Meningen

En alweer een uitermate bekende titel die verrassend genoeg op Disney+ staat en daarmee toch niet bepaald een film die ik daar zou verwachten. Nu is de titel ontzettend bekend, ik zou zo eigenlijk niet eens weten waarvan, toch wekt het de interesse ook al had ik geen flauw idee waar dit over ging. En ik moet zeggen dat ik veel verwacht had maar niet dit.

Want wat is dit in hemelsnaam voor drag queen fast meets glam rock opera? Ik moet zeggen dat ik graag uitgebreide reviews schrijf maar hier ben ik toch eigenlijk sprakeloos van en niet in de positieve zin van het woord maar vooral in de negatieve zin van het woord, dat ik denk waar heb ik nu in godsnaam naar zitten kijken en wat moet ik hier van denken. Overduidelijk is wel dat Tim Curry toch een zwaar onderschatte, en voor het grote publiek wellicht onbekend acteur is, die toch werkelijk overal wat van weet te maken want als er iemand overtuigt in deze film dan is het Tim Curry wel. Het mag met recht ongelooflijk genoemd worden wat die man toch weer neer weet te zetten. Ander positief punt is toch op zijn minst de muziek. Glam Rock is niet perse een stijl die ik heel erg waardeer maar het is wel degelijk pruimbaar in een dergelijke combinatie waar ik toch normaal musical en gezing in films verafschuw.

Het zijn twee lichtpuntjes in een film die ik verder tot meenemen met een soort van afgrijzen, want wat een gedoe allemaal, wat een hysterie en pompeus circus. Waar dit voor een ander waarschijnlijk super hilarisch is het mij toch allemaal veel te flauw, kan ik hier heel moeilijk mijn aandacht bijhouden en verlang ik al snel naar het einde. Duidelijk mag zijn dat dit niet bepaald mijn ding is en voel ik me verder ook niet genoodzaakt meer woorden hier aan vuil te maken. Brrrr...snel verder naar de volgende film. Wat een tegenvaller waar ik toch echt horror of griezel verwacht had.

Rocky 2. Hier wist ik nog bar weinig van en even twijfelde ik zelfs of ik de film dan wel eens gezien had. Maar het gevecht en de wankelende stappen op het einde kwamen me dan wel weer bekend voor.

Andermaal niet een overdaad aan gevechten, wel een onsympathieke uitdager dit keer, en opnieuw draait het vooral om het leven buiten de ring en de problemen die daar bij horen. Rocky wil het leven over een andere boeg gooien maar vangt vooral bot. Schammele baantjes met karrige salarissen, een vrouw die zwanger is, een uitdager die Rock voor alles uitmaakt en omstanders die allemaal het zelfde zeggen; ga terug de ring in, iets waar meerdere risico's baan verbonden zijn.

Het personage zelf neigt met zijn loopje, met zijn 'Yo' en 'know what I mean?', en andere maniertjes op een gegeven moment naar een karikatuur en enkele keren moet ik ook wat ergernis aan de kant zetten. Toch is het allemaal niet geheel oninteressant en is het verhaal rond alle besognes iets boeiender en volwassener dan de eerste Rocky. Het is dan ook wachten op het fiat van vrouwlief om te vervolgen met de training en aanloop naar het gevecht, herkenbaar uiteraard. De slugfest die volgt is grappig maar inhoudelijk dommer dan dom. Dekking? Getraind op een andere manier om zijn rechteroog te beschermen? Lukt wel aardig hé. Nee, Rocky's hoofd is eerder een boksbal dan dat daar sprake is van goede bokstechniek.

Ach, super is het allemaal niet. Vermakelijk wel. Het hardlooprondje over de markt met de kinderen.is aandoenlijk, en zoals gebruikelijk is Meredith weer goed als verlopen coach. Eindresultaat is dan ook leuk voor een keer en zeker niet slechter dan de eerste Rocky wat mij betreft.

What the hell goes on inside your head, anything normal functions...?

In de Rocky reeks moest deze nog altijd voor een kijkje en comment. En uiteraard zag ik deze in mijn jeugd en is dit net als deel 4 zo'n typisch jaren '80 product qua show, sfeer en muziek. Verhaal? Mwoah...eerder het terugkerende thema van Rocky tijdens een wraakoefening. Heel helder stond me deze niet meer voor de geest maar de bekende scène met Thunderlips bracht veel terug en sneeuwt eigenlijk de gevechten met Clubber Lang onder, maar goed...

Desalniettemin is Rocky 3 bekend qua opzet met zijn terugkerende muziek en thematiek van de aan zichzelf twijfelende 'gevallen' kampioen die prive ook wat dingetjes tegenkomt in de vorm van wrijving met Paulie en Mick natuurlijk. Toch treft hij niet zijn grootste vijand in loudmouth Clubber Lang, sterk van Mr. T trouwens, maar in zijn eigen show en zelfoverschatting. Er is de bekende theme uit de soundtrack, we hebben Creed weer van de partij, tal van trainingsmomenten, het bekende nummer van Survivor en natuurlijk the build up naar het eindgevecht. Het is wat we al vaker zagen slechts onder een andere titel maar dat maakt het er niet minder op.

Deel 4 met de strijd tegen Drago maakte destijds op mij net iets meer indruk waardoor ik die toch net iets beter vind. Opvallend vind ik persoonlijk toch wel dat 2, 3 en 4 beter zijn dan de eerste. Uiteraard gaat de laatstgenoemde veel meer de diepte in qua rol, persoonlijk vind ik dat constante en overloze geklets van Stallone een ontzettende irritatie in die film, terwijl de drie delen er na meer recht toe recht aan 'sla hem op zijn muil' films zijn met het nodige aan jaren '70 en '80 sjeu en daarmee toch meer datgene brengen wat je eigenlijk wil zien. Tegelijk verschrikkelijk als hilarisch is het gevecht met Thunderlips, en man man man...wat is die Hogan toch een verschrikkelijk slechte acteur. Het is iets dat vergeven kan worden in een film die lekker compact is en vlot wegkijkt en verder weinig verrassing kent. Ach je kan niet alles hebben.

Helaas niet chronologisch bezig kunnen blijven aangezien ik deel 3 gemist heb. Maar die kans komt later nog wel, dus dan maar verder met deel 4, en wellicht één van de besten uit de reeks. Zeg ik dat? Lees jij dat? De beste uit de reeks? Ja zeker. Wat een weergaloos en opgeklopt stuk good guy bad guy, underdog versus gehate favoriet, overgoten met een tenenkrommend anti Rusland sausje zo in de nadagen van De Koude Oorlog, niet teveel verstoort met onnodige dialogen of teveel aan verhaal, en het belangrijkste is nog wel het grote gehalte aan jeugdsentiment. Want wat zag ik deze film vaak begin jaren '90.

De vraag is en blijft toch, waarom altijd weer die ring in willen zelfs als de meeste glans eraf is. Dit keer is het Creed die zijn stervelijkheid niet kan accepteren en the new kid in town wel even een lesje zal leren. Werkelijk stuitend is de show waarin Creed opkomt, de grenzeloze zelfoverschatting en spot roept wel bijna de wens op dat hij flinke klappen krijgt van Drago, en waarvan akte. Het is de opmaat voor Rocky's wraakoefening zowaar op

vijandelijke grond.

Wat Rocky 4 nu eigenlijk zo goed maakt? Toch wel dat heerlijke good guy versus bad guy sfeertje. De kille, emotieloze en meedogenloze Drago aan de ene kant, Lundgren in die zin lang onthouden als Drago, en de sympathieke selfmade Rocky aan de andere kant. Waar Drago een moderne trainingsfaciliteit tot zijn beschikking heeft bereid Rocky zich op haast Spartaanse wijze voor, prachtige locatie trouwens, alweer iets dat in het voordeel van Rocky spreekt. De spanning wordt uitstekend opgebouwd tot de confrontatie en het ontvangst van het Russische publiek is de kers op de taart voor het grootste gevecht ooit van een underdog sinds David en Goliath.

