Meningen

Een jaar nadat hij het scenario voor Piranha had geschreven, zette John Sayles zich stevig op de kaart als regisseur van onafhankelijke films met deze prijswinnende documentaire over de reünie van een groep twintiger die bijeen komen om hun vriendschap te hernieuwen en herinneringen op te halen aan vroeger.

De film blinkt uit in volstrekt authentieke, haast geïmproviseerd aanvoelende dialogen die de karakters en hun onderlinge relaties tot leven brengen. Mede daardoor geeft deze film een aardig beeld van de moraal van de periode waarin het gemaakt is en het is prettig dat Sayles' scenario niet teveel op nostalgie. De titel verwijst weliswaar naar een sleutelmoment uit het leven van het vriendengroepje, maar het speelt geen centrale rol. Sayles is duidelijk meer geïnteresseerd in het neerzetten van overtuigende karakters en hoewel het acteerwerk hier en daar wat mechanisch overkomt, is het de spontaniteit van de acteurs die overheerst en Sayles' debuutfilm zo vermakelijk maakt.

Scenarist Griffin Jay weet elementen uit Dracula en The Wolf Man te combineren te verwerken in een verhaal dat zich afspeelt tijdens WOII. De aanwezigheid van Bela Lugosi verleent veel geloofwaardigheid in de rol van een 200 jaar oude vampier Armand Tesla, een Roemeense wetenschapper die onderzoek deed naar vampieren, die tot leven komt wanneer zijn graf wordt bloot gelegd tijdens een Duitse luchtaanval en twee grafdelvers de staak door zijn hart verwijderen. Onder het pseudoniem Dr Hugo Bruckner besluit hij wraak te nemen op de familie die hem (niet geheel toevallig) in 1918 doodden.

Deze horrorfilm kan niet tippen aan de Universalklassiekers waar het naar verwijst. De matige score en special effects zijn daar debet aan, evenals de wat onbeholpen pogingen tot humor. Lugosi redt de film, ook als we hem alleen maar horen. Die scènes bevatten een spanning die in de buurt komt van Dracula, maar er is meer dan een ijzersterke Lugosi nodig om van deze film een klassieker te maken. Fans van dit horroricoon moeten deze film echter zeker zien.

Tien jaar nadat de Grieken onder leiding van Odysseus hun Trojaanse vijanden versloegen met het legendarische Paard van Troje is geen enkel lid van deze heroïsche expeditie teruggekeerd naar Ithaka. Koningin Penelope [Juliette Binoche] weigert nog steeds te hertrouwen, zodat iemand formeel de plaats van de doodgewaande Odysseus kan innemen en dat zorgt voor toenemende spanning tussen de mannen die dingen naar hand en de bijbehorende macht. Dan verschijnt een zwaar gehavende drenkeling [Ralph Fiennes] die beweert dat hij lid was van Odysseus’ expeditie. Of zou hij Odysseus zelf kunnen zijn? Prachtig gefilmd door Marius Panduru en uitstekend geacteerd, maar ook traag en behoorlijk zwaar op de hand.

De val van ISIS – of beter gezegd, de terugkeer naar het ondergrondse – stelt regeringen wereldwijd voor een duivels dilemma. Wat te doen moet de vrouwen die hun land verlieten om zich aan te sluiten bij Isis, daar kinderen kregen en nu willen terugkeren naar het land waar ze vandaan komen? In afwachting van een besluit woont een grote groep westerse vrouwen, waaronder prominenten als Shamima Begum en Hoda Muthana, onder primitieve omstandigheden in een enorm vluchtelingenkamp. Sotorra kreeg toestemming om een klein groepje, waaronder in ieder geval twee Nederlandse vrouwen, gedurende een jaar te volgen. Sevinaz Evdike is een Koerdische vrouw die walgt van de ideologie van ISIS, maar desondanks toch probeert de voormalige IS-bruiden hoop te geven door middel van allerlei groepsactiviteiten. Sotorra laat de vrouwen ongefilterd aan het woord en schetst een portret van vrouwen die weten dat ze een enorme fout hebben gemaakt, wiens kinderen zijn gestorven of omgekomen, en die wiens mediaoptredens zijn gekleurd uit angst represailles aan de hand van de radicale IS-vrouwen in het kamp. Wie een genuanceerd, afgewogen standpunt wil innemen met betrekking tot dit onderwerp, mag deze film niet missen.

