatie weer terug in Amsterdam om nog een laatste keer te profiteren van de wanorde en schuilende Joden die berooft konden worden. Het zijn keuzes die niet uitkwamen of te omslachtig waren in het script wellicht, het doet er niet toe wat mij betreft.

Riphagen de serie heeft me opnieuw overtuigd als complex, innemend, als boeiend portret en met zijn tijdsbeeld. Toppertje dit.

Beter dan The Talented Mr. Ripley volgens sommigen, en dan is er ook nog eens Ripley Underground die ik overigens laat voor wat het is, maar dat deze beter was dan de film met Damon moest ik toch eens zien. Het duurde enkele jaren maar de film van Anthony Minghella overtuigd mij tegenwoordig wel, al is het alleen maar vanwege de muziek.

Ripley zien we heel wat jaren later uiteraard, inmiddels kalend, en de schaapjes behoorlijk op het droge zo getuige zijn habitat en levensstijl. Toch heeft de vos zijn trucjes nog niet verleerd en leren we het nodige over zijn netwerk en contacten. Interessant is in die zin het karakter Reeves, uiteraard een complete tegenpool, toch zegt de driehoeksverhouding die onstaat met Jonathan erbij mij weinig noch de problemen die verderop ontstaan.

Eigenlijk vind ik dat Ripley's Game best wel weinig over Ripley zelf gaat en meer over Reeves en Jonathan. Nog erger vind ik het totaal gebrek aan sfeer en charme zoals die wel te vinden is in Minghella's film. Vergeleken daarbij is Ripley's Game een bijna zoutloze vertoning die ook nog eens geen moment spannend word. Het moge duidelijk zijn, hier had ik helemaal niets mee. Een prima Malkovich, een altijd vermakelijke Winstone en de mooie Headey tenspijt.

Verrassende en degelijke film, overigens in mijn beleving Sci/fi en iets dat ik niet snel op zou zetten, maar met de andere twee delen nog aanstaande op tv dacht ik what the hell...en dit deel heeft me blijde verast.

Meer dan prima wordt een beeld geschapen rond dierproeven. Een fenomeen dat me altijd aan een discussie doet denken tussen een leerling en een leraar bij mij in de klas. Zij had plannen om ergens een aap te bevrijden die gebruikt werd voor dierproeven. Daarna volgt de vraag wat de leraar daarvan van vond. Die reageerde uiterst nuchter met de stelling dat het wellicht sneu was, maar daarna stelde hij de hypothetische vraag hoe we zouden reageren als we kanker hadden en de proeven op het dier resulteert in een werkend medicijn? Een stelling waar ik nog wel regelmatig aan denkt en de dubbele laag in de dierenproeven aantoont hoe hypocriet en egoistisch dat ook op zelfbehoud gericht mag zijn.

Afijn, de dierenproeven lopen over in de nodige problemen waarna we Caeser zien opgroeien. Een erg mooi tweezijdig beeld wordt daarna neergezet. Caeser die toch maar een dier is, en in de beleving van 'de mensen' weggestopt moet worden, een ontwikkeling van het dier qua, slimheid, emotie en gezichtsuitdrukkingen die naar het menselijke neigt, en vanuit zijn optiek de agressie en omgang van sommige mensen met elkaar en met dieren. Schrijnend is de opvang, uitermate mooi en slim de opstand.

Rise of the planets of the Apes is erg mooi gemaakt, en Serkins kon zich weer geweldig uitleven in Golom achtige rol. Alles ziet er erg mooi, Franco is degelijk, Pinto erg leuk om te zien en verder vermaakt de film, is spannend, en heeft de nodige kritische boodschap in zich zoals de dierenproeven, maar ook de behandeling van dieren op zich. Aldus, prima en mooie film, benieuw naar de twee andere delen.

Maandagmiddag na het nodige aan huishoudelijke taken lekker lui op de bank met Netflix ervoor, en de keuze viel daarbij op deze documentaire over de Red Hot Chili Peppers. Wie kent ze niet zou ik zeggen, of qua muziek, of überhaupt als bandnaam. Under the Bridge was in 1992 mijn eerste kennismaking waarop er tegenwoordig verschillende albums in de kast staan, daarnaast was de naam Hillel Slovak mij reeds bekend, toch bleek dit een alleszins verrassende docu op dat vlak.

Want hoewel weinig mensen van Slovak gehoord zullen hebben blijkt dat zonder hem de Peppers wellicht niet bestaan hadden, zeker niet zo geklonken hadden, of anders niet of amper doorgebroken waren. Iets dat voor mij eigenlijk ook wel nieuw is buiten het feit dat ik de naam en rol wel kende, mijn collega heeft ze nog in de oude bezetting op zien treden als ik hem goed begrepen heb. Interessant is sowieso het pad dat de jongens vanaf school aflegden, de meerdere bands en verschillende bandleden en dat ze Kiedis eigenlijk niet eens voor volwaardig zanger aanzagen maar het eigenlijk bij toeval in elkaar valt en de RHCP factor in die zin geboren is. En hoewel die begin jaren muzikaal niet bepaald mijn ding zijn straalt er toch absoluut iets vanaf, iets nieuws, een soort van brutaliteit en frisheid, een aparte mix van funk en punk. Bijzonder hoe zulke dingen dan toch op zijn plek vallen...

Maar ja, de muziekindustrie en drugs, het is onlosmakelijk verbonden met artiesten waar vervolgens geen land meer met te bezeilen is, de rehab in moeten, of erger. En met het uitdiepen van de karakters waar iedereen zijn eigen kenmerken heeft blijkt Hillel toch een apart iemand te zijn, poëtisch, artistiek, dromerig, een gevoelsmens, en is er snel een link gelegd met andere bekende namen als Kurt Cobain en Jim Morrison. Dat wil zeggen te open, teveel prikkels, de wereld is to much en het einde onvermijdelijk. De klap kon dan ook niet groter met Kiedis en vooral Flea die nog altijd bij de gedachten aan in tranen uitbarst. Bijzonder is dan wel weer dat vervanger Frusciante naar eigen zeggen in de geest van Hillel begint te spelen maar niettemin zelf later ook aan drugs onderuit gaat waar er beelden zijn van een andere docu waar het zo slecht met John gaat dat hij zo bleek is dat hij praktisch doorzichtig lijkt.

