Meningen

I'd rather piss glass. Why don't yóu check!

Uitstekende SF actiefilm die met zijn 20 jaar nog prima door de beugel kan, vermaakt en vooral een prima rol voor Diesel bevat.

Prima eerste half uur waar het schip neerstort en de overlevenden zich in eerste instantie gelukkig prijzen. Riddick blijft in eerste instantie op de achtergrond, en er wordt knap gespeeld in eerste instantie met zijn ontsnapping en de mogelijkheid of ze iets aan hem gaan hebben of hij juist het gevaar is. Het laatste lijkt voor de hand te liggen...

De cast is prima met Hauser als de schimmige Johnns, Mitchell als powervrouw en eyecandy, maar vooral Diesel is uitmuntend en heeft zijn roeping gevonden in een rol die gelukkig niet te veel dialoog bevat. De sfeer en vooral de muziek is fijn, Johnns valt op met een aantal erg sarcastische opmerkingen tegen Riddick die niets te verliezen heeft en daarom zo nuchter als een glas water is. Dan zijn er nog een aantal mooie shots en momenten met knap opgebouwde spanning. Wanneer Carolyn op zoek is naar Zeke zijn er een aantal mooie opnames onder de grond, zo wordt er vaker op mooie wijze met schaduw en licht gewerkt. Toch vind de film mindere punten in een aantal slecht gemonteerde vecht en actiescènes.

Pitch Black is een heerlijke weg kijkertje met een aangename sfeer, een sympathieke bad guy en vooral voor 20 jaar oud prima effecten. Gewoon lekker.

The Place Beyond The Pines was vanavond voor een tweede keer aan de beurt nadat ik de film vier jaar geleden, vlak voordat ik hier weer actief werd, al eens gezien had. Destijds bleef ik na bepaalde verwachtingen met een katterig gevoel zitten, en met voortschrijdend inzicht en toenemende filmervaring in the pocket was er toch een hernieuwde interesse voor de film ontstaan en was ik erg benieuwd wat de film me nu deed.

Destijds had ik de verwachting dat de film uitsluitend als een soort neo-noir of misdaad thriller rond Handsome Luke zou draaien. Een behoorlijke teleurstelling is dan ook dat deze op één derde van de film al sneuvelt en de film zich daarna concentreert op agent Avery Cross en zich eigenlijk ontwikkelt als een drama dat zich uitspreid over een kleine 20 jaar. Gewapend met deze kennis ging ik uiteraard al anders voor de film zitten en zie ik al heel anders naar het tweede deel om nog maar te zwijgen over het derde deel dat vier jaar terug in mijn beleving slepend en onnodig was maar nu toch wel de cirkel compleet maakt. Het sterkste blijft toch de eerste fase met de bandeloze en ongeremde Luke die plotseling het gevoel krijgt de boot te missen. Fantastisch is uiteraard de rol van Gosling die onbehouwen tekeer gaat, een indrukwekkend gestalte en voorkomen presenteert en daarmee vooral anders dan de gelikte jongen die hij anders speelt. Het doet samen met de cinematografie regelmatig aan Drive denken. De achtervolgingsscene is trouwens adembenemend te noemen en zeer fraai gemaakt. Een held voelt zich zelden echt een held blijkt maar weer gedurende deel twee, en aan Avery Cross is menselijkheid niet vreemd. Veel steun krijgt hij overigens niet van zijn omgeving en helaas valt hij ook nog eens in de klauwen van een corrupt stel collega's die hem precies manouveren waar ze hem hebben willen. Een typerende rol voor Liotta uiteraard weer en het moet gezegd dat het bedrog aardig is en de wijze waarop Avery zich het lijf redt fraai is. Maar waar dit nu allemaal voor nodig is binnen een film die zich voornamelijk lijkt te concentreren op lot en noodlot en wat acties kunnen aanrichten, een actie die natuurlijk al veel eerder plaats gevonden heeft, lijkt het corruptieschandaal een overbodig subplot waardoor de film misschien net wat te lang duurt. Bovendien, wat voegt dit nu echt toe aan het verhaal?

Het drama lijkt zich in de drie korte verhalen toch te concentreren op actie en tegenreactie, daad en gevolg, alles heeft een oorsprong en wraak lijkt soms het hoogst haalbaar. Het lijkt op een soort rimpeleffect en soms heeft de rimpel heel veel tijd nodig om dingen in beweging te zetten. Hoogst haalbaar en de boodschap ongetwijfeld van deze film is dat er op einde toch één iemand is die niet op gevoel reageert maar op verstand en niet voor het duistere pad kiest dat voor hem weggelegd lijkt. Soms is het een kwestie tussen de slechte dingen ook de goede dingen te willen zien en juist daarvoor te kiezen. Toch stijgt de film niet heel erg qua waardering en maakt de film toch net niet de indruk die ik nu wel gehoopt had. Desondanks oogt The Place Beyond The Pines wel als een product waar met kunde en kennis is aan gewerkt. Het camerawerk is fraai, de sfeer is bij tijd en wijlen sterk, en de soundtrack van Mike Patton, zanger van Faith No More, is erg mooi. Gosling is erg sterk tevens vind ik Bill Mendelsohn niet voor hem onder doen. Tenslotte nog even Mendes en vooral ook Rose Byrne te benoemen als fraaie dames. Toch blijft bij mij nog steeds het gevoel achter dat hier iets meer van te maken geweest was en dat het nu allemaal net niet is.

Take your stinking paws off me, you damn dirty ape!

Klassiekerzondag, en dus deze Planets Of The Apes aan de beurt die toch maar weer eens bevestigd wat een beetje sneupen bij de kringloop oplevert. Had ik deze film ooit wel eens gezien was wel een vraag eigenlijk, ik vermoed niet, hoewel de 'stinking paws' quote wel erg bekend is. Daarnaast vroeg ik me af wat de film eigenlijk voor connectie had met Rise Of The Planets Of The Apes en die was er niet zover ik kon ontdekken, of chronologisch moet die voor deze spelen. Echter is War For The Planets Of The Apes te lang geleden voor mij om dat weer aan elkaar te knopen.

De film gaat rap van start met het ruimteschip dat binnen minuten in de problemen is en neerstort waarna de drie overlevenden beginnen aan hun zoektocht naar leven en overleven. De toon is meteen al apart, de muziek van Goldsmith herkenbaar met een aantal andere elementen tevens bekend uit Rambo, de omgeving opvallend met zijn vlaktes en gesteente, Nevada (?), en Heston zoals wel vaker een paardelul ook al acteert ie wellicht aardig. Het is toch pas bij de fase van gevangenname en de daaropvolgende behandeling dat de film echt interessant wordt. Daarna ontwikkelt Planets Of The Apes zich toch tot een bij tijd en wijlen bizarre film.

Maar waar gaat POTA nu eigenlijk over? Is het slechts een fantasie van een omgekeerd soort evolutie? Een toevalligheidje? Of graaft de film veel dieper. Is dit een vroeg aanklacht van uitbuiting van natuur en dieren, kortom planeet aarde. Of is dit een verhulde en vroege aanklacht tegen rasicme en de behandeling van de Afro-Amerikaan? Het zou zomaar kunnen want de jaren '60 waren roerig op dat vlak zoals we allemaal weten. Of betreft het toch een draai om de oren van de mens zelf met zijn zogenaamde nuchter scepsis en onwil tegen alles dat vreemd is en zijn zucht naar dood en geweld. Of is uit de discussie rond de opgraving een schop tegen de schenen van het geloof, de kerk en de bijbel te herleiden? Want dat kan namelijk ook...het maakt ook niet uit want POTA boeit en boeit goed, de eindconclusie van de film en het gekonkel onder de apen zelf daar gelaten.

Pluspunt zijn verder de aangename speeltijd, de sfeer is uitstekend te noemen aangevuld door de soundtrack en bepaalde camerawerk zijn van grote schoonheid en lijken hun tijd ver vooruit. En toch de betekenis van de film...waar zou het nu werkelijk omgaan? Zou Charlton 'from my cold dead hands' Heston het geweten hebben? Wat een mazzelpik trouwens met Linda Harrison opgesloten te zitten. Echt acteren lijkt ze niet te kunnen maar een ongelooflijk leuk snoetje heeft ze wel. Mij beviel deze klassieker anders meer dan. Nu al zin in een uitgebreide kringloop ronde komende vrijdag, benieuwd of ik nog iets speciaals tegen kom.

God, dammit! Ramona, you've been fartin' like a goddamned pack mule.

Een film die ik steeds meer ga waarderen, en wat vond ik het een verschrikkelijke film de eerste keer dat ik hem zag samen met Deathproof. De gehele stijl en het 'grindhouse' idee ging aan me voorbij...