Sabine [Thekla Reuten] heeft na een ernstige depressie net haar werk weer opgepakt wanneer ze ontdekt dat Olaf [Daan Schuurmans], een oud-klasgenoot, haar nieuwe collega is. Vanaf dat mment wordt Sabine geteisterd door vage dromen en flarden van herinneringen die verband houden met haar schoolvriendin Isabel [Daantje Idelenberg] die op 16-jarige leeftijd spoorloos verdween. De uitnodiging voor een reünie vana die middelbare school biedt Sabine de mogelijkheid om de ware toedracht te achterhalen. Een potentieel interessant mysterie, mede dankzij die sinistere gladheid van Schuurmans, houdt de aandacht lange tijd vast maar leidt tot een teleurstellende, voorspelbare ontknoping. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Simone van der Vlugt.

Wanneer pelsjager Hugh Glass [Leonardo DiCaprio] zwaar gewond raakt bij een aanval van een beer, biedt expeditieleider Andrew Hendry [Domnhaal Gleeson] een flink geldbedraag voor drie vrijwilligers om bij Hugh te blijven tot er hulp arriveert of tot hij sterft aan zijn verwondingen. Hughs zoon Hawk [Forrest Goodluck], de jonge, plichtsgetrouwe Bridger [Will Poulter] en de ervaren John Fitzgerald [Tom Hardy] bieden zich aan. De opportunistische Fitzgerald hoopt dat Glass snel sterft en besluit hem te begraven en voor dood achter te laten. Maar Glass weigert te sterven begint aan een schier onmogelijke, barre tocht door de ijskoude, besneeuwde omgeving met maar één doel: wraak te nemen op de man die hem voor dood achterliet. Opgenomen op locatie en de zware omstandigheden en de enorme fysieke en mentale inspanning die DiCaprio deed om een zo groot mogelijk realisme te bereiken, tonen een zelden vertoonde toewijding die hem terecht zijn vijfde Oscarnominatie en zijn eerste Oscar opleverde. Oscars gingen ook naar Iñárittu en cameraman Emmanuel Lubezki, iets wat alleen al te rechtvaardigen valt aan de hand van het enerverende eerste half uur. In de schaduw van DiCaprio bewijzen Hardy en Poulter waarom zij behoren tot de beste acteurs van hun generatie. En dit bevat het meest overtuigende staaltje CGI uit de filmgeschiedenis! Zonder twijfel één van de beste films van de 21e eeuw.

Miljonair Richard [Kevin Janssens] gaat met zijn vrienden Stan [Vincent Colombe] en Dimitri [Guillaume Bouchêde] een weekendje jagen in de woestijn (niet de meest interessante locatie voor die hobby) en neemt zijn maîtresse/seksspeeltje Jen [Matilda Lutz] mee. Jen flirt er flink op los maar kijkt toch raar op wanneer één van de 'vrienden' probeert haar te verleiden. Het één leidt tot het ander en voor ze het weet laten haar mannelijke kompanen haar zwaargewond achter in de woestijn. Toch handig dat ze wat peyote bij de hand heeft, want dat verklaart waarom ze zonder al teveel pijn haar ernstige verwondingen weet te behandelen en geeft regisseur Fargeat een excuus om het flink wat hallucinaties op het beeld te toveren in deze leeghoofdige stijloefening. Veel bloedvergieten, veel visuele trucs en geluidseffecten, maar de oppervlakkige personages en het onzinnige script doen de belangstelling rap tanen.

Sonny [Alex Fox] en Steven [Michael Gregory Fung] zijn kinderen van Chinese immigranten in New York die een mentor vinden in Paul [Harry Shum Jr.], het kopstuk van The Green Dragons, een bende die eind jaren 80 met vijf andere Aziatische bendes strijdt om de macht in de wijk Queens. Probeert een beeld te schetsen van de cultuur en tradities achter deze bende, maar verzandt in de tweede helft in een razendsnelle opeenvolging van afrekening, rouw (met stemmige piano of aanzwellende violen), woede en een wraakactie. Van spanningsopbouw is dan geen enkele sprake meer, ook al omdat je gemakkelijk kunt raden wat er gaat komen. Een overdaad aan clichés dus in dit op ware feiten gebaseerde misdaaddrama met Martin Scorcese als een van de uitvoerende producenten en een er met de haren bijgesleepte bijrol voor Ray Liotta als een FBI-agent die zo nu en dan tevergeefs mekkert over de Aziatische bendes in New York.