Afijn, een gevoel, een vibe, een emotionele prikkel, is wat de mannen teweeg brengen niet in de laatste plaats door hun muziek waar Hilllel een soort van katalysator en bindende factor was voor de beginjaren van de Red Hot Chili Peppers. Fijn deze documentaire gezien te hebben waar deze echt iets toevoegt. Maar dat zeg ik als leek op het Pepper gebied, wellicht dat een kenner er anders naar kijkt.

Na de hoofdfilm van de avond in de vorm van Sinners nog even aan de slag met wat cheap ass horror en in dit geval dan zombies. En dat werd deze Rise of the Zombies die ik al vrij lang had liggen waarvan ik dacht die maar even. En als ik zeg dat dit niet best was zal ik vast niemand verrassen.

De film trekt ansich nog wel omdat Danny Trejo pontificaal op de hoes staat, iets wat ook niet meteen veel hoeft te betekenen. Daarnaast valt op dat de locatie in de vorm van San Francisco en Alcatraz best leuk is bedacht, is de cast nog niet eens zo heel erg gek met best wel wat bekende gezichten en is vooral Heather Hemmens erg aardig voor het oog.

Maar dat is het dan ook wel, en verder is de rest eigenlijk om te janken. Het verhaal is driewerf k*t, het acteren is driewerf k*t, en ziet het er allemaal verschrikkelijk goedkoop en slecht uit. Zelfs de leuke hoeveelheid kills in de opening en het nodige aan gore kan het allemaal niet recht breien. En met deze film heb ik dan waarschijnlijk ook meteen één van de grootste kanshebbers voor slechtste film van het jaar gezien.

The only horror is that it isn't a comedy.

Tenslotte gisteren nog even aan de zombie waarbij ik weer een greep deed, net als afgelopen donderdag met die slechte Japanse film, uit het stapeltje twijfelachtige zombiefilms die ik nog heb liggen. En vond ik de Japanse film slecht dan verbleekte dat nog redelijk bij dit hemeltergende geheel en is de quote bovenaan mijn comment een opmerking die ik op internet tegenkwam en meer dan behoorlijk de lading dekt.

Want J*zus Chr*stus, het ziet er niet alleen slecht uit, het klinkt ook nog eens slecht, de gemiddelde dialoog zou Sesamstraat nog niet halen, het acteerwerk is om te janken en van een plot of plan is ook niet echt sprake. Het neerstortende vliegtuig in de beginfase moet toch wel de slechtste CGI/ special effect in de film zijn die ooit getoond is en eigenlijk heb ik dan al veel te veel over deze film gezegd. Minimale pleisters op de wonde zijn dan tenminste nog de twee zussen, de ene in een zomerjurkje en de andere in een prachtig zittende spijkerbroek. Die twee dames zijn toch wel de enige reden waarom ik ben blijven kijken. Maar verder moet dit toch wel één van de slechtste films zijn die ik ooit gezien heb.

Tenslotte maandagavond nog even aan de slag met Rising Sun naar het boek van Michael Chrichton die tevens de basis schreef voor de Jurassic Park reeks, maar met dit verhaal toch uit een heel ander vaatje tapt met vooral cultuurverschil en de macht van bedrijven, overnames en mogelijk spionage als onderwerp. Destijds werd de film volgens mij gerealesed met redelijk wat aandacht en tamtam. En hoewel je het niet zou verwachten vanwege het lage cijfergemiddelde is Rising Sun zonder dat het bovengemiddeld wordt toch een degelijke en onderhoudend film te noemen.

Het verhaal is simpel rond de Japanse invasie op de Amerikaanse oostkust met hun bedrijven, handel en toenemende aanwezigheid met als kers op de taart een dode escorte tijdens een feestje. Het duo Connor en Smith worden vervolgens opgezadeld met het oplossen van de zaak maar al snel blijkt dat niet alles is wat het lijkt en er zelf vraagtekens gesteld mogen worden bij het duo en waarom juist zij met deze zaak betrokken zijn. Wat we vervolgens te zien krijgen is toch wel een interessante inkijkje in de Japanse cultuur omtrent ego's, onderdanigheid, groepsbelang, discipline en eer en schaamtegevoel. Het blijkt met recht een ondoorzichtige wereld voor een buitenstaander.

En opzich wordt dat prima weergegeven met de stugge en soms heethoofdige Japanners, waar men intern ook nog met één en ander wil afrekenen, een verscheidenheid aan karakters en motieven en het prima duo in de vorm van Snipes en Connery die er chocola van proberen te maken waar het rond hen ook niet lijkt wat het is en er lijken uit de kast komen. Het is een schimmige wereld met schimmige spelletjes waar we het vrouwelijk uitzicht ook zeker niet mogen vergeten in de vorm van Carrere, Powers en de prachtige Patitz.

Buiten dat heeft alles minpunten waar een blind paard nog kan zien dat die camerabeelden bewerkt zijn en is het voorspelbaar dat er iedere keer op het verkeerde paard gewed wordt en verschillende zaken veel te veel voor de hand ligge. Het gebrek aan spanning is het volgende issue, desondanks is Rising Sun prima te doen voor een keer en alleszins degelijk te noemen.

WOW!!!

Waanzin - passie - gedrevenheid - talent. Zou er een biologische of natuurkundige formule zijn die deze elementen samen voegt en dat het antwoord simpelweg 'Dunlop dna' is...?

De schier onwezenlijke snelheid waarbij men zich over zo'n gevaarlijke parcours beweegt grens mij aan de waanzin. Toch slaagt de documentaire er meer dan goed in die zogenaamde waanzin uit te leggen in passie. De passie voor motorsport, de passie voor snelheid en voor een soort door god gegeven talent. Een roeping, wetende dat iedere dag of bocht een catastrofe kan wachten...

Een geweldig gevormde mix van nieuwe beelden, oude beelden, uitleg, voice overs en de kennismaking met de charismatische broers Robert en Joey trekt voorbij. Afgewisseld met onboard cams van duizelingwekkende snelheid over de circuits die de mannen afleggen en ik neem de laatste beelden met kippenvel tot me. Maar het vooroordeel tot waanzin wijkt en zoals eerder gezegd een prachtig beeld over passie en wat die mannen zo graag doen en ook goed in zijn, wordt je als kijker voorgeschoteld en wordt pakkend en met de nodige stijl en emotie gebracht. Zo ook de pijn en strijd om toch weer op dat monsterlijke apparaat te gaan zitten.