Rocky 4 is dan ook ongecompliceerd te noemen, en behoorlijk ingekleurd, simpel qua verhaal en speelt erg op onderbuikgevoelens. Wordt er goed gebokst? Neen. Met zulke slechte dekking zou Rocky niet lang mee gegaan zijn, maar wat maakt het uit. De heerlijk reeks jaren '80 muziek in de vorm van Survivor, John Cafferty en Robert Tepper maken het geheel af. Is het goed, nee eigenlijk niet, maar een lekkere brok jeugdsentiment is het wel. Of beter gezet guilty pleassure.

En meteen maar doorgepakt met deel 5. Een deel dat ik net als deel 4 even goed ken als vaak gezien heb, en ook meteen al een pak minder is. Interessant is toch wel het beeld van de bokspromoter en de voormalig leerling die nu zelf leraar geworden is.

Waar het incasseringsvermogen van Rocky buitenproportioneel leek, klinkt nu toch in het begin een klank die duidelijk te zien was aan de trillende handen van Muhammad Ali en het nog ergere lot dat Jerry Quarry beschoren was. Rocky heeft te veel tikken tegen het hoofd gehad en de hersenen kunnen het niet meer aan. Samen met zwaar financieel weer lijkt The Italian Stallion hele andere zaken te moeten bevechten dan vroeger.

Aardig is de kans die Rocky geboden krijgt om de jonge Tommy onder zijn hoede te nemen, iets dat natuurlijk ook weer een prijs heeft en een afloop die voorspelbaar is. Wel erg fraai, en iets dat we nog niet zagen in de voorgaande films, is de agent/promoter genaamd Washington Duke die verschrikkelijk veel op Don King lijkt, ik dacht zowaar even dat het King zelf was. Herkenbaar en smerig is het beeld van de gehaaide promoter die overal een kans inziet en iedereen naar gelang gebruikt.

Maar behalve dat, waar Rocky weer overdreven aanwezig is als altijd, de strijd met Duke en Tommy maar op één manier beslecht kan worden, net als de falende relatie met zijn zoon, en Rocky zich uiteraard andermaal opricht, heeft deel vijf niets vernieuwends te bieden. Meest opmerkelijke is nog wel dat Sage al onder de zoden ligt net als Tommy Morrison. Verder een deel uit de Rocky reeks die gemakkelijk vergeten kan worden.

Waarom ik deze film opgenomen had is mij achteraf een raadsel want vanwege de goede cijfers of comments zal het niet geweest zijn. Desondanks toch maar even geprobeerd gisteravond als weekend afsluiter, en hoewel Rojo een aparte film te noemen is, met interessante elementen, miste de film ook het een en ander.

Aan het begin zal het toch zeker niet liggen met de opening in het restaurant, de botsing die daar volgt tussen de twee personages met sterk acteerwerk tot gevolg. Het is vooral de fase na het verlaten van het restaurant waar je als kijker toch redelijk aan de buis gekluisterd zit in afwachting van wat er nu gaat gebeuren, het toont waarschijnlijk de mens die verkeerde keuzes maakt op momenten wanneer de stress het hoogst is. De fase daarna is toch vooral zoeken en aftasten, wat wil de film, waar gaat het nu naartoe, wat is de link met wat er eerder gebeurde?

En ja, dat is toch het moment waar de film na het goede begin toch langzaam afbrokkelt. De thuis situatie van 'de meester', overduidelijk speelt er wel een vorm van spanning bij het karakter, maar buiten dat met de dagelijkse beslommeringen, met cliënten en een huis en financiering, lijkt het allemaal niet zo interessant. Weliswaar begint de cirkel met betrekking tot het huis rond te raken bij het ontdekken van een bepaalde foto, maar heel overtuigend en veel interessanter wordt de film daar nu niet door. Daar is toch echt de tv-rechercheur voor nodig die onderzoek komt doen en volgens velen al zijn zaken oplost, het is toch het moment waarop de film meteen een stuk interessanter word. Niet alleen stijgt de spanning maar ook de paranoia, en mag nog zeker de soundtrack even benoemd worden, om vervolgens uit te monden in een ontknoping die tegenvalt.

Ik kan Rojo dan ook niet anders benoemen als een film die best wel tegenvalt en waar het volle potentieel geen moment uit komt. Behalve het over het algemeen sterke acteerwerk, wordt het geen moment spannend, heeft de film richting het einde nog wel enkele interessante momenten maar daar is dan ook alles mee gezegd. Tegenvaller dus, maar dat was wel duidelijk.

En toen had ik zin in nog wel een filmpje maar was het vooral de vraag wat voor leuks ik nog kon vinden op Prime , en dat was best nog even piekeren en zoeken toen ik tot mijn verbazing deze Rollerball er op zag staan en daarmee een titel die ik al lange tijd hoop tegen te komen bij de kringloop. Dus dan maar even op deze manier.

Want zien deed ik deze film al eens in mijn jeugd of tienertijd, en daar was toch een bepaald beeld blijven hangen dat de cult benaderde met het bizarre spel, dus vandaar de interesse. Verbaasd was ik aanvankelijk dan wel over het lage stemgemiddelde waar ik toch wel verwachte dat dit een cult klassieker met dito waardering zou zijn, maar dat viel toch allemaal een beetje tegen. Toch is dit nog altijd beter te pruimen dan de abominabele remake uit 2002 gezien de cijfergemiddeldes. Maar goed, Jonathan E dus, captain van het Houston rollerball team verwikkeld in zaken die hem boven de pet gaan. En eerlijk gezegd was ik de onderliggende boodschap eigenlijk wel vergeten en is die ook eigenlijk niet noemenswaardig te noemen want het grote minpunt van de film is toch wel dat het hele idee, de boodschap rond de macht van de bedrijven en de strijd tussen Jonathan en Bartholomewnier een moment aanslaat. Het is juist wat de film van een diepere laag en betekenis had moeten voorzien maar vooral een storende factor blijkt te zijn.

Maar dat wil niet zeggen dat Rollerball vervelend is, het is dus alleen niet interessant als het zich buiten de arena afspeelt, net zo met Jonathan zijn verloren liefde, wel een mooie vrouw natuurlijk die Maud Adams. Het is als in de tijd van de Romeinen, want daar wil de film natuurlijk heen met een Gladiator-achtig gebeuren met het volk dat onder de duim gehouden wordt en vooral afgeleid met 'brood en spelen'. En deels slaagt dat wel met het spektakel in de arena plaats, met het brute spel waar stevig wordt uitgedeeld en in latere wedstrijden regelrechte moord niet wordt geschuwd en het gebeuren steeds extremer wordt. Daartegenover staat dus het magere en niet boeiende beeld betreffende decadentie, macht en een totalitaire samenleving waar de meeste mensen in slaap gesust zijn en Jonathan een soort van Don Quichot is.

Desondanks is Rollerball best aardig een keer te zien en ben ik vooral vanwege het spektakel in de ring, knap gemaakt voor een film uit '75, in een goed bui dat de film een voldoende krijgt. Maar daar is het dan ook mee gezegd waar ik nog bijna de soundtrack en vooral de fraaie filmposter zou vergeten.

Zaterdagavond bracht de film Roma die maar al te bekend is qua titel en in de prijzen viel bij de Oscars enkele jaren terug. En nu kwam een kijkbeurt er eindelijk van via Netflix, toch werd dit bij lange na niet wat ik ervan gehoopt had en vond ik het een zware zit.

Het beeld is duidelijk rond een specifiek gezin in het Mexico City van de jaren '50 met regelmatig de focus op dienstbode Cleo. Mooi is de fraaie stijl met heel wat sterke cinematografische momenten, is het zwart wit prachtig zoals altijd waar een collega zich enkele weken terug nog verbijsterd afvroeg waarom men nog zwart wit films maakt want met kleur zie je zoveel meer diepte, hij kan er niets aan doen hij weet niet beter waar hij zelf altijd voor dingen zit die hij Halmark films noemt. Een caleidoscopisch beeld is wat wij zien in Roma rond liefde en leed, geluk en rampspoed, drama maar ook plezier en een stukje ellende en onderdrukking. Veel om in te nemen zou je zeggen, en ook veel wat goed is zou je dan denken...