Een vroegtijdig afgebroken avondje met haar vriend [Grégoire Colin] loopt voor de Russisch-Franse tolk Mia [Virginie Efira] uit op een drama wanneer ze gewond raakt bij een schietpartij in een eetcafé. Maanden later is ze fysiek herstelt van haar wonden en keert ze terug naar de plaats des onheils. Daar nodigt Sara [Maya Sansa] haar uit om deel te nemen aan gespreksavonden voor overlevenden en nabestaanden en ontmoet ze Thomas [Benoît Magimel]. Door een black-out kan Mia zich langs niet alles herinneren van wat ze gedaan heeft en wat er gebeurd is. Thomas is de eerste die haar helpt de avond te reconstrueren. Efira is uitstekend en geloofwaardig in de hoofdrol in dit goed geacteerde psychologische drama met een einde dat duidelijk is geïnspireerd door Chaplins City Lights. Jammer genoeg is het scenario, net als de hoofdpersoon, te stuurloos om je op het spreekwoordelijke puntje van de stoel te houden.

In een door een oorlog verwoest Kenia vindt dokter Nadia [Bérénice Marlohen] een aan geheugenverlies lijdende soldaat [Lee Pace] die ze Bo noemt. Samen zoeken ze een weg door een land waar niet alleen buitenaardse wezens, maar ook corrupte groepen militairen op de loer liggen. Met een hoog tempo, een aantrekkelijke cast en een behoorlijk tempo is dit een redelijk te pruimen tijdverslinder.

Rá [Carlos Andrés Castañeda] krijgt een kans in de schoot geworpen om te ontsnappen aan het harde dagelijkse bestaan in Apartádo, een stad in het noordwesten van Colombia, wanneer hij te horen krijgt dat zijn grootmoeder hem een stuk land heeft nagelaten in Nachi, een dorpje ten zuiden van Medellín. Samen met zijn vrienden Sere [Davison Florez], Nano [Barhian Acavedo], Winny[Cristian Campaña] en broer Culebro [Cristian David Duque] beginnen deze jonge mannen aan een lange reis richting een toekomst waarin ze hopen meester te worden van hun eigen lot. Maar het is een reis waar gevaar steeds op de loer ligt en waarin Rá constant op zijn hoede moet zijn om zijn eigendomsbewijs in bezit te behouden. Krachtige roadmovie waarin Ortega duidelijk de jeugdige cast de ruimte heeft gegeven om zo spontaan mogelijk te zijn en dat werpt zijn vruchten af. Prachtig geacteerd en goed geregisseerd, maar hier en daar wat aan de trage kant.

Drie jaar geleden was Stephanie Patrick [Blake Lively] nog een topstudent aan de Universiteit van Oxford. Nadat haar ouders, haar broer en haar zus omkwamen bij een bomaanslag op een vliegtuig ging het razendsnel bergafwaarts en nu werkt ze als prostituee. Kort nadat onderzoeksjournalist Keith Proctor [Raza Jaffrey] haar heeft benaderd met nieuwe informatie over de bomaanslag, wordt hij vermoord. Stephanie hoopt via diens contactpersoon [Jude Law] de identiteit van de daders te achterhalen en zich te wreken voor de dood van haar familie. Lively probeert af te rekenen met haar imago als glamour girl, maar het banale scenario biedt haar weinig kans. Het verhaal wordt bovendien wat warrig wanneer een voormalige CIA-agent [Sterlin K. Brown] zich ermee gaat bemoeien. Subtiel is anders.

In 1990 verhuist So-Young [Choi Seung-yoon] met haar 7-jarige zoontje Dong-Hyun [Dohyun Noel Hwang] van Korea naar Canada. 9 jaar later heeft Dong-Hyun [Ethan Hwang] ondanks een moeilijke start zijn draai redelijk gevonden. Maar wanneer So-Young interesse blijkt te hebben is Simon [Anthony Shim], begint Dong-Hyun vragen te stellen over zijn vader. Die probeert So-Young zoveel mogelijk te ontwijken, tot ze voor het blok komt te staan. Simpel verhaal ontbeert inhoudelijke of emotionele diepgang, tot in het laatste half uur, waarin de relatie tussen moeder en zoon een bijzondere wending krijgt.