Verder gaat de docu niet alleen over racen, maar ook over wat er generatie na generatie in zo'n familie leeft, iets dat niet eens zozeer een roeping is maar in het DNA verankert lijkt, en vooral lotsbestemming. Dat die zomaar in een bos in Letland kan liggen of witte rook uit een uitlaat. Nog nooit was het gezegde 'sterven in het harnas' zo van toepassing als op deze familie. En toch , het bloed kruipt waar het niet gaan kan...

Prachtig, prachtig, prachtig....vorig jaar helaas toch ook William, zoon van Robert omgekomen tijdens een training.

Effe voor een herkijk gisteren in de zucht naar iets vlots en vermakelijks waaruit toch een opwaardering en iets beter comment gaat volgen, want het kan toch allemaal wat beter. Buiten dat is Road House zich toch wel langzaam aan het ontwikkelen tot een heuse guilty pleasure, en wat voor één.

Jeugdsentiment van de bovenste plank uit de tijd dat ik net op de brugklas zat en eigenlijk mijn Frans moest leren, was toch kansloos, en veel liever hier voor ging zitten. En wat een godzalig beeld omtrent deze veel te coole bouncer. Hij mag schoonschip maken in een of andere duffe plaats waar toevallig deze toko staat. En mijn hemel wat ontaard die eerste avond in de Double Deuce al in een slachtpartij, zeg maar gerust burgeroorlog, waar Dalton stoïcijns getuige van is. Niet lang daarna volgen de regels, de eerste ontslagen en vooral de wet dat Dalton de baas is. En wat ontaard dit geheel toch in een fantastische machtsstrijd tussen Dalton en rijke pauper Wesley met heelveel knokkerij. En wat zijn de bad guys lekker fout en de good guys natuurlijk toffe peren. Swayze past prima in de rol van Dalton, toch is het Sam Elliott die de show steelt met zijn ouderwetse klappen, diepe bromstem en kostelijke one liners. Wat een geweldige gozer! Kelly Lynch is natuurlijk prettig voor het oog net als Julie Michaels. En we mogen natuurlijk Jeff Healey niet vergeten die inmiddels een prominente plek inneemt in mijn cd collectie.

De vraag of deze film goed is moet je eigenlijk niet stellen, of de film fout is betreft een betere formulering. Ja dus en niet te zuinig. Het geweld, de wijven, hoe in het begin de Double Deuce wordt verbouwd, zo'n Wesley met zijn leger apen, niet te vergeten zo'n fout typje als Jimmy of de monstertruck die door de garage rijd. Het is fout, het is heel fout, wellicht ook iets dat in het tijdsbeeld van de jaren '80 gezien moet worden. Maar het is toch vooral de mix die het doet, en wat is die toch vermakelijk alle minpunten en flauwigheden buiten beschouwing gelaten. Het doet me eigenlijk met angst en beven afvragen wat de remake met Gyllenhaal moet gaan brengen want deze film gaat men niet overtreffen. Een hele ster erbij wat mij betreft.

De oude Road House draag ik vanwege jeugdsentiment een heel erg warm hart toe. Is het een goede film? Nee, niet echt, want er zijn zat punten van kritiek met overdreven gedoe, slechte humor en bijvoorbeeld die monstertruck, het is erg fout dus. Toch heeft het geheel iets en is Swayze goed en Sam Elliott zelfs geweldig. Een remake in handen van de juiste regisseur, met de schrijvers, acteurs en script had hier echt wel een strakke, brute en overtuigende film van kunnen maken. En ik zeg bewust 'had'...

Het idee is er natuurlijk altijd wel, de gevallen en dollende held die ergens terecht komt en orde op zaken gaat stellen. En eigenlijk is het meteen al to much in de opening met de uitdelende Post Malone die er behoorlijk nep uitziet en vervolgens niet meer wil vechten bij het zien van Dalton. Maar vooruit, het krijgt nog even het voordeel van de twijfel. Die is overigens dan meteen weer het raam uit bij de blik op de Tiki bar en de vervelende bikers. Wat is de vuige bar met bluesband in de jaren '80 stijl van de '89 versie dan toch een heerlijk passend beeld. Net als het gedrag van Swayze in de rol van Dalton die altijd in controle is, cool as fuck, en uitermate professioneel. Iets waar Gyllenhaal mijlen ver uit de buurt blijft met zijn schaapachtige grijns waar achteraf wel blijkt dat er iets meer op de achtergrond speelt maar mijn inziens praktisch niets mee gedaan wordt.

Vervolgens scoort de film nog minder met een kingpin in de vorm van Brandt die heel stoer moet lijken maar vooral belachelijk overkomt, toch is de trofee wel voor The Notorious himself. Want waar ik al een ontzettend tering hekel heb als MMA-kijker aan deze luidruchtige asociale Tokkie die meer naam maakt buiten de ring vanwege zijn gedrag dan in de ring, bewijst hij als acteur ook nog eens uitermate lachwekkend te zijn. Wat een circusfreak is die man toch die wellicht fysiek indruk maakt en een brug te ver moet lijken als vechter voor Dalton, maar buiten dat is alles, maar dan ook echt alles, beschamend aan de man, van zijn dialoog tot zijn humor, en van zijn loopje tot zijn tongval. Buiten dat zijn er nog een viertal domme dingen aan de film zoals de trage en niet oplettende scheids van Dalton zijn match tegen zijn kameraad, is het me een absoluut raadsel wat Dalton nu wilde met die bom richting de boot van Brandt, dan dat gedoe tussen die boten en hoe Dalton van de ene op de andere belandt, tenslotte nog het einde van de finale met die houten staken/splinters op elkaar in te steken.

Juist... hebben ze hier goed over nagedacht? Mijn inziens niet want deze Road House is wel een heel krakkemikkige bouwsel van de karakters tot aan het script en op een beetje actie en vechterij na is het amper het aangluren of de interesse waard. En dat vind ik toch echt jammer want zoals ik al zei, dit 'had' heel veel beter gekund, en nog veel beter verdiend.

Gisterenavond me weer aan een aantal herkijken gewaagd waaronder deze The Road To Guantanamo die er voor mij niet bepaald op vooruit gegaan is maar juist aan verval onderhevig is. Commentaar de vorige keer betrof toch vooral de tegenstrijdigheden die er rond de Tipton Three heerst en hun daadwerkelijke doel en beweegredenen.