Toch is het niet bepaald de zon die schijnt bij deze Roma want het is allemaal trager dan traag, ik heb werkelijk geen moment iets met welk karakter dan ook, duurt het allemaal veel en veel te lang en zegt het mij eigenlijk helemaal niets. En dat is jammer waar de regisseur ongetwijfeld een goed idee had en dit ook uit wilde voeren. Bijvoorbeeld dat Cleo de spil is van het gezin en deze bij elkaar houdt, of anders juist de aanklacht dat ze de spil van het gezin is maar wel op de achtergrond moet blijven want het is maar de dienstmeid. Afijn, zoals inmiddels duidelijk mag zijn was dit niet bepaald my cup of tea en had ik hier toch iets meer of anders van verwacht. Maar helaas kan niet alles raak zijn dus snel op naar de volgende....

Effe meegepakt terwijl hij op tv was en vooraf behoorlijk onbekend qua inhoud, uiteraard kende ik de titel en eigenlijk verwachtte ik hier nog wel iets van mede door Washington die ik toch graag mag zien en altijd wel een zekere mate van kwaliteit brengt.

En het begin mag duidelijk zijn rond de autistische en lichtelijk gemankeerde Roman. Aan het geheugen mankeert niets, aan de tact en omgangsvormen des te meer. Toch heeft de beste man zijn nut met zijn uitgebreide geheugen en kennis van de wet. Bittere pil zijn uiteraard de problemen rond zijn werkgever en het aanbod van de gesjeesde George Pierce dat ook het enige is dat op zijn pad kom. Het is de plek waar de idealistisch denkend Roman liever niet terecht was gekomen, zijn rol als notulist, geheugen of whatever, is onduidelijk en een rol in de marge, een enorme fout maakt het geheel er niet beter op en toont eens te meer aan dat de wateren der advocatuur bewoont wordt door eerzuchtige en bloeddorstige haaien.

Toch waar Roman. J. Israel, Esq. nu precies heen wil of over gaat blijft mij wel onduidelijk. Is het de zaak waar hij in zijn eigen tijd aan werkt? Is het de foute keuzes die hij op een gegeven maakt? Gaat het om de foute wereld van de advocatuur waar, nogal gechargeerd, geen plek is voor een 'eerlijk' of direct iemand? Draait het om de hedendaagse wereld of het idee van 'fighting the evil from within'? Het broeit op een gegeven moment bij Roman, maar waarom wordt mij niet helemaal duidelijk, wel dat de ellende zich opstapelt. Ik weet niet zo goed waar de film nu eindelijk om draait. Buiten dat is Washington goed als altijd, Farrell glad als vaker, heeft de film een zalig soundtrack. Maar buiten dat blijft Roman. J. Israel, Esq een beetje een onbegrepen en teleurstellende film rond dit karakter dat zich zelden populair maakt.

Gisterenochtend even een tussendoortje met deze Romance and Cigarettes die vooral de aandacht trok vanwege de cast en regisseur John Turturro. En ergens meen ik me iets met de Coen Brothers te herinneren en verschillende prijzen maar daar heb ik toch iets anders mee in gedachten.

Goed, we nemen het gezin Murder waar pa Nick een scheve schaats berijdt in de vorm van Tula, en wanneer dit uitkomt is het toch wel meteen bal en volop rumoer binnen het gezin bestaande uit moeder Kitty en dochters Rosebud, Constance en Baby. En het moet gezegd dat de eerste ruzie tussen Kitty en vader Nick meer dan vermakelijk is met scherpe en cynische humor en goed acteerwerk. Wanneer Nick vervolgens naar buiten loopt is het toch wel even schrikken met een musical-achtige fase met zang en dans. En ja, dat is niet bepaald mijn ding hoewel ik al verder erger en irritanter op dat vlak gezien heb en moet ik zeggen dat de muziek in Romance and Cigarettes een aangename jaren '60 stijl heeft. Ook grappig trouwens het bandje van de dochters en Bobby Cannavala die net als in Boardwalk Empire hier ook weer totaal op gaat in zijn rol.

En ontegenzeggelijk zit er wel een idee achter Romance and Cigarettes plus een bepaalde styling. Het heeft humor, drama, een beetje kolder en de sterke cast kan de gang gaan met fraaie uitzicht op de koop toe van Winslet, Parker en vooral Moore. Maar dat is het dan wel een beetje binnen een film die vooral onevenwichtig is, alle kanten opvliegt en daarbij regelmatig saai is en de aandacht verliest. Geen film voor mij wat dat betreft, geen voldoende en snel op naar de volgende.

Typisch stuk jeugdsentiment uit de tijd dat je gezamenlijk als familie op de bank kroop met een zak chips om te kijken wat de zaterdagavondfilm zou zijn. En dan waren dit toch erg leuk films met een prima mix van actie, humor en romance.

Het verhaal mag bekend zijn rond schrijfster Joan Wilder, een neurotische en over verlegen huismus die zowaar in de avonturen beland waar ze normaliter over schrijft. In dit geval iets met een schatkaart en veel kapers op de kust. Partner in crime en held tegen wil en dank Douglas zoals wel vaker, en uiteraard onderkruipsel De Vito zoals we ook vaker zien.

Grappig is toch vooral hoe Wilder zich langzaam ontwikkelt en het moet gezegd dat Turner vroeger best een mooie dame was. De mix is zoals te verwachten van dit genre en tijd waar de film uitstamt met een beetje actie, avontuur, humor, stereotypen, een beetje kolder, maar vooral een vlotte en gemakkelijk in te nemen stijl. Zijn er dan slechte punten te benoemen? Mwoah, het is niet echt meer van deze tijd. Maar behalve dat is Romancing The Stone zeker een leuke film voor een keer

Best wel aardige vertolking van de 'oude' liefdesgeschiedenis/drama in een hedendaagse setting, het verpauperde en fictieve Verona Beach.

Wat meteen wel opvalt zijn de vertolkingen van Di Caprio en vooral die van Danes die ondanks haar 17 jaar toch erg goed acteert en een bepaalde innemendheid uitstraalt. Di Caprio vind ik na al die jaren, vooral nu dat Titanic imago er voor goed af is, ook best wel te pruimen. Ik persoonlijk vind de authentieke teksten juist dat ingrediënt dat de film anders dan anders maakt, en daardoor er net iets boven uitsteken. Zonder dit was het gewoon 'een' vertolking van werelds bekendste liefdesdrama geweest. Nu is er ondanks de snelle montages, moderne setting en de qua kleuren mooi maar soms ook hysterische stijl, een duidelijke link naar de oorsprong van de hand van Shakespeare.

Wat ik wel minder waardeer is de openingsscène bij het tankstation. De dialogen zijn ouderwets maar de toon op dat moment van voornamelijk Kennedy en Orth ook erg flauw en spottend. Dit geld tevens voor een bepaald gedeelte van de ruzie en shootout die ontstaat. Naast de snelle montage, hysterische kleuren en de ouderwetse dialogen is die flauwe toon toch echt teveel en past dat niet bij de andere kenmerken qua stijl. Gelukkig betreft die fout ook alleen de scene bij het tankstation. Vanaf daar slaagt wat mij betreft de dromerig sfeer met dito muziek, de soms wat minder soms wel geslaagde snelle montages van bepaalde dingen, mooie shots en camera standpunten en vooral prima acteerprestaties van bijvoorbeeld Postlethwaithe, Pirreneau maar vooral Leguizamo die meer kan dan B-rollen, Justin Bieber clips, en bijzonder stijlvol zo nu en dan overkomt. Mooie settings zoals het vervallen toneel aan de boulevard. Toch wel bijzonder mooi en pakkend, hoewel ik niet echt van de romantische films ben, het getortel van de twee met het instrumentale van Kissing you van Dess'ree op de achtergrond.