Dit was één van Hitchcocks favoriete films, maar hij besefte zich achteraf dat het gebrek aan succes te wijten was aan het feit dat de twee hoofdrolspeler niet bekend genoeg waren bij het grote publiek. Joan Barry en vooral Henry Kendall leveren toch prima werk af als een kinderloos stel dat een fortuin erft en besluit dat geld te gebruiken om op wereldreis te gaan. Hitchcock en Alma Reville putten deels uit hun persoonlijke ervaringen voor de hachelijke, genante situaties waarin het stel terechtkomt en het scenario bevat de zwartgallige humor die zo typerend zou worden voor Hitchcock latere films. Maar de affaires met een vermeende exotische prinses [Betty Amann] en een hooggeplaatste officier [Percy Marmont] geven dit een wat bittere nasmaak.

Documentaire over die verschillende jongeren die één ding gemeen hebben: ze groeien op in armoede. Andrew heeft een zieke moeder en een vader die het najagen van haast onmogelijke dromen verkiest boven pragmatisme, maar heeft toch een positieve kijk op het leven. Appachey worstelt met de dood van zijn vader en te kampen met een zeer strenge moeder die als tiener van hem beviel. Zij vindt dat Appachey op zijn 13e wel voor zichzelf kan beslissen en het is dan ook niet zo verbazingwekkend dat hij het niet al te best doet op school. Harley kan zichzelf moeilijk beheersen en spijbelt zo vaak dat de leerplicht hem verboden heeft om op school contact te zoeken met zijn grootmoeder. Een schrijnend, maar oprecht portret van de onderkant van de Amerikaanse Droom en de invloed die dat heeft op kinderen.

Het verhaal achter de carrière van regisseur Richard Linklater en diens eigenzinnige en alom gerespecteerde (en succesvolle) manier van werken is niet wereldschokkend. Linklater heeft in feite een gezegend leven gehad en hoewel hem dat natuurlijk gegund is betekent het ook dat deze documentaire wat oppervlakkig is. Het meest interessante facet van Linklater is dat hij begon als éénmanscrew, met het schieten van beelden zonder draaiboek of vooraf uitgewerkt plot. We zien wat beelden van zijn eerste vingeroefeningen, waaronder 'Woodshock 1985", en hoe hij er in slaagde om in Austin, Texas - een stad zonder enige filmhistorische achtergrond - zijn doorbraakfilm Slacker (1990) wist te maken met behulp van een crew die bestond uit leden van de door Linklater zelf opgerichte Austin Film Society. Grote namen als Matthew McConaughey (The Newton Boys (1998), Bernie (2011)), Jack Black (School of Rock (2003), Bernie (2011)) en Ethan Hawke (Boyhood (2014) en de Before-trilogie) geven aardige inzichten. Alle films komen netjes aan bod en dit is een prima introductie op het oeuvre van Linklater.

Meryl Streep hoeft niemand meer te overtuigen van haar talenten en heeft een niet onverdienstelijke stem, maar ze is geen Melissa Etheridge en haar aanzienlijke beperkingen als gitarist worden enorm uitvergroot door de aanwezigheid van Rick Springfield met wie zie de fictieve band ‘Ricki and the Flash’ vormt in dit voorspelbare familiedrama. Linda[Meryl Streep] heeft haar gezin vele jaren geleden achtergelaten om haar muzikale droom waar te maken en struint als haar alter ego Ricki Rendazzo vol enthousiasme de VS af voor optredens in kleine cafés. Wanneer haar ex-man [Kevin Kline] haar laat weten dat hun dochter [Mamie Gummer] een poging heeft gedaan om een einde te maken aan haar leven, reist Linda naar Indianapolis. Maar haar dochter zit niet op haar te wachten, haar oudste zoon Josh [Sebastian Stan] blijkt haar niet eens te hebben uitgenodigd voor zijn huwelijk en ze kan nog steeds de homoseksualiteit van haar jongste zoon Adam [Nick Westrate] niet accepteren. Genoeg werk aan de winkel zou je zeggen, maar zowel Demme als Streep kwamen blijkbaar tot de conclusie dat de kijker beter af was met veel muzikale intermezzo’s. Het blijkt lood om oud ijzer, helaas.