Ik weet niet meer waar ik het precies gelezen heb maar dat ze later toegegeven hebben dat ze in een trainingskamp zat is dubieus vooral omdat dat hier niet ter sprake komt. Iets te verbergen? Het was toch onder dwang? Althans dat beweren ze, dit eerlijk te vertellen zou hun zaak sterker maken, nu wordt het juist verdacht, alsof het verzwegen is om het slachtoffer uit te hangen. En ja, dat is het gevoel dat ik er bij krijg, dat ook nog eens versterkt wordt door de ogenschijnlijk onschuldige houding. Wij zijn slachtoffer en daar wordt in de docu ook alles aan gedaan om dit te versterken. Maar zijn die ventjes wel zo onschuldig? Iets dat op veel forums ter discussie staat in ieder geval.

Het ondergraaft voor mij dermate het gevoel van de documentaire dat ik niet precies weet hoe serieus ik alles nog moet nemen, zit ik naar geklaag en leugens te kijken of niet? Afijn, het maakt de film rond de Tipton Three er niet sterker op waar ik zoiets als Guantanamo ook een lastig onderwerp vind. Want vroeger werd men zonder pardon uitgehongerd of geëxecuteerd, nu is de eventuele info belangrijker in een oorlog die van conventioneel maar info en kennis verschoven is. Als krijgsgevangene kan je veel erger overkomen, maar goed dat is mijn mening.

Drie keer gezien onderhand en iedere keer verbaasd de film me in zowel de positieve als negatieve zin. Zo valt me de mooie donkere stemmige sfeer toch iedere keer weer op vergezeld van bij tijd en wijlen prachtig muziek. Muziek die me overigens doet denken aan The Shawshank redemption. De montage van beeld en geluid is daarbij perfect. De film is in die zin bijzonder stijlvol, en hoewel de familie Sullivan niets te kort heeft, is de zware en grimmige sfeer van de grote depressie zeker voelbaar. De actiescene's zijn prachtig, vooral wanneer Hanks in alle stilte met zijn tommygun een peloton bodyguards omlegt en de baas pakt. Eén woord: fan-tas-tisch! De cast levert verder meer dan prima werk. Newman overtuigt als de spin in het web die de oude maffiabaas speelt, iemand waar ze toch allemaal bang voor zijn en respect voor hebben, Hanks als de stille luitenant onder het credo stille wateren hebben diepe gronden, en natuurlijk Craig die de licht labiele en gestoorde zoon van Newman speelt en onbewust weet toch altijd wel overal mee weg te komen., en de natuurlijk niet minder gestoorde Law die ook niet alleen als een griezel maar ook als lelijkerd goed overkomt.

De negatieve kant van de film. De film trekt wel bijzonder langzaam aan je voorbij, dat hoeft niet perse een slecht punt te zijn, toch heb ik moeite om op bepaalde momenten de aandacht bij de film te houden. Op die momenten komt hij toch niet helemaal binnen. Er rest mij dan ook af te vragen, ontbreekt er iets aan de film of mis ik iets? Dat is voor mij de twijfel iedere keer als ik hem gezien heb.

Kortom, mooi, stijlvol, prachtige muziek maar wellicht een beetje traag waardoor de aandacht regelmatig wegvloeit.

Zo...viel me deze film even een partij tegen, sodemieters zeg! Zo lijkt de film geen moment op gang te komen, op het gebeuren in het huis met de kannibalen na en de ontmoeting met het tuig op de weg na die in beide gevallen nog wat spanning brengen, sleept de film zich als een bejaarde met een rollator naar het einde.

Dan de vele onrealistische dingen, of dingen die ik als onrealistisch zie/ik niet zo zou doen, zoals het blikje cola dat kennelijk nog in orde is na zoveel jaren zonder koeling. Of het nog goed is één ding, een tweede is of er dan nog koolzuur in zit. Het zwemmen naar een containerschip terwijl hij niet eens kan zien of hij aan boord kan komen, en dat terwijl hij twee minuten eerder nog bloed ophoestte wat waarschijnlijk duid op een verwaarloosde longontsteking. De keuze om al het eten in de schuilkelder achter te laten omdat ze buiten wat geluiden hoorden, ga dan eerst een dag zitten te posten in dat nabije huis en zie of het een zwerfhond is. Het feit dat ze al jaren huis na huis doorzoeken op eten en alles wat ze gebruiken kunnen meenemen, het Amerika is dus dat ze waarschijnlijk massa's wapens tegenkomen en toch maar slechts met een revolvertje rondlopen met maar twee kogels. Ik zou zelfs dat kind uitrusten met een heel arsenaal en al lang schietles op een afgelegen plek gegeven hebben. Al met al krijg ik niet het gevoel dat dit een vader met kind is die heel realistisch het kwaad onder ogen ziet en koste wat kost wil overleven. Er wordt teveel een scheiding gecreëerd tussen goed en kwaad en pa en zijn joch blijf onrealistisch braaf, althans zo moet het overkomen. Dan dat joch zelf, vind het een onuitstaanbaar en wereld vreemd kind. Die jongen is toch opgegroeid in dit wereldje met alle gevaren maar enige realiteitszin en overlevingsdrang lijkt het kind niet te hebben. Sterker hij komt bijzonder naïef over met zijn gezever over dat pa niet zo naar tegen de dief mag doen, een dief die er overigens naakt erg goed doorvoed uitzag, of tegen de zwerver en huilie huilie papa niet schieten, ja maar zoon zie je niet dat er een pijl uit mijn been steekt? Ik kan daar niet zo goed over. Kijk eens naar Cidade Dues, dat is een realistisch beeld over kinderen die leren overleven in een harde wereld. Nou ja en dan het einde, een gezin dat het al enige tijd schaduwt, tja het zal.

Op een paar mooi shots van de verlaten en desolate wereld die er wel overtuigend en mooi uitziet, zoals het shot met alle geknakte telefoonpalen, bied de film niet veel. Het is niet echt spannend, de clou blijft mij onduidelijk, de karakters zijn het gewoon niet en het script en bepaalde gebeurtenissen zijn het niet of zijn niet geloofwaardig. Het is allemaal te gekunsteld en het einde typisch feel good. Hier was heel veel meer uittehalen geweest. Matige film.

Deze dan ook eindelijk eens tegengekomen bij de kringloop want nieuwsgierig was ik altijd wel, de film kende ik van enkele fragmenten uit het filmprogramma van Jac Goderie ergens in de jaren '90 waar Tim Roth meteen een bepaalde indruk achterliet.