Inmiddels kan ik de film meer dan prima uitzitten in al zijn goorheid, ranzigheid, bloederigheid en andere over the top toestanden en vind ik de film hoogst vermakelijk en ondanks het ontbreken van het nodige verhaal, toch bijzonder stijlvol, de oude look en de algehele aankleding met bijzondere personages. Ik bedoel, laten we eerlijk zijn, het verhaal en de aanleiding van alle toestanden is wel bijzonder mager, maar eigenlijk is dat bij een dergelijke film als deze van ondergeschikt belang. Het draait om de aangedikte personages en de vele kills natuurlijk. De pistoolheld, de stripper met een machinegeweer als been en een bijzonder aantrekkelijke dokter. Niet de vergeten de smerigste kok die ik ken, die maar met zijn recept bezig is maar wel in een diner die hoofdzakelijk leeg is. Ik persoonlijk loop niet echt warm voor Rose McGowan, geef mij maar Marley Shelton of anders Emmy Robbin, de hot female deputy. Verder Brolin en Tarantino zelf als bad guys, Jeff Fahey geweldig als smerige kok en Michael Parks vind ik ook altijd geweldig.

Tot slot de sleazy soundtrack zelf door Rodriguez geschreven past heerlijk, kortom, verstand op nul en een lust voor oor en vooral oog in al zijn stijl, detail en smerigheid. Ge-wel-dig!!!

Saddle up! Lock and load!

Och och...wat een film is dit toch! Andermaal er doorgedraaid, en wat van meet af aan opvalt is de superrealistische sfeer en de echtheid van de karakters. De film ademt wat mij betreft een bepaalde authenticiteit uit en benaderd op sobere wijze de verdeeldheid en dwaasheid ten top. Treffend is de eindeloosheid der dingen, sleur en vermoeidheid, maar bijvoorbeeld ook de stress en spanning in het verlaten kampement om uitermate filosofische te eindigen over de zin en het kwade van de Vietnamoorlog verpersoonlijkt in Barnes en Elias. Een soort slepende duistere schaduw die knaagt aan moraliteit en die mensen rare dingen laat doen.

Platoon is verre van een gewone oorlogsfilm. Behalve het treffende tijdsbeeld speelt de film in op alle mogelijke spanningen en maatschappelijke problemen die schuil gingen achter deze soldaten zoals armoede, dienstplicht, veel negers die de klos waren, en raciale problemen. Daarnaast speelt de film perfect in op het beruchte bloedbad in My Lai en laat op intelligente wijze zien hoe een dergelijke situatie ontstaat en uit de klauwen loopt. Hoe dan? Nou, zo dus! Vermoeidheid, stress, spanning en een ontstellend jonge gemiddelde leeftijd met gebrek aan empathie en een harde/armoedig jeugd. Zet daar bij een onderofficier die aan wil pakken en je hebt een smeltkroes/broeipot. Per definitie is de hele verdeeltheid en gechargeerde spanning eerder als filosofische beeld bedoeld dan dat het een beeld is van een doorsnee peloton. Alhoewel Matterhorn van Marlantes ook niet ver van dit beeld afwijkt.

Voeg daarbij drie acteurs in de rol van hun leven, Berenger was geknipt voor zijn rol, McGinley is ook voortreffelijk als bange hielenlikker, en Dafoe kreeg niet geheel onterecht een nominatie voor zijn rol. Toch zou ik niet kunnen kiezen tussen de drie. Een kleine cameo van Stone zelf en de altijd aanwezige Dale Dye wiens boek format stond, maken de film compleet om het treurige maar treffende Adagio van Barber niet te vergeten.

Platoon boeit, schokt, is eerlijk, verbaast, maar is boven alles een topfilm.

En toen had ik de smaak wel een beetje te pakken en zette door met deze Platoon Leader waar ik ooit het boek van las. Verder had ik zover er mogelijkheden waren de film te kijken, en die deden zich nooit voor, niet echt interesse alleen al vanwege een naam als Dudikof die we toch vooral van B-films kennen. Maar vooruit, ik had de geest, wie weet valt het mee, maar helaas...

Merkwaardig is al de aankomst van de luitenant waar tijdens de helicoptervlucht het jaartal '88 in beeld wordt gezet, maar men had zich in '73 al teruggetrokken, een ontzettende fout als je het mij vraagt maar wellicht heb ik het verkeerd gezien. Vervolgens is het niet eens allemaal heel slecht, want men wil wel, en lijkt ook wel veel middelen te hebben, maar slaagt men gewoon niet in het gevoel en de finishing touch. Zo lijkt de basis niet authentiek zoals we die wel uit Platoon of Tour of Duty kennen, is de soundtrack tenenkrommend slecht en van het heroïsche soort, is het algemene beeld van de karakters veel te stoer, men wil erg graag indruk maken lijkt het, slaat zo'n vuurgevecht met z'n sniper helemaal nergens op want men schiet in het wilde weg zonder de vijand te zien, lijkt het op verschillende vlakken FMJ en Platoon te kopiëren, wordt de luitenant erg vreemd door zijn radioman aangesproken, roken tijdens de wacht ik dacht het niet, zijn we het ene moment overdramatisch en super serieus om even later met hele flauwe humor op de proppen te komen. En dan zoiets raars als de sappeur die naar binnen geglipt is om een bom te plaatsen en de rest wacht buiten voor een frontale aanval, maar als ze gemakkelijk binnen kunnen komen waarom doet de rest dan niet?

Vervolgens laat men best wel mooie staaltjes camerawerk zien in de jungle, lijkt de Zuid Afrikaanse jungle ook best wel goed, is er wel het gevoel van een niet aflatende hitte, zijn de vuurgevechten best wel oke in beeld gebracht, krijgt het kampement een passende make over, en lijkt de uiteindelijke aanval van de Vietcong ook best goed met de ladders en de RPG's en ziet de aanval met de gunships er ook goed uit. Natuurlijk is er achteraf het gevoel van verspilling. Zoals reeds gezegd, heel slecht is Platoon Leader uiteindelijk niet eens want de locaties zijn goed, er lijken er budget en goede middelen voorhanden, het zijn alleen de details en het gevoel die de film moeilijk maken te verteren als goede Vietnam film en heeft het helaas dan toch de uitstraling van een B-film. Daarom geen voldoende wat mijn betreft.

Dat de Koreaanse cinema uitstekende oorlogsfilms kunnen maken zag we al eerder met The Frontline en The Brotherhood of War. Dat men ook niet vies is van een beetje drama en helden verering is ook duidelijk, het resultaat is dan ook een uitstekend film die kan wedijveren met The Frontline maar toch net zijn meerdere moet erkennen in The Brotherhood.

71 into the fire behelst een uitermate simpel maar niet minder waar verhaal. Een aantal geronselde studenten die als taak krijgen een onbelangrijk punt te bewaken maar de volle toorn van de noordelijke troepen over zich heen krijgen. Aardig is het verhaaltje van de verschillende karakters die met elkaar botsen maar elkaar richting het einde toch vinden om hun geschillen aan de kant te zetten. Het doet er eigenlijk allemaal niet echt toe want 71 into the fire draait om oorlog en verdorie wat kunnen ze dat goed in beeld brengen.

De getoonde oorlogs is dan ook om te smullen en spektakel ten top. Van een beetje drama is men ook niet vies, iets dat aardig slaagt. De soundtrack, het acteren, het is allemaal ruim voldoende. Een van de weinige dingen die ik kan vinden als kritiek is dat men kennelijk geen T-34's ter beschikking had en dat Sherman's doorgaan voor tanks van de noordelijke troepen. Ach, detail. Kennelijk was het budget op...Het maakt niet uit. 71 into the fire is een prima film en een mooie toevoeging tot mijn oorlogscollectie.

Guilty pleasure die ik toch altijd ga kijken als hij er voor is, ditmaal echter de dvd gepakt en wat me opviel waren dat vooral de surfbeelden er super goed uit zagen voor een film van bijna 30 jaar oud en dat het geluid erg goed is.

Het verhaal is allemaal niet zo veel, en Reeves laat zien niet echt goed te kunnen achteren, slechts zichzelf spelen. Desalniettemin wordt er in vliegende vaart een aardig spektakel gebracht met veel mooi surfbeelden, parachutespringen, het nodige geknok en geschiet en een hele goed achtervolging te voet. De film wordt verder vooral wat extra gegeven door een prima soundtrack en een amusante Gary Busey. Geniaal die man. Lees overigens net dat hij in '88 een motorongeluk had en geen helm droeg, men vreesde destijds voor blijvend hersenletsel. Gelukkig is ie herstelt, had hem niet willen missen in deze film en Under Siege. Vermoed dat hij zo uitblinkt omdat hij, naar men zegt, extraverter, drukker en minder geremd is nadien. McGinley trouwens ook prima in een voor hem redelijk typerende rol als zuiger.

Leuke film, prima vermaak, altijd prettig om weer eens te kijken.

Zaterdagavond aan de slag met deze Nikita remake genaamd The Assassin of anders bekend als Point of no Return. En eigenlijk zag ik deze film al heel vaak en had ik de film zelfs ooit op VHS aangeschaft waarop hij wel een beetje tegenviel, maar tot een beoordeling alhier kwam het nooit. Maar laat ik vast verklappen dat het lage cijfergemiddelde best wel gerechtvaardigd is.

