Road (2014)

Mooie documentaire over deze idiote sport. Die jongens hebben ballen van staal. En een doodswens.

Sterke en aangrijpende documentaire. Net als de film Rush kweekte het begrip bij me voor een sport waar ik normaal gesproken niet veel mee heb.

geweldige documentaire !!

het racen zit in de genen van deze familie dunlop

kippevel moment aan het eind van de film,over zoon die als eerbetoon aan vader race wint!!

prachtige film, over prachtige mensen !!

In 1 adem uitgekeken.

Indrukwekkende race familie die Dunlops.

Mannen met ballen.

Helaas sterven helden jong.......

Top docu, met stijl gebracht. Mooi gefilmd, kijkt zeer vlot, met gevoel voor de sport en respect tegenover de families in beeld gebracht. Aan het einde van deze docu voel je mee met de betrokkenen , waar ik trouwens eerder nooit van gehoord had. Je krijgt een mooie inkijk in deze toch wel aparte racewereld en ook de getuigen worden goed in beeld gebracht. De afwisseling tussen actie en emotie is prima, zodat het vlotjes wegkijkt. ik was onder de indruk!

(Gezien op 19/03/2018)

Heel fijne documentaire over de Dunlop-familie (Noord-Ierland). Twee broers die leven voor hun sport (Joey en Robert en de zonen van Robert: William en Michael). Hun sport: het motorracen op een stratencircuit. De snelheid, het gevaar, de opwinding. 'Er is tragedie, maar er is altijd de hoop van euforie!'

Het is die hoop die sport zo mooi maakt en euforie kan brengen.

De beelden spreken, ook al zijn het niet steeds 'volmaakte' beelden. De voice-over van Liam Neeson is onbetaalbaar.

De film begint met een prachtig citaat van auteur Milan Kundera: 'De man die voorovergebogen op zijn motor zit, richt zich op het nu, hij mist elk tijdsbesef, en is in een staat van extase, hij kent geen angst, want de bron daarvan ligt in de toekomst, en iemand die vrij is van de toekomst heeft niets te vrezen.'

Dit gevoel is niet beter te verwoorden ... Geniet en bewonder, zou ik zeggen.

WOW!!!

Waanzin - passie - gedrevenheid - talent. Zou er een biologische of natuurkundige formule zijn die deze elementen samen voegt en dat het antwoord simpelweg 'Dunlop dna' is...?

De schier onwezenlijke snelheid waarbij men zich over zo'n gevaarlijke parcours beweegt grens mij aan de waanzin. Toch slaagt de documentaire er meer dan goed in die zogenaamde waanzin uit te leggen in passie. De passie voor motorsport, de passie voor snelheid en voor een soort door god gegeven talent. Een roeping, wetende dat iedere dag of bocht een catastrofe kan wachten...

Een geweldig gevormde mix van nieuwe beelden, oude beelden, uitleg, voice overs en de kennismaking met de charismatische broers Robert en Joey trekt voorbij. Afgewisseld met onboard cams van duizelingwekkende snelheid over de circuits die de mannen afleggen en ik neem de laatste beelden met kippenvel tot me. Maar het vooroordeel tot waanzin wijkt en zoals eerder gezegd een prachtig beeld over passie en wat die mannen zo graag doen en ook goed in zijn, wordt je als kijker voorgeschoteld en wordt pakkend en met de nodige stijl en emotie gebracht. Zo ook de pijn en strijd om toch weer op dat monsterlijke apparaat te gaan zitten.

Verder gaat de docu niet alleen over racen, maar ook over wat er generatie na generatie in zo'n familie leeft, iets dat niet eens zozeer een roeping is maar in het DNA verankert lijkt, en vooral lotsbestemming. Dat die zomaar in een bos in Letland kan liggen of witte rook uit een uitlaat. Nog nooit was het gezegde 'sterven in het harnas' zo van toepassing als op deze familie. En toch , het bloed kruipt waar het niet gaan kan...

Prachtig, prachtig, prachtig....vorig jaar helaas toch ook William, zoon van Robert omgekomen tijdens een training.

Mooi om even ondergedompeld te worden in deze subcultuur, die nauwelijks lijkt te zijn veranderd sinds de jaren '70.

Ik heb mij wel meerdere momenten afgevraagd hoe het mogelijk is dat alle betrokkenen eigenlijk de olifant in de kamer vermijden, namelijk dat deze sport compleet onverantwoord is. Dit gaat wel iets verder dan gewoon risico nemen; dat die William inmiddels ook al is overleden spreekt boekdelen. Volgens mij hadden de makers niet echt zin om die discussie uitgebreid te voeren.

Voor de derde maal gezien en simpelweg ontroerend en ontzag voor deze mensen. De documentaire en wat deze mensen drijft valt niet te benaderen met het afmeten van risico's, of de zogenaamde 'olifant' waar hier boven over gesproken wordt. Die is er in de beleving van mensen die het onverantwoord vinden, echter is die 'olifant' er voor de Dunlop's niet.

De docu valt weliswaar te omschrijven als waanzin, maar niet af te keuren waanzin, maar juist waanzin met ontzag. De wil om zo vastbesloten voor een passie te leven, een passie waar ze zoveel talent voor hebben, een passie die inhoud dat het rijden van vandaag belangrijker is dan de dag van morgen, vind ik persoonlijk intrigerend, fascinerend en bewonderingswaardig. Te stellen dat deze mannen egoïsten zijn en dwaas is een tekortkoming in het zien van waar deze documentaire over gaat en waar deze mensen voor leven. Namelijk: passie, en anders niet. En daarvoor hulde.