Rob Roy begint vrij vlot met de jacht op een aantal veedieven en Rob toont daar meteen de verschillende kanten van zijn karakter van waaruit verder gebouwd wordt. Rob Roy blijkt tevens een ziener, heeft plannen en heeft het best voor met zijn gemeenschap wat resulteert in een plan die helaas op nare wijze wordt dwarsgezeten door Killearn en Cunningham waarna de problemen zich opstapelen.

Neeson, nooit echt bijzonder als acteur, is degelijk en goed op zijn manier. Toch gaat de meeste aandacht op het acteursvlak uit naar de glansrollen van Tim Roth en Brian Cox die het duivelse duo geweldig neerzetten. Vooral Roth is op het arrogante en pedante af met zijn maniertjes en is mogelijk de beste reden om voor Rob Roy te gaan zitten. Verder is Lange altijd goed en zijn de jonge koppies van Stoltz en Flemyng leuk, en dan zou ik nog bijna de altijd uitstekende John Hurt bijna vergeten. Aardige detail zijn de verschillende slechte gebitten, mooi is de natuur en passend de muziek.

En tot halverwege is deze film die vergelijkbaar is met een voorvechter als Braveheart, alleen dan allemaal wat intiemer en realistischer, op weg naar een goed cijfer waarna de film gedurende de tweede helft toch in kakt en met dezwangerschap van Mary toch wat teveel drama-light wordt met een behoorlijk voorspelbaar einde tot gevolg. Het maakt Rob Roy tot een film die zeker wel de moeite is om een keer te kijken, en in eerste instantie ook wel een plek in de collectie verwerft, maar zeker geen topper is.

Aardig en realistisch filmpje over de grauwe en harde middeleeuwen in die zin. Prima settings en actie. Crowe redelijk in zijn doen met een dergelijke rol, en persoonlijk vind ik Mark Strong wel erg vermakelijk als rotzak.

Toch wat mij betreft net wat te lang, en te traag en kan de film mij niet heel erg boeien.

Mel Brooks op dreef? Niet zo bekend met zijn ouvre. Deze stond nog altijd op het lijstje om eens te kijken, en dat hoeft ook niet voor een tweede keer eigenlijk. Wat slecht, wat flauw, sommige humor zit ergens tussen teenkrommend en een reactie a la Homer Simpson, 'doh!', in. Verder heeft het niet veel om het lijf. Geen hele verkeerde Marian overigens, maar dat is dan ook alles.

Herziening na een aantal jaar en ditmaal op een best aardige blu-ray uitvoering. En ik moet zeggen dat de film me toch weer meer wist te overtuigen dan de vorige keer toen ik de film af serveerde als gedateerd jeugdsentiment.

De soundtrack van Michael Kamen, het nummer van Adams, Costner in gebruikelijke doen, maar vooral de humor rondom de sheriff. Wat is Rickman toch kostelijk in zijn rol en wat zit er toch een vermakelijke en fijne vibe in de film. Daarom er toch een halve ster bij.

Well, give the man a hand!

Jaren terug eens een Robocop trilogie box in goede staat tegengekomen bij de kringloop en die vanwege twijfel laten liggen omdat deel 2 natuurlijk al iets minder is en 3 praktisch onder de maat. Toch zat me dat wel altijd wel dwars want hoe vaak komt deel 1 nog op tv...? Nooit wat dat betreft. En hoe vaak kom ik een los deel bij de kringloop tegen...? Ook nooit eigenlijk. Dus daarom was ik wel blij dan toch eindelijk de eerste te scoren en daarmee de belangrijkste van het setje, iets waar ik gisteren met veel plezier voor ging zitten.

En poeh hé....dit was wel even geleden, dat ik deze film zag. Een soort van cult classic met een kleine guilty pleasure randje verweven met de neiging als de film er voor is toch altijd te blijven hangen. Het verhaal mag bekend zijn rond agent Murphy gevallen in the line of duty en tegen wil en dank onderdeel van een experiment tussen mens en machine met Robocop als resultaat. Voorspelbaar maar best oké is het vervolg rond de jacht op boeven en het soort van ontdekken van zijn eigen achtergrond. Ook prima is het verhaal op de achtergrond rond corruptie en machtsmisbruik van grote bedrijven en wellicht al een subtiele blik in de toekomst en aanklacht omtrent de ontwikkeling van geweld tegen de politie en de gevaren die zij lopen. Hoewel niet uitgesproken is wat mij betreft ook een vooruitziende blik te merken dat de agenten zich aan de regels moeten houden en zich niet schuldig mogen maken aan buitensporige geweld, cq gecontroleerd worden de hand niet te bijten die voedt, terwijl de boeven groter, slimmer, sterker, beter bewapend zijn en vooral gemener. Een oneerlijke strijd wat dat betreft...

En tja...verder is het natuurlijk Verhoeven wat de klok slaat en daarmee cult van de bovenste plank. Het is grof, expliciet geweld, spectaculaire, smerig zoals het geval van Emil, een iconische scene wat dat betreft, en er wordt niet echt gebruikt gemaakt van grote namen qua cast. En wat verder toch vooral opvalt is het extreme geweld wat een bijna komische aandoende toon heeft en hoe het gemaakt is. Want Robocop ziet er geweldig uit, nog fraaier zijn die drie andere robots waarvan de eerste op hol slaat tijdens een demonstratie en de tweede succesvolle omgelegd wordt door Robocop. Hilarisch dan weer dat trillende pootje als de tweede de geest geeft. En het zijn dat soort kleine dingetjes die Robocop iets bijzonders geven en het een cult film maken.

Ik lees dat Robocop ondanks de bekritiseerde actie toch verder heel goed ontvangen werd en nog altijd bekend staat als één van de betere films uit de jaren '80 en dat snap ik wel. Iconisch natuurlijk ook de filmposter die hier ook de pagina siert, echt een stukje indrukwekkend jeugdsentiment en vaak gezien bij de videotheek vermoed ik. Afijn, verrassen deed de film toch wel weer want dat het zo'n bizarre film was wist ik niet meer maar vermaken deed het geheel meer dan en daarom wat mij betreft een meer dan passend cijfer.

Ja och...de actie is best wel goed, het ziet er ook best wel gelikt uit de Robocop en zijn motor maar het bevestig eigenlijk alleen maar hoe goed de versie uit 1987 is. Want daar kan de film gewoon niet aantippen. Tuurlijk moet dit wat een geliktere en 'cleanere' versie voorstellen terwijl de oude wat gritty en rauw is maar die status is beyond reach voor deze film.