Zoals bekend mag zijn wordt de jongedame in kwestie door de overheid opgepikt en omgeturnd tot classy hitman en is daarmee een één op één kopie van Besson's Nikita een film die wel oké was maar ook niet super. De cast lijkt best oké met de mooie Fonda, Byrne onderkoeld en zakelijk als altijd en Keitel stoïcijns. Daarnaast heeft het geheel een paar erg aardige actiescènes zoals in de keuken van het restaurant. Maar dan is het wel gedaan met de goede punten hoewel ik echt wel de jaren '90 in gedachten wil houden omdat dit soort films en hun opzet toen normaal waren.

Maar de lijst bedenkelijke dingen is wel enorm. Hoe selecteer je een moordzuchtige addict en wordt die ook eerst psychologisch onderzocht? Het is iemand die niets te verliezen heeft en niet gemist zal worden maar verder...? Dan maakt Fonda zich regelmatig schuldig aan dom gedoe en overacting zoals met de muis of de judoka. Zo flauw allemaal. Is J.P. verschillende malen een ontzettend vervelende vent. Is de Hans Zimmer soundtrack bij momenten schrijnend. En vind ik karakter Claudia/Nina vaak aan de domme kant, komt ze heel onnozel en onzeker over zoals in dat hotel dat ik denk is dit nu die getrainde superkiller? Dan komen we de gehele film over als oncontroleerbaar en losgeslagen, een loose cannon, maar hebben we plotseling na de aanslag in het hotel iets dat op een geweten lijkt. Niet te vergeten dat Ome Bob met zijn controlebezoek bijna haar 'cover' verneukt en dat The Cleaner haar notabene onder het rijden wil vermoorden, lekker professioneel allemaal. Niet te vergeten dat die hele scène met dat geweer in de badkamer, en J.P. te lullen tegen de deur, de deur niet eens op slot zat dus hij had ieder moment naar binnen kunnen lopen.

Tja, het excessieve geweld en vele collateral damage neem ik dan nog voor lief en schaar ik onder de typische filmvorm van de jaren '90. Maar best is dit allerminst en wat dat betreft dan ook geen voldoende waard.

Film die toch altijd een bepaalde interesse bij me los maakte, en waarom weet ik eigenlijk niet eens precies of het moet zijn vanwege Ed Harris die ik toch na rollen in The Right Stuff, A Beautiful Mind en vooral The Abyss erg hoog zitten had. Een garantie voor dingen hoeft dat uiteraard nog niet te zijn, maar blij was ik wel deze film eens tegen te komen bij de kringloop, en daar ging ik donderdagavond na een lange cursusdag eens lekker voor zitten.

Verrassend is toch het moment wanneer deze film zich afspeelt. Ik had toch Warhol achtige tijden en fasen verwacht zo half jaren tachtig. Maar Pollock blijkt nogal wat ouder te zijn, en de man zijn carrière speelt toch vooral vlak na de oorlog. Duidelijk is dan al dat het niet altijd allemaal even goed gaat in de beste man zijn bovenkamer. En daar zijn we weer met de meeste kunstenaars en muzikanten die zichzelf en hun geest verliezen in hun mogelijkheden, fantasie, gevoeligheid, wispelturigheid en als gevolg ontsporen in iedere zin van het woord. Daarnaast is er de gebruikelijke parallel, die we tevens net zo vaak zien, in de vorm van de critici die het allemaal maar niets vinden. Wat dat betreft is Pollock weinig vernieuwend maar toont wel de fragiele wispelturige geest van het karakter. Van de bijnaam 'The Dripper' is in die beginfase nog geen sprake want die stijl, die hem zo bekend maakt, moet hij dan nog uitvinden. Iets dat de echte doorbraak zal zijn naar wereldfaam.

Ondertussen blijft de de drank lonken, is hij onberekenbaar en is het toch Lee Krasner die het anker vormt en de stille kracht blijkt achter Pollock. Maar op de losgeslagen fase richting het einde, waar Harris bijna onherkenbaar is, wordt Pollock als film eigenlijk nooit echt interessant. Waar het precies aan ligt vind ik moeilijk te zeggen want de acteerprestaties zijn prima, de scènes waar Pollock bezig is met zijn kunst vind ik uitermate interessant zelfs en vind ik zijn kunst zelfs mooi, uiteraard hebben we dan nog de mooie Connelly die de boel van vrolijk schoon voorziet en zijn er toch interessante momenten te noemen zoals de cameraman die Pollock volgt en bepaalde uitbarstingen zoals tijdens Thanksgiving.

Maar zoals gezegd, super interessant wordt het allemaal nooit. Het is op zijn hoogst aardig te noemen en Pollock valt als geheel wel een beetje tegen of je moet ontzettend geïnteresseerd zijn in de man.

Na Hellraiser en Leprechaun nog zo'n horror titel uit de oudheid die je een keer gezien moet hebben. En dit schijnt toch wel een klassieker te zijn op dat vlak met namen die klinken als een klok in de vorm van Spielberg en Tobe Hooper, de laatste beter bekend van de Texas Chainsaw Massacre. Toch lokte Poltergeist mij bij aanvang niet bepaald vanwege het klopgeesten fenomeen dat mij niet zo aanspreekt.

Maar goed, het kwam toch van een start, en buiten de opening waar het meisje voor het eerst communiceert met de televisie, viel ik toch bijna van het bankstel af met het vervolg in de woonwijk, de familie en de muziek die een ongekende familiefilm achtige sfeer uitademt die ook wel geïdentificeerd kan worden als een typische Spielberg sfeer. Het is de typerende familiechaos, gekibbel en drukte die humoristisch moet zijn zoals we dat ook in Close Encounters Of The Third Kind zagen en daarmee een Spielberg stijl die mij vaak ontzettend tegenstaat. Het is evenwel de opmaat en het inzicht dat deze film niet heel eng gaat worden en dat terwijl Tobe Hooper de regisseur is maar Spielberg kennelijk een hele dikke vinger in de pap had.

Goed, ik ben in die zin nog bereid het beeld te benaderen zoals dat misschien bedoelt is in de vorm van een normale en vrolijke familie die langzaam ontspoord, het spreekwoordelijke idyllische beeld dat langzaam spaak gaat. En gelukkig gebeurt dat dan ook, want over de helft is het nog steeds niet erg eng geweest maar zijn het toch een paar aardige momenten van sfeer en acteerwerk geweest dat ik denk mwoah, hier zit zo nu en dan toch nog wel wat in. Zo is de verdwijning van het meisje en de communicatie via de tv toch best wel beklijvend. Het beeld dat daarna volgt van complete ontaarding in de betreffende slaapkamer is ook best sterk maar wordt weer overschaduwd door het aparte stel experts die toch vooral weer een Spielbergiaans vibe een soort kolder en humor meedragen. De semi finale waarin het meisje wordt teruggehaald is ook iets dat voor mij eerder in Scary Movie past dan dit baanbrekende en indrukwekkende horror is.

Ik had de film 20 minuten voor het einde dan ook wel opgegeven todat ik me realiseerde dat het verhaal, die op dat moment een ongekend soort rust kent wanneer moeders in bad stapt, toch nog verre van afgelopen is. En wat mondt die fase toch knap uit in een behoorlijke finale waar niet alleen de kinderen niet veilig zijn maar het hele huis in een soort van spookhuis verandert met voor 1982 behoorlijke visuele trucage. En zo revancheert Poltergeist zich richting het einde toch redelijk die tot aan de finale alle kanten opschieten, van familiefilm naar een soort van klucht om op het einde toch iets van een horror indentiteit te krijgen. Goed, een voldoende zit er nog wel, maar mij vang je hier verder niet mee en heel bijzonder kan ik dit noemen.

En gisteravond verder met de top250 die dit Pinksterweekend extra aandacht krijgt met vanaf afgelopen vrijdagavond tot vanavond iedere avond één uit de grote lijst. En dat leverde tot nu toe Lilya 4 Ever, Saw en dus gisteren deze Poor Things op met nog de twijfel wat het vanmiddag/vanavond gaat worden. Maar fijn, Poor Things dus, waar veel om te doen was het afgelopen jaar met een bij voorbaat vrij bizarre film naar het schijnt, veel prijzen, en zoals het hoge bomen betaamt het nodige aan tegenwind.