Meer dan geslaagde en stijlvolle verfilming, mooi in beeld gebracht prima geacteerd. Het is dat ik op zich niet van het genre ben daarom nog best wel een middle of the road cijfer maar dat heeft niets met de kwaliteit te maken. Niet te vergeten nog even de soundtrack verder aan te tikken met Garbage, The Cardigans, Radiohead en The Wannadies die ook best lekker is. Mooie filmposter trouwens ook.

Volgende en laatste deel van de Deutsche Kriegcollection afgezien van de 08/15 delen die ik op een ander moment ga kijken. Van deze Rommel Ruft Kaïro verwachte ik evenwel niets vanwege het lage cijfergemiddelde maar dat vond ik uiteindelijk nogal meevallen. Het is per slot van rekening maar hoe je er naar kijkt en dat dit opzich niet een klassieke oorlogsfilm is.

Dat valt meteen al af te lezen, of te luisteren, aan de muziek waar de film mee opent en het beste te omschrijven is als een soundtrack die ook bij een James Bond film gepast had. Spionage is waar de film op in gaat zetten zoveel is dan voor mij al duidelijk, en dat is dan ook wat we te zien krijgen rond informatie die men wil inwinnen en het gewaagde plan dat men op poten zet en uiteindelijk uitvoert. Fraai is vervolgens toch zeker de trip, wanhoop, pech en andere problemen die men in de woestijn vind met altijd de spanning van ontdekt worden. Want aan de andere kant zitten de Britten ook niet stil. Opmerkelijk dat iedereen trouwens Duits spreekt, zelfs de Engelsen, want waar er vaak commentaar is dat de Duitsers geen Duits spreken vind ik dit eigenlijk ook niet om aan te horen.

Na een goede eerste fase lijkt de film daarna toch bij aankomst in Cairo een beetje te verzanden in geneuzel en vrees ik dat we het beste gehad hebben, maar het valt mee en met het bespioneren en de jacht op de vermeende spionnen komt de film toch best wel weer redelijk op gang. Om als laatste de naam Graaf Almasy nog even aan te halen die liefhebbers van The English Patient wellicht bekend in de oren zullen komen. Betreft dat dezelfde? Ja zeker, met de kanttekening dat de man Duits nationalistisch georiënteerd was, iets waar we in The English Patient weinig van terug zien, maar dat is dan ook een hoofdzakelijk fictief verhaal. Almasy wordt overigens gespeeld door Peter van Eyck die we onderandere kennen van The Wages Of Fear.

Afijn, een topper binnen het oorlogsgenre is deze film zeker niet, en het moet je even liggen zo'n verhaal dat draait om spionage en dialoog in plaats van wapengekletter. Toch vind ik dit zeker niet slecht met een goede openingsfase zo in de woestijn. Wat mij betreft krijgt Rommel Ruft Kaïro dan ook een prima cijfer voor de moeite.

Filmpje met een behoorlijk grauw sfeertje die in eerste instantie een klein beetje tegen viel.

De film gaat meteen behoorlijk los met gewelddadig gedrag en iedere vorm van raar en debiel gedrag. Een behoorlijk troosteloos en triest beeld komt naar voren bij het zien van hun onderkomen. Het sfeertje is anarchistisch en het gedrag bandeloos. De veldslag met de Aziaten en de daarop volgende vlucht wordt in alle hectiek en chaos goed gebracht.

Helaas voor mij valt het ontbreken van een duidelijke lijn en verhaal een beetje tegen. Ik zou zeggen dat er een plan en aanpak komt om de Aziaten terug te pakken maar helaas verzand het gedrag in meer stuurloos gedrag die los lijkt te staan van eerder gebeurde dingen. Nu zit daar wellicht de gedachte achter dat de 'skins' gewoon niet zo slim zijn, desondanks mis ik toch een soort van lijn waarbij alles weer samen komt.

De sfeer en gedrag doet me erg denken aan bepaalde momenten uit A Clockwork Orange, de armoedige omstandigheden doet me weer denken aan Once were warriors. De grauwe sfeer is prima en Crowe is best heel aardig, toch valt het verhaal me enigszins tegen. Vooralsnog aardig voor een keer en binnenkort nog een keer.

If you don't mind, I'm gonna pass out

Een film die me nog nooit overtuigd heeft en dat ook nooit gaat doen. De film begint inhoudelijk erg op de vlakte, nu snap ik dat het onderdeel van de film is dat de vijf huurlingen tegen elkaar erg oppervlakkig zijn, onderdeel van het vak, ze willen natuurlijk ook niet teveel van elkaar weten vanwege hun professie en de gevaren. Toch blijft de film en de gebeurtenissen in het begin aan de vlakke kant en vind ik de balans en verhouding binnen de groep nergens op slaan. Ten eerste al door de botsing tussen de veel te 'slimme' De Niro en de domme Bean met zijn ongelofelijke opmerkingen, maar vooral omdat de rest er krachteloos en meningsloos tussen door zwemt. Dan nog het rare fenomeen dat de jongedame in kwestie een opdracht voor de mannen heeft maar De Niro is de enige die met kritische vragen komt over details die er best wel toe doen. Is De Niro nu zo slim of de rest zo dom? Of is dit gewoon de De Niro show? Moet zeggen dat de verstoorde balans beter wordt na de ontmaskering van Bean. Overigens ook bijzonder dat ze Bean zo laten gaan en de opdracht voortzetten. Dat hij niet terugkomt als overloper verbaast me. Om als laatste te zeggen dat er het nodige ontbreekt aan de Seppuku omschrijving van Jean Pierre, bijvoorbeeld dat er iemand achter de Seppuku-pleger hoort te staan die het hoofd er afhakt na de horizontale snee in de buik.

Eenmaal aan de actie en vooral de achtervolgingen laat de film zich van een andere en overtuigend kant zien. Vooral de tweede achtervolging wanneer men achter de stoet aan zit is subliem, vooral ook hoe die ene auto ontploft. De scene met De Niro die zijn eigen operatie leid is weer wat te, grappig dat de BMW in de laatste chase in de tunnel witte lichten heeft maar ervoor en er na gele lichten. De film herstelt zich redelijk met wat dubbel en driedubbel bedrog. Skarsgard doet het wel goed en De Niro en Reno gaan wel aardig op de automatische piloot.

Redelijk, maar niet bijzondere film, en waarom de film toch nog best wel een aardig gemiddelde krijgt verbaasd me. Op naar de volgende.

Op de gok meegenomen bij de kringloop want opzich is het wel een bekende titel en cast, maar verder had ik er geen idee van. Maar helaas was het al snel duidelijk dat dit niet heel bijzonder is, het is zelfs tegenvallend.

Toch had dit niet perse slecht hoeven zijn, Eastwood in een typerende rol, jonge hond Sheen erbij, een behoorlijke bad guy in de vorm van Raul Julia. Het verhaal een beetje standaard met een smeris die zelf op onderzoek uitgaat na de dood van zijn partner. De prachtige Lara Flynn Boyle niet te vergeten, maar buiten dat klopt het gewoon allemaal niet. De mix is niet goed afgesteld, de soundtrack is een rare keuze net alsof het een Police Academy deel moet voorstellen, het is flauw met ongepaste humor en lijdt het aan van die typische jaren '80 en '90 stijlfouten zoals het overdreven rijden, heel veel zooi maken en veel te stoer willen zijn.

Dan heb ik heb ik het nog niet eens gehad over de continuïteitsfouten waarvan de meest opvallende is dat tijdens de vechtpartij tussen Boyle en Rodriguez er opeens drie mensen van de crew te zien zijn in een shot. Dan de belachelijke sexscene tussen Eastwood en Braga, hoe regisseer je zoiets? Om nog maar te zwijgen over Sheen die in zijn eentje de hele kroeg aan kan. Het is duidelijk een jaren '90 product dat in die tijd al over datum was en nu zeker niet meer mee kan en is de film ook nog eens veel te lang. Kortom gewoon een slechte film, daarom geen voldoende.