Na een uit de hand gelopen Halloweengrap verzonnen drie jongens Ricky Stanicky om de verantwoordelijkheid op af te schuiven. Ook al volwassenen gebruiken Dean [Zac Efron], JT [Andrew Santino] en Wes [Jermaine Fowler] Ricky Stanicky als excuus om er samen even tussenuit te knijpen. Tot ze gedwongen zijn om Ricky Stanicky letterlijk tot leven te brengen. Daarvoor roepen ze de hulp in van Rod Rimestead [John Cena], een pornoacteur die The Method gebruikt om zich in te leven in zijn rollen. Cena’s persiflage van Boy George en ‘Karma Chameleon’ is een juweeltje van slechte smaak en Zefron geeft Cena de ruimte om zich van zijn beste komische kant te zien in een Farrely-komedie in de beste zin des woords: vulgair, maar met uiteindelijk met het hart op de juiste plaats.

Aan het eind van The Chronicles Of Riddick (2004) leek Richard B. Riddick [Vin Diesel] zowel de macht over als het respect van de Necromongers te hebben vergaard. Maar De Necromongers keerden zich tegen hem en lieten Riddick [Vin Diesel] voor dood achter op een dorre en snikhete planeet. Tien jaar later verrijst hij letterlijke en figuurlijk en moet hij strijden tegen de elementen en vijandige beesten. Riddick beseft snel dat hij de planeet alleen levend kan verlaten een noodsignaal te verzenden. Dat signaal bereikt zowel premiejager Santana [Jordi Mollà] als oude bekende Boss Johns [Matt Nable], die een persoonlijke rekening met Riddick komt vereffenen. Noch de CGI-wezens, noch Diesels interactie met hen overtuigt en vooral de eerste helft is traag. Zodra Santana en Boss Johns hun intrede maken wordt het een stuk beter, al ontstijgt het amper de middelmaat.

In Atlanta City werkt agent James Payton [Ice Cube] met zijn collega’s Santiago [John Leguizamo] en Miggs [Bryan Callen] undercover om mastercrimineel Omar [Laurence Fishburne] te ontmaskeren en zijn netwerk op te rollen. Zijn zus Angela [Tika Sumpter] is verloofd met Ben Barber [Kevin Hart], die werkt al beveiliger bij een fastfoodrestaurant, zijn vrije tijd vooral doodt met gaming en droomt van een baan als politieagent. Bens kennismaking met zijn aanstaande zwager verloopt uiteraard niet gladjes, maar uiteraard voorziet het scenario in een excuus om Ben een actieve rol te geven bij James’ zoektocht naar Omar. Wie bekend is met het werk van Kevin Hart weet precies wat hij kan verwachten in deze formulematige actiekomedie. Alleen voor fans van Hart dus, de rest kan hierbij met een gerust hart in slaap vallen. Er zijn ergere dingen in de wereld. Vervolg: Ride Along 2.

Ken Jeong moet de feestvreugde verhogen als een briljante hacker die agent James [Ice Cube] en zijn toekomstige zwager Ben [Kevin Hart], die net begonnen is aan zijn opleiding aan de Politieacademie, moet helpen om een drugsdealer op sporen. Daarvoor moet dit Not-So-Dynamic-Duo afreizen naar Miami, waar ze worden bijgestaan door collega (en love interest) Olivia Munn [Maya Cruz]. Jeong en Cruz voegen weinig toe in deze vermoeiende herhaling van zetten van de toch al weinig hoogstaande voorganger.