En het is praktisch onvermijdelijk te concluderen dat Poor Things bizar is van meet af aan en een hoog Wes Anderson gehalte heeft qua stijl en aankleding. En wat ziet het er bij tijd en wijlen fantastisch uit en wat heeft de gebruikte lens, een soort wide angle vissenoog een aanvullende uitwerking waardoor het geheel nog even iets bevreemdender is. Om nog maar te zwijgen van de rond uit bizarre maar geweldige soundtrack met dissonanten, vreemde klanken en instrumenten. Het onderstreept de film als buitengewoon, bevreemdend en bizar sprookje. Om nog maar te zwijgen van karakter Godwin met zijn bijzondere creaturen zoals de bijzondere combinatie van dieren zoals een hond met een eendenkop of een blaffende haan. Maar dit artistieke geheel heeft heel wat meer in zijn mars dan bevreemding en aankleding want centraal in het verhaal staat 'God' zijn interessantste creature in de vorm van Bella die met haar oorsprong, ontwikkeling en wens de wereld en zichzelf te verkennen een niet te stuiten kracht betreft. Ze laat zich niet ketenen en trekt de wijde wereld in om vervolgens vooral de wereld en het gevoel van sex, vleselijke lust te ontdekken en te verkennen. Iets dat met veel humor en het nodige aan naakt vertelt wordt. Waarna de film op het schip voor mij toch een beetje inkakt en ik me afvraag waar het komende uur allemaal nog over moet gaan. Maar gelukkig begint de film dan uit een andere vaatje te tappen met andere elementen die de mens en de mensheid bezig houdt, maar blijft het vooral bizar en koddig met de dialogen, het eten, of bijvoorbeeld de dansscene die niet veel later in een vechtpartij uitmondt. Duidelijk is dan al lang dat Poor Things niet normaal is en dit ook geenzins de bedoeling is in deze mix up van Benjamin Button en Forrest Gump te midden van een Wes Anderson meets Jeroen Bosch achtige wereld.

Maar zoals reeds gezegd, Poor Things biedt veel meer dan slechts een rariteitenkabinet. Sterker nog, de boodschap/achterliggende gedachten is iets waar je heel veel kanten mee op kan in deze film. Zo zou je de bijbel er bij kunnen betrekken want Godwin wordt God genoemd en is in die zin toch bezig als schepper, Bella zou in dat geval Eva kunnen zijn die net als in de bijbel van de verboden vrucht wil plukken. De ontwikkeling die ze daarna door maakt en het sterven van God zou geinterpeteerd kunnen worden als geestelijke onafhankelijkheid en het verlies van geloof. Van de andere kant kan God en Bella ook gezien worden als een standaard vader/ dochter relatie waar issues als overbeschermend willen zijn en loslaten key zijn waar de dochter in dit geval toch echt zelf de wereld en zichzelf moet gaan ontdekken. De zucht naar ervaringen, het onbekende, verlangen en aantrekkingskracht naar zowel het goede als het slechte zit in ieder mens, maar afhankelijk van het karakter gaat een ieder daar anders en ongeremder mee om. En dan zou het geheel nog eens een blauwdruk van de relatie tussen man en vrouw in het algemeen kunnen zijn in de vorm van uitelkaar groeien, loslaten, van elkaar verschillen, twijfel, verwijt, ketenen, bezitterigheid, tegen elkaar afzetten en in sommige gevallen toch weer bij elkaar uit komen. Maar het belangrijkste en meest voor de handliggende element in de film betreft waarschijnlijk toch gewoon ouder worden, ervaring en inzichten op doen die als referentiekader dienen, wat je wil, niet wil, wat je normaal of belangrijk vindt, om uiteindelijk jezelf als mens en karakter te vinden. Helaas is de keerzijde vaak ook ontstellende slechte keuzes waar een mens niet beter van wordt en niet van herstelt zoals Bella dat wel doet.

En zo is er genoeg na te praten over deze uitermate stijlvolle film die terecht een oscar gewonnen heeft voor productie design, want wat ziet de film er bij tijd en wijlen weergalloos uit net als het camerawerk en montage. Stone doet het prima en zal terecht de oscar hebben gewonnen, kleine minpunten daarentegen vind de film in zijn aanzienlijke speelduur en dat de film zo op het uur, waarop men op het schip zit, een beetje doodslaat en voor het gevoel even richting en doel kwijt is. En zo heeft deze niet bepaald doorsnee film toch best wel vermaakt en geintereseerd en is dit vast niet de laatste keer geweest dat ik hem gezien heb. Toch rest mij nog wel de vraag waarom ze van de generaal een geit maakt en niet de hersens van God in de generaal zet want de kennis en knowhow is er inmiddels, en anders wel via God's documentatie.

Oorlogsklassiekertje die ik een aantal weekjes terug via marktplaats aanschafte, en dan gisteravond eindelijk aan de beurt was die ik samen met mijn vader uitvoerde. Een film overigens uit '59 en onherroepelijk de vraag aan mijn vader wat hij toen uitvoerde en dat was de oproep voor dienstplicht vervullen.

Veel introductie komt er niet. De feiten zijn duidelijk. Korea, eind van de oorlog, vredesbesprekingen in volle gang, een onbeduidende heuvel veroverd door de Roden, geen strategische waarde, en het bevel om deze terug te pakken. Veel meer anti-oorlog kan niet zou je zeggen, geen onbekend terrein voor regisseur Milestone die dit pad reeds betreden had met All Quiet On The Western Front. Met de veronderstelling dat dit een redelijk eenvoudige operatie gaat worden is men rap onderweg en al snel veranderd de geplande operatie door verschillende problemen in een nachtmerrie. En the fight for your life waar men mee geconfronteerd wordt heeft toch hele aardige momenten.

Mindere punten aan het geheel zijn toch snel de gebruikelijke 'do's en don'ts' binnen het oorloggenre. Erg luid praten, recht op staan in open terrein tijdens een vuurgevecht, een hele groep die op een kluitje gaat staan als ze ontzet worden...het is het gebruikelijke geklungel maar ach, zo erg is dat allemaal niet. Wel opmerkelijk vind ik dat een dergelijke grote operatie aan een aantal luitenanten wordt toevertrouwd en niet een hogere rang als majoor of kolonel te velde. Dan zijn er de zogenaamde vredesbesprekingen die me deden denken aan Kubricks Paths Of Glory, toch had er veel meer gedaan kunnen worden met dit element.

Het maakt allemaal niet zo veel uit en mag vooral in het tijdsbeeld van de eind jaren '50 gezien worden. De actie is bij tijd en wijlen spectaculaire te noemen net als de grootse decors waar toch meteen weer de vergelijking met All Quiet On The Western Front mee gemaakt kan worden. Er is de ruime cast met bekende namen aan het begin van hun carrière, er is een beetje humor en vooral die fraaie zwart wit stijl die echt het idee van een klassieker mee geeft.

Pork Chop Hill is geen buitencategorie maar uiteindelijk toch een meer dan sterke oorlogsfilm te noemen die mij ontzettend goed smaakt en dus alles behalve tegen valt.

Brok jeugdsentiment uit de basisschool tijd ergens vermoed ik. In ieder geval weet ik nog dat de vakantie te einde liep en we net terug waren en we die avond deze film meepikten als familie, en tja, een schip dat op zo'n manier omrolt door een freak golf en op de kop geraakt is wel iets dat indruk maakt en je bij blijft als kind.

En ach, laat ik meteen van wal steken wat de slechter punten betreft waar het karakter Mike Rogo toch echt buitengewoon storend is en vaak overdramatisch, en zo zijn er meer karakters die oubollig en gedateerd aanvoelen, vind ik de titel met 'adventure' erg raar voor een catastrofale scheepsramp, vind ik het bijzonder dat men om 0:00 in de nacht een vloedgolf aan ziet komen en is de kapitein rijkelijk laat met de enige manoeuvre die gepast zou zijn geweest. Maar buiten dat zijn er toch ook veel goede punten te noemen en voelt The Poseidon Adventure aan als een echte klassieke rampenfilm, een genre waar ik trouwens ontstellend weinig van tegenkom bij de kringloop en waar ik graag verandering in zou zien

Uniek blijft uiteraard het schip op de kop, en interessant en uiteraard mooi gemaakt zijn alle decors op de kop. Treffend is het alarm met de ramp in aantocht en de goede gebrachte paniek en chaos, dit wordt sterk vervolg gegeven met de verdeeldheid in aanpak om te blijven of te vertrekken. Onderweg doet een aantal dingen me sterk aan Daylight denken, met niet in de laatste plaats de zwemtocht onderwater, knap hoor dat als acteur te doen, en alles wat daar uit voortvloeit rond Belle en Manny Rosen. Sterk is sowieso de cast en fraai het vrouwelijk schoon in de vorm van Stella Stevens, Pamela Martin hier toch stiekem al een jaar of twintig, en Carol Lynley. Met als anticlimax de twee laatste doden van het gezelschap dat me toch weer af doet vragen hoe je iets dergelijks dramatisch en serieus een 'adventure' kunt noemen.

En ach, de minnetjes en plusjes allemaal genoteerd, voldoet The Poseidon Adventure toch meer dan als rampenfilm van het oude slag waar ik mee opgroeide. En het mag duidelijk zijn dat deze versie met gemak beter is dan de 2005 versie.

Maandagmiddag zin in iets bijzonders en aparts, vooral omdat het weekend niet bepaald in teken stond van films die mij goed waren bevallen. En na lang nadenken kwam ik uit bij deze Possession die ik vooral kende vanwege die ene bijzondere scène en al eens onderzocht had wat voor film dit was waarop mijn interesse voor deze psychologische horror film alleen maar groter was geworden. Dus vort met de geit op één of andere site want het valt niet mee om deze ergens op streaming te traperen of te vinden op dvd.