Een film die ik met weerzin tot mij genomen heb vanwege het onderwerp, in vele artikelen vergeleken wordt met de Zaak-Fritzl - Wikipedia - nl.wikipedia.org maar die ook gemakkelijk door kan voor de Kidnapping of Jaycee Dugard - Wikipedia - en.wikipedia.org. Zaken die beide door kunnen voor een horrorshow.

Laat Room daar nu van meet af aan bijzonder sterk in zijn. Het brengt genoeg weerzin omhoog maar verliest zich zelf niet in een gruwelshow waardoor het 'sterke' verhaal met haar psychologische kanten verloren gaat. Sterk, de film is wat dat betreft prima in balans met de onduidelijkheid die er in eerste instantie heerst, 'Ma's' poging om haar kind toch iets van de wereld bij te brengen, moraal filosofisch, opvoedkundig, te beschermen en qua lichamelijke beweging is vertederend en tegelijk bijzonder moeilijk door een ontzettende contradictie. De jongen is niet anders gewend dan de kamer maar heeft duidelijk energie te over om alleen in de kamer te zitten. Een constant schipperen tussen uitleg en temperen, en besef of juist geen besef, brengt soms erg moeilijke situatie maar ook een wereld op zich. Een wereld die zo nu en dan heel subtiel verstoord wordt door de plannenmakerij of het ijzingwekkende geschreeuw in de luchtroosters. Het is geen horror, maar psychologie, die vooral ruimte overlaat voor een beeld van de 'overlever' die wikt tussen beperking en gezond verstand.

De 'periode' wordt even abrupt als geniaal beëindigd en de situatie met de hondeneigenaar en daarna met de politie is voortreffelijk gebracht, wekt emotie op en is geweldig geacteerd en geregiseerd door Tremblay en Abrahamson. Voor we denkt daar daarna het pleit beslecht is kom bedrogen uit. In eerste instantie ligt de focus op de 'aanpassing' van Jack, iets wat daarna andermaal subtiel verschuift naar de moeder, mede door alle media aandacht. Beelden van een verloren jeugd dringen zich op in de slaapkamer waarin de tijd is stil blijven staan. Tevens is het gezinsleven met al haar veranderingen doorgegaan, iets wat naast de ronduit traumatische ervaring ook nog eens verwerkt moet worden. Niet alleen geld andermaal 'opgesloten' zitten in de fase daarna, tevens verandert 'ma' van overlever in slachtoffer wat natuurlijk maar al te begrijpelijk is. De steek onderwater tijdens het interview dat ze als moeder er beter aan had gedaan het kind weg te laten brengen door 'Old Nick' kan er dan ook nog wel bij. Ik persoonlijk begin dan een soort perfecte onbalans te concluderen. Is Jack in de stress dan is moeder sterk, heeft moeder het moeilijk pakt Jack zelf dingen op, heeft Jack aanpassingsproblemen blijft moeder rustig, probeert moeder zelfmoord te plegen gaat Jack door met het leven en zijn beste periode lijkt toch even die zonder 'ma'.De worsteling van Jack zonder de veilige grenzen van Room blijft maar al te begrijpelijk en een 'afscheid' lijkt dan ook een passende oplossing.

Room is een wrange film over hoe dingen je in de macht kunnen houden en wat voor psychologische weerslag zaken kunnen hebben. Fysiek ontsnappen is één ding, maar de fase waarna je dan geestelijk raakt is iets anders. Onvoorstelbaar blijft het voor me dat mensen elkaar zulke dingen aan doen, iets wat heel subtiel maar vooral psychologisch in verschillende fasen ontleed en gebracht wordt. Room is daarin een prachtig en ingetogen drama met een terechte Oscar voor Larsson en natuurlijk ook een geweldige rol van Tremblay die de rol van compromisloos en ongedurig kind perfect speelt. Zoals ik eerder zei, wat een kutfilm qua onderwerp, maar zo ontzettend goed en mooi gebracht.

Rooster Cogburn is na de Coen-Brothers versie van True Grit een bekend en op zichzelf staand karakter geworden. De interesse gaat natuurlijk uit naar de orginele True Grit uit '69, meen ik zo uit het hoofd, maar soms heb je niet voor het kiezen wat je tegenkomt, en natuurlijk ging ik deze film niet laten liggen. Want zoals gezegd de interesse is er.

Al rekenend en de oude kop van Wayne inschattende volgt al snel de conclusie dat het einde nabij is voor The Duke. Ik vraag me dan ook regelmatig af gedurende de film of hij al klachten had of reeds ziek was. Typerende zou wel haast zijn dat Wayne gewoon doorzet, niet piepen maar poetsen. Het volgende wat ik me vervolgens afvraag gedurende de film is of deze film veel gelijkenissen met True Grit '69 vertoond of dat de Coen-Brothers beide films als inspiratiebron gebruikt hebben. Zie bijvoorbeeld Cogburn's dronkenmansgelal en het schieten op het brood.

Maar daar blijft het niet bij. Ook hier is Rooster in opspraak en wordt aan de tand gevoeld door het gerecht. Ook hier is hij weer in een drietal op pad waaronder een vrouw met scherpe tong en de nodige kritiek op zijn handel en wandel. Ook hier zit men weer achter een bende aan. Zoals wel vaker is Hepburn een bron van irritatie en het gekissebis of chemie tussen haar en Rooster is verre van interessant te noemen. Wel sterk is Richard Jordan als geschifte bendeleider. De besognes rond hem en zijn bende zijn al een stuk leuker om te volgen. Anthony Zerbe mag wat dat betreft ook genoemd worden. Wayne is tevens in goede doen en lijkt zowaar zijn best te doen een karakter neer te zetten in plaats van de altijd brommende, blaffende en alwetende alphamale die hij normaal neerzet. Iets dat mij overigens regelmatig irriteert, hij acteur niet hij portretteert zichzelf, maar zoals gezegd maakt Wayne er echt eens iets van.

Hoe de oude True Grit is kan ik nog niet zeggen maar dat komt er hopelijk nog eens van. Deze Rooster Cogburn die heel wat jaartjes op zijn voorganger volgt is uiteindelijk niet heel speciaal maar een prima film om een meer te doen is het zeker wel.

En maar weer eens aan de Hitchcock met deze onbekende titel.

Men laat er geen gras over groeien en als kijker val je eigenlijk in het moment van de moord en vooral de nasleep. Interessant in eerste instantie is het verschil in reactie tussen Phillip en Brandon, de ene vol twijfel en angst betrapt te worden, de andere vol van zichzelf en hun daad, en in staat de inzet van het spel te verhogen. Tussen de twee heren is meteen een soort wrijving voelbaar waarvan het duidelijk is dat deze veel spanning gaat veroorzaken.

Toch vind de film zijn sterkste fase wanneer de gasten binnen stromen en met name wanneer Rupert Cadell arriveert. Dit heerschap legt onmiddellijk, zonder te weten wat er speelt, de vinger een aantal keren op de zere plek waarna hij argwaan krijgt. Uitermate boeiend is het steekspel dat daarna volgt en door de heren daders verschillend ontvangen wordt. Phillip voelt zich steeds verder in het nauw gedreven maar de arrogante en narcistische Brandon ziet het nog steeds als een spel en gooit olie op het vuur waar hij kan. Boeiend is de discussie die op een gegeven gevoerd wordt over het om mogen brengen van domme mensen, iets dat tegenwoordig bekend staat als een 'purge'. Raar is dan weer de fout waarbij de wond op Phillip zijn hand verdwenen is.