Gezien en next please!

Gisteravond nog even aan de slag met deze Robocop deel 2 waarvan ik de poster zag en me toch echt even terug waande in de videotheek mid jaren '90 met zo'n groot kartonnen bord in de hoek. De eerste Robocop zag ik vorig jaar nog en je hoeft geen glazen bol te hebben om te weten dat die beter is dan deze, iets waar de cijfers overigens duidelijk in zijn maar tevens iets is dat mij niet tegenhoudt dus lekker draaien met dat ding.

Duidelijk is dat er weinig verandert is, de politie in staking, de criminaliteit tiert welig en maar één man die er op uit gaat; juist Robocop. Dan zou ik nog bijna vergeten dat er een nieuwe bende is met een gevaarlijke drugs die voor veel leed zorgt. Een kolfje naar de hand van Robocop ware net niet dat dit zijn moeilijkste vijand tot nu gaat worden en hij er praktisch alleen voor staat. Dit resulteert natuurlijk in een stevige strijd met leugens en bedrog en de vraag in hoeverre Murphy nog aanwezig is en Robocop als menselijk gezien kan worden en gevoelens of pijn ervaart.

Hoewel de echt sterke sfeer en mix die Verhoeven in het eerste deel wist te leggen niet benadert wordt weet Kerschner het tot op zekere hoogte in alle geweld en jaren '80/'90 kitch wel te benaderen. En binnen alle geweld is het allemaal best oké, is de humor met de mislukt nieuwe experimenten met nieuwe robots hilarisch en is het vooral knap gemaakt hoe Robo uit elkaar wordt gesloopt en ligt te stuipen op de stoep van het politiebureau. Slecht is dan weer dat schermpje met dat computer gezicht van Cain en dat constante gekreun en gebrom van hem.

Maar goed, zoals ondertussen duidelijk mag zijn is Robocop 2 best te pruimen ook al komt het niet in de beurt van het Verhoeven product dat overduidelijk zoveel meer heeft. Dat ik dat trouwens zeggen omdat ik eigenlijk niet zoveel met Verhoeven heb en zijn films meestal van hoog shock value gehalte vind.

Wat baalde ik een aantal jaren terug dat ik de Trilogy box bij de kringloop had laten liggen, wat was ik dan ook blij deze dan toch eindelijk weer tegen te komen bij een andere kringloop waarop ik niet lang hoefde na te denken. Nu nog tijd om te kijken en wat had ik een zin in deel 2 tot ik me realiseerde dat ik die onlangs nog had gezien, dus daarom vanavond drie ingestart onder het sporten. En het zal vast geen verrassing zijn dat dit verre weg de minste van de drie is.

Andermaal een dystopisch beeld, de samenleving in oproer, politie die niet capabel is of onbetrouwbaar, een terroriserende bende en genoeg geweld. Toch is het best lang wachten op Robo zelf, waar Peter Weller is ingeruild voor Robert John Burke, maar Nancy Allen nog wel acte de presence geeft. Opvallend is dat van de harde, rauwe en realistische stijl niet veel meer over is en ingeruild lijkt voor een wat flauwe overdreven comic book achtig sfeertje en doet het geheel regelmatig denken aan Darkman zonder overigens dat niveau aan te tippen. Pluspunten zijn verder dat er genoeg actie in zit, de Splatterpunk bende wordt prima neergezet en is Jill Hennessy altijd van meewaarde want yummie wat is dat toch een fantastische dame.

Maar oh jee, wat heeft deze Robocop 3 toch ook een hoop minpunten en missers. Want dat kindje Nikko is natuurlijk veel te slim. Hoe weet dat kind die eerste robot te hacken? Hoe weet hij waar de tracker van Robocop zomaar te vinden? En nog erger, hoe weten ze opeens de Otomo's tegen elkaar te programmeren? Dat slaat natuurlijk helemaal nergens op en dan is er nog dat kinderlijke muziekje die Nikko in sommige gevallen begeleid. Dan is de humor bijzonder matig en kan de auto achtervolging, waar er steeds minder overblijft van de auto waar Robo in zit, als heel slecht beschouwd worden.

Nee, het is wel duidelijk dat dit derde deel niet in de schaduw van de andere twee delen kan staan en dit deel gewoon slecht is. Gelukkig was de fraaie Hennessy een pleister op de wonde maar de enige reden dat de film in de collectie blijft is alleen maar omdat hij in een trilogie box zit. Want verder kan dit deel rustig overgeslagen worden.

De laatste van de Italiaanse stapel, blij toe overigens, en tevens een herkijk, en goh...is het alweer zo lang geleden dat ik deze film zag...? Dat ik alweer zes jaar hier actief ben maar dat geheel terzijde.

En helaas, een hit was de film toen niet en dat is het nog steeds. Uiteraard is er het stemmige en stijlvolle zwart wit, een fraai tijdsbeeld van weinig kansen en de eindjes aan elkaar knopen, heeft Dellon natuurlijk een bepaalde charme net als de film, en mag de rest van de cast er ook zijn. De soundtrack mag overigens ook genoemd worden, is er natuurlijk het beeld van trouw blijven aan je familie die vaak groter dan groot zijn en de daarbij gepaarde ruzies nog groter, en heeft de film een zekere schare mooie dames.

Maar temidden van de opkomst van de industrialisatie en grote bouwsels net als in Il Posto, een beeld van kameraadschap, broederliefde, loyaliteit, en waar verloedering en criminaliteit op de loer ligt komt er voor mij toch heel veel zand in de motor door de behoorlijke lengte van dit geheel, de gebruikelijke Italiaanse hysterie is ook debet en tevens heb ik moeite met de hoofdpersonen. Want waar in het boekje van de dvd gesproken wordt dat je als kijker Simone aan het hart kluistert, ofwel hem mag, heb ik dat dus absoluut niet met dit stuitende personage. En vind ik het afschuwelijk en tenenkrommend dat die man zich zo mag gedragen en alles wordt gladgestreken door de familie.

Ik snap dat dit juist hoort bij deze film, dat dit de kern van het verhaal is met een titel als Rocco en zijn broers, toch heb ik er teveel moeite mee en kan ik me niet inleven. De andere minpunten doen de rest waarop ik toch vooral ook met Il Posto, Mammo Roma en Nella Citta L' Inferno er achter ben gekomen dat de Italiaanse cinema niet mijn ding is. Afijn, kijken en ontdekken heet dat en in dit geval herkijken waarop de conclusie is dat er geen verbetering is voor dit lange en zware drama.