En het is toch wel typerend hoe we meteen als een soort van voyeur in een verhitte discussie tussen Mark en Anna vallen over het wel en wee van hun relatie en Anna die niet bepaald zat te wachten op de terugkeer van een zakenreis. Opvallend is daarna het sfeertje en de momenten dat de twee het kennelijk, ongemakkelijk en moeilijk dat het gaat, toch weer proberen. Het is op het ongemakkelijk af in combinatie met een grauwe en trieste sfeer als Mark volledig het pad kwijt lijkt te zijn na de definitieve split om zich vervolgens weer te hervinden en zich volledig op Anna te storten en haar 'secret life'.

En waar Mark tot 'great lengths' gaat om het mysterie te ontrafelen met het inhuren van een prive detective en een confrontatie met Heinrich, valt toch ook de maniakale blik en bijna psychotische dwangmatigheid van Mark op waar het psychologische deel van de film nog breder getrokken kan worden dan waar de film uiteindelijk heen gaat. Want ook dat is een element binnen een film die bij tijd en wijlen ronduit naargeestig is en ook nog eens een sterke soundtrack heeft. Maar daar blijft het niet bij met een film die zich blijft ontwikkelen en waar de rare momenten en gebeurtenissen zich op blijven stapelen en Adjani behalve een prachtige vrouw ook nog eens een uitstekend actrice blijkt te zijn. Neem de momenten dat ze opeens lijkt te veranderen zoals na het ontwijken van de vrachtwagen, of bij het Christusbeeld, of de miskraam in de metrogang, vooral de laatste scène is ronduit bizar en briljant en iets dat niet in de koude kleren gaat zitten.

De scène die ik vooraf kende valt eigenlijk bijna in het niet bij de rest van de film waar vooral Heinz Bennent met zijn maniertjes en overacting als Heinrich het enige echte minpunt is waar Sam Neill ook nog wel eens wat overdrijft maar gelukkig niet zoals Heinrich. De uitleg buiten beschouwing gelaten, niet verwacht dat het daar heen zou gaan, is dit een ronduit fascinerende en mysterieuze film die van begin tot het einde onder de huid kruipt. Daarom voor nu vier sterren voor de ze e buitengewone film waar ik inmiddels heel langzaam begin te twijfelen of ik dit toch al niet eens eerder gezien heb... prachtige filmposter trouwens.

Possum wants to come and play.
Waking up is it?

Redelijk onbekende film waar ik een keer iets over gelezen had en sowieso de altijd interessante en goed acterende Sean Harris als pluspunt heeft. Dus kom maar op, en dus werd dit de tweede film van de dag via Dailymotion.

En wow! Van meet af aan bevat de film echt een 'narly' sfeertje met muziek die intens genoemd kan worden. Het verhaal is wat dat betreft simpel zat rond Philip die huiswaarts keert met een tas waar zijn marionet inzit, en laat dat nu letterlijk een monster van een ding zijn. Wie verder op heel veel dialoog of uitleg zit te wachten kan deze film beter overslaan, want die is er niet. Possum moet het zeker niet hebben van een teveel aan dialoog, en wat er gezegd wordt is afgemeten en vaak met een dubbele betekenis binnen een verder groezelige en sombere setting, waar men er allemaal even verlopen en smerig uitziet, en zowel stad als huis riekt naar verloedering. Maar zoals reeds gezegd, wie een kant en klaar maaltijd verwacht kan deze film beter overslaan, want net als in You Were Never Really Here met Joaquin Phoenix, laat trauma zich niet eenvoudig vangen en gebeurt dat in beide gevallen met veel sfeer, zwijgzame beelden en symboliek. Dit moet je voelen!

Want wat we tussen de regels door te zien krijgen is toch wel een erg getormenteerd karakter, op de vlucht voor zichzelf en zijn geschiedenis. De terugkeer kan dan ook niet anders betekenen dan een confrontatie met jeugd en trauma waar de pop symbool staat voor heel veel dingen waaronder zijn zelfbeeld maar ook het trauma waar hij zich niet aan kan ontworstelen. En wat worden de duistere krochten van de menselijke ziel op intense en sfeervolle wijze getoond in deze film. De constante vlucht van Philip, en het onderweg zijn, staat gelijk aan hoe het moet zijn om met een trauma te leven, het niet aflatende gewicht van iets dat op verschrikkelijke wijze je leven bepaald heeft en dat nog steeds doet. Iets dat daarnaast ook nog eens komt en gaat wanneer het wil en daarmee een bepaalde onvoorspelbaarheid brengt en daarmee opbouwt tot de ultieme confrontatie met zichzelf en wat Phillip denkt dat hij geworden is. En zoals bij de meeste psychologische klachten is het slechts een kwestie van tijd dat de emmer overloopt en de benen de vlucht niet meer kunnen dragen en het een kwestie is van doodgaan of vluchten.

Interessant is dan op zijn minst nog even de gedachten of Possum, de pop, er inderdaad uitziet zoals wij te zien krijgen. Want het is een spiegel voor Phillip die zijn zelfbeeld erin ziet, en is het Maurice die natuurlijk ziet wat zijn daden veroorzaakt hebben. Dus in principe kan je het nog symbolischer en psychologische trekken dan we al te zien krijgen. Maar goed dan ga ik wellicht iets te ver binnen een film die mij van de eerste tot de laatste minuut opgeslokt heeft en uitmuntend is in stijl en sfeer, bijna op het kunstzinnige af is en en net als de reeds genoemde You Were Never Really Here een nogal ondergewaardeerde film is. Maar goed, zoals ik al zei, dit moet je voelen.

Voor de aardigheid meegepakt aangezien het toch een redelijk bekende titel met cast en regisseur is. De film kreeg toch twee Oscarnominaties waaronder beste film, iets dat de film gedurende zijn speelduur nergens waarmaakt. Zou dat dan slechts door de naam Spielberg komen of was het geen denderend filmjaar? Mijn favoriete regisseur zal het nooit worden hoewel in The Post toch minder van die Spielbergiaanse momenten zitten die ik altijd zo hekel.

Een interessant onderwerp heeft The Post zondermeer. De doofpot rond het falen van de Vietnam-oorlog. In de uitstekende Vietnamdocu van Ken Burns komt de gang en wandel van McNamara ook regelmatig aan bod en zijn er verschillende gesprekken te horen waarin het nodige besproken wordt. Shocking is de conclusie dat de enige reden door te vechten slechts de angst voor gezichtsverlies was. Een rapport met het hele hebben en houden wordt uitgespeeld door een ex-analist genaamd Dan Ellsberg en daarna op alle mogelijke manier dwars gezeten door de overheid, zelfs tot meest gevaarlijke man van Amerika gedoopt door Kissinger. Wat die man allemaal treft is ook een bijzonder verhaal, maar dat terzijde. Aardig is de jacht op de man met het dossier door de medewerkers van The Post, en eenmaal binnen, de afweging te publiceren en hoe. De cast is niet verkeerd met Streep, Hanks Odenkirk en Greenwood die overigens in Thirteen Days Kennedy speelt. En vooral het telefoongesprek met de meeste betrokken aan de lijn, over de besluitvorming, is een meer dan aardig moment. Maar dat is op zijn minst mager te noemen.

The Post lijkt zich qua verhaal te willen meten met titels als All The President's Men en Spotlight, maar blijft heel ver van dat niveau verwijdert. De film sleept zich op dat ene moment na, redelijk traag, maar vooral zoutloos, aan de kijker voorbij en toont niets bijzonders of noemenswaardig. Het is voor te stellen dat dit een enorm debacle geweest moet zijn destijds met veel getouwtrek, toch laat de film dat nergens echt voelen en komt ook het risico wat The Post en haar beleidsbepalers liepen nergens echt naar buiten in een bepaalde vorm van spanning. Laten we het zo zeggen dat The Post je nergens echt grijpt. Daarom is The Post dan toch best wel een tegenvaller te noemen die aardig is voor een keer maar verder snel vergeten kan en zal worden.

Well, goodbye mister...yellow...

Een klassieker op klassiekerzondag die natuurlijk klinkt als een klok, want wie kent deze titel nu niet...? Ik moet zeggen dat de kennis bij mij daar ook op hield, en na de verrukking van het vinden van een dergelijke titel was het dan toch gisteravond maar de vraag of deze film meer te bieden had dan alleen een bekende titel. En dat antwoord luidt zowel ja als nee.

Ten tijde van de grote depressie arriveert werkeloze Frank na de nodige omzwervingen aan bij het tankstation/diner van Nick om daar soort van met de neus in de boter te vallen, want bed brood en werk worden Frank op een zilveren dienblad aangereikt. Maar binnen minuten wordt al duidelijk wat de grote uitdaging gaat zijn als Frank Nick's jonge vrouw Cora ziet en het de vraag wordt of het een kwestie van gezond verstand en beheersing gaat worden of toch de weg van het hart winnen, de stiekeme liefde en snode plannen, en gelukkig wordt het dat laatste want anders werd het misschien ook nog saai. Een Hitchcock achtige idee is het gevolg.