Rope is vergeleken met Vertigo en Psycho zeker niet Hitchcocks beste, een compliment voor het innovatieve camera- en montagewerk dat tegenwoordig de 'one shot' stijl genoemd wordt, kan er ook zeker af en wellicht dat Hitchcock de eerste was die dit ooit toepaste. Dan zijn de dialogen vooral rond Rupert Cadell scherp te noemen en mag James Stewart ook een compliment verwachten die voor een keer een andere klank aanslaat dan de holle boerse geknauw dat bij anders uitbrengt. Dan moet John Dall nog even genoemd worden als de zelfingenomen egocentrische Brandon. Zoals gezegd er is beter werk van Hitchcock, maar een degelijke en sterke film is Rope zeker.

Vooral meegenomen vanwege de heerlijke retroposter die het doosje sierde. In die tijd wisten ze echt prachtige affiches te maken. Donald Sutherland speelde erin, en och, al met al was dit wel een gokje die gewaagd kon worden. Maar helaas een beste film bleek dit ondanks enkele aardige dingen niet te zijn.

Typisch mid jaren 80 sfeertje is waar de film mee opent. De auto's en aankleding, maar vooral de morsige vhs beeldkwaliteit. Opzich niet storend en juist sfeerverhogend mits het een goede film is, en dat valt dus tegen. Het begin is nog tot daar en toe met de introductie rond Father Koesler, uiteraard een buitenbeentje en ruimdenkend, zeg maar modern. Toch geeft Sutherland bij die eerste fase weinig mee aan de rol. De moorden zijn ook nog niet zo gek met het mysterie van de 'rozenkrans'. Maar het is toch daar waar de film soort van stagneert en blijft hangen in een bepaalde saaiheid, traagheid en desinteresse.

Sutherland oogt toch vooral in de eerste fase teveel op de automatische piloot, de aanwezigheid van de journalist voelt erg cliché aan, het motief met wraak was redelijk voorspelbaar hoewel de incest en vergelding omdat de kerk geen hulp bood wel weer aardig is, maar spannend wordt het geheel nooit. De opbouw naar de eindfase is wel weer aardig en vooral het dilemma met de zwijgplicht is best interessant.

Het is uiteraard allemaal veel te weinig, dit Father Koesler verhaal, waar kennelijk een hele reeks boeken van is, schiet behoorlijk te kort. Zelf aardig voor een keer is bijna teveel gezegd.

Naar het schijnt heeft het leven van Janis Joplin model gestaan voor deze film en zou de film aanvankelijk Pearl gaan heten, naar de bijnaam van Joplin. Kennelijk is dat plan toch weer van de baan geraakt, maar is de gelijkenis wel te vinden in andere zaken zoals de drank en drugs, Soul en Blues, de energieke optredens en de rauwe stem. Ik was overigens in de veronderstelling dat ik met deze film For the boys aanschafte, een andere film waarin Midler als zangeres optreedt.

In eerste instantie krijgen we toch een beeld zoals we al vaker gezien hebben. De twijfelende artiest die naar een pauze verlangt en de producer/platenbaas die er bovenop zit en meer verlangt. De artiest zoekt, de producer eist, enzovoort. Zeg maar gerust dat de artiest uitgeknepen is, geestelijk aan de grond zit, maar de zakenwaarnemer denkt alleen maar aan de contracten en poenie. De film vervolgt zich daarna met het net zo gebruikelijke beeld van vergankelijkheid en de angst aan de kant gezet te worden. Na een zoveelste botsing met de manager lijkt Rose echter wel haar gelijke in de liefde te vinden, iets dat uiteraard ook weer met ups en downes gaat. Het beeld van de zoveelste doorgedraaide artiest met drank en drugsproblemen is dan een feit en best interessant.

Het tragische en interessante beeld is dan reeds compleet, echter waar de film vervolgens in faalt is het hoe en waarom. Wat is de onderbouwing? Wat is de reden van het zelfdestructieve gedrag en de wijze hoe ze zich zelf onmogelijk maakt en iedereen weg jaagt en zich vervolgens afvraagt waarom iedereen haar in de steek laat. Ik was vooraf in de veronderstelling dat hetgeen dat op het football veld gebeurt niet vrijwillig was, maar dat komt er niet duidelijk uit. Het zou kunnen betekenen dat er daarvoor ook al een steekje los was maar waarom? En wat is daar dan aan vooraf gegaan? Keurslijf? Vooroordelen? Te correcte en stijve ouders? De zin 'I forgive you to' richting bhet thuispubliek suggereert dat er toch meer aan de hand zou zijn. Maar het blijft gissen...

The Rose is dan ook een aardige film te noemen die de lijdensweg van deze artiest toont, fraai zijn de shows en hoewel geen fan van Midler als artiest zet ze toch wel wat neer op dat vlak. Forest en Bates zijn prima in hun rol en natuurlijk is Bette Midler zelf uitstekend. Toch blijf ik een beetje steken op het getoonde beeld zonder onderbouwing, was de achtergrond iets meer uitgediept dan alleen dat constante geruzie en drank en drugsmisbruik dan had deze film veel meer inhoud kunnen hebben. Goed, hetzij zo, best een aardige film voor een keer.

Film die uiteraard ver van horror verwijderd blijft, vroeger mij ontzettend tegenviel, maar nu toch wel indruk maakt qua dubbelzinnigheid en opbouw.

Idyllisch beeld rond de ietwat truttige Rosemary en een aantal opdringerige buren komt naar voren. Vooral de bemoeizucht van de vele mensen om haar heen kent geen grenzen en eigenlijk is die fase niet bijzonder interessant, iets dat aansluit bij hoe ik vroeger over de film dacht. Echter, leeftijd maakt wijzer, en tevens verschillende dingen in de privé situatie, zoals een paranoïde en door postnatale depressies geplaagde moeder. Iets waar ik vroeger geen parallel inzag maar nu wel.

Uitermate boeiend vind ik dan ook de grens die, bewust of onbewust wordt opgezocht, tussen paranoia en echte snode plannen. Namelijk alles dat we te zien krijgen is vanuit de perspectief van Rosemary. Vage dromen, 'raar' gedrag van een echtgenoot, opdringerige buren, de drankjes en de dokter, het is allemaal indirect bewijs en is ter interpretatie. Zelfs als ze zeggen dat het kind dood geboren is, en je bereid bent als kijker helemaal mee te gaan Rosemary's ongeloof, zegt dit nog allemaal niets en zou het net zo goed allemaal haar eigen fantasie kunnen zijn. Deze dunne lijn tussen feit en fantasie wordt op boeiende wijze bewandelt en krijgt pas op het einde duidelijkheid.

Van horror is hier met alle respect geen sprake, van een psychologische thriller wel. Een die ook best wel met een 'pinch' wordt afgesloten. Rosemary's Baby is daarmee een uitermate degelijke en interessante film die ondanks het extra aan inzicht toch net wat te traag en te lang is.

Al eens eerder gezien en toen afgedaan als opgeklopt gedoe met niet al teveel inhoud. Maar ja, dat was toen, hoe zou ik er nu tegen aankijken...?

En eerlijk gezegd, zonder al te veel omhaal, is er eigenlijk niet heel veel veranderd betreffende mijn mening rond Der Rote Baron, maar ik begin toch puur uit gewoonte even over de goede punten. Visueel, en dan met name de 'dogfights', ziet er bij tijd en wijlen echt super uit, de duels zijn fraai en mooi gemaakt en dat geld bijvoorbeeld ook voor de aanval op de bommenwerpers boven het Iepersalliant. Dan zijn er nog een x-aantal sfeerbeelden van de strijd op de grond met de infanterie ploeterend door de modder waardoor je toch bijna zou zeggen dat er een groot budget voor deze film beschikbaar was en er een eerste klas beeld van de eerste Wereldoorlog wordt neergezet. Neem bijvoorbeeld het fraai beeld van de artillerie vlak voor de laatste zware aanval, weliswaar betreft dit CGI maar toch er is oog voor detail en het ziet er goed uit. Daarnaast ziet het oorlogslandschap er goed uit. Het waard van het benoemen is nog wel de moeite die genomen is om een Joods karakter te creëren binnen het pilotenkorps. De betreffende piloot bestond niet maar het is bedoeld als ode en de Joden die vochten in stierven in de Eerste Wereldoorlog.