Voor de aardigheid eens geprobeerd en ik meende altijd een scene te hebben gezien in een filmprogramma, maar kennelijk was dit uit een andere film want achteraf herkende ik niets terug. Met frisse tegenzin begon ik in die zin aan de film wat vooral kwam omdat ik nog al was geschrokken van het cijfergemiddelde, want was dit dan zo slecht?

Het verhaal mag duidelijk zijn rond zanger Chris die, kort door de bocht gezegd, van tribute band naar de orginele band transfereert en in die zin van amateur artiest in één keer uit groeit tot wereldster. Uiteraard zijn daar de stappen in de nieuwe wereld, een wereld van weelde, dames, drugs, drank en roem, sex, drugs and rock and roll. Zag we dit al vaker...? Ja best wel. Vooral in The Dirt over Motley Crue. Is het daarmee allemaal een beetje cliché en voorspelbaar, ja ook wel.

Maar temidden van dat is Rock Star toch best een vermakelijk en prettig film, en dan met name vooral vanwege de roze bril waar alles door gekeken wordt. Niet het duistere randje zoals we dat wel zien in The Dirt, maar een iets gekuisdere versie. Het gaat niet over de schreef, zo ook de karakters niet en dat geeft de film een bepaalde gunfactor. Het is uiteraard een persiflage en dat zullen we weten ook met over enthousiaste fans, absurde podia en gillende stemmen en gitaren. En te midden van deze gekheid is er zowaar een bepaalde ode aan de glamrock van de jaren '80 te voelen met bands als Motley Crue, Twisted Sister, Kiss en meer van dat soort showacts. En dan zou ik zowaar nog bijna de geweldige soundtrack vergeten met ACDC, Motley Crue, Ted Nugent en INXS.

Rock Star is wat mij betreft dan ook een ontzettend vermakelijke film te noemen met een cast die verder prima voldoet en ook een paar prachtige vrouwen. Zoals ik zeg best lekker voor een keer.

How is your bowlingarm?

Filmpje die ik lang uitgesteld heb voor een herkijk omdat ik een verschrikkelijk overdreven jaren '90 product verwachtte en niet echt fan ben van Michael Bay en diens producties. Maar eenmaal onderweg viel het me toch mee, en wist de film me toch meer dan behoorlijk te amuseren, misschien wel meer dan vroeger.

De film gaat in ieder geval vol tempo van start, een tempo dat zelden onderbroken zal worden, niet bij de introducties, niet bij de auto achtervolging, noch terplaatse op Alcatraz. Aan diepte wordt verder niet gedaan en in principe, tussen alle opgepompte spieren en overdreven actie, riekt The Rock verdacht veel naar een fout jaren '90 epos. Toch heeft de film dankzij zijn grote cast en vele humor een bepaalde gunfactor en kan de film net zo goed geplaatst worden onder de guilty pleassures.

Hand Zimmer is herkenbaar als altijd, theme overigens al jaren gebruikt in Expeditie Robinson, en het is duidelijk te horen dat hier al de nodige elementen en ritmes van Pirates inzitten. Van de acteurs is Harris altijd goed, Cage vermakelijk met zijn weinig heldhaftige karakter maar vooral Connery lijkt het meest in goede doen. Voeg daar een interessante locatie als Alcatraz aan toe, een aantal erg aardige actiescènes, een behoorlijke discussie waar SEAL commandant Anderson Hummel tot de orde probeert te roepen en de chemie tussen Peppi en Kokki die het geheel tot een goede einde moeten brengen en je hebt toch een meer dan vermakelijke film die in bonzend tempo voorbij jaagt. Daar kan die achtervolgingsscène die veel te overdreven is weinig maar aan veranderen.

Leuk, zeg maar guilty pleassure en toch meer dan redelijk product van Michael Bay.

How do I look?

Like a hood ornament.

Dit is toch ook typisch weer zo'n film die ik destijds in een filmprogramma gezien heb met Mioch of Goderie als presentator. Van zien kwam het nooit, althans dat dacht ik, en bij de kringloop wilde het ook niet vlotten de film tegen te komen. Dan maar via Disney+ waar ik al kijkende toch ontdekte dat het me wel een beetje bekend voorkwam, dus waarschijnlijk had ik de film wel eens gezien. Veel wist er ik niet meer van.

Maar dat geeft niet want Rocketeer gaat prima van start en weet een goede en vooral leuke indruk te maken met stuntpiloot Cliff die weinig geluk heeft gedurende de opening en het meeste letterlijk ziet vervliegen. Pleister op de wonde is de vondst van het geheimzinnige apparaat waar Cliff niet heel lang over na hoeft te denken om dit device op zijn rug te binden en uit te proberen met alle gevolgen van dien. Want zoals te verwachten komen daar zowel good guys als bad guys op af, staat zijn relatie op een gegeven onder spanning en speelt er nog een plot met een Nazi spion die eveneens achter het apparaat aan zit. Dit in alle vrolijkheid en met veel humor gebracht, de knappe maar nog erg jong ogende Connolly, Dalton overtuigend als gladjakker en meest opzienbarend de erg onbekende Billy Campbell die au naturel zijn gang kan gaan en prima is.

En dat is het eigenlijk wel binnen een film die eigenlijk gewoon een avonturen familiefilm is maar daar geen centje pijn aan lijdt. Want de film overtuigd binnen zijn mogelijkheden en kaders, bezit een leuk tijdsbeeld qua kleding, auto's, vliegtuigen en middelen en merken, geniaal stukje Duitse propaganda trouwens, en loopt eigenlijk over van de charme qua humor, actie en een cast die doet wat er van ze verwacht wordt. En zo kom ik tot de conclusie dat The Rocketeer, die ik achteraf toch wel eens ergens down the line gezien heb ook omdat de zeppelin me erg bekend voor kwam, gewoon erg vermakelijk en leuk is en in mijn ogen een beetje ondergewaardeerd. Daarom wat mij betreft een vet cijfer. Niet te vergeten df fraaie retro film poster hier op MovieMeter.

Voor de derde keer gezien en inmiddels en verder overtuigd geraakt en de film raakt me meer en meer. De musical-achtige episodes blijven lastig en is tanden op elkaar werk. Toch blijft de film verbazen met zijn muzikale inhoud en het gebruik van een aantal prachtige nummers als Your Song, Rocketman, Tiny Dancer en misschien wel de mooiste met Sorry seems to be the hardest word.