Bij dat idee blijft het vervolgens want dat niveau wordt nooit bereikt in de toch wat te lange film die de eerste fase toch redelijk saai te noemen is en vooral te braaf aanvoelt en nooit echt spannend wordt. Pas na het gedoe met de kat en de plannen de zaak te verkopen komt er iets meer sjeu in en sowieso wat gewicht in de schaal voor de te maken plannen. Het gedeelte met de advocaat is best interessant waaruit blijkt dat de advocaat de grotere boef is dan het stel en zo naar het einde na de mislukte chantage komt er toch een aardige steekspel los tussen Frank en Cora dat ze elkaar niet meer vertrouwen. Helaas is het allemaal een beetje te weinig en te laat.

Garfield is wel een apart geval hoewel ik toch iets mis in hem voor de rol, Garfield stierf zoals bekend jong maar werd ook het slachtoffer van de communisten jacht in Hollywood. En daar doet Turner niet voor onder, prachtvrouw uiteraard, die mannen bij de vleet had en zelfs womanizer Frank Sinatra onder de huid kroop en uit zijn evenwicht wist te krijgen, en daarna ook nog een relatie had met Johnny Stompanato waarvan ik toch echt dacht dat dit maar een fictief karakter was uit LA Confidential, ofwel, James Elroy Strikt Vertrouwelijk. Interessant allemaal uiteraard, opzienbarend, maar dit oudje heeft er niets aan die uiteraard netjes binnen de lijntjes ingevuld wordt, en waar nog al wat schrap werk aan te pas kwam om het suitable voor de bios te maken. Dus er valt wat van te zeggen. Maar zoals ik al min of meer zei komt The postman always rings twice toch niet veel verder dan een hele bekende titel. Wel leuk om eens meegepikt te hebben maar dat is het dan ook.

Ooit gezien, toen tegenvallend, maar inmiddels wel nieuwsgierig hoe het ook alweer was. Want net als Waterworld betreft dit ook een film van grootse proporties, een enorm budget en erg uiteenlopende meningen.

Het verhaal moge duidelijk zijn met het beeld van een apocalyptische wereld en ieder voor zich. Een beetje a la Mad Max, Waterworld of The Road, toch houdt daar de meeste vergelijking wel op en kenmerkt The Postman zich qua genre vooral als avontuur met zijn vrolijke soundtrack. Costner lijkt op zijn beurt verdwaalt in een neo-noir Robin Hood waar hij dit keer als anti-held opstaat en voor de mensen opkomt en hoop geeft. Op zich een prima setting, het ziet er wel goed uit, Costner doet zijn best, maar dat zijn dan ook al snel de pluspunten.

Wat overblijft is toch wel een clichématig en moralistisch verhaal wat goed en kwaad betreft die ook nog eens veel te lang duurt. Met een hoop overbodige scènes zoals de verschillende Kumbaya momenten in dorpen waar hij post gebracht heeft. Dan komt Patton nog eens totaal niet uit de verf. Ten eerste past de man een dergelijke rol totaal niet, daarnaast werkt het totaal niet dat de man zo wreed afgeschilderd wordt maar ondertussen ook nog als verfijnd met zijn geschilder en kennis van literatuur wordt neergezet. Veel te gezocht allemaal. Dan de naïviteit in de dorpen. Hoe vaak moeten die Holnisten langs komen om te pikken wat ze hebben willen en mannen te ronselen voordat je deze gaat verstoppen zodra het alarm gaat? Hebben ze dan niets geleerd van honderden jaren oorlog en bijkomende verschijnselen? Dan het feit dat het lijk in de jeep tot skelet is vergaan, oké dan, maar de vloeistof in de zippo is niet verdampt? En dat Postman in de tweede fase niet herkent wordt als Shakespeare...tja, niet sterk hoor.

Dit alles maakt The Postman op het aardige begin bij het tankstation tot een film die snel vergeten kan worden. De film duurt te lang, is niet spannend, en het spektakel dat Waterworld bijvoorbeeld nog enigszins redt, en een prima Dennis Hopper versus Patton die dit gewoon niet kan, blijft ook uit in The Postman. Wat men precies in gedachten had met deze film blijft uit. Eindoordeel is dan ook dat de film niets bijzonders is en zelfs tegenvalt.

En op klassiekerzondag zoals het praktisch betaamt maar weer aan de oude film met alweer een Italiaan uit de jaren'60 uit één of andere door de NRC uitgebrachte reeks. Eens kijken wat dit opwerpt na Nella Città l'Inferno twee weken terug uit dezelfde reeks die zo zijn momenten had maar mij niet wist te raken. En helaas geld dat ook voor Il Posto.

Begrijp me goed hoor dat de film best veel pluspunten heeft en zeker niet slecht is. Fraai vind ik altijd het stemmige en stijlvolle zwart wit en daarmee natuurlijk ook aan deze film een pluspunt. We hebben een mooie nostalgische beeld van een Milan op de drempel van de 20ste eeuw want hoewel de stad onderhevigd is aan projecten en vernieuwing lijkt de stad tevens te hebben stilgestaan met de oude winkeltjes, reclames op de muren en de gemiddelde oudere die zich verwonderd de haast van andere mensen afvraagt. Uiteraard is er het beeld van armoede en de keuze tussen school en werk zoals we dat al eerder zagen in andere films. Het leven is niet gemakkelijk in Italië.

Dan is er een bijna ongrijpbaar soort rust, klasse, stijl en schoonheid die om de dingen heen hangt in combinatie met de nodige Italiaanse humor zoals bijvoorbeeld die bizarre test. Daarnaast draait het verhaal rond de timide Domenico die uit eigen beweging aan het werk wil en langzaam het bedrijfsleven wordt ingezogen en daarmee een harde wereld terwijl Domenico nog maar een kind is maar de verandering ook vat op hem krijgt. En ik vind het nog al wat, die kadaverdiscipline, op je 14de al aan het werk zijn zoals mijn vader halverwege de jaren '50. Maar het gebeurt nog steeds want wij hebben ook iemand in een werken/leren traject die al op zijn 15de begonnen is en al snel niet minder zonder dat ritme kon en vier jaar later al soort van opgebrand is. Het besef dat hij nog tot zijn 70ste moet lijkt ook niet helemaal door te dringen, het enige dat telt is dat school saai is.

Maar dat terzijde, Il Posto heeft dus zoals ik al reeds gezegd heb een aantal sterke punten. Toch raakt de film me verder niet en vind ik de anderhalf uur nog best lang duurde en aan de saaie kant en viel ik zelfs bijna een paar keer in slaap. Dus heel erg bekoren kon ook deze Italiaanse klassieker mij niet en rest mij niets veel meer dan het geven van een drie voor de moeite.

Titel die veel onder de aandacht gekomen is met de Oscars van twee jaar terug en achteraf een film, als ik de verschillende reacties zo lees, die veel voer voor discussie is. Het cijfergemiddelde roept nu niet echt op tot kijken bovendien vind ik sommige keuzes voor Oscar beste film best wel twijfelachtig, maar hey what do you know? Ik ben maar een mbo'er met een hobby en geen filmcriticus.

Desalniettemin begint The Power Of The Dog met fraaie kleurenfilters, mooi omgeving, stemmige sfeer plus muziek en de harde tijden en gewoonten. Even is het aftasten hoe de balans is tussen de broers Phil en George, de ene ruiger dan touw en even bot als primitief, terwijl George geleerd, geremd en overwogen overkomt. Uiteraard zijn er meerdere kwaliteiten nodig om een dergelijke ranch te leiden waar ze beide ongetwijfeld hun rol in hebben ook al is Phil overduidelijk de dominante van de twee en gaat George liever confrontatie uit de weg. Iets waar de beide mannen overduidelijk aan gewend zijn dat de balans zo is en dat de karakters daar ook naar zijn en dat George juist niet een fletse karakter en slecht acteerwerk is zoals verschillende kijkers vinden. Dit hoor juist bij de rustige George 'overpowered' door Phil.

Dan al is duidelijk, met things yet to come, dat The Power Of The Dog een pure botsing der machten en karakters is. De ene verknocht aan de prairie het macho-cowboy-beeld uitdragend, hangende aan het verleden met de bijna mythische herinnering aan een andere cowboy genaamd Bronco Henry, de andere met zijn teen reeds in het water van de twintigste eeuw met een auto en de uitstraling van een ambtenaar en fungerende als afstandelijke baas. Dat de laatste de keus maakt voor een vrouw te gaan is het volgende onderwerp van wrijving, waar dan inmiddels toch niet helemaal te bevatten krachten lijken te spelen tussen de broers en vooral rond Phil waar loyaliteit, afgunst, verwijt en een minderwaardigheidscomplex allemaal kleine dingetjes zijn in een groter complex geheel. En dat terwijl Phil toch zeker niet dom blijkt te zijn, of is de uitleg toch vrij simpel? Want op een bepaald moment gaat de vraag al eens door mijn hoofd of Phil misschien twijfelt over zijn geaardheid, en alles in die zin overcompensatie betreft. Iets dat op een gegeven moment ook uitkomt en waar de rol van de mythische Bronco Henry ook gemakkelijk te raden valt.