Helaas zijn dat toch wel een beetje de goede punten betreffende dit beeld van de zogenaamde gentlemen's war, en eigenlijk is daar geen woord aangelogen, maar je moet wel een ontiegelijke hardhouten plaat voor je kop hebben dat je eerst in een loopgraaf moet staan om de strijd van de infanterie te zien of in een overvol hospitaal om de realiteit van de oorlog te begrijpen. Dan is er de romance met Kate, ook weer geen woord aangelogen, maar interessant is het geen moment. Dan is er nog het feit dat Sweighofer en Headey totaal niet bij elkaar passen als stel, overduidelijk dat er een veel te groot leeftijdsverschil tussen de twee zit, dus één van de twee is hopeloos slecht gecast. Ik hou het op Sweighofer die ondanks zijn 26 jaar op het moment van filmen nergens een volwassen indruk achter laat en er altijd uitziet als een verdwaalde melkmuil. Dat kan De Rode Baron toch nooit zijn? Want praktisch ieder om hem heen ziet er ouder en volwassene uit dan hem zelfs zijn jongere broer.

Buiten de overtuigende oorlogscenes en de treffende sfeerbeelden van de oorlog is Der Rote Baron weinig verheffend en voelt stuurloos aan bij gebrek aan een echte leading man en interessante dialogen, want het geheel voelt aan als plichtmatig en gekunsteld. Nee, het mag duidelijk zijn dat deze film het voor mij niet doet en dat is best jammer want hoeveel films zijn er nu eigenlijk over de luchtoorlog in de Eerste Wereldoorlog? Weinig, en het is jammer dat zo'n film dan zou tegenvalt. Een 2,5 wat mij betreft, maar dan vooral vanwege het visuele aspect.

Na enkele weken terug The Life Aquatic Of Steve Zizzou te hebben gezien begon ik toch wil behoorlijk trek te krijgen in een herkijk van The Royal Tenenbaums, en daarmee een film die ik dus al eens zag en in mijn beleving best een behoorlijke indruk maakte. Maar dat is wel heel wat jaartjes geleden, en hoe zag ik er nu tegenaan? Laat ik vast zeggen dat de film bij herkijk best wel een beetje tegenviel en de Grand Budapest Hotel vooralsnog het beste van Wes Anderson blijkt te zijn.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond een vrij verknipte familie met nog wat randkarakters en een vader die erop gebrand is om de band weer aan te halen en de plooien glad te strijken met de kinderen. En wat een stel is het met mekaar, zeg maar gerust lichtelijk gestoord in het geval van alle drie kinderen. En temidden van Royal, die zowel zijn best doet alswel de boel bij elkaar liegt, komen er nog wat lijken uit de kast betreffende het gedrag rond vader tegen de kinderen, potentiële oorzaken voor alle geestelijke problemen zoals list en bedrog, nooit een compliment of een beschermende arm om de schouder maar altijd kritiek. Een kinderziel is snel beschadigd blijkt maar meer vooral als het al excentriek en waarschijnlijk hooggevoelig is.

De film betreft uiteraard een Wes Anderson product en kenmerkt zich met excentrieke karakters, bijzondere decors en kleuren, aparte zijstapjes, artistieke hoofdstuk aankondigingen, en semi verhaallijnen en buitenissige momenten zoals Chas met zijn brandweeroefening of het weglopen van Margot en Richie waar ze zich maandenlang verstoppen in de bibliotheek. Tevens is het geheel stijlvol te noemen zoals de jaren '70 Borg look van Richie als tennis prof, daarnaast is het geheel doorspekt met een absurd soort humor en heeft het geheel in die zin best wel wat te bieden als je het echt leuk vindt.

Want zoals reeds gezegd maakt de film toch zeker niet de indruk die ik wel meende dat hij gemaakt had zo medio 2000 dat ik de film voor het eerst zag. Aan het acteren zal het niet liggen, Gwyneth Paltrow ziet er ontegenzeggelijk lekker uit, en wellicht is uiteindelijk de boodschap van de film dat Royal niks opschiet met zijn list, leugen en bedrog om nader tot zijn familie te komen, maar dat het uiteindelijk draait om gevoel en een goede daad. Een leukere zit dan Stevie Zizzou is het zeker maar zoals gewoonlijk gaat de gemiddelde film van Wes Anderson toch net een beetje ten onder aan zijn eigen buitenissigheden. Drie sterren is wat het geheel krijgt en daarmee basta, en voor mij voorlopig geen Wes Anderson meer. Het is niet slecht maar het is ook zeker niet mijn ding.

En dat werd dus to See. Niet dat ik hier nu veel van verwachtte, maar dit viel toch wel erg tegen.

Het idee is op zijn minst interessant en nieuw te noemen. Toch is de aanloop met publiek te raar en de uiteindelijke band die tot leven komt eentonig. Pas als er interactie met mensen plaats vind begint het allemaal wat meer te krijgen. De sheriff slaagt erg echter weer in iets raars van te maken.

Knap gefilmd is het wel, de muziek fraai, de Françoise niet verkeerd en een enkele grap lijkt redelijk te slagen. Toch blijft Rubber net wat teveel hangen in een onbegrepend fase tussen experimentele kitch en misschien een best wel orgineel concept. Enkele kritische noten kunnen de film niet ontzegt worden, zoals het publiek dat afgetekend wordt als sensatiezoekers die niets willen missen ook al is het troep.

Conclusie is voor mij dan ook dat zoverre komedie mijn genre is, niet echt, Rubber daar zeker niet ondervalt. Tegenvaller, helaas.

Op de late zaterdagavond nog even iets kort en vlots en daarbij viel de keuze op deze Rumble Fish die ik vooral meegenomen had vanwege de naam Francis Ford Coppola en de grote cast. De film zelf en titel waren mij onbekend maar verrastte mij toch op plezierige wijze.

Want van meet af aan is duidelijk dat dit een bijzonder eigenzinnige en stijlvolle film betreft. Het verhaal is in die zin niet heel bijzonder maar vooral degelijk te noemen rond de jeugdbendes, de voor galg en rat opgroeiende Rusty James en de vreemde band met zijn broer. Duidelijk is wat dat betreft het beeld van de verpestte en verknipte jeugd met alles dat daarop volgt voor Rusty James en zijn onpeilbare broer. Maar dat lijkt toch praktisch bijzaak in een film die optilt van de visuele en geluidstechnische stijl en daarmee hetgeen is dat echt de aandacht trekt.

Want wat een bijzondere vibe heeft de film met zijn zwart wit samenstelling en de bijzondere shots en camera standpunten die Coppola weet te creëren. De montage is sterk en gedurende het gevecht tussen Rusty en Biff zelfs stylistisch te noemen, een choreografie van licht, duister en dans. Sfeerverhogend is de constante mist en rook die overal op de achtergrond hangt of loom voorbij komt drijven, het geeft het geheel een morsige en gritty look die perfect bij de zwart wit stijl past en de wijze waarop er met schaduwen en licht gewerkt wordt. Dan is er nog de eigenaardige vibe gecreerd met muziek, voice overs, of wanneer stemmen worden weggefilterd om nadruk te leggen op een dialoog. Tenslotte mag ik absoluut de heerlijke en werkelijk formidabele soundtrack van Stuart Copeland. Dan zou ik nog bijna het plaatje vergeten dat Diane Lane heet terwijl de cast eigenlijk te veel is om op te noemen.

Opvallend als laatste toch wel de verschijning van Mickey Rourke zelf waarvan ik wel weet dat dit ooit een knappe vent was, maar gone wild als bokser en weet wat meer. Maar wat hier ook heel erg opvalt is de timide manier van praten waarop Rourke eigenlijk totaal niet meer lijkt op het beest dat hij nu oogt. Toch is zijn rol en einde Key voor de film met de reeds genoemde verknipte jeugd als beginpunt dit allemaal in een uitermate stijlvol jasje gegoten. Het maakt van Rumble Fish een bijzondere film en aparte ervaring en daarmee een film die een veilige 3,5 krijgt en die ik op termijn vast nog wel een keer ga zien.