Is het beeld van de moeilijke jeugd, de val van de ster, en het te verwachten sterrengedrag met drugs en drank cliché? Ja, wellicht. Gaat het de diepte in rond Elton? Neen. Is dat de bedoeling van Fletcher? Nee, lijkt me niet want dan maak je er geen film van met musical-achtige momenten. Het doel was kennelijk vooral een muzikale ode die wat mij betreft prima slaagt. De mix tussen een beetje achtergrond, muziek en emotie, in een flamboyant en aandoenlijk jasje, slaat bij mij toch inmiddels wel aan, en dat aan de hand van een uitstekende Edgerton.

Trouwens wel zo grappig dat Rocketman hetzelfde ontvangen wordt als Bohemian Rhapsody en The Dirt over Motley Crue, namelijk dat je het goed vind of helemaal niets.

Yo, Adrian!

Mijn eerste kennismaking met Rocky was niet bepaald chronologisch te noemen. De strijd met Drago stond me jaren later nog steeds op het netvlies gebrand, en eigenlijk kan ik Lundgren nog steeds niet zien zonder aan Drago te denken. De kennismaking met de delen hier voor, en vooral de eerste, was bijna bevreemdend te noemen. Vooral omdat de Rocky, zoals ik daar kennis mee had gemaakt, spektakel boodt, gevechten tegen achterbakse tegenstanders, beating them against all odds. Een heel verschil met de eerste en inhoudelijk beste Rocky.

Van spektakel noch veel knokpartijen komt het niet in de eerste, wie dat wel verwacht, zoals ik in eerste instantie, komt bedrogen uit met pas helemaal op het einde een gevecht. Wat een verschil met de vervolgen, en daarmee een verschil dat mij niet lag toen ik de eerste Rocky zag. Wat saai, wat een gelul, wat gebeurt er weinig. Iets waar ik nu heel anders tegen aan kijk, want Rocky is wel degelijk als drama een boeiende film.

Philadelphia mid jaren '70, niet bepaald een wereld en tijd van weelde, en al helemaal niet voor derde rangs bokser Rocky Balboa die maar amper rond kan komen. Aandoenlijk is het beeld van de Italiaanse jongen van laag allooi die toch vooral een volhardende goedzak is, met een hart van goud, en niet veel stil zit of is. Vooral dat laatste wrijft mij wel eens verkeerd aan, houdt ie zijn klep wel eens dicht? Het sfeertje is op fraaie wijze morsig en kansloos, en Rock lijkt zijn kans te hebben gemist voor grotere dingen.

Maar dan toch, de publiciteitsstunt van Creed, de training en de verwachte 'walkover' die geen 'walkover' wordt volgen. Boeiend is de opbouw, de training en de afloop. Uiteraard is daar de bekende en pakkende theme en het nummer van Survivor. Fraai is ook het shot van Philadelphia vanaf de befaamde Rocky Steps. Bijzonder overigens dat deze locatie daarom bekend staat en soort van naar hem vernoemd is. Tevens net zo bijzonder is dat Chuck Wepner alias The Bayonne Bleeder voorbeeld stond voor het Rocky personage. Stallone schijnt een wedstrijd te hebben bijgewoond waarna zijn idee voor Rocky ontstond. Wepner deed overigens nog auditie voor een rolletje in Rocky 2, maar zoals zoveel is zijn leven verknalde Wepner dit.

Rocky, met terugwerkende een meer dan behoorlijke film die boeit, en ook nog een interessante achtergrond heeft.

Vervolgen zijn nooit zo mijn ding, vaak vind ik het maar een kopie van een kopie, een format dat we reeds kennen en weinig vernieuwend dus. Niet dat het vervelend is om naar te kijken, maar neem nu de Rocky reeks, iedere film is in principe hetzelfde met het opnemen van publiekslieveling Rocky tegen een ongenaakbare tegenstander waar Rocky het onderspit delft maar toch opeens opstaat. Slechts deel 5 weet zich enigszins aan dat vaste recept te ontworstelen. En zo lijkt Rocky Balboa in die zin ook een andere weg in te slaan.

Rocky als uitbater die de tafeltjes langs gaat met zijn sterke verhalen, je moet er maar zin in hebben halverwege je voorgerecht of biefstuk. Het is een heel andere beeld van The Italian Stallion die bovendien een kwetsbaar kant laat zien omtrent het verlies van Adrian. Tegelijk is Paulie er ook die minder rooskleurig terugkijkt. Rocky laat zich zien als een aimabele goedzak en even heb ik zoiets van ja, dit ontstijgt andere Rocky films. Eens geen onverslaanbare tegenstander en een miraculeuze wederopstanding. En in dat licht lijkt Rocky Balboa zich toch tot een alleraardigste film te ontwikkelen, hetzelfde eigenlijk als deel 5 waar de focus op het trainen van Tommy ligt en niet zozeer zelf vechten.

Zoals gezegd heeft Rocky Balboa een bepaalde gunfactor die zich focust op drama, en dat Rocky zwaar geëmotioneerd op de tekst is dat hij weer zou willen vechten is ook sterk. Maar helaas gaat het daarna mis met Rocky die ook daadwerkelijk de ring weer in wil. Dat de man goed gekeurd wordt voor een degelijk match is bedenkelijk, nog erger vind ik de fysieke klachten die Rocky allemaal had einde deel 4 en vooral 5. Ook dezen zijn voor de sneeuw gesmolten en kennelijk geen belemmering voor de commissie. Helaas betreed de film dan toch weer het pad van de vorige films die inmiddels tot de draad versleten is en dat vind ik best jammer.

Toch gaat Rocky Balboa daarna niet helemaal overboord ook al is de uitslag van de match uitermate bedenkelijk. Van de waslijst klachten en gebreken opgesomd tijdens de training is gedurende de match weinig meer te merken. Toch wordt er aardig gewerkt met het idee dat hij vooral staan blijft en zijn oude demonen voorbij ziet komen cq afrekent met het verleden, ook dit wordt aardig gemonteerd in stemming zwart wit. Rocky Balboa is daarmee een film te noemen die vooral de eerste fase goede indruk maakt en zich distantieert van zijn voorgangers en lijkt zich vooral te ontwikkelen als drama, jammer dat het dan toch weer op boksen uitdraait. Desalniettemin leuk voor een keer.