Toch is dat niet alles want The Power Of The Dog bouwt in een traag tempo op naar een broeipot van gebeurtenissen met als belangrijkste pionnen uiteraard Phil en Rose met als inzet de veiligheid van Peter want wat speelt er tussen die twee? Boeiend is het gevecht, het machtsspel, tussen deze karakters met een vrij bijzondere en plotselinge afloop waar het na die tijd toch nog even over nadenken is, maar oh zo subtiel is in deze uitermate uitgebalanceerde acteursfilm waar het nodig is goed tussen de regels te kunnen lezen. Het laat zich gemakkelijk raden dat deze The Power Of The Dog voor mij een intrigerende film is die weliswaar zijn mindere momenten heeft, want de film is aan de lange kant, maar desondanks weet te boeien en in mijn geval me een paar uren later nog steeds tot denken stemt. Daarom wat mij betreft vier sterren voor dit in eerste instantie sterke drama.

Zondagochtend kwam deze Prancer op de radar als onderdeel van de stapel kerstfilms waar ik deze een tijdje terug al eens op de gok had meegenomen bij de kringloop. Gewoon maar eens even proberen of het nu voor kinderen is of niet, en op zich bleek deze film, ondanks enkele minpunten, nog wel de meest redelijke film te zijn van het lijstje kerstfilms.

Het verhaal is uitermate simpel rond Jessica die als enige zo'n beetje nog in kerstman gelooft en voorvechter is van het kerstgevoel. De rest heeft het er niet zo op of wordt overmand door andere sores zo is papa, typische rol van brombeer Sam Elliott, ook niet bepaald het zonnetje in huis wat goed voor te stellen is vanwege relationele en financiële problemen. Iets dat ook weer bepaalde gevolgen voor Jessica heeft, is dat daarna nogal de zoetzappige kant op lijkt te gaan met de vondst van een gewond rendier, de gedachte dat dit één van de kerstman is de bijna vanzelfsprekende taak om voor het dier te zorgen.

Zoals reeds gezegd is het wel wat zoetsappig, en wordt er niet bijster goed geacteerd, is het natuurlijk allemaal een beetje gedateerd, is het ook nog eens traag en best wel lang voor een film met een dergelijke inhoud. Maar zo halverwege slaat het geheel toch om naar iets met een beetje meer inhoud en gewicht. Want er hangt meer in de weegschaal zoals dat ze weg moet naar familie, of dat het dier haar redt, en de omslag van de andere mensen die zien dat het belangrijk voor haar is en meewerken. Want ja kerst draait onderandere om naastenliefde. Andermaal; zoetsappige natuurlijk maar voor een dergelijke film werkt het idee. En zodoende slaagt deze Prancer in zijn opzet en is een meer dan acceptabele kerstfilm te noemen

Lange tijd tegen opgekeken en dan toch eindelijk de moed gevonden, en 'moed' moet je hebben voor deze film die zich gemakkelijk laat vergelijken met The Color Purple en het recentere Moonlight. Films die ook meteen als beter genoemd kunnen worden vanwege betere humor of een subtielere aanpak.

Weinig tot de verbeelding sprekend beeld betreffende het leven van Precious komt naar voren. Onder het mom 'When it rains it pours' lijkt het nooit mee te zitten in haar leven. Wat voor hel het daarvoor al was komt in trippy-achtige flashbacks voorbij, iets dat mij aan PTSS doet denken. Een regelmatige vlucht naar een fantasiewereld waar alles anders is lijkt eerder een vorm van overleven dan luxe. Mede door een kans op een andere school komt er een vorm van bewustwording op gang, de stappen die ze maakt zijn boeiend en interessant.

Toch slaagt de film niet helemaal in zijn context, iets dat wat mij betreft vooral ligt aan de visuele en rauwe stijl van de regisseur. Iets dat normaal kracht bij moeten zetten, maar hier vooral regelmatig uit de bocht vliegt en alle grove en walgelijk dingen rond Precious iets kolderieks geeft. Het schijnt dat de regisseur hiermee de stijl van het boek wilde volgen, iets dat niet lukt. Daarnaast verliest het beeld en de boodschap van een wederopstanding en kiezen voor jezelf zich teveel in alle ellende. Het is eenvoudig weg teveel wat Precious op haar bordje krijgt, iets dat mij overigens ook al eens opspeelde in Biutiful.

Precious is een aparte prent die je qua verhaal wellicht even moet liggen, verder zijn zowel Precious als moeder nog wel het noemen waard qua acteren en Carey vond ik ook lang niet slecht. Desalniettemin is het niet mijn film en is mijn oordeel redelijk te noemen.

Een bijzondere cultklassieker waar ik me altijd om verbaas. Want wat maakte de film nu zo goed dan? Het verhaal is één uit dozijn, de karakters en mannen zijn van een hoog testosteron/rood-vlees-eters gehalte, de dialogen zijn...tja...ook niet bijzonder, de Predator zal er voor die tijd geweldig uit gezien hebben, de actie grenst wat over de top, en dan de crack elite unit zelf. Ze lopen niet door, zijn niet uniform in kleding wat vrij normaal is voor een dergelijke eenheid, dragen veel te zware wapens, in ieder geval, het moet allemaal heel wat lijken maar heel professioneel ziet het er niet uit...

Maar toch, een ge-wel-dige guilty pleasure, waar je altijd bij blijft hangen als hij er voor is. Het grenst allemaal wat aan het foute maar toch niet té. Het heeft allemaal een uiterst vermakelijke charme, en dat is waar de film uiteindelijk omdraait. Zo goed is hij niet als je hem gaat analyseren, maar fucking leuk vermaak is het wel. Een prima balans tussen vermaak, lichtelijk over de top actie, stoere jongens-ferme knapen karakters, stukje spanning, en eigenlijk best wel een leuk eindgevecht met geïmproviseerde wapens. Een mix overigens die nooit weer gelukt is met alle vervolgen.

Er is maar één Predator, en dat is deze Predator.

We've got a new player in town...

Zin in een beetje soepel actie pulp de laatste uren van mijn weekend en tijdens het doorspitten van de collectie kreeg ik opeens trek in Predator 2. Een film die ik ooit al eens eerder zag maar toen toch wel tegenviel, en die verwachting was nu niet veel anders. Maar...P2 wist eigenlijk best wel positief te verrassen.

De switch van de jungle naar de urban jungle voelt best wel vreemd aan en is niet heel gemakkelijk te verteren. Want hoe komen we hier opeens terecht? De gevoerde jacht op de Speciale Forces is verschoven naar gangmembers en laten daar veel van zijn in een stad in oproer met een heuse gangwar. Het ultieme jachtterrein in die zin, en andermaal is er de voorliefde voor de schedeltjes met de ruggegraat er nog aan vast van volk dat wapens draagt. En ditmaal hebben we niet een commando maar een rechercheur die het gevaar signaleert en bestrijdt. En hoewel Glover niet echt een actieheld is doet hij het toch goed genoeg.

P2 biedt in die zin actie genoeg, overtuigt in het beeld van de smerige straten met al het schietende tuig, doet dat ook met de duistere sfeer, de soundtrack van Silvestre is bekend genoeg, we zien bloed en slachting genoeg en er is in die zin een prima cast met vooral een fijne Gary Busey, altijd lekker die man. Paxton ook lekker fout trouwens. Uiteraard zit Kevin Peter Hall weer in het pak, weliswaar voor de laatste keer en met de dood al bijna op de stoep want hier moet hij toch al ziek geweest zijn, misschien dat het daarom ook zo lang duurt voordat we de Predator goed te zien krijgen, om de beste man een beetje te sparen. Just guessing hoor...

Het maakt P2 toch bijna tot een onderschatte cultklassieker die zich natuurlijk nooit kan meten met de eerste, hoewel ik ook al eens een kritische noot over die film gekraakt heb, maar toch wel meer herbergt dan de lage stemgemiddeldes. Jarenlang heb ik de Predator reeks links laten liggen maar nu ben ik toch blij dit deel te hebben.

Deel 4 van de Predator reeks, Kevin Peter Hall is na de eerste twee delen al vervangen omdat hij in '91 overleed en de regisseur van dit vierde deel is zowaar Shane Black die in deel 1 nog één van de opgejaagden speelt. Wordt het er allemaal beter op? Nee, niet echt. Maar dat was het al nooit, vermakelijk is het uiteraard allemaal wel, zo ook dit deel.

Andermaal komt de mens in aanraking met de Predator en ditmaal is het vooral een bepaalde 'agency' die er bovenop zit om de te betreffen technologie in te pikken en naar hun hand te zetten. Maar ja, uiteraard loopt de boel in het honderd wanneer de aliens verschijnen om hun eigendom op te eisen, bovendien speelt er nog een issue tussen de aliens onderling.