Maandagmiddag de weekend afsluiter ingeluid met een film van het oorlogslijstje en daarbij viel de keuze op deze Run Silent, Run Deep. Het zou hier overigens niet bij blij qua oorlog want ik belandde zwaar in een mini marathon van oorlogsfilms.

Maar goed, Clark Gable dus die naar de haaien gaat in een beruchte zeeroutes vlak bij Japan, bijzonder dat ze hem en andere crewleden dan wel weten te redden aangezien ze in zulke 'hostile waters' zijn. Maar Richardson weet toch weer een plek te krijgen als commandant van een onderzeeër met Lancaster, Bledsoe, als eerste officier wat in de ogen van de bemanning een impopulaire beslissing is. Het is de opmaat voor het nodige aan spanningen tussen de officieren en crew waar Commandant Richardson ze ook nog even uitknijpt in trainingen en het natuurlijk voor de hand ligt dat de commandant terug wil naar de wateren die hem bijna fataal werden om een rekening te vereffenen.

En vanaf daar zit er toch een prima opbouw in de film rond de gevaren van de onderzeebootdienst met destroyers en vliegtuigen, de jacht op oppervlakteschepen, en Richardson die steeds meer het contact met de realiteit verliest met de stijgende spanning aanboord tot gevolg. De finale is daarbij ook prima, lijkt het geheel met zorg gemaakt in de 'kleine' ruimtes van de onderzeeër, en is er ook prima gewerkt met modellen als de strijd zichtbaar is aan de oppervlakte. En zo toont Run Silent, Run Deep zich toch als prima en degelijke oorlogsfilm met een behoorlijk beeld van het leven aanboord van een onderzeeër. Met Das Boot kan het zich natuurlijk niet meten maar slecht is het geenszins en moet de filmposter nog even benoemd worden als erg fraai.

Alleraardigste film, verhaal overigens van de hand van Grisham die net als in A time to kill een beladen onderwerp neemt en daar een interessant verhaal van maakt.

Een interessant verhaal is het zeker, en ik vraag me dan ook af wat deze film los heeft gemaakt toen hij uitkwam, want met alle schietincidenten die er inmiddels geweest zijn, en de voor en tegenstanders van de 2de amendement, Charlton Heston: 'From my cold dead hands', is het toch absoluut een zwaar beladen onderwerp vooral in Amerika. Voeg de twist er aan toe dat men een team inschakelt om de jury te bewerken en je hebt in die zin een bijzonder intrigerend concept.

De rollen zijn prima, Hoffmann als de lichtverstrooide goeierik, Hackman als een arrogant machtswellusteling, Cussack toch waarschijnlijk in een van zijn betere rollen en Weisz ook prima.

Als er dan kritiek is komt het uit het gevoel dat het me allemaal niet bijzonder realistisch overkomt. Het overhoop halen en in de fik zetten van een appartement, dat zogenaamde team wat daar klaar zit voor Hackman dat wel heel gelikt en stoer overkomt en bijzonder vlot en gemakkelijk werkt. Ik kan me niet voorstellen dat als er dergelijke praktijken zouden zijn, die zo uitgevoerd worden, dit is natuurlijk te obvius voor worden. Ik bedoel ze weten in dit geval de status en reputatie van Hackman toch wordt hij daar toe gelaten. Als hij daar zo overduidelijk opduikt weet iedereen dat er aan de jury gewerkt wordt. Vrouwe justitia is geblinddoekt, maar niet blind.

Desalniettemin prima vermaak en een prima film.

Bekende titel, bekende cast, had ik dit al eens gezien was de vraag. Nu zijn er meer films met een trein op hol dus zeg het maar. Wachten was de mogelijkheid die zich aan zou dienen via de kringloop en ik moet zeggen dat deze lang duurde, maar zoals zo vaak wordt geduld beloond.

Verrassend is toch wel het begin in de de bajes met Manny en vooral Buck als gedetineerde, en daarmee een oorsprong die ik niet verwachtte omdat ik me verder ook niet in de synopsis verdiept had. In ieder geval spreken de omstandigheden in de gevangenis, en poging tot ontsnapping, voor zichzelf met Manny als leidend figuur en Buck als irritante en praatgrage 'tag along', en zoals valt te verwachten zit men snel daarna als verstekeling op de trein die er daarna vandoor gaat met alle gevolgens van dien, zo wel op de trein zelf als voor de achtervolgers met als kleine verrassing de aanwezigheid van Rebecca DeMornay.

Nu schijnt er veel commentaar te zijn op het acteerwerk van zowel Jon Voight als Eric Roberts, iets dat ik opzich mee vind vallen. Jon Voight heeft zeker zijn goede momenten zoals de preek tegen Buck hoe te gedragen als ex gedetineerde in de buitenwereld, daarnaast is karakter buck een irritatie maar dat ligt toch vooral in het personage zelf en niet zozeer aan het acteerwerk. Prima is toch op zijn minst het beeld van de voortjagende trein, prachtig is de besneeuwde omgeving, idioot zijn dan weer de pogingen om iemand vanuit een helikopter op de trein te zetten net als de licht over geacteerde finale tussen Manny, Buck en Sarah als hysterisch stoorzender. Tenslotte mag ik de typische jaren '80 soundtrack niet vergeten die zijn sterke momenten heeft.

En zo blijkt Runaway Train een redelijk jaren '80 avontuur te zijn met voors en tegens en is het vooral de gedachte die luid aardig voor een keer. Heb ik de film al eens gezien uiteindelijk? Ja, volgens mij toch wel, maar dat is lang geleden en daar was niet heel veel van blijven hangen

Rundskop, een Belgische film en aangezien ik niet veel van de zuiderburen zie best wel weer eens wat anders. En dat daar best pareltjes wegkomen blijkt ook wel weer met deze film.

Verrassend is Rundskop van meet af aan, want waar ik toch meer een crimi onderwereld film verwachte gaat de film toch wel heel veel over Jackie en zijn geschiedenis. Dat Jackie niet bepaald een plezierig gezelschap is zien we in de beginfase met een bedreiging en het nodig opgepompte steroïden gedrag in de badkamer. Het zogenaamde plotje met de veearts en andere criminele zaken lijken dan eigenlijk maar bijzaak vooral als de film de kern van Jackie benadert met een terugblik en bijzonder walgelijk jeugdtrauma aan de wieg ligt van heel veel zaken. Daarna is het wat mij betreft interessanter in hoeverre Jackie gaat ontsporen met al die middelen in zijn bloed dan wat het Belgische parket nu eenmaal op het spoor is met die twee onnozele garage gasten als lijdraad.

Boeiend zijn de ontmoetingen met de geesten uit het verleden, in dit geval met Lucia, en is de vraag of Jackie Bruno gaat vinden interessanter dan de zaak die zijdelings speelt. De hele opbouw van injecties, het schijnboksen, geweldsexplosies en steeds verhitter gedrag lijkt maar richting één ding te gaan en dat is een afrekening met Bruno. Ademloos zit ik die confrontatie dan ook te kijken die passend afloopt net als het onvermogen om wat dan ook te doen in de slot confrontatie met Lucia, wat een beest van een vent en wat een zielig karakter. Vernield voor het leven. Niets anders dan hulde voor de acteurprestaties van Schoenaerts en ook David Murgia als de jonge David. Dandoy als Lucia is natuurlijk een plaatje, maar dat accent van Lammers was dat niet wat te overdreven?

Het hele verhaal wordt uitermate duister en beklemmend neergezet en is als geheel zelfs naargeestig te noemen met natuurlijk het verhaal van Jackie als droevig mysterie. Het mag duidelijk zijn dat dit mij goed smaakte en dat dit al met al een knappe film is.