Paddy Payne [Sam Neill] is de patriarch van een familie dat de paardensport met de paplepel ingegoten heeft gekregen. Zijn echtgenote stierf kort na de bevalling van hun tiende kind Michelle [Teresa Palmer], en zij is nu ook op een leeftijd dat ze de grote familiedroom wil najagen: het winnen van de prestigieuze Melbourne Cup. Maar wanneer haar zus Brigid [Anneliese Apps] tijdens een race om het leven komt, probeert Paddy alles om te voorkomen dat hij ook Michelle verliest. Michelle vindt echter steun bij haar broer Stevie [Stevie Payne, die zichzelf speelt], die haar inspireert en haar helpt haar droom na te jagen. Maar Michelle en Stevie zijn de enigen die geloven dat een vrouw ooit de Melbourne Cup zal winnen. Een biografisch drama waarvan de uitkomst (in ieder geval voor de ingewijden) al duidelijk is en dat het bekijken waard is door het goede samenspel van de drie hoofdrolspelers en prima gefilmde racesequenties.

Robert Montgomery is één van de weinige acteurs die zichzelf meerdere keren mocht regisseren ten tijde van het studio-systeem. Een jaar na zijn experimentele, maar goed ontvangen The Lady In The Lake (de eerste film die volledig is gefilmd vanuit het perspectief van de hoofdpersoon) regisseerde hij zichzelf opnieuw in dit verhaal over Gagin [Montgomery], een veteraan van WOII die naar een dorpje tegen de Mexicaanse grens reist om een rekening te vereffenen met gangster Frank Hugo [Fred Clark].

Er is een dubieuze FBI-agent [Art Smith], de levendige Pancho [Thomas Gomez], een bedrieglijke dame [Rita Conde] en de ogenschijnlijk naïeve jonge vrouw [Wanda Hendrix] die Gagin overal volgt. Alle ingrediënten voor een klassieke film-noir zijn aanwezig, maar in de eerste helft is veel praat en weinig actie. Pas halverwege komt het verhaal op gang en zijn de handen van scenaristen Ben Hecht en Charles Lederer zichtbaar in de scherpe dialogen. Maar je geduld wordt hier behoorlijk op de proef gesteld.

Brady Jandrea [Brady Blackburn] is een rodeo-cowboy die zichzelf heeft ontslagen uit het ziekenhuis nadat hij tijdens een wedstrijd op z'n hoofd is getrapt door een paard. Hij wil namelijk zo snel mogelijk weer aan wedstrijden meedoen. Niet alleen vanwege de financiële problemen waar zijn familie zich in bevindt, maar ook omdat het zijn roeping is. Maar zijn verwonding doet hem twijfelen aan zijn toekomst als rodeo-cowboy. De eerste helft van de film is ronduit traag, met een gebrek aan plot en een vrij ééndimensionale karakterisering. Maar de film komt tot leven wanneer Brady zijn talenten als paardentrainer laat zien en wanneer Brady zich begint te beseffen dat hij nooit meer de oude zal worden. Dat leidt in ieder geval tot een aantal sterke momenten, waarbij de rol van Lane Scott, een rodeocowboy die in 2015 zwaar hersenletsel overhield aan het auto-ongeluk, getuigt van grote moed. De film was echter ongetwijfeld beter geweest met een speelduur van rond de 80 minuten

Regie: Dany Boon

De opheffing van de grenscontroles tussen België en Frankrijk betekent dat er geen werk meer is voor douaniers Ruben Vandevoorde [Benoît Poelvoorde] en Mathias Ducatel [Dany Boon]. Bovendien maakt het openen van de grenzen geen einde aan de rivaliteit tussen de Franse en de Belgische douaniers. Mathias zit toch al in een lastig parket omdat hij al een jaar een geheime relatie heeft met Olivia [Christel Pedrinelli]. Het probleem? Mathias is Frans, Olivia is Belgisch en haar broer is Ruben en die heeft een hekel aan alles wat Frans is. Maar wanneer Ruben een Franse partner nodig heeft voor een Franco-Belgisch (of Belgo-Frankisch) experiment met een drugsbrigade, biedt Mathias aan om een wit voetje te halen bij zijn aanstaande zwager. Poelvoorde ontpopt zich als het 21e-eeuwse antwoord op de Louis de Funès met deze update van de Gendarme-films. Onderhoudend en bij vlagen erg grappig, maar het is ook behoorlijk oubollig.

Een rietsnijder [Gerrit Knobbe] van de oude stempel stuit in een rietveld op het lichaam van een seksueel misbruikte tiener. Hij meldt het netjes bij de politie en vervolgt zijn routine, al schenkt hij wel wat meer aandacht aan kleinkinderen en met name aan Aleia [Anna Loeffen] die ongeveer even oud is als het slachtoffer en regelmatig in haar eentje op pad gaat. Vol veelzeggend bedoelde, nietszeggende shots waaronder dat van riet met een mysterieus achtergrondgeluid. Wie verwacht dat er op enig moment iets interessants gaat gebeuren, kan wachten tot de lammeren met Pinksteren op het eis dansen. Uiterst slaapverwekkende stijloefening ter meerdere eer en glorie van cameralieden en geluidstechnici.

Het rustige leven van Sandy [Gabrielle Union] en Vincent [Ed Harris] wordt opgeschud door de onverwachte komst van Vincents zoon Rocco [Lewis Pullman], zijn hoogzwangere vriendin [Emanuela Postacchini] en zijn onberekenbare moeder [Jennifer Coolidge]. Hannigan [Bill Murray] is met zijn handlanger Lonnie [Peter Davidson] ook nog onderweg voor een verrassingsbezoek waarmee hij een oude rekening met Vincent hoopt te vereffenen. Kleurrijke personages gespeeld door een puike cast, maar het plot is aan de magere kant en ontbeert grote verrassingen.

Goed geregisseerd en - zoals altijd - prachtig in beeld gebracht door Vittorio Storaro, maar Woody Allens scenario wijst erop dat hij tot weinig meer in staat is dan het herkauwen van ideeën. In deze romantische komedie levert dat een aantal wisselvallige persiflages op van arthouse-klassiekers van Welles, Godard, Truffaut, Lelouch, Fellini (met een scheut Pasolini), Buñuel en natuurlijk Allens grote voorbeeld Ingmar Bergman.

Mort Rifkin [Wallace Shawn] is een New Yorkse filmdocent die al jarenlang tevergeefs probeert een literair meesterwerk te produceren. Zijn aanzienlijk jongere vrouw Sue [Gina Gershon] doet de PR voor regisseur Philippe [Louis Garrell] tijdens het filmfestival van San Sebastian en Mort vergezelt haar op die reis. Alleen Philippes filmsmaak is voor Mort al genoeg reden om hem niet te kunnen uitstaan, maar Sue lijkt alles wat haar cliënt doet geweldig te vinden. Wanneer Mort last krijgt van vreemde nachtmerries (scènes uit arthouseklassiekers met een twist en met Mort in de hoofdrol) en pijn zijn borst, krijgt hij de tip een afspraak te maken met Dr. Jo Rojas [Elena Anaya]. Daar is Mort zo van gecharmeerd dat hij er alles aan doet om een date met haar te krijgen.

De dialogen zijn zo nu en dan geestig en de Bergman-persiflages zijn komische hoogtepunten, maar net als de Allenfilms van de afgelopen jaren is er weinig diepgang en kabbelt het rustig voort naar het weinig opzienbarende einde. Hier en daar goed voor een gniffel, maar misschien zou Allen eens iets langer de tijd moeten nemen voor zijn volgende scenario.

De opzet van deze lowbudget-thriller is best aardig, maar de uitvoering laat te wensen over. Brad [Rory Cochrane] is thuis wanneer hij op de radio hoort dat in het centrum van Los Angeles, waar zijn echtgenote Lexi [Mary McCormack] werkt, meerdere bommen zijn afgegaan. Aanvankelijk wil hij haar redden, maar wanneer hij hoort dat het gaat om 'dirty bombs' keert hij terug naar zijn huis dat hij hermetisch moet afsluiten om besmetting te voorkomen.

Als kijker krijgt je niets te zien van de bomaanslagen. Natuurlijk scheelt dat ook budget, maar het maakt het ook makkelijk om je te identificeren met de in constante onzekerheid verkerende Brad met wie je langzaam maar zeker een steeds duidelijk beeld krijgt van wat er aan de hand is. Maar door het verhaal volledig te vertellen vanuit Brads perspectief, in en rond het huis, is het vrijwel onmogelijk om de spanning erin te houden. Regisseur Gorak moet zijn toevlucht zoeken tot telefoongesprekken met familieleden om de tijd te vullen in afwachting van de niet al te verrassende ontknoping. Het had zeker wat geholpen als de stemvertolkingen van de radioverslaggevers overtuigender waren, maar deze film had hoe dan ook zeker een half uur korter moeten duren.