Het zal eigenlijk allemaal, het verhaaltje is in die zin flinterdun net als de reden van betrekking rond Rory zoon van Quin. Dat zogenaamde autisme lijkt toch redelijk mee te vallen. Lachwekkend is trouwens het ontruimingsalarm in het begin van de film waar Rory totaal vergeten wordt. Net zo onzinnig en dom is hoe de bewaker van het gevangentransport zich in de val laat lokken. Opmerkelijk ook hoe gemakkelijk dokter Bracket zich gedurende de film tot actieheld ontwikkelt. Nee, een toppertje is dit niet en wordt het niet.

Maar dan toch heeft The Pretador momenten waar het niet zo zeer overtuigd alswel vermaakt. De actie is bij tijd en wijlen best goed, Holbrook overtuigd best wel aardig als bad ass militair, Olivia Munn is sowieso altijd een feest om naar te kijken, maar vooral leuk is de humor tussen het samenraapsel militairen dat Quin meesleept na ontsnapping. Vooral het duo Baxleyw en Coyle is erg vermakelijk. Het is er aan af te zien dat de mannen op dat vlak veel humor hebben gehad tijdens de opnames. En tot slot te benoemen de herkenbare soundtrack.

The Predator is zoals gezegd geen topper, maar vermakelijk zoals alle voorgaande delen is de film zeker wel.

En nog maar eens een filmpje uit de Predator reeks, en deze had ik niet lang na uitkomst al eens via de videotheek gedaan en viel toen best wel een beetje tegen. Maar met het hernieuwde inzicht rond deel 2, die ik nu ook beter vind dan vroeger, moest deze film ook maar aan een test onderworpen worden.

Net als Royce val je er letterlijk in en wat die Royce verder betreft is Adrien Brody ook even wennen als actieheld. De man staat mij toch vaak bij als de niet bepaald heldhaftige Szpilman uit The Pianist of soldaat Fife uit The Thin Red Line, dan is dit testosterone spierballen gerol en wapengekletter even wat anders, maar Brody heeft zowaar de nodige tijd in het krachthonk na gezeten, draagt een bad ass wapen waar ik een moord voor zou doen die te mogen hanteren in één van mijn favoriete games L4D2 en zet de norse en stoere Royce prima neer. Maar fijn, er is meer volk dat in de val zit op deze planeet met jagers op de loer.

Een verscheidenheid aan karakters is samen gebracht die gedurende de film zo plat als een dubbeltje blijven en puur instrumenten zijn voor geweld, slachting en scherpe grapjes en oneliners. Matig? Cliche? Voorspelbaar? Ja, ja en nog eens ja. Maar grotere pretenties dan een soepel actie filmpje heeft de regisseur met deze Predators ook niet in gedachten lijkt me. Leuk zijn de foute tronies van Walton Goggins en Danny Trejo, Alice Braga is altijd leuk voor het uitzicht en Fisburne een welkome verrassing is die het paranoïde karakter Nolland best aardig neerzet. Jammer dat Topher Grace dan best wel een irritatie is.

Meer dan oke is ook het visuele aspect van de film met een knap geschapen wereld, mooie shots zoals met de verschillende manen maar ook het shot waar de Yakuza in het open veld bij maanlicht blijft staan voor een laatste gevecht. Over het plot valt nog wel het één en ander de kniezen zoals dat het volkomen achterlijk is dat Royce een Predator vrij laat of het idee te zullen ontsnappen met een ruimteschip, natuurlijk joh. Maar goed, daar vind ik de film veel te veel mee te kort doen en Predators is dan ook best aardig als vlot actie product die gemakkelijk in te nemen is en best voldoet voor een keer. Duidelijk blijft wel dat het niveau van de tweede buiten zicht blijft en de eerste praktisch onaantastbaar vanuit dit perspectief.

Fantastische film die mij de eerste keer verbaasd achterliet, ondanks het weten van de clou zie ik de film nog steeds met alle plezier en laat me opzuigen door de mysterieuze wereld en kift tussen beide goochelaars.

Het script, gebasseerd op een bestaand boek, is op zijn Nolan's. Niets is wat het lijkt, heden en verleden zijn kunstig door elkaar gemonteerd en er komen verschillende plotwissels en twists voorbij. Wat daarna opvalt is de terugkerende uitleg van een goocheltruc. Niet alleen de eindtwist met de dubbelganger is de oplossing van het raadsel, er zijn veel meer dingen die in drie delen zij opgebouwd. Cutter, Angier en Borden zijn ook met zijn drieën. Tevens kan wat zowel Angier en Borden overkomt met het lezen van het dagboek ook ingedeeld worden in drie gebeurtenissen. De assistente, Olivia, zou er ook nog bij betrokken kunnen worden als 'wending'. De ongelukkige dood van Julia met de daarop volgende strijd en twist hoever ze er eigenlijk voor gaan kan ook weer in drie segmenten opgedeeld worden. Het verhaal zou dus qua opbouw nog wel eens veel complexer en intelligenter in elkaar kunnen zitten dan gedacht.

Meer dan boeiend is de vertelstijl van Cutter en de strijd, die erg ver gaat, tussen Borden en Angier. De twee bespelen elkaar prachtig met hun 'gestolen' dagboeken en de opbouw qua spanning naar 'de truc' is fenomenaal. Net als de obsessie rond het begrijpen van Borden's truc. Hoe Borden dan weer Angier/Danton's truc saboteert door opeens op het podium te verschijnen is hilarisch. Hoe ver gaat een mens in wraak, eerzucht en roem? Ver dus...lang blijft ongewis wie van de twee de bovenhand heeft en de eindconclusie is dan ook dat Borden de truc leeft en Angier zijn ziel verkoopt als het ware. Beide betalen een verontrustende prijs in hun zucht de andere de loef af steken.

Qua stijl valt alles op zijn plek. Het camerawerk, de muziek, maar vooral de montage. Verontrustend en geweldig gebracht, het beeld van Angiers die vol verdriet zo lang mogelijk zijn adem inhoud onder water. Tevens alle uitleg en hints, hints overigens die als je de clou weet kristalhelder zijn, maar onderwijl kijkend van alles kan betekenen. Het is geen zuivere koffie, that's for sure. Tien jaar terug tuinde ik er met open ogen in, of dat nu weer zou gebeuren vraag ik me af...

The Prestige is een geweldige film met een fantastisch verhaal en dito opbouw. Een prachtige Nolan-achtig plot wordt geweven van sfeer en mysterie waarin vooral Bale opvalt als de geweldig acteur die hij is. Jackman is ook prima, net als Rebecca Hall en natuurlijk een leuk verschijnen van Bowie. Verder is de film volkomen in balans qua sfeer, tempo, muziek, spanning en mysterie. Zonder enige twijfel is The Prestige voor mij een topfilm.

Verder met nummertje twee van de dag dat deze Pretty in Pink betrof, en inclusief Ringwald en de medewerking van John Hughes in het verlengde ligt van The Breakfast Club die ik degelijk vond maar mij verder niet raakte, en dat doet deze Pretty in Pink in nog mindere mate.

Zoals te verwachten hebben we het typerende beeld van de naar schoolgaande jeugd verwikkeld in de nodige relationele besognes of onbeantwoorde liefde in dit geval. En Andi kan in die zin rekenen op heel wat aandacht van verschillende jongens uit verschillende windrichtingen en dat is eigenlijk wel een beetje waar het geheel omdraait met Ringwald in de centrale rol, en ik moet zeggen dat ik de drukte nooit zo snap rond haar want ik wordt niet warm van deze dame maar dat is persoonlijk. Rijkeluisventje Blake doet dat wel net als arme en vooral irritante sloeber Duckie die het maar wat druk hebben om haar het hof te maken of haar voor zich te winnen.

Spader is na genoeg onherkenbaar, sowieso erg verwarrend vind ik dat Blake en Steff erg op elkaar lijken en ik ze wel eens doorelkaar haal, is Jon Cryer een nog grotere pain in the ass dan in Two and a half men, vind ik zo'n platenzaak met dat plafond echt geweldig, had ik graag een lerares als Margret Colin gehad, en is vooral de soundtrack heerlijk met Nik Kershaw, Orchestral Manoeuvres in the Dark, New Order beter bekend als wat ooit Joy Division was en het onbekende Talk Back. Maar buiten de muziek geloof ik het allemaal wel een beetje wat opzich jammer is want Pretty in Pink biedt toch wel iets meer dan kalverliefde rond Blake uit de upper class en Andi van lager allooi met een werkloze vader waar een bepaalde gevoel van afkeuring ontstaat. Het doet me soort van denken aan mijn moeder die mid jaren vijftig over haar oren verliefd was op één of andere kerel waar een relatie uitgesloten was vanwege het verschil qua kerk.

Maar helaas komt de diepere filosofie er onvoldoende of niet uit en blijft het een oppervlakkig gebeuren wat dat betreft met een beeld dat te cliché is om indruk te maken. Eindconclusie net als The Breakfast Club niet mijn ding en qua uitwerking een stuk